Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.49.1
सीताया वचनं श्रुत्वा दशग्रीवः प्रतापवान्।
हस्ते हस्तं समाहत्य चकार सुमहद् वपुः ॥ ३.४९.१ ॥
Als Daśagrīva, der Mächtige, Sītās Worte hörte, schlug er Hand auf Hand und machte seinen Leib ungeheuer groß.
3.49.2
स मैथिलीं पुनर्वाक्यं बभाषे वाक्यकोविदः।
नोन्मत्तया श्रुतौ मन्ये मम वीर्यपराक्रमौ ॥ ३.४९.२ ॥
Redegewandt sprach er erneut zu Maithilī: "Wahnsinnige Frau, ich glaube, du hast nichts von meiner Tapferkeit und meiner Stärke gehört."
3.49.3
उद्वहेयं भुजाभ्यां तु मेदिनीमम्बरे स्थितः।
आपिबेयं समुद्रं च मृत्युं हन्यां रणे स्थितः ॥ ३.४९.३ ॥
Im Himmel stehend könnte ich mit meinen Armen die Erde heben, das Meer trinken und den Tod selbst erschlagen, im Kampf stehend.
3.49.4
अर्कं तुद्यां शरैस्तीक्ष्णैर्विभिन्द्यां हि महीतलम्।
कामरूपेण उन्मत्ते पश्य मां कामरूपिणम् ॥ ३.४९.४ ॥
Mit scharfen Pfeilen könnte ich die Sonne treffen und die Oberfläche der Erde durchbohren. Wahnsinnige, sieh mich an, der ich jede Gestalt annehmen kann!
3.49.5
एवमुक्तवतस्तस्य रावणस्य शिखिप्रभे।
क्रुद्धस्य हरिपर्यन्ते रक्ते नेत्रे बभूवतुः ॥ ३.४९.५ ॥
Während er so sprach, glühten die Augen des zornigen Rāvaṇa wie Feuerflammen, rot mit grünlichen Rändern.
3.49.6
सद्यः सौम्यं परित्यज्य तीक्ष्णरूपं स रावणः।
स्वं रूपं कालरूपाभं भेजे वैश्रवणानुजः ॥ ३.४९.६ ॥
Sogleich legte er seine sanfte Gestalt ab, und Rāvaṇa, der jüngere Bruder Vaiśravaṇas, nahm seine eigene schreckliche Gestalt an, gleich der Zeit selbst.
3.49.7
संरक्तनयनः श्रीमांस्तप्तकाञ्चनभूषणः।
क्रोधेन महताविष्टो नीलजीमूतसंनिभः ॥ ३.४९.७ ॥
Mit geröteten Augen, der strahlende Mann, geschmückt mit Gewändern aus glühendem Gold, von großem Zorn ergriffen, wurde er einer dunkelblauen Gewitterwolke gleich.
3.49.8
दशास्यो विंशतिभुजो बभूव क्षणदाचरः।
स परिव्राजकच्छद्म महाकायो विहाय तत् ॥ ३.४९.८ ॥
Er wurde zum zehnköpfigen, zwanzigarmigen nächtlichen Dämon; die Verkleidung des wandernden Asketen ablegend, nahm der Großgestaltige seine eigene Gestalt an.
3.49.9
प्रतिपेदे स्वकं रूपं रावणो राक्षसाधिपः।
रक्ताम्बरधरस्तस्थौ स्त्रीरत्नं प्रेक्ष्य मैथिलीम् ॥ ३.४९.९ ॥
Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, nahm seine eigene Gestalt an; in rote Gewänder gekleidet stand er da, und als er Maithilī, das Juwel unter den Frauen, erblickte,
3.49.10
स तामसितकेशान्तां भास्करस्य प्रभामिव।
वसनाभरणोपेतां मैथिलीं रावणोऽब्रवीत् ॥ ३.४९.१० ॥
Rāvaṇa sprach zu Maithilī, die dem Glanz der Sonne glich, mit dunklen Haarspitzen, geschmückt mit Gewändern und Schmuck:
3.49.11
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यदि भर्तारमिच्छसि।
मामाश्रय वरारोहे तवाहं सदृशः पतिः ॥ ३.४९.११ ॥
Wenn du einen in den drei Welten berühmten Gatten begehrst, so suche Zuflucht bei mir, o Schönhüftige; ich bin der dir angemessene Gatte.
3.49.12
मां भजस्व चिराय त्वमहं श्लाघ्यः पतिस्तव।
नैव चाहं क्वचिद् भद्रे करिष्ये तव विप्रियम् ॥ ३.४९.१२ ॥
Diene mir lange; ich bin ein dir lobenswerter Gatte. O Glückverheißende, ich werde dir niemals etwas Missfallendes antun.
3.49.13
त्यज्यतां मानुषो भावो मयि भावः प्रणीयताम्।
राज्याच्च्युतमसिद्धार्थं रामं परिमितायुषम् ॥ ३.४९.१३ ॥
Gib diese Zuneigung zu dem Menschen auf und richte deine Zuneigung auf mich. Denn Rāma, seines Reiches beraubt, seine Ziele unerfüllt, hat nur ein begrenztes Leben.
3.49.14
कैर्गुणैरनुरक्तासि मूढे पण्डितमानिनि।
यः स्त्रियो वचनाद् राज्यं विहाय ससुहृज्जनम् ॥ ३.४९.१४ ॥
Wegen welcher Vorzüge hängst du an ihm, törichte Frau, die du dich für klug hältst? Er, der auf das Wort einer Frau Reich und Freunde aufgab.
3.49.15
अस्मिन् व्यालानुचरिते वने वसति दुर्मतिः।
इत्युक्त्वा मैथिलीं वाक्यं प्रियार्हां प्रियवादिनीम् ॥ ३.४९.१५ ॥
In diesem Wald, den Raubtiere durchstreifen, wohnt jener Unkluge.
3.49.16
अभिगम्य सुदुष्टात्मा राक्षसः काममोहितः।
जग्राह रावणः सीतां बुधः खे रोहिणीमिव ॥ ३.४९.१६ ॥
Der bösgesinnte Rākṣasa Rāvaṇa, von Begierde verblendet, trat heran und ergriff Sītā, wie Budha im Himmel Rohiṇī ergreift.
3.49.17
वामेन सीतां पद्माक्षीं मूर्धजेषु करेण सः।
ऊर्वोस्तु दक्षिणेनैव परिजग्राह पाणिना ॥ ३.४९.१७ ॥
Mit der linken Hand packte er die lotusäugige Sītā an den Haaren, mit der rechten umfasste er ihre Schenkel.
3.49.18
तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं तीक्ष्णदंष्ट्रं महाभुजम्।
प्राद्रवन् मृत्युसंकाशं भयार्ता वनदेवताः ॥ ३.४९.१८ ॥
Als sie ihn sahen, gleich einem Bergesgipfel, mit scharfen Zähnen, großarmig, dem Tod gleich, flohen die Waldgöttinnen, von Angst gequält.
3.49.19
स च मायामयो दिव्यः खरयुक्तः खरस्वनः।
प्रत्यदृश्यत हेमाङ्गो रावणस्य महारथः ॥ ३.४९.१९ ॥
Da erschien jener Wagen aus Illusion, göttlich, mit Eseln bespannt, von scharfem Getöse, goldgliedrig: der große Streitwagen Rāvaṇas.
3.49.20
ततस्तां परुषैर्वाक्यैरभितर्ज्य महास्वनः।
अंकेनादाय वैदेहीं रथमारोपयत् तदा ॥ ३.४९.२० ॥
Da hob er, mit mächtiger Stimme, sie mit harten Worten bedrohend, Vaidehī auf seinen Schoß und ließ sie auf den Wagen steigen.
3.49.21
सा गृहीतातिचुक्रोश रावणेन यशस्विनी।
रामेति सीता दुःखार्ता रामं दूरं गतं वने ॥ ३.४९.२१ ॥
Von Rāvaṇa ergriffen, schrie die ruhmreiche Sītā, von Kummer gequält, laut: „Rāma!“, und rief nach Rāma, der weit in den Wald gegangen war.
3.49.22
तामकामां स कामार्तः पन्नगेन्द्रवधूमिव।
विचेष्टमानामादाय उत्पपाताथ रावणः ॥ ३.४९.२२ ॥
Sie, unwillig und sich windend wie die Gemahlin eines Schlangenkönigs, ergriff Rāvaṇa, von Begierde gequält, und sprang dann empor.
3.49.23
ततः सा राक्षसेन्द्रेण ह्रियमाणा विहायसा।
भृशं चुक्रोश मत्तेव भ्रान्तचित्ता यथातुरा ॥ ३.४९.२३ ॥
Da schrie sie, durch den Himmel geführt vom Herrn der Rākṣasas, heftig auf, wie eine Wahnsinnige, verwirrten Geistes und gequält.
3.49.24
हा लक्ष्मण महाबाहो गुरुचित्तप्रसादक।
ह्रियमाणां न जानीषे रक्षसा कामरूपिणा ॥ ३.४९.२४ ॥
Ach, Lakṣmaṇa! O du Starkarmiger, Freude für die Herzen der Ältesten! Du weißt nicht, dass ich von dem Rākṣasa fortgetragen werde, der jede Gestalt annimmt, wie er will.
3.49.25
जीवितं सुखमर्थं च धर्महेतोः परित्यजन्।
ह्रियमाणामधर्मेण मां राघव न पश्यसि ॥ ३.४९.२५ ॥
O Rāghava, der du Leben, Glück und Reichtum um des Dharma willen aufgegeben hast, siehst du nicht, dass ich durch Unrecht entführt werde?
3.49.26
ननु नामाविनीतानां विनेतासि परंतप।
कथमेवंविधं पापं न त्वं शाधि हि रावणम् ॥ ३.४९.२६ ॥
O Bezwinger der Feinde, bist du nicht derjenige, der die Ungezügelten züchtigt? Warum bestrafst du nicht Rāvaṇa, diesen Sünder?
3.49.27
न तु सद्योऽविनीतस्य दृश्यते कर्मणः फलम्।
कालोऽप्यङ्गीभवत्यत्र सस्यानामिव पक्तये ॥ ३.४९.२७ ॥
Doch die Frucht der Tat des Ungezügelten zeigt sich nicht sogleich; wie die Feldfrüchte Zeit brauchen, um reif zu werden, so muss hier auch die Zeit das Ergebnis reifen lassen.
3.49.28
त्वं कर्म कृतवानेतत् कालोपहतचेतनः।
जीवितान्तकरं घोरं रामाद् व्यसनमाप्नुहि ॥ ३.४९.२८ ॥
Du hast diese Tat begangen, dein Geist von der Zeit geschlagen; von Rāma wirst du ein schreckliches Unglück erfahren, das dein Leben beenden wird.
3.49.29
हन्तेदानीं सकामा तु कैकेयी बान्धवैः सह।
ह्रियेयं धर्मकामस्य धर्मपत्नी यशस्विनः ॥ ३.४९.२९ ॥
Weh! Nun wird Kaikeyī mit ihren Verwandten, ihre Wünsche erfüllt, frohlocken, während ich, die rechtmäßige Gattin des ruhmreichen Dharma-Liebenden, entführt werde.
3.49.30
आमन्त्रये जनस्थाने कर्णिकारांश्च पुष्पितान्।
क्षिप्रं रामाय शंसध्वं सीतां हरति रावणः ॥ ३.४९.३० ॥
Ich rufe die blühenden Karṇikāra-Bäume von Janasthāna an: Sagt Rāma schnell, dass Rāvaṇa Sītā entführt.
3.49.31
हंससारससंघुष्टां वन्दे गोदावरीं नदीम्।
क्षिप्रं रामाय शंस त्वं सीतां हरति रावणः ॥ ३.४९.३१ ॥
Ich verneige mich vor dem Fluss Godāvarī, der vom Ruf der Schwäne und Kraniche widerhallt. Sag Rāma schnell, dass Rāvaṇa Sītā entführt.
3.49.32
दैवतानि च यान्यस्मिन् वने विविधपादपे।
नमस्करोम्यहं तेभ्यो भर्तुः शंसत मां हृताम् ॥ ३.४९.३२ ॥
Den Gottheiten in diesem Wald mit seinen vielen Baumarten verneige ich mich. Sagt meinem Gemahl, dass ich entführt wurde.
3.49.33
यानि कानिचिदप्यत्र सत्त्वानि विविधानि च।
सर्वाणि शरणं यामि मृगपक्षिगणानि वै ॥ ३.४९.३३ ॥
Alle verschiedenen Geschöpfe, die hier sind, die Herden der Hirsche und Scharen der Vögel, bei ihnen allen suche ich Zuflucht.
3.49.34
ह्रियमाणां प्रियां भर्तुः प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्।
विवशा ते हृता सीता रावणेनेति शंसत ॥ ३.४९.३४ ॥
Sagt, dass Sītā, ihrem Gemahl teurer als sein eigenes Leben, hilflos von Rāvaṇa entführt wurde.
3.49.35
विदित्वा तु महाबाहुरमुत्रापि महाबलः।
आनेष्यति पराक्रम्य वैवस्वतहृतामपि ॥ ३.४९.३५ ॥
Wenn er dies erfährt, wird der starkarmige, gewaltige dorthin gehen und sie durch Tapferkeit zurückholen, selbst wenn sie von Vaivasvata (dem Tod) entführt wurde.
3.49.36
सा तदा करुणा वाचो विलपन्ती सुदुःखिता।
वनस्पतिगतं गृध्रं ददर्शायतलोचना ॥ ३.४९.३६ ॥
Da sah sie, tief betrübt, mit weit geöffneten Augen, klagend in mitleiderregenden Worten, einen Geier auf einem Baum sitzen.
3.49.37
सा तमुद्वीक्ष्य सुश्रोणी रावणस्य वशंगता।
समाक्रन्दद् भयपरा दुःखोपहतया गिरा ॥ ३.४९.३७ ॥
Sie, mit den schönen Hüften, in Rāvaṇas Gewalt, blickte zu ihm auf, von Furcht überwältigt, und schrie laut mit einer vom Schmerz gebrochenen Stimme.
3.49.38
जटायो पश्य मामार्य ह्रियमाणामनाथवत्।
अनेन राक्षसेन्द्रेणाकरुणं पापकर्मणा ॥ ३.४९.३८ ॥
O Jaṭāyu, edler Herr, sieh mich an! Ich werde wie eine Schutzlose von diesem herzlosen, sündigen Herrn der Rākṣasas fortgeschleppt.
3.49.39
नैष वारयितुं शक्यस्त्वया क्रूरो निशाचरः।
सत्ववाञ्जितकाशी च सायुधश्चैव दुर्मतिः ॥ ३.४९.३९ ॥
Dieser grausame Nachtwandler kann von dir nicht aufgehalten werden; er ist mächtig, stolz auf seine Siege, bewaffnet und böswillig.
3.49.40
रामाय तु यथातत्त्वं जटायो हरणं मम।
लक्ष्मणाय च तत् सर्वमाख्यातव्यमशेषतः ॥ ३.४९.४० ॥
O Jaṭāyu, erzähle Rāma meine Entführung genau so, wie sie geschah, und erzähle Lakṣmaṇa alles vollständig.