वाल्मीकि रामायण · सर्ग 3.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.52.1
सा तु ताराधिपमुखी रावणेन निरीक्ष्य तम्।
गृध्रराजं विनिहतं विललाप सुदुःखिता ॥ ३.५२.१ ॥
चंद्रमुखी सीता ने रावण के द्वारा घायल किए गए गृध्रराज को देखकर अत्यंत दुःखी होकर विलाप किया।
3.52.2
निमित्तं लक्षणं स्वप्नं शकुनिस्वरदर्शनम्।
अवश्यं सुखदुःखेषु नराणां परिदृश्यते ॥ ३.५२.२ ॥
शकुन, लक्षण, स्वप्न और पक्षियों की ध्वनि-दर्शन—ये मनुष्यों के सुख-दुःख में अवश्य दिखाई देते हैं।
3.52.3
न नूनं राम जानासि महद्व्यसनमात्मनः।
धावन्ति नूनं काकुत्स्थ मदर्थं मृगपक्षिणः ॥ ३.५२.३ ॥
हे राम! आप निश्चय ही अपनी महान विपत्ति को नहीं जानते; हे काकुत्स्थ! मेरे लिए ही ये मृग और पक्षी निश्चय दौड़ रहे हैं।
3.52.4
अयं हि कृपया राम मां त्रातुमिह संगतः।
शेते विनिहतो भूमौ ममाभाग्याद् विहंगमः ॥ ३.५२.४ ॥
हे राम! यह पक्षी दया से ही मुझे बचाने यहाँ आया था; मेरे दुर्भाग्य से वह मारा गया और भूमि पर पड़ा है।
3.52.5
त्राहि मामद्य काकुत्स्थ लक्ष्मणेति वराङ्गना।
सुसंत्रस्ता समाक्रन्दच्छृण्वतां तु यथान्तिके ॥ ३.५२.५ ॥
'हे काकुत्स्थ! हे लक्ष्मण! आज मुझे बचाओ'—इस प्रकार अत्यंत भयभीत उस सुंदरी ने ऐसे चिल्लाकर पुकारा, जैसे पास में ही सुननेवाले सुन लें।
3.52.6
तां क्लिष्टमाल्याभरणां विलपन्तीमनाथवत्।
अभ्यधावत वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.६ ॥
विलाप करती, अनाथ की भाँति, माला और आभूषण अस्त-व्यस्त हुई उस वैदेही की ओर राक्षसाधिप रावण दौड़ पड़ा।
3.52.7
तां लतामिव वेष्टन्तीमालिङ्गन्तीं महाद्रुमान्।
मुञ्च मुञ्चेति बहुशः प्राप तां राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.७ ॥
लता की भाँति महावृक्षों से लिपटती और उनका आलिंगन करती हुई उसे राक्षसों का राजा 'छोड़ो, छोड़ो' कहती हुई बार-बार पकड़ने लगा।
3.52.8
क्रोशन्तीं राम रामेति रामेण रहितां वने।
जीवितान्ताय केशेषु जग्राहान्तकसंनिभः ॥ ३.५२.८ ॥
वन में राम से वियुक्त होकर 'हे राम, हे राम' पुकारती हुई उसे मृत्यु के समान रावण ने जीवन के अंत के लिए केशों से पकड़ लिया।
3.52.9
प्रधर्षितायां वैदेह्यां बभूव सचराचरम्।
जगत् सर्वममर्यादं तमसान्धेन संवृतम् ॥ ३.५२.९ ॥
वैदेही के अपमानित होने पर चराचर सारा जगत मर्यादाहीन हो गया; अंधकार से अंधा होकर वह ढक गया।
3.52.10
न वाति मारुतस्तत्र निष्प्रभोऽभूद् दिवाकरः।
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां देवो दिव्येन चक्षुषा ॥ ३.५२.१० ॥
वहाँ वायु नहीं बहती थी, और सूर्य प्रभाहीन हो गया; सीता को पकड़ा गया देखकर देवता ने दिव्य नेत्र से देखा।
3.52.11
कृतं कार्यमिति श्रीमान् व्याजहार पितामहः।
प्रहृष्टा व्यथिताश्चासन् सर्वे ते परमर्षयः ॥ ३.५२.११ ॥
'कार्य सिद्ध हो गया' — ऐसा तेजस्वी पितामह ब्रह्मा ने कहा। वे परम ऋषि सब हर्षित भी हुए और व्यथित भी हुए।
3.52.12
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दण्डकारण्यवासिनः।
रावणस्य विनाशं च प्राप्तं बुद्ध्वा यदृच्छया ॥ ३.५२.१२ ॥
सीता को पकड़ा हुआ देखकर दण्डकारण्य के निवासियों ने, और रावण का विनाश समीप आया जानकर, संयोग से यह समझ लिया।
3.52.13
स तु तां राम रामेति रुदतीं लक्ष्मणेति च।
जगामादाय चाकाशं रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ३.५२.१३ ॥
वह राक्षसों का स्वामी रावण उसे ले कर आकाश में चला गया, और वह 'हे राम! हे राम!' और 'हे लक्ष्मण!' कहकर रो रही थी।
3.52.14
तप्ताभरणवर्णाङ्गी पीतकौशेयवासिनी।
रराज राजपुत्री तु विद्युत्सौदामनी यथा ॥ ३.५२.१४ ॥
तपे हुए स्वर्णाभूषणों के समान वर्ण वाले अंगों और पीले रेशमी वस्त्रों में वह राजपुत्री बिजली के समान शोभित हो रही थी।
3.52.15
उद्धूतेन च वस्त्रेण तस्याः पीतेन रावणः।
अधिकं परिबभ्राज गिरिर्दीप्त इवाग्निना ॥ ३.५२.१५ ॥
उसके फहराते पीले वस्त्र से रावण और अधिक चमक उठा, जैसे आग से जलता हुआ पर्वत।
3.52.16
तस्याः परमकल्याण्यास्ताम्राणि सुरभीणि च।
पद्मपत्राणि वैदेह्या अभ्यकीर्यन्त रावणम् ॥ ३.५२.१६ ॥
उस परम कल्याणी वैदेही के ताम्रवर्ण सुगंधित कमल-पत्र रावण पर बिखर गए।
3.52.17
तस्याः कौशेयमुद्धूतमाकाशे कनकप्रभम्।
बभौ चादित्यरागेण ताम्रमभ्रमिवातपे ॥ ३.५२.१७ ॥
आकाश में उसका फहराता स्वर्णाभ रेशमी वस्त्र, सूर्य की लालिमा से रंगे बादल की तरह धूप में चमक उठा।
3.52.18
तस्यास्तद् विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।
न रराज विना रामं विनालमिव पङ्कजम् ॥ ३.५२.१८ ॥
आकाश में रावण की गोद में पड़ा उसका वह निर्मल मुख राम के बिना वैसे ही शोभित न हुआ, जैसे जल के बिना कमल।
3.52.19
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।
सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम् ॥ ३.५२.१९ ॥
वह (सीता का मुख) नीले मेघ को चीरकर उदित हुए चंद्रमा के समान प्रकट हुआ, सुंदर ललाट और सुंदर केशों वाला, कमल के भीतरी भाग जैसी आभा वाला, निर्दोष।
3.52.20
शुक्लैः सुविमलैर्दन्तैः प्रभावद्भिरलंकृतम्।
तस्याः सुनयनं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम् ॥ ३.५२.२० ॥
उसका सुंदर नयनों वाला मुख, उजले, अत्यंत निर्मल, प्रभा से दमकते दाँतों से सुशोभित था; आकाश में रावण की गोद में स्थित।
3.52.21
रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत् प्रियदर्शनम्।
सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम् ॥ ३.५२.२१ ॥
रोता हुआ, आँसू पोंछे हुए, चंद्रमा के समान प्रिय दर्शन वाला, सुंदर नासिका और सुंदर लाल ओठों वाला, आकाश में स्वर्ण जैसी आभा वाला।
3.52.22
राक्षसेन्द्रसमाधूतं तस्यास्तद् वदनं शुभम्।
शुशुभे न विना रामं दिवा चन्द्र इवोदितः ॥ ३.५२.२२ ॥
राक्षसराज द्वारा ले जाई जा रही उसका वह शुभ मुख राम के बिना वैसे ही नहीं शोभा पा रहा था, जैसे दिन में उदित हुआ चंद्रमा।
3.52.23
सा हेमवर्णा नीलाङ्गं मैथिली राक्षसाधिपम्।
शुशुभे काञ्चनी काञ्ची नीलं गजमिवाश्रिता ॥ ३.५२.२३ ॥
वह स्वर्णवर्णा मैथिली उस नीले अंगों वाले राक्षसाधिपति से लिपटी हुई ऐसी शोभा दे रही थी, जैसे नीले हाथी से लिपटी स्वर्णमयी करधनी।
3.52.24
सा पद्मपीता हेमाभा रावणं जनकात्मजा।
विद्युद् घनमिवाविश्य शुशुभे तप्तभूषणा ॥ ३.५२.२४ ॥
वह पद्म जैसी पीली, स्वर्ण-आभा वाली जनककुमारी रावण में समाई हुई ऐसी शोभा दे रही थी, जैसे मेघ में प्रविष्ट बिजली, तपे हुए आभूषणों से अलंकृत होकर।
3.52.25
तस्या भूषणघोषेण वैदेह्या राक्षसेश्वरः।
बभूव विमलो नीलः सघोष इव तोयदः ॥ ३.५२.२५ ॥
उस वैदेही के आभूषणों की झंकार से राक्षसराज विमल और नीलवर्ण होकर गर्जनायुक्त मेघ के समान प्रतीत हुआ।
3.52.26
उत्तमाङ्गच्युता तस्याः पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
सीताया ह्रियमाणायाः पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२६ ॥
उसके सिर से गिरी पुष्पवर्षा चारों ओर से हरी जा रही सीता के ऊपर से भूमि पर गिर पड़ी।
3.52.27
सा तु रावणवेगेन पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
समाधूता दशग्रीवं पुनरेवाभ्यवर्तत ॥ ३.५२.२७ ॥
रावण के वेग से चारों ओर बिखरी वह पुष्पवर्षा दशग्रीव की ओर फिर से लौट पड़ी।
3.52.28
अभ्यवर्तत पुष्पाणां धारा वैश्रवणानुजम्।
नक्षत्रमाला विमला मेरुं नगमिवोन्नतम् ॥ ३.५२.२८ ॥
फूलों की धारा वैश्रवण के अनुज (रावण) की ओर लौट पड़ी, जैसे ऊँचे मेरु पर्वत पर उज्ज्वल नक्षत्रों की माला हो।
3.52.29
चरणान्नूपुरं भ्रष्टं वैदेह्या रत्नभूषितम्।
विद्युन्मण्डलसंकाशं पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२९ ॥
वैदेही के चरण से गिरा रत्नजड़ित नूपुर, विद्युत-मण्डल के समान चमकता हुआ, भूमि पर गिर पड़ा।
3.52.30
तरुप्रवालरक्ता सा नीलाङ्गं राक्षसेश्वरम्।
प्रशोभयत वैदेही गजं कक्ष्येव काञ्चनी ॥ ३.५२.३० ॥
वृक्ष की कोंपलों के समान लाल वह वैदेही नीलवर्ण राक्षसराज को ऐसे सुशोभित कर रही थी जैसे हाथी को सोने की कसनी सुशोभित करती है।
3.52.31
तां महोल्कामिवाकाशे दीप्यमानां स्वतेजसा।
जहाराकाशमाविश्य सीतां वैश्रवणानुजः ॥ ३.५२.३१ ॥
आकाश में अपने तेज से दमकती उस सीता को, जैसे महान उल्का हो, वैश्रवण के अनुज (रावण) ने आकाश में प्रवेश करके हर लिया।
3.52.32
तस्यास्तान्यग्निवर्णानि भूषणानि महीतले।
सघोषाण्यवशीर्यन्त क्षीणास्तारा इवाम्बरात् ॥ ३.५२.३२ ॥
उसके अग्नि के समान चमकते वे आभूषण धरती पर ध्वनि के साथ गिर पड़े, जैसे आकाश से क्षीण हुए तारे गिरते हैं।
3.52.33
तस्याः स्तनान्तराद् भ्रष्टो हारस्ताराधिपद्युतिः।
वैदेह्या निपतन् भाति गङ्गेव गगनच्युता ॥ ३.५२.३३ ॥
वैदेही के वक्षःस्थल के बीच से गिरता हुआ चंद्रमा के समान कांति वाला हार ऐसा शोभा देता है जैसे आकाश से गिरी गंगा।
3.52.34
उत्पातवाताभिरता नानाद्विजगणायुताः।
मा भैरिति विधूताग्रा व्याजह्रुरिव पादपाः ॥ ३.५२.३४ ॥
उत्पात की आंधियों में झूमते, अनेक पक्षियों के समूहों से भरे वृक्ष, जिनकी चोटियाँ हिल रही थीं, मानो कह रहे हों, 'मत डरो'।
3.52.35
नलिन्यो ध्वस्तकमलास्त्रस्तमीनजलेचराः।
सखीमिव गतोत्साहां शोचन्तीव स्म मैथिलीम् ॥ ३.५२.३५ ॥
टूटे कमलों वाली, डरे हुए मछली और जलचरों वाली झीलें मानो उत्साह खो बैठी सखी मैथिली के लिए शोक कर रही थीं।
3.52.36
समन्तादभिसम्पत्य सिंहव्याघ्रमृगद्विजाः।
अन्वधावंस्तदा रोषात् सीताच्छायानुगामिनः ॥ ३.५२.३६ ॥
चारों ओर से एकत्र होकर सिंह, व्याघ्र, मृग और पक्षी क्रोध से सीता की छाया के पीछे-पीछे दौड़े।
3.52.37
जलप्रपातास्रमुखाः शृङ्गैरुच्छ्रितबाहुभिः।
सीतायां ह्रियमाणायां विक्रोशन्तीव पर्वताः ॥ ३.५२.३७ ॥
जब सीता का हरण हो रहा था, तब पर्वत मानो जलप्रपात रूपी आँसुओं से भरे मुखों और ऊँची उठी शिखर-भुजाओं के साथ विलाप कर रहे थे।
3.52.38
ह्रियमाणां तु वैदेहीं दृष्ट्वा दीनो दिवाकरः।
प्रविध्वस्तप्रभः श्रीमानासीत् पाण्डुरमण्डलः ॥ ३.५२.३८ ॥
हरी जा रही वैदेही को देखकर दुखी सूर्य की प्रभा पूरी तरह मंद पड़ गई और वह तेजस्वी होते हुए भी पीले-से पड़े मंडल वाला हो गया।
3.52.39
नास्ति धर्मः कुतः सत्यं नार्जवं नानृशंसता।
यत्र रामस्य वैदेहीं सीतां हरति रावणः ॥ ३.५२.३९ ॥
जहाँ रावण राम की वैदेही सीता को हर ले जाता है, वहाँ न धर्म है, न सत्य कैसे होगा, न सरलता है, न दयालुता।
3.52.40
वित्रस्तका दीनमुखा रुरुदुर्मृगपोतकाः ॥ ३.५२.४० ॥
भयभीत और उदास मुख वाले हिरण-शावक रोने लगे।
3.52.41
उद्वीक्ष्योद्वीक्ष्य नयनैर्भयादिव विलक्षणैः।
सुप्रवेपितगात्राश्च बभूवुर्वनदेवताः ॥ ३.५२.४१ ॥
बार-बार भय से मानो विचलित नेत्रों से देखती हुई, और काँपते अंगों वाली, वनदेवता हो गईं।
3.52.42
विक्रोशन्तीं दृढं सीतां दृष्ट्वा दुःखं तथा गताम्।
तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वराम् ॥ ३.५२.४२ ॥
सीता को दृढ़ता से विलाप करते और इतने दुःख में पड़ी देखकर, वह मधुर स्वर वाली 'हे लक्ष्मण! हे राम!' कहकर पुकार रही थी।
3.52.43
अवेक्षमाणां बहुशो वैदेहीं धरणीतलम्।
स तामाकुलकेशान्तां विप्रमृष्टविशेषकाम्।
जहारात्मविनाशाय दशग्रीवो मनस्विनीम् ॥ ३.५२.४३ ॥
धरती पर बार-बार दृष्टि डालती हुई वैदेही को, जिसके केशों के छोर बिखरे थे और माथे का तिलक पोंछा जा चुका था, उस मनस्विनी को दशग्रीव रावण ने अपने ही विनाश के लिए हर लिया।
3.52.44
ततस्तु सा चारुदती शुचिस्मिता
विनाकृता बन्धुजनेन मैथिली।
अपश्यती राघवलक्ष्मणावुभौ
विवर्णवक्त्रा भयभारपीडिता ॥ ३.५२.४४ ॥
तब वह सुंदर दाँतों वाली, पवित्र मुस्कान वाली मैथिली, अपने बन्धुजनों से दूर हुई, राघव और लक्ष्मण दोनों को न देखती हुई, विवर्ण मुख वाली, भय के भार से पीड़ित हो गई।