Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.52.1
सा तु ताराधिपमुखी रावणेन निरीक्ष्य तम्।
गृध्रराजं विनिहतं विललाप सुदुःखिता ॥ ३.५२.१ ॥
Die mondgesichtige Sītā lamentierte in tiefem Schmerz, als sie den von Rāvaṇa niedergestreckten Geierkönig sah.
3.52.2
निमित्तं लक्षणं स्वप्नं शकुनिस्वरदर्शनम्।
अवश्यं सुखदुःखेषु नराणां परिदृश्यते ॥ ३.५२.२ ॥
Vorzeichen, Zeichen, Träume und das Sehen und Hören der Vögel zeigen sich gewiss in Freud und Leid der Menschen.
3.52.3
न नूनं राम जानासि महद्व्यसनमात्मनः।
धावन्ति नूनं काकुत्स्थ मदर्थं मृगपक्षिणः ॥ ३.५२.३ ॥
O Rāma, du kennst gewiss nicht dein großes Unglück; o Nachkomme des Kakutstha, meinetwegen laufen diese Hirsche und Vögel.
3.52.4
अयं हि कृपया राम मां त्रातुमिह संगतः।
शेते विनिहतो भूमौ ममाभाग्याद् विहंगमः ॥ ३.५२.४ ॥
O Rāma, dieser Vogel kam hierher aus Mitleid, um mich zu beschützen; durch mein Unglück liegt er erschlagen am Boden.
3.52.5
त्राहि मामद्य काकुत्स्थ लक्ष्मणेति वराङ्गना।
सुसंत्रस्ता समाक्रन्दच्छृण्वतां तु यथान्तिके ॥ ३.५२.५ ॥
»O Nachkomme des Kakutstha! O Lakṣmaṇa! Beschützt mich jetzt!« So rief die schöne Frau, tief erschrocken, laut aus, damit die Nahen es hörten.
3.52.6
तां क्लिष्टमाल्याभरणां विलपन्तीमनाथवत्।
अभ्यधावत वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.६ ॥
Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, stürzte sich auf Vaidehī, die wie eine Schutzlose klagte, mit verrutschten Girlanden und Schmuck.
3.52.7
तां लतामिव वेष्टन्तीमालिङ्गन्तीं महाद्रुमान्।
मुञ्च मुञ्चेति बहुशः प्राप तां राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.७ ॥
Wie eine Ranke, die sich um große Bäume schlingt und sie umarmt, wurde sie immer wieder vom Herrn der Rākṣasas ergriffen, der rief: „Lass los, lass los!"
3.52.8
क्रोशन्तीं राम रामेति रामेण रहितां वने।
जीवितान्ताय केशेषु जग्राहान्तकसंनिभः ॥ ३.५२.८ ॥
Sie rief „Rāma, Rāma!“, im Wald von Rāma getrennt; Rāvaṇa, dem Tod gleich, packte sie am Haar, um ihr Leben zu beenden.
3.52.9
प्रधर्षितायां वैदेह्यां बभूव सचराचरम्।
जगत् सर्वममर्यादं तमसान्धेन संवृतम् ॥ ३.५२.९ ॥
Als Vaidehī geschändet wurde, geriet die ganze Welt mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen aus der Ordnung; von Finsternis geblendet war sie eingehüllt.
3.52.10
न वाति मारुतस्तत्र निष्प्रभोऽभूद् दिवाकरः।
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां देवो दिव्येन चक्षुषा ॥ ३.५२.१० ॥
Dort wehte kein Wind, und die Sonne verlor ihren Glanz; der Gott sah Sītā ergriffen mit seinem göttlichen Auge.
3.52.11
कृतं कार्यमिति श्रीमान् व्याजहार पितामहः।
प्रहृष्टा व्यथिताश्चासन् सर्वे ते परमर्षयः ॥ ३.५२.११ ॥
„Die Aufgabe ist erfüllt“, sprach der glorreiche Urgroßvater Brahmā; und alle jene großen Weisen wurden zugleich erfreut und betrübt.
3.52.12
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दण्डकारण्यवासिनः।
रावणस्य विनाशं च प्राप्तं बुद्ध्वा यदृच्छया ॥ ३.५२.१२ ॥
Als die Bewohner des Daṇḍaka-Waldes Sītā ergriffen sahen, erkannten sie, dass Rāvaṇas Untergang nahe war, und erfuhren es durch Zufall.
3.52.13
स तु तां राम रामेति रुदतीं लक्ष्मणेति च।
जगामादाय चाकाशं रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ३.५२.१३ ॥
Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, trug sie in die Lüfte, während sie weinte und rief: »Rāma, Rāma!« und »Lakṣmaṇa!«.
3.52.14
तप्ताभरणवर्णाङ्गी पीतकौशेयवासिनी।
रराज राजपुत्री तु विद्युत्सौदामनी यथा ॥ ३.५२.१४ ॥
Mit einem Körper von der Farbe glühender goldener Schmuckstücke, in gelbe Seide gekleidet, leuchtete die Prinzessin wie ein Blitz (Saudāmanī).
3.52.15
उद्धूतेन च वस्त्रेण तस्याः पीतेन रावणः।
अधिकं परिबभ्राज गिरिर्दीप्त इवाग्निना ॥ ३.५२.१५ ॥
Mit ihrem flatternden gelben Gewand strahlte Rāvaṇa noch mehr, wie ein vom Feuer brennender Berg.
3.52.16
तस्याः परमकल्याण्यास्ताम्राणि सुरभीणि च।
पद्मपत्राणि वैदेह्या अभ्यकीर्यन्त रावणम् ॥ ३.५२.१६ ॥
Die kupferroten, duftenden Lotusblätter der höchst glückverheißenden Vaidehī wurden über Rāvaṇa verstreut.
3.52.17
तस्याः कौशेयमुद्धूतमाकाशे कनकप्रभम्।
बभौ चादित्यरागेण ताम्रमभ्रमिवातपे ॥ ३.५२.१७ ॥
Ihr goldglänzendes Seidengewand, das am Himmel flatterte, leuchtete wie eine vom Sonnenlicht gerötete Wolke im Sonnenschein.
3.52.18
तस्यास्तद् विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।
न रराज विना रामं विनालमिव पङ्कजम् ॥ ३.५२.१८ ॥
Ihr makelloses Antlitz, im Himmel auf Rāvaṇas Schoß liegend, strahlte ohne Rāma nicht, wie ein Lotus ohne Wasser.
3.52.19
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।
सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम् ॥ ३.५२.१९ ॥
Es erschien wie der Mond, der durch eine dunkelblaue Wolke aufgegangen ist, mit schöner Stirn und schönem Haar an den Rändern, leuchtend wie das Innere einer Lotusblüte, makellos.
3.52.20
शुक्लैः सुविमलैर्दन्तैः प्रभावद्भिरलंकृतम्।
तस्याः सुनयनं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम् ॥ ३.५२.२० ॥
Ihr Gesicht mit schönen Augen war geschmückt mit weißen, sehr reinen, strahlenden Zähnen; am Himmel lag es im Schoß Rāvaṇas.
3.52.21
रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत् प्रियदर्शनम्।
सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम् ॥ ३.५२.२१ ॥
Weinend, die Tränen abgewischt, anmutig anzusehen wie der Mond, mit schöner Nase und lieblichen rötlichen Lippen, am Himmel goldglänzend.
3.52.22
राक्षसेन्द्रसमाधूतं तस्यास्तद् वदनं शुभम्।
शुशुभे न विना रामं दिवा चन्द्र इवोदितः ॥ ३.५२.२२ ॥
Ihr glückverheißendes Antlitz, von dem Herrn der Rākṣasas hin und her bewegt, strahlte ohne Rāma nicht, wie der am Tage aufgegangene Mond.
3.52.23
सा हेमवर्णा नीलाङ्गं मैथिली राक्षसाधिपम्।
शुशुभे काञ्चनी काञ्ची नीलं गजमिवाश्रिता ॥ ३.५२.२३ ॥
Die goldfarbene Maithilī schmiegte sich an den dunkelgliedrigen Herrn der Rākṣasas und strahlte wie ein goldener Gürtel, der sich um einen dunklen Elefanten schlingt.
3.52.24
सा पद्मपीता हेमाभा रावणं जनकात्मजा।
विद्युद् घनमिवाविश्य शुशुभे तप्तभूषणा ॥ ३.५२.२४ ॥
Diese Tochter Janakas, lotusgelb und goldfarben, mit Rāvaṇa verschmolzen, leuchtete wie ein Blitz, der in eine Wolke eintritt, geschmückt mit glühend gemachten Goldschmuckstücken.
3.52.25
तस्या भूषणघोषेण वैदेह्या राक्षसेश्वरः।
बभूव विमलो नीलः सघोष इव तोयदः ॥ ३.५२.२५ ॥
Vom Klang der Schmuckstücke jener Vaidehī wurde der Herr der Rākṣasas hell und dunkelblau, wie eine donnernde Regenwolke.
3.52.26
उत्तमाङ्गच्युता तस्याः पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
सीताया ह्रियमाणायाः पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२६ ॥
Ein Blütenregen, von ihrem Haupt gefallen, fiel ringsum zu Boden, über Sītā hin, die fortgetragen wurde.
3.52.27
सा तु रावणवेगेन पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
समाधूता दशग्रीवं पुनरेवाभ्यवर्तत ॥ ३.५२.२७ ॥
Dieser Blütenregen, durch Rāvaṇas Wucht nach allen Seiten verstreut, wandte sich erneut dem Zehnhalsigen zu.
3.52.28
अभ्यवर्तत पुष्पाणां धारा वैश्रवणानुजम्।
नक्षत्रमाला विमला मेरुं नगमिवोन्नतम् ॥ ३.५२.२८ ॥
Der Blütenstrom wandte sich dem jüngeren Bruder Vaiśravaṇas zu, wie eine klare Sternengirlande auf dem hohen Berg Meru.
3.52.29
चरणान्नूपुरं भ्रष्टं वैदेह्या रत्नभूषितम्।
विद्युन्मण्डलसंकाशं पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२९ ॥
Von Vaidehīs Fuß rutschte eine mit Juwelen besetzte Fußspange und fiel zu Boden, glänzend wie ein Blitzkreis.
3.52.30
तरुप्रवालरक्ता सा नीलाङ्गं राक्षसेश्वरम्।
प्रशोभयत वैदेही गजं कक्ष्येव काञ्चनी ॥ ३.५२.३० ॥
Rot wie ein zarter Baumtrieb schmückte Vaidehī den dunkelblauen Herrn der Rākṣasas, wie ein goldener Gurt einen Elefanten schmückt.
3.52.31
तां महोल्कामिवाकाशे दीप्यमानां स्वतेजसा।
जहाराकाशमाविश्य सीतां वैश्रवणानुजः ॥ ३.५२.३१ ॥
Wie ein großer Meteor, der mit eigenem Glanz am Himmel leuchtet, drang der jüngere Bruder Vaiśravaṇas in den Himmel ein und entführte Sītā.
3.52.32
तस्यास्तान्यग्निवर्णानि भूषणानि महीतले।
सघोषाण्यवशीर्यन्त क्षीणास्तारा इवाम्बरात् ॥ ३.५२.३२ ॥
Ihre feuerfarbenen Schmuckstücke fielen mit einem Geräusch zu Boden, wie erloschene Sterne vom Himmel fallen.
3.52.33
तस्याः स्तनान्तराद् भ्रष्टो हारस्ताराधिपद्युतिः।
वैदेह्या निपतन् भाति गङ्गेव गगनच्युता ॥ ३.५२.३३ ॥
Die Halskette, hell wie der Mond, fiel von Vaidehīs Brust herab und strahlte wie die vom Himmel gefallene Gaṅgā.
3.52.34
उत्पातवाताभिरता नानाद्विजगणायुताः।
मा भैरिति विधूताग्रा व्याजह्रुरिव पादपाः ॥ ३.५२.३४ ॥
Die Bäume, am Sturmwind sich erfreuend, voller Schwärme mannigfacher Vögel, schüttelten ihre Wipfel, als sprächen sie: »Fürchte dich nicht.«
3.52.35
नलिन्यो ध्वस्तकमलास्त्रस्तमीनजलेचराः।
सखीमिव गतोत्साहां शोचन्तीव स्म मैथिलीम् ॥ ३.५२.३५ ॥
Die Lotusteiche, deren Lotosblüten zerschlagen und deren Fische und Wasserwesen verschreckt waren, schienen um Maithilī zu trauern, wie um eine Freundin, der der Mut genommen ist.
3.52.36
समन्तादभिसम्पत्य सिंहव्याघ्रमृगद्विजाः।
अन्वधावंस्तदा रोषात् सीताच्छायानुगामिनः ॥ ३.५२.३६ ॥
Von allen Seiten herbeigeeilt, Löwen, Tiger, Hirsche und Vögel, liefen im Zorn dem Schatten Sītās nach.
3.52.37
जलप्रपातास्रमुखाः शृङ्गैरुच्छ्रितबाहुभिः।
सीतायां ह्रियमाणायां विक्रोशन्तीव पर्वताः ॥ ३.५२.३७ ॥
Während Sītā fortgeführt wurde, schienen die Berge, mit Wasserfällen als tränenüberströmten Gesichtern und mit zu Armen erhobenen Gipfeln, wehklagend aufzuschreien.
3.52.38
ह्रियमाणां तु वैदेहीं दृष्ट्वा दीनो दिवाकरः।
प्रविध्वस्तप्रभः श्रीमानासीत् पाण्डुरमण्डलः ॥ ३.५२.३८ ॥
Als er Vaidehī fortgeführt sah, wurde der betrübte Sonnengott in seinem Glanz gänzlich getrübt und erschien als blasse Scheibe, obwohl er strahlend war.
3.52.39
नास्ति धर्मः कुतः सत्यं नार्जवं नानृशंसता।
यत्र रामस्य वैदेहीं सीतां हरति रावणः ॥ ३.५२.३९ ॥
Dort, wo Rāvaṇa Sītā, Vaidehī Rāmas, fortführt, gibt es keinen Dharma; woher sollte Wahrheit kommen? Es gibt weder Redlichkeit noch Mitgefühl.
3.52.40
वित्रस्तका दीनमुखा रुरुदुर्मृगपोतकाः ॥ ३.५२.४० ॥
Die verängstigten Hirschkälber mit traurigen Gesichtern weinten.
3.52.41
उद्वीक्ष्योद्वीक्ष्य नयनैर्भयादिव विलक्षणैः।
सुप्रवेपितगात्राश्च बभूवुर्वनदेवताः ॥ ३.५२.४१ ॥
Immer wieder mit verwirrten Augen blickend, gleichsam aus Furcht, und mit heftig zitternden Gliedern, wurden die Waldgottheiten bestürzt.
3.52.42
विक्रोशन्तीं दृढं सीतां दृष्ट्वा दुःखं तथा गताम्।
तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वराम् ॥ ३.५२.४२ ॥
Ich sah Sītā laut klagen, in solchem Leid; mit süßer Stimme rief sie: »O Lakṣmaṇa! O Rāma!«
3.52.43
अवेक्षमाणां बहुशो वैदेहीं धरणीतलम्।
स तामाकुलकेशान्तां विप्रमृष्टविशेषकाम्।
जहारात्मविनाशाय दशग्रीवो मनस्विनीम् ॥ ३.५२.४३ ॥
Sītā, die immer wieder auf die Erde blickte, mit verwirrten Haarspitzen und ausgelöschtem Stirnmal, wurde von Rāvaṇa mit den zehn Hälsen zu seinem eigenen Verderben entführt – diese hochgesinnte Frau.
3.52.44
ततस्तु सा चारुदती शुचिस्मिता
विनाकृता बन्धुजनेन मैथिली।
अपश्यती राघवलक्ष्मणावुभौ
विवर्णवक्त्रा भयभारपीडिता ॥ ३.५२.४४ ॥
Da wurde jene Maithilī mit den schönen Zähnen und dem reinen Lächeln, von ihren Verwandten getrennt, Rāghava und Lakṣmaṇa beide nicht sehend, mit bleichem Gesicht von der Last der Furcht bedrückt.