Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.3.1
अथोवाच पुनर्वाक्यं विराधः पूरयन् वनम्।
पृच्छतो मम हि ब्रूतं कौ युवां क्व गमिष्यथः ॥ ३.३.१ ॥
Entonces Virādha, llenando el bosque, volvió a decir estas palabras: "Os pregunto: decidme con verdad quiénes sois los dos y adónde vais."
3.3.2
तमुवाच ततो रामो राक्षसं ज्वलिताननम्।
पृच्छन्तं सुमहातेजा इक्ष्वाकुकुलमात्मनः ॥ ३.३.२ ॥
Entonces Rāma, de gran esplendor, respondió al demonio de rostro ardiente que preguntaba, dándole a conocer su propio linaje, la casa de Ikṣvāku.
3.3.3
क्षत्रियौ वृत्तसम्पन्नौ विद्धि नौ वनगोचरौ।
त्वां तु वेदितुमिच्छावः कस्त्वं चरसि दण्डकान् ॥ ३.३.३ ॥
Sabed que somos kṣatriyas, dotados de buena conducta, moradores del bosque. Pero nosotros queremos conocerte: ¿quién eres tú, que vagas por el bosque de Daṇḍaka?
3.3.4
तमुवाच विराधस्तु रामं सत्यपराक्रमम्।
हन्त वक्ष्यामि ते राजन् निबोध मम राघव ॥ ३.३.४ ॥
Entonces Virādha dijo a Rāma, de verdadero valor: "Bien, oh rey, te lo diré; escúchame, oh Rāghava."
3.3.5
पुत्रः किल जवस्याहं माता मम शतह्रदा।
विराध इति मामाहुः पृथिव्यां सर्वराक्षसाः ॥ ३.३.५ ॥
Soy, en efecto, hijo de Java; mi madre es Śatahradā. Todos los rākṣasas de la tierra me llaman Virādha.
3.3.6
तपसा चाभिसम्प्राप्ता ब्रह्मणो हि प्रसादजा।
शस्त्रेणावध्यता लोकेऽच्छेद्याभेद्यत्वमेव च ॥ ३.३.६ ॥
Por la austeridad, y por la gracia de Brahmā, obtuve esto: que en el mundo no puedo ser muerto por arma alguna, y que soy indivisible e impenetrable.
3.3.7
उत्सृज्य प्रमदामेनामनपेक्षौ यथागतम्।
त्वरमाणौ पलायेथां न वां जीवितमाददे ॥ ३.३.७ ॥
Abandonad a esta mujer y, sin preocuparos, huid deprisa por el camino por donde vinisteis; no os quitaré la vida.
3.3.8
तं रामः प्रत्युवाचेदं कोपसंरक्तलोचनः।
राक्षसं विकृताकारं विराधं पापचेतसम् ॥ ३.३.८ ॥
Rāma, con los ojos enrojecidos de ira, dirigió estas palabras a aquel rākṣasa Virādha, de forma deforme y mente perversa.
3.3.9
क्षुद्र धिक् त्वां तु हीनार्थं मृत्युमन्वेषसे ध्रुवम्।
रणे प्राप्स्यसि संतिष्ठ न मे जीवन् विमोक्ष्यसे ॥ ३.३.९ ॥
¡Miserable, qué vergüenza! Sin duda buscas la muerte con un propósito vano; en la batalla la encontrarás. Quédate quieto: no escaparás con vida de mis manos.
3.3.10
ततः सज्यं धनुः कृत्वा रामः सुनिशितान् शरान्।
सुशीघ्रमभिसंधाय राक्षसं निजघान ह ॥ ३.३.१० ॥
Entonces Rāma, tensando su arco, colocó con rapidez sus flechas muy afiladas y abatió al rākṣasa.
3.3.11
धनुषा ज्यागुणवता सप्त बाणान् मुमोच ह।
रुक्मपुङ्खान् महावेगान् सुपर्णानिलतुल्यगान् ॥ ३.३.११ ॥
Con su arco de cuerda tensa, Rāma disparó siete flechas de astiles dorados, de gran velocidad, que volaban como Garuḍa o el viento.
3.3.12
ते शरीरं विराधस्य भित्त्वा बर्हिणवाससः।
निपेतुः शोणितादिग्धा धरण्यां पावकोपमाः ॥ ३.३.१२ ॥
Aquellas flechas, emplumadas con plumas de pavo real, atravesaron el cuerpo de Virādha y cayeron a tierra manchadas de sangre, como fuego.
3.3.13
स विद्धो न्यस्य वैदेहीं शूलमुद्यम्य राक्षसः।
अभ्यद्रवत् सुसंक्रुद्धस्तदा रामं सलक्ष्मणम् ॥ ३.३.१३ ॥
Herido por las flechas, el rākṣasa depositó a Vaidehī, alzó su lanza y, lleno de furia, arremetió contra Rāma y Lakṣmaṇa.
3.3.14
स विनद्य महानादं शूलं शक्रध्वजोपमम्।
प्रगृह्याशोभत तदा व्यात्तानन इवान्तकः ॥ ३.३.१४ ॥
Rugiendo con un gran rugido y empuñando la lanza, semejante al estandarte de Indra, brilló entonces como la Muerte con la boca abierta.
3.3.15
अथ तौ भ्रातरौ दीप्तं शरवर्षं ववर्षतुः।
विराधे राक्षसे तस्मिन् कालान्तकयमोपमे ॥ ३.३.१५ ॥
Entonces los dos hermanos hicieron llover una lluvia ardiente de flechas sobre aquel rākṣasa Virādha, semejante al Tiempo, al Destructor y a Yama.
3.3.16
स प्रहस्य महारौद्रः स्थित्वाजृम्भत राक्षसः।
जृम्भमाणस्य ते बाणाः कायान्निष्पेतुराशुगाः ॥ ३.३.१६ ॥
Aquel rākṣasa, sumamente terrible, se rió, se quedó de pie y bostezó; mientras bostezaba, aquellas flechas veloces salieron de su cuerpo.
3.3.17
स्पर्शात् तु वरदानेन प्राणान् संरोध्य राक्षसः।
विराधः शूलमुद्यम्य राघवावभ्यधावत ॥ ३.३.१७ ॥
Reteniendo el aliento vital gracias a la protección del don otorgado, el rākṣasa Virādha alzó su lanza y se abalanzó sobre los dos Rāghavas.
3.3.18
तच्छूलं वज्रसंकाशं गगने ज्वलनोपमम्।
द्वाभ्यां शराभ्यां चिच्छेद रामः शस्त्रभृतां वरः ॥ ३.३.१८ ॥
Aquella lanza, semejante al rayo y ardiendo como fuego en el cielo, fue cortada por Rāma, el mejor de los portadores de armas, con dos flechas.
3.3.19
तद् रामविशिखैश्छिन्नं शूलं तस्यापतद् भुवि।
पपाताशनिना छिन्नं मेरोरिव शिलातलम् ॥ ३.३.१९ ॥
Cortada por las flechas de Rāma, aquella lanza cayó de su mano al suelo, como una losa del monte Meru se quiebra y cae al ser golpeada por un rayo.
3.3.20
तौ खड्गौ क्षिप्रमुद्यम्य कृष्णसर्पाविवोद्यतौ।
तूर्णमापेततुस्तस्य तदा प्रहरतां बलात् ॥ ३.३.२० ॥
Empuñando al instante sus espadas, que se alzaban como dos serpientes negras, ambos se lanzaron contra él para golpearlo con fuerza.
3.3.21
स वध्यमानः सुभृशं भुजाभ्यां परिगृह्य तौ।
अप्रकम्प्यौ नरव्याघ्रौ रौद्रः प्रस्थातुमैच्छत ॥ ३.३.२१ ॥
Aunque golpeado con gran fuerza, el terrible demonio sujetó con sus brazos a aquellos dos hombres-tigre, y, sin inmutarse, quiso partir de allí.
3.3.22
तस्याभिप्रायमाज्ञाय रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
वहत्वयमलं तावत् पथानेन तु राक्षसः ॥ ३.३.२२ ॥
Comprendiendo su intención, Rāma dijo a Lakṣmaṇa: "Que este demonio nos lleve por este mismo camino, por ahora."
3.3.23
यथा चेच्छति सौमित्रे तथा वहतु राक्षसः।
अयमेव हि नः पन्था येन याति निशाचरः ॥ ३.३.२३ ॥
Como él quiera, oh Saumitri, que este demonio nos lleve; pues este es en verdad nuestro camino, por donde va el errante de la noche.
3.3.24
स तु स्वबलवीर्येण समुत्क्षिप्य निशाचरः।
बालाविव स्कन्धगतौ चकारातिबलोद्धतः ॥ ३.३.२४ ॥
Entonces aquel errante de la noche, orgulloso de su inmensa fuerza, los levantó con su propio poder y vigor y los puso sobre sus hombros como si fueran dos niños.
3.3.25
तावारोप्य ततः स्कन्धं राघवौ रजनीचरः।
विराधो विनदन् घोरं जगामाभिमुखो वनम् ॥ ३.३.२५ ॥
Entonces el demonio nocturno Virādha, colocando sobre sus hombros a los dos descendientes de Raghu y rugiendo terriblemente, se dirigió directamente hacia el bosque.
3.3.26
वनं महामेघनिभं प्रविष्टो
द्रुमैर्महद्भिर्विविधैरुपेतम्।
नानाविधैः पक्षिकुलैर्विचित्रं
शिवायुतं व्यालमृगैर्विकीर्णम् ॥ ३.३.२६ ॥
Entró en el bosque, que parecía una gran nube, lleno de grandes árboles de muchas clases, variopinto con bandadas de aves diversas y esparcido de chacales y bestias feroces.