رامايانا فالميكي · السارغا 3.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.3.1
अथोवाच पुनर्वाक्यं विराधः पूरयन् वनम्।
पृच्छतो मम हि ब्रूतं कौ युवां क्व गमिष्यथः ॥ ३.३.१ ॥
ثم قال فيراdha، مالئًا الغابة، مرة أخرى هذه الكلمات: «أسألكما: أخبراني بالحق، من أنتما وإلى أين تذهبان؟»
3.3.2
तमुवाच ततो रामो राक्षसं ज्वलिताननम्।
पृच्छन्तं सुमहातेजा इक्ष्वाकुकुलमात्मनः ॥ ३.३.२ ॥
فأجاب راما ذو الجلال العظيم ذلك الرakshasa ذا الوجه المتّقد، وهو يسأل، مُعرِّفًا بنسبه، بيت إكشواكو.
3.3.3
क्षत्रियौ वृत्तसम्पन्नौ विद्धि नौ वनगोचरौ।
त्वां तु वेदितुमिच्छावः कस्त्वं चरसि दण्डकान् ॥ ३.३.३ ॥
اعلم أننا كشاتريا، ذوو سلوك حسن، ساكنو الغاب. لكننا نريد أن نعرفك: من أنت الذي تتجول في غابة دانداكا؟
3.3.4
तमुवाच विराधस्तु रामं सत्यपराक्रमम्।
हन्त वक्ष्यामि ते राजन् निबोध मम राघव ॥ ३.३.४ ॥
فقال فيراdha لراما ذي البأس الحق: «حسنًا، أيها الملك، سأخبرك؛ فاسمع مني يا راغافا.»
3.3.5
पुत्रः किल जवस्याहं माता मम शतह्रदा।
विराध इति मामाहुः पृथिव्यां सर्वराक्षसाः ॥ ३.३.५ ॥
أنا حقًا ابن جافا؛ وأمي شاتاهراداً. ويدعوني كل الراكشاسا على الأرض فيراdha.
3.3.6
तपसा चाभिसम्प्राप्ता ब्रह्मणो हि प्रसादजा।
शस्त्रेणावध्यता लोकेऽच्छेद्याभेद्यत्वमेव च ॥ ३.३.६ ॥
بالتقشف وبنعمة براهما نلتُ هذا: أني في العالم لا أُقتل بسلاح، وأني لا أُقطع ولا أُخترق.
3.3.7
उत्सृज्य प्रमदामेनामनपेक्षौ यथागतम्।
त्वरमाणौ पलायेथां न वां जीवितमाददे ॥ ३.३.७ ॥
اتركا هذه المرأة، وبلا اكتراث، اهربا مسرعين من الطريق الذي أتيتما منه؛ لن آخذ حياتكما.
3.3.8
तं रामः प्रत्युवाचेदं कोपसंरक्तलोचनः।
राक्षसं विकृताकारं विराधं पापचेतसम् ॥ ३.३.८ ॥
قال راما، وعيناه محمرتان من الغضب، هذه الكلمات للراكشاسا فيرادها، المشوه الهيئة، الشرير القلب.
3.3.9
क्षुद्र धिक् त्वां तु हीनार्थं मृत्युमन्वेषसे ध्रुवम्।
रणे प्राप्स्यसि संतिष्ठ न मे जीवन् विमोक्ष्यसे ॥ ३.३.९ ॥
أيها الوضيع، عليك العار! إنك بالتأكيد تطلب الموت لغاية باطلة؛ وفي الميدان ستجده. قف، لن تنجو من يدي حيًّا.
3.3.10
ततः सज्यं धनुः कृत्वा रामः सुनिशितान् शरान्।
सुशीघ्रमभिसंधाय राक्षसं निजघान ह ॥ ३.३.१० ॥
ثم شدّ راما وتره، وركّب سهامه الحادة للغاية بسرعة، فأرداه الراكشاسا.
3.3.11
धनुषा ज्यागुणवता सप्त बाणान् मुमोच ह।
रुक्मपुङ्खान् महावेगान् सुपर्णानिलतुल्यगान् ॥ ३.३.११ ॥
بقوسه ذات الوتر المشدود أطلق راما سبعة سهام، ذات ريش ذهبي، شديدة السرعة، تطير كجارودا أو كالريح.
3.3.12
ते शरीरं विराधस्य भित्त्वा बर्हिणवाससः।
निपेतुः शोणितादिग्धा धरण्यां पावकोपमाः ॥ ३.३.१२ ॥
اخترقت تلك السهام، المريشة بريش الطاووس، جسد فيرادها، وسقطت على الأرض مضرّجة بالدماء كالنار.
3.3.13
स विद्धो न्यस्य वैदेहीं शूलमुद्यम्य राक्षसः।
अभ्यद्रवत् सुसंक्रुद्धस्तदा रामं सलक्ष्मणम् ॥ ३.३.१३ ॥
أنزل الراكشاسا المجروح بالسهام فيدهي، ورفع رمحه، وانقضّ في غضب شديد على راما ولاكشمانا.
3.3.14
स विनद्य महानादं शूलं शक्रध्वजोपमम्।
प्रगृह्याशोभत तदा व्यात्तानन इवान्तकः ॥ ३.३.१४ ॥
وأطلق زئيراً عظيماً، وأمسك بالرمح الذي يشبه راية إندرا، فأشرق حينها كالموت وفمه مفتوح.
3.3.15
अथ तौ भ्रातरौ दीप्तं शरवर्षं ववर्षतुः।
विराधे राक्षसे तस्मिन् कालान्तकयमोपमे ॥ ३.३.१५ ॥
ثم أمطر الأخوان ذلك الراكشاسا فيراذا، الذي كان كالزمن والمُفني ويَاما، بوابل ملتهب من السهام.
3.3.16
स प्रहस्य महारौद्रः स्थित्वाजृम्भत राक्षसः।
जृम्भमाणस्य ते बाणाः कायान्निष्पेतुराशुगाः ॥ ३.३.१६ ॥
ضحك ذلك الراكشاسا الرهيب، ووقف وتثاءب؛ وبينما يتثاءب انطلقت تلك السهام السريعة من جسده.
3.3.17
स्पर्शात् तु वरदानेन प्राणान् संरोध्य राक्षसः।
विराधः शूलमुद्यम्य राघवावभ्यधावत ॥ ३.३.१७ ॥
ومُمسكاً بأنفاس حياته بفضل القدرة التي مُنحت له بالمسّ، رفع الراكشاسا فيراذا رمحه وانقضّ على الراغافين.
3.3.18
तच्छूलं वज्रसंकाशं गगने ज्वलनोपमम्।
द्वाभ्यां शराभ्यां चिच्छेद रामः शस्त्रभृतां वरः ॥ ३.३.१८ ॥
ذلك الرمح، الذي كان كالصاعقة يتوهّج كالنار في السماء، قطعه راما، أفضل حاملي السلاح، بسهمين.
3.3.19
तद् रामविशिखैश्छिन्नं शूलं तस्यापतद् भुवि।
पपाताशनिना छिन्नं मेरोरिव शिलातलम् ॥ ३.३.१९ ॥
سقط ذلك الرمح المقطوع بسهام راما من يده إلى الأرض، كما تتصدع صخرة من جبل ميرو وتسقط إذا ضربها الصاعقة.
3.3.20
तौ खड्गौ क्षिप्रमुद्यम्य कृष्णसर्पाविवोद्यतौ।
तूर्णमापेततुस्तस्य तदा प्रहरतां बलात् ॥ ३.३.२० ॥
رفع الاثنان سيفيهما بسرعة، وقد انتصبا كأفعيين سوداوين، وانقضا عليه في الحال ليضرباه بقوة.
3.3.21
स वध्यमानः सुभृशं भुजाभ्यां परिगृह्य तौ।
अप्रकम्प्यौ नरव्याघ्रौ रौद्रः प्रस्थातुमैच्छत ॥ ३.३.२१ ॥
ومع أنه ضُرب بشدة بالغة، أمسك ذلك الشيطان المرعب بذراعيه ذينك النمرين بين البشر، وأراد أن ينطلق من هناك دون أن يتزعزع.
3.3.22
तस्याभिप्रायमाज्ञाय रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
वहत्वयमलं तावत् पथानेन तु राक्षसः ॥ ३.३.२२ ॥
فهم راما نيته فقال للاكشمانا: «فليحملنا هذا الشيطان في هذا الطريق الآن».
3.3.23
यथा चेच्छति सौमित्रे तथा वहतु राक्षसः।
अयमेव हि नः पन्था येन याति निशाचरः ॥ ३.३.२३ ॥
كما يشاء، يا ساوميتري، فليحملنا هذا الشيطان؛ فهذا طريقنا حقاً، الطريق الذي يسلكه هذا السائر في الليل.
3.3.24
स तु स्वबलवीर्येण समुत्क्षिप्य निशाचरः।
बालाविव स्कन्धगतौ चकारातिबलोद्धतः ॥ ३.३.२४ ॥
فرفع ذلك السائر في الليل، المتعجرف بقوته الهائلة، الاثنين بقوته وبأسه، وأجلسهما على كتفيه كأنهما طفلان.
3.3.25
तावारोप्य ततः स्कन्धं राघवौ रजनीचरः।
विराधो विनदन् घोरं जगामाभिमुखो वनम् ॥ ३.३.२५ ॥
ثم حمل الرakshasa الليلي فيرادha الرجلين من نسل راغhu على كتفيه، وزأر زئيرًا مروعًا، ومضى مباشرة نحو الغابة.
3.3.26
वनं महामेघनिभं प्रविष्टो
द्रुमैर्महद्भिर्विविधैरुपेतम्।
नानाविधैः पक्षिकुलैर्विचित्रं
शिवायुतं व्यालमृगैर्विकीर्णम् ॥ ३.३.२६ ॥
دخل الغابة التي تشبه سحابة عظيمة، المليئة بأشجار كبيرة من أنواع شتى، المزدانة بأسراب طيور متنوعة، والمنتشرة فيها بنات آوى والوحوش الضارية.