Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.49.1
सीताया वचनं श्रुत्वा दशग्रीवः प्रतापवान्।
हस्ते हस्तं समाहत्य चकार सुमहद् वपुः ॥ ३.४९.१ ॥
Al oír las palabras de Sītā, el poderoso Daśagrīva golpeó una mano contra otra e hizo su cuerpo inmensamente grande.
3.49.2
स मैथिलीं पुनर्वाक्यं बभाषे वाक्यकोविदः।
नोन्मत्तया श्रुतौ मन्ये मम वीर्यपराक्रमौ ॥ ३.४९.२ ॥
Hábil en el habla, volvió a dirigirse a Maithilī: "Mujer insensata, creo que no has oído de mi valor y mi poderío."
3.49.3
उद्वहेयं भुजाभ्यां तु मेदिनीमम्बरे स्थितः।
आपिबेयं समुद्रं च मृत्युं हन्यां रणे स्थितः ॥ ३.४९.३ ॥
Erguido en el cielo, podría levantar la tierra con mis brazos, beber el océano y matar a la misma Muerte, de pie en la batalla.
3.49.4
अर्कं तुद्यां शरैस्तीक्ष्णैर्विभिन्द्यां हि महीतलम्।
कामरूपेण उन्मत्ते पश्य मां कामरूपिणम् ॥ ३.४९.४ ॥
Con flechas afiladas podría golpear al sol y horadar la superficie de la tierra. ¡Mujer insensata, mírame, que tomo la forma que quiero!
3.49.5
एवमुक्तवतस्तस्य रावणस्य शिखिप्रभे।
क्रुद्धस्य हरिपर्यन्ते रक्ते नेत्रे बभूवतुः ॥ ३.४९.५ ॥
Mientras él hablaba así, los ojos del airado Rāvaṇa resplandecieron como llamas de fuego, rojos con bordes verdosos.
3.49.6
सद्यः सौम्यं परित्यज्य तीक्ष्णरूपं स रावणः।
स्वं रूपं कालरूपाभं भेजे वैश्रवणानुजः ॥ ३.४९.६ ॥
Al instante abandonó su forma apacible, y Rāvaṇa, hermano menor de Vaiśravaṇa, adoptó su propia forma terrible, semejante al Tiempo mismo.
3.49.7
संरक्तनयनः श्रीमांस्तप्तकाञ्चनभूषणः।
क्रोधेन महताविष्टो नीलजीमूतसंनिभः ॥ ३.४९.७ ॥
Con los ojos enrojecidos, aquel esplendoroso, adornado con joyas de oro fundido, poseído por una gran ira, se volvió semejante a una nube de tormenta azul oscuro.
3.49.8
दशास्यो विंशतिभुजो बभूव क्षणदाचरः।
स परिव्राजकच्छद्म महाकायो विहाय तत् ॥ ३.४९.८ ॥
Se convirtió en el rakṣasa de diez cabezas y veinte brazos, que vaga por la noche; abandonando el disfraz de asceta errante, el de gran cuerpo tomó su propia forma.
3.49.9
प्रतिपेदे स्वकं रूपं रावणो राक्षसाधिपः।
रक्ताम्बरधरस्तस्थौ स्त्रीरत्नं प्रेक्ष्य मैथिलीम् ॥ ३.४९.९ ॥
Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, recuperó su propia forma; vestido de rojo, se quedó de pie y, al ver a Maithilī, la joya entre las mujeres,
3.49.10
स तामसितकेशान्तां भास्करस्य प्रभामिव।
वसनाभरणोपेतां मैथिलीं रावणोऽब्रवीत् ॥ ३.४९.१० ॥
Rāvaṇa habló a Maithilī, que era como el resplandor del sol, con las puntas del cabello oscuras, adornada con vestidos y joyas:
3.49.11
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यदि भर्तारमिच्छसि।
मामाश्रय वरारोहे तवाहं सदृशः पतिः ॥ ३.४९.११ ॥
Si deseas un esposo renombrado en los tres mundos, busca refugio en mí, oh de hermosas caderas; yo soy el esposo digno de ti.
3.49.12
मां भजस्व चिराय त्वमहं श्लाघ्यः पतिस्तव।
नैव चाहं क्वचिद् भद्रे करिष्ये तव विप्रियम् ॥ ३.४९.१२ ॥
Sírveme durante mucho tiempo; soy un esposo digno de elogio para ti. ¡Oh bienaventurada! Jamás te haré nada desagradable.
3.49.13
त्यज्यतां मानुषो भावो मयि भावः प्रणीयताम्।
राज्याच्च्युतमसिद्धार्थं रामं परिमितायुषम् ॥ ३.४९.१३ ॥
Abandona ese afecto por el hombre y dirige tu afecto hacia mí. Pues Rāma, privado de su reino, con sus propósitos sin cumplir, tiene una vida de duración limitada.
3.49.14
कैर्गुणैरनुरक्तासि मूढे पण्डितमानिनि।
यः स्त्रियो वचनाद् राज्यं विहाय ससुहृज्जनम् ॥ ३.४९.१४ ॥
¿Por qué virtudes te has apegado a él, necia que te crees sabia? Él, que por la palabra de una mujer abandonó el reino y a sus amigos y parientes.
3.49.15
अस्मिन् व्यालानुचरिते वने वसति दुर्मतिः।
इत्युक्त्वा मैथिलीं वाक्यं प्रियार्हां प्रियवादिनीम् ॥ ३.४९.१५ ॥
En este bosque, frecuentado por fieras, habita ese hombre de mal juicio.
3.49.16
अभिगम्य सुदुष्टात्मा राक्षसः काममोहितः।
जग्राह रावणः सीतां बुधः खे रोहिणीमिव ॥ ३.४९.१६ ॥
Acercándose, el rākṣasa Rāvaṇa, cegado por el deseo, tomó a Sītā, como Budha toma a Rohiṇī en el cielo.
3.49.17
वामेन सीतां पद्माक्षीं मूर्धजेषु करेण सः।
ऊर्वोस्तु दक्षिणेनैव परिजग्राह पाणिना ॥ ३.४९.१७ ॥
Con la mano izquierda tomó a Sītā, de ojos de loto, por el cabello, y con la derecha la sujetó por los muslos.
3.49.18
तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं तीक्ष्णदंष्ट्रं महाभुजम्।
प्राद्रवन् मृत्युसंकाशं भयार्ता वनदेवताः ॥ ३.४९.१८ ॥
Al verlo, semejante a un pico de montaña, de colmillos afilados, de grandes brazos, igual a la Muerte, las diosas del bosque, atormentadas por el miedo, huyeron.
3.49.19
स च मायामयो दिव्यः खरयुक्तः खरस्वनः।
प्रत्यदृश्यत हेमाङ्गो रावणस्य महारथः ॥ ३.४९.१९ ॥
Y apareció aquel carro divino, hecho de ilusión, uncido a asnos y de sonido áspero, de miembros dorados: el gran carro de Rāvaṇa.
3.49.20
ततस्तां परुषैर्वाक्यैरभितर्ज्य महास्वनः।
अंकेनादाय वैदेहीं रथमारोपयत् तदा ॥ ३.४९.२० ॥
Entonces él, de voz poderosa, amenazándola con palabras duras, tomó a Vaidehī en su regazo y la subió al carro.
3.49.21
सा गृहीतातिचुक्रोश रावणेन यशस्विनी।
रामेति सीता दुःखार्ता रामं दूरं गतं वने ॥ ३.४९.२१ ॥
Atrapada por Rāvaṇa, la gloriosa Sītā, afligida por el dolor, gritó con fuerza: «¡Rāma!», llamando a Rāma, que se había alejado al bosque.
3.49.22
तामकामां स कामार्तः पन्नगेन्द्रवधूमिव।
विचेष्टमानामादाय उत्पपाताथ रावणः ॥ ३.४९.२२ ॥
A ella, no deseosa y retorciéndose, como la esposa de un rey serpiente, la tomó Rāvaṇa, atormentado por el deseo, y luego se elevó de un salto.
3.49.23
ततः सा राक्षसेन्द्रेण ह्रियमाणा विहायसा।
भृशं चुक्रोश मत्तेव भ्रान्तचित्ता यथातुरा ॥ ३.४९.२३ ॥
Entonces ella, llevada por el cielo por el señor de los rākṣasas, gritó con fuerza, como una loca, con la mente confundida y afligida.
3.49.24
हा लक्ष्मण महाबाहो गुरुचित्तप्रसादक।
ह्रियमाणां न जानीषे रक्षसा कामरूपिणा ॥ ३.४९.२४ ॥
¡Ay, Lakṣmaṇa! ¡Oh tú, de brazos poderosos, alegría del corazón de los mayores! No sabes que soy llevada por el rākṣasa que toma la forma que quiere.
3.49.25
जीवितं सुखमर्थं च धर्महेतोः परित्यजन्।
ह्रियमाणामधर्मेण मां राघव न पश्यसि ॥ ३.४९.२५ ॥
¡Oh Rāghava, que abandonaste la vida, la dicha y la riqueza por el dharma! ¿No me ves siendo arrebatada por la injusticia?
3.49.26
ननु नामाविनीतानां विनेतासि परंतप।
कथमेवंविधं पापं न त्वं शाधि हि रावणम् ॥ ३.४९.२६ ॥
¡Oh abrasador de enemigos! ¿No eres tú el que castiga a los indisciplinados? ¿Por qué no castigas a Rāvaṇa, tan gran pecador?
3.49.27
न तु सद्योऽविनीतस्य दृश्यते कर्मणः फलम्।
कालोऽप्यङ्गीभवत्यत्र सस्यानामिव पक्तये ॥ ३.४९.२७ ॥
Pero el fruto de la acción del indisciplinado no se ve de inmediato; así como las cosechas tardan en madurar, también aquí el tiempo debe madurar el resultado.
3.49.28
त्वं कर्म कृतवानेतत् कालोपहतचेतनः।
जीवितान्तकरं घोरं रामाद् व्यसनमाप्नुहि ॥ ३.४९.२८ ॥
Tú has cometido este acto, con la mente abatida por el tiempo; de Rāma recibirás una calamidad terrible que pondrá fin a tu vida.
3.49.29
हन्तेदानीं सकामा तु कैकेयी बान्धवैः सह।
ह्रियेयं धर्मकामस्य धर्मपत्नी यशस्विनः ॥ ३.४९.२९ ॥
¡Ay! Ahora Kaikeyī, junto a sus parientes, se regocijará con sus deseos cumplidos, mientras yo, la esposa legítima del renombrado que desea el dharma, soy llevada.
3.49.30
आमन्त्रये जनस्थाने कर्णिकारांश्च पुष्पितान्।
क्षिप्रं रामाय शंसध्वं सीतां हरति रावणः ॥ ३.४९.३० ॥
Invoco a los árboles karṇikāra en flor de Janasthāna: decidle pronto a Rāma que Rāvaṇa se lleva a Sītā.
3.49.31
हंससारससंघुष्टां वन्दे गोदावरीं नदीम्।
क्षिप्रं रामाय शंस त्वं सीतां हरति रावणः ॥ ३.४९.३१ ॥
Me inclino ante el río Godāvarī, resonante con los cantos de cisnes y grullas. Dile pronto a Rāma que Rāvaṇa se lleva a Sītā.
3.49.32
दैवतानि च यान्यस्मिन् वने विविधपादपे।
नमस्करोम्यहं तेभ्यो भर्तुः शंसत मां हृताम् ॥ ३.४९.३२ ॥
A cuantas deidades hay en este bosque de muchos árboles, me inclino. Dile a mi esposo que he sido arrebatada.
3.49.33
यानि कानिचिदप्यत्र सत्त्वानि विविधानि च।
सर्वाणि शरणं यामि मृगपक्षिगणानि वै ॥ ३.४९.३३ ॥
A todas las diversas criaturas que hay aquí, a las manadas de ciervos y bandadas de aves, a todas acudo en busca de refugio.
3.49.34
ह्रियमाणां प्रियां भर्तुः प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्।
विवशा ते हृता सीता रावणेनेति शंसत ॥ ३.४९.३४ ॥
Decid que Sītā, más querida para su esposo que su propia vida, está siendo arrebatada, indefensa, por Rāvaṇa.
3.49.35
विदित्वा तु महाबाहुरमुत्रापि महाबलः।
आनेष्यति पराक्रम्य वैवस्वतहृतामपि ॥ ३.४९.३५ ॥
Al saberlo, el de brazos poderosos, el de gran fuerza, irá allí y la traerá de vuelta con valor, aun si fue arrebatada por Vaivasvata (la Muerte).
3.49.36
सा तदा करुणा वाचो विलपन्ती सुदुःखिता।
वनस्पतिगतं गृध्रं ददर्शायतलोचना ॥ ३.४९.३६ ॥
Entonces ella, profundamente afligida, de ojos amplios, lamentándose con palabras lastimeras, vio un buitre posado en un árbol.
3.49.37
सा तमुद्वीक्ष्य सुश्रोणी रावणस्य वशंगता।
समाक्रन्दद् भयपरा दुःखोपहतया गिरा ॥ ३.४९.३७ ॥
Ella, de hermosas caderas, en poder de Rāvaṇa, lo miró, sobrecogida por el miedo, y gritó en voz alta con una voz quebrada por el dolor.
3.49.38
जटायो पश्य मामार्य ह्रियमाणामनाथवत्।
अनेन राक्षसेन्द्रेणाकरुणं पापकर्मणा ॥ ३.४९.३८ ॥
¡Oh Jaṭāyu, noble ser, mírame! Soy llevada como una desamparada por este señor de los rākṣasas, despiadado y de obras pecaminosas.
3.49.39
नैष वारयितुं शक्यस्त्वया क्रूरो निशाचरः।
सत्ववाञ्जितकाशी च सायुधश्चैव दुर्मतिः ॥ ३.४९.३९ ॥
Este cruel nocturno no puede ser detenido por ti; es poderoso, orgulloso de sus victorias, armado y de mente perversa.
3.49.40
रामाय तु यथातत्त्वं जटायो हरणं मम।
लक्ष्मणाय च तत् सर्वमाख्यातव्यमशेषतः ॥ ३.४९.४० ॥
¡Oh Jaṭāyu! Cuéntale a Rāma mi rapto tal como ocurrió, y cuéntale a Lakṣmaṇa todo, por completo.