வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.49.1
सीताया वचनं श्रुत्वा दशग्रीवः प्रतापवान्।
हस्ते हस्तं समाहत्य चकार सुमहद् वपुः ॥ ३.४९.१ ॥
சீதையின் சொற்களைக் கேட்ட வலிமைமிக்க தசக்ரீவன் கையோடு கை அறைந்து தன் மிகப் பெரிய உடலை எடுத்தான்.
3.49.2
स मैथिलीं पुनर्वाक्यं बभाषे वाक्यकोविदः।
नोन्मत्तया श्रुतौ मन्ये मम वीर्यपराक्रमौ ॥ ३.४९.२ ॥
சொல்வன்மையில் வல்லவனான அவன் மைதிலியிடம் மீண்டும் பேசினான்: "பைத்தியம் பிடித்த பெண்ணே, என் வீரமும் பராக்கிரமும் நீ கேள்விப்படவில்லை போலும்."
3.49.3
उद्वहेयं भुजाभ्यां तु मेदिनीमम्बरे स्थितः।
आपिबेयं समुद्रं च मृत्युं हन्यां रणे स्थितः ॥ ३.४९.३ ॥
வானில் நின்றவாறு என் தோள்களால் பூமியைத் தூக்கலாம்; கடலைக் குடிக்கலாம்; போர்க்களத்தில் நின்று மரணத்தையும் கொல்லலாம்.
3.49.4
अर्कं तुद्यां शरैस्तीक्ष्णैर्विभिन्द्यां हि महीतलम्।
कामरूपेण उन्मत्ते पश्य मां कामरूपिणम् ॥ ३.४९.४ ॥
கூர்மையான அம்புகளால் சூரியனையும் தாக்கலாம்; பூமியின் மேற்பரப்பையும் பிளக்கலாம். பைத்தியக்காரியே, விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கும் என்னைப் பார்!
3.49.5
एवमुक्तवतस्तस्य रावणस्य शिखिप्रभे।
क्रुद्धस्य हरिपर्यन्ते रक्ते नेत्रे बभूवतुः ॥ ३.४९.५ ॥
இவ்வாறு பேசிய கோபமுற்ற ராவணனின் கண்கள் நெருப்புச் சுடர்போல் ஒளிர்ந்தன; ஓரங்கள் பச்சை கலந்த சிவப்பாயின.
3.49.6
सद्यः सौम्यं परित्यज्य तीक्ष्णरूपं स रावणः।
स्वं रूपं कालरूपाभं भेजे वैश्रवणानुजः ॥ ३.४९.६ ॥
உடனே சௌம்ய வடிவை விட்டு, வைசிரவணனின் தம்பியான அந்த ராவணன் காலனைப் போன்ற தனது உண்மை கொடிய வடிவை ஏற்றான்.
3.49.7
संरक्तनयनः श्रीमांस्तप्तकाञ्चनभूषणः।
क्रोधेन महताविष्टो नीलजीमूतसंनिभः ॥ ३.४९.७ ॥
சிவந்த கண்களுடன், உருக்கிய பொன் அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய், பெரும் சினத்தால் பற்றப்பட்டு, கருநீல மேகத்தைப் போல் அவன் தோன்றினான்.
3.49.8
दशास्यो विंशतिभुजो बभूव क्षणदाचरः।
स परिव्राजकच्छद्म महाकायो विहाय तत् ॥ ३.४९.८ ॥
பத்துத் தலைகளும் இருபது கரங்களும் கொண்ட இரவில் சஞ்சரிக்கும் அரக்கனாக அவன் ஆனான். துறவியின் வேடத்தை விட்டு, அந்தப் பெரிய உடலை ஏற்றான்.
3.49.9
प्रतिपेदे स्वकं रूपं रावणो राक्षसाधिपः।
रक्ताम्बरधरस्तस्थौ स्त्रीरत्नं प्रेक्ष्य मैथिलीम् ॥ ३.४९.९ ॥
அரக்கர் தலைவனான இராவணன் தன் சொந்த உருவத்தை அடைந்தான். சிவப்பு ஆடை அணிந்து நின்று, பெண்களில் ரத்தினமான மைதிலியைப் பார்த்தான்.
3.49.10
स तामसितकेशान्तां भास्करस्य प्रभामिव।
वसनाभरणोपेतां मैथिलीं रावणोऽब्रवीत् ॥ ३.४९.१० ॥
சூரியனின் ஒளியைப் போன்ற, கருங்கூந்தல் நுனிகள் கொண்ட, ஆடையும் அணிகலனும் அணிந்த மைதிலியிடம் இராவணன் பேசினான்.
3.49.11
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यदि भर्तारमिच्छसि।
मामाश्रय वरारोहे तवाहं सदृशः पतिः ॥ ३.४९.११ ॥
மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற கணவனை நீ விரும்பினால், என்னை அடைக்கலமாகக் கொள், அழகிய இடையுடையவளே! நான் உனக்குத் தகுந்த கணவன்.
3.49.12
मां भजस्व चिराय त्वमहं श्लाघ्यः पतिस्तव।
नैव चाहं क्वचिद् भद्रे करिष्ये तव विप्रियम् ॥ ३.४९.१२ ॥
நீ நீண்ட காலம் என்னைச் சேவித்திரு; நான் உனக்குப் போற்றத்தக்க கணவன். மங்கலியே! நான் உனக்கு ஒருபோதும் எந்த அப்ரியத்தையும் செய்யமாட்டேன்.
3.49.13
त्यज्यतां मानुषो भावो मयि भावः प्रणीयताम्।
राज्याच्च्युतमसिद्धार्थं रामं परिमितायुषम् ॥ ३.४९.१३ ॥
மனிதனான அந்த உணர்வை விட்டுவிடு; என்மீது அன்பைச் செலுத்து. அரசை இழந்து, நோக்கம் நிறைவேறாத, குறுகிய ஆயுள் கொண்ட ராமன்மீது (உன் அன்பு வேண்டாம்).
3.49.14
कैर्गुणैरनुरक्तासि मूढे पण्डितमानिनि।
यः स्त्रियो वचनाद् राज्यं विहाय ससुहृज्जनम् ॥ ३.४९.१४ ॥
எந்த குணங்களால் அவனிடம் பற்றுக்கொண்டாய், அறிவிலியே, உன்னைப் பண்டிதை என்று எண்ணுபவளே? ஒரு பெண்ணின் சொல்லுக்காக அரசையும் நண்பர்களையும் துறந்தவன் அவன்.
3.49.15
अस्मिन् व्यालानुचरिते वने वसति दुर्मतिः।
इत्युक्त्वा मैथिलीं वाक्यं प्रियार्हां प्रियवादिनीम् ॥ ३.४९.१५ ॥
இந்தக் கொடிய விலங்குகள் திரியும் காட்டில் அந்த தீய எண்ணமுடையவன் வாழ்கிறான்.
3.49.16
अभिगम्य सुदुष्टात्मा राक्षसः काममोहितः।
जग्राह रावणः सीतां बुधः खे रोहिणीमिव ॥ ३.४९.१६ ॥
மிகக் கொடிய மனம் கொண்ட அரக்கன் ராவணன் காமத்தால் மயங்கி அருகில் சென்று சீதையைப் பற்றினான், வானில் புதன் ரோகிணியைப் பற்றுவது போல.
3.49.17
वामेन सीतां पद्माक्षीं मूर्धजेषु करेण सः।
ऊर्वोस्तु दक्षिणेनैव परिजग्राह पाणिना ॥ ३.४९.१७ ॥
இடக்கையால் தாமரைக்கண்ணி சீதையின் கூந்தலைப் பற்றினான்; வலக்கையால் தொடைகளைப் பற்றினான்.
3.49.18
तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं तीक्ष्णदंष्ट्रं महाभुजम्।
प्राद्रवन् मृत्युसंकाशं भयार्ता वनदेवताः ॥ ३.४९.१८ ॥
மலைச்சிகரம் போன்றவன், கூரிய பற்களும் பெரிய தோள்களும் கொண்ட, மரணத்தைப் போன்ற அவனைக் கண்டு அச்சத்தால் வருந்திய வனதேவதைகள் ஓடின.
3.49.19
स च मायामयो दिव्यः खरयुक्तः खरस्वनः।
प्रत्यदृश्यत हेमाङ्गो रावणस्य महारथः ॥ ३.४९.१९ ॥
அது மாயையால் ஆனது, தெய்வீகமானது; கழுதைகள் பூட்டப்பட்டது, கடுமையான ஒலி எழுப்புவது, பொன்னுடலுடையது; இராவணனின் பெரும் தேர் தோன்றியது.
3.49.20
ततस्तां परुषैर्वाक्यैरभितर्ज्य महास्वनः।
अंकेनादाय वैदेहीं रथमारोपयत् तदा ॥ ३.४९.२० ॥
பின்னர் பெருங்குரலோன் கடுஞ்சொற்களால் அவளை அச்சுறுத்தி, வைதேஹியை மடியில் தூக்கி அப்போது தேரில் ஏற்றினான்.
3.49.21
सा गृहीतातिचुक्रोश रावणेन यशस्विनी।
रामेति सीता दुःखार्ता रामं दूरं गतं वने ॥ ३.४९.२१ ॥
இராவணனால் பற்றப்பட்ட புகழுடையவள் சீதை, துயரால் வருந்தி, காட்டில் வெகு தொலைவு சென்றிருந்த இராமனை நோக்கி, 'இராமா!' என்று மிகவும் அலறினாள்.
3.49.22
तामकामां स कामार्तः पन्नगेन्द्रवधूमिव।
विचेष्टमानामादाय उत्पपाताथ रावणः ॥ ३.४९.२२ ॥
அவளை விரும்பாதவளாக, காமத்தால் வருந்தியவனாக அவன், நாகராஜனின் மனைவியைப் போல் தவிக்கும் அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு பின்னர் மேலே பாய்ந்தான், அந்த இராவணன்.
3.49.23
ततः सा राक्षसेन्द्रेण ह्रियमाणा विहायसा।
भृशं चुक्रोश मत्तेव भ्रान्तचित्ता यथातुरा ॥ ३.४९.२३ ॥
பின்னர் அரக்கர் தலைவனால் ஆகாயத்தில் கொண்டு செல்லப்பட்ட அவள், பித்துப்பிடித்தவள் போல், மனம் கலங்கி, துன்புற்று மிகவும் அலறினாள்.
3.49.24
हा लक्ष्मण महाबाहो गुरुचित्तप्रसादक।
ह्रियमाणां न जानीषे रक्षसा कामरूपिणा ॥ ३.४९.२४ ॥
ஐயோ லக்ஷ்மணா! பெருந்தோளோனே, பெரியோர் உள்ளத்தை மகிழ்விப்பவனே! காமரூபியான அரக்கனால் கொண்டு செல்லப்படும் என்னை நீ அறியவில்லையே.
3.49.25
जीवितं सुखमर्थं च धर्महेतोः परित्यजन्।
ह्रियमाणामधर्मेण मां राघव न पश्यसि ॥ ३.४९.२५ ॥
தர்மத்திற்காக உயிர், இன்பம், செல்வம் ஆகியவற்றைத் துறந்த ராघवா, அதர்மத்தால் கவர்ந்து செல்லப்படும் என்னை நீங்கள் காணவில்லையா?
3.49.26
ननु नामाविनीतानां विनेतासि परंतप।
कथमेवंविधं पापं न त्वं शाधि हि रावणम् ॥ ३.४९.२६ ॥
பகைவரைத் தகிப்பவனே, ஒழுங்கற்றவர்களைத் திருத்துபவர் நீ அல்லவா? இத்தகைய பாவியான ராவணனை ஏன் நீ தண்டிக்கவில்லை?
3.49.27
न तु सद्योऽविनीतस्य दृश्यते कर्मणः फलम्।
कालोऽप्यङ्गीभवत्यत्र सस्यानामिव पक्तये ॥ ३.४९.२७ ॥
ஆனால் ஒழுங்கற்றவனின் செயலின் பலன் உடனே தெரிவதில்லை. பயிர்கள் பழுக்க காலம் எடுப்பது போல, இங்கு காலமும் பழுக்க வைப்பதற்கு உதவுகிறது.
3.49.28
त्वं कर्म कृतवानेतत् कालोपहतचेतनः।
जीवितान्तकरं घोरं रामाद् व्यसनमाप्नुहि ॥ ३.४९.२८ ॥
காலத்தால் அழிக்கப்பட்ட மனமுடையவனே, இந்தச் செயலை நீ செய்தாய். உயிரை முடிக்கும் கொடிய பேரழிவை ராமனிடமிருந்து நீ அடைவாய்.
3.49.29
हन्तेदानीं सकामा तु कैकेयी बान्धवैः सह।
ह्रियेयं धर्मकामस्य धर्मपत्नी यशस्विनः ॥ ३.४९.२९ ॥
ஐயோ! இப்போது கைகேயி தன் சுற்றத்தினருடன் விருப்பம் நிறைவேறி மகிழ்வாள். தர்மத்தை விரும்பும் புகழ்பெற்றவரின் தர்மபத்தினியான நான் கவர்ந்து செல்லப்படுகிறேன்.
3.49.30
आमन्त्रये जनस्थाने कर्णिकारांश्च पुष्पितान्।
क्षिप्रं रामाय शंसध्वं सीतां हरति रावणः ॥ ३.४९.३० ॥
ஜனஸ்தானத்தில் பூத்திருக்கும் கர்ணிகார மரங்களை அழைக்கிறேன்: விரைந்து ராமனிடம் சொல்லுங்கள், ராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து செல்கிறான்.
3.49.31
हंससारससंघुष्टां वन्दे गोदावरीं नदीम्।
क्षिप्रं रामाय शंस त्वं सीतां हरति रावणः ॥ ३.४९.३१ ॥
அன்னங்களும் சாரசப் பறவைகளும் ஒலிக்கும் கோதாவரி நதியை வணங்குகிறேன். விரைவாக ராமனிடம் சொல்லுங்கள்: ராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து செல்கிறான்.
3.49.32
दैवतानि च यान्यस्मिन् वने विविधपादपे।
नमस्करोम्यहं तेभ्यो भर्तुः शंसत मां हृताम् ॥ ३.४९.३२ ॥
பலவகை மரங்கள் நிறைந்த இந்தக் காட்டில் உள்ள தெய்வங்களை வணங்குகிறேன். என் கணவரிடம் சொல்லுங்கள், நான் கவர்ந்து செல்லப்பட்டவள் என்று.
3.49.33
यानि कानिचिदप्यत्र सत्त्वानि विविधानि च।
सर्वाणि शरणं यामि मृगपक्षिगणानि वै ॥ ३.४९.३३ ॥
இங்கு உள்ள பலவகை உயிரினங்கள் அனைத்தையும், மான் கூட்டங்களையும் பறவைக் கூட்டங்களையும், நான் சரணடைகிறேன்.
3.49.34
ह्रियमाणां प्रियां भर्तुः प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्।
विवशा ते हृता सीता रावणेनेति शंसत ॥ ३.४९.३४ ॥
கணவருக்குத் தன் உயிரைவிடவும் அன்பானவளாகிய, கவர்ந்து செல்லப்படும் சீதை, வலியற்றவளாய் ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள் என்று சொல்லுங்கள்.
3.49.35
विदित्वा तु महाबाहुरमुत्रापि महाबलः।
आनेष्यति पराक्रम्य वैवस्वतहृतामपि ॥ ३.४९.३५ ॥
மகாபாகுவும் மகாபலமும் உடைய அவர் இதை அறிந்ததும், யமனாலும் கவர்ந்து செல்லப்பட்டவளையும் வீரத்தால் அங்கேயும் மீட்டுக் கொண்டு வருவார்.
3.49.36
सा तदा करुणा वाचो विलपन्ती सुदुःखिता।
वनस्पतिगतं गृध्रं ददर्शायतलोचना ॥ ३.४९.३६ ॥
அப்போது மிகவும் துயருற்ற, அகன்ற விழிகளையுடைய அவள், இரங்கத்தக்க சொற்களைக் கூறி புலம்பியவாறு, மரத்தின் மேல் இருந்த ஒரு கழுகைக் கண்டாள்.
3.49.37
सा तमुद्वीक्ष्य सुश्रोणी रावणस्य वशंगता।
समाक्रन्दद् भयपरा दुःखोपहतया गिरा ॥ ३.४९.३७ ॥
அழகிய இடையுடையவளான அவள், ராவணனின் வசத்தில் இருந்தபடி அவனைப் பார்த்து, பயத்தால் நிறைந்து, துயரத்தால் சிதைந்த குரலில் உரக்கக் கதறினாள்.
3.49.38
जटायो पश्य मामार्य ह्रियमाणामनाथवत्।
अनेन राक्षसेन्द्रेणाकरुणं पापकर्मणा ॥ ३.४९.३८ ॥
ஜடாயுவே, ஆர்யரே, என்னைப் பாருங்கள் — அநாதையைப் போல, இரக்கமற்ற, பாவச் செயல் செய்யும் இந்த அரக்கர் தலைவனால் நான் கவர்ந்து செல்லப்படுகிறேன்.
3.49.39
नैष वारयितुं शक्यस्त्वया क्रूरो निशाचरः।
सत्ववाञ्जितकाशी च सायुधश्चैव दुर्मतिः ॥ ३.४९.३९ ॥
இந்தக் கொடிய இரவுலாவி உன்னால் தடுக்கப்பட முடியாதவன்; இவன் வலிமையுள்ளவன், வெற்றியில் பெருமை கொண்டவன், ஆயுதம் ஏந்தியவன், தீய எண்ணமுடையவன்.
3.49.40
रामाय तु यथातत्त्वं जटायो हरणं मम।
लक्ष्मणाय च तत् सर्वमाख्यातव्यमशेषतः ॥ ३.४९.४० ॥
ஜடாயுவே, என் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட நிகழ்வை அப்படியே ராமனிடம் சொல்லு; அதையெல்லாம் லக்ஷ்மணனிடமும் முழுமையாகச் சொல்ல வேண்டும்.