வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.52.1
सा तु ताराधिपमुखी रावणेन निरीक्ष्य तम्।
गृध्रराजं विनिहतं विललाप सुदुःखिता ॥ ३.५२.१ ॥
சந்திரமுகியான அவள், ராவணனால் வீழ்த்தப்பட்ட கழுகரசனைக் கண்டு மிகவும் துயருற்று புலம்பினாள்.
3.52.2
निमित्तं लक्षणं स्वप्नं शकुनिस्वरदर्शनम्।
अवश्यं सुखदुःखेषु नराणां परिदृश्यते ॥ ३.५२.२ ॥
சகுனங்கள், அடையாளங்கள், கனவுகள், பறவைகளின் குரல் மற்றும் காட்சி ஆகியவை மனிதர்களின் இன்ப துன்பங்களில் நிச்சயமாகத் தோன்றுகின்றன.
3.52.3
न नूनं राम जानासि महद्व्यसनमात्मनः।
धावन्ति नूनं काकुत्स्थ मदर्थं मृगपक्षिणः ॥ ३.५२.३ ॥
ராமா! உமக்கு வரவிருக்கும் பெரும் ஆபத்தை நீர் அறியவில்லை; காகுத்ஸ்தரே! எனக்காகவே இந்த மான்களும் பறவைகளும் ஓடுகின்றன.
3.52.4
अयं हि कृपया राम मां त्रातुमिह संगतः।
शेते विनिहतो भूमौ ममाभाग्याद् विहंगमः ॥ ३.५२.४ ॥
ராமா! இந்தப் பறவை கருணையால் என்னைக் காக்க இங்கே வந்தது; என் துரதிர்ஷ்டத்தால் அது வீழ்த்தப்பட்டு நிலத்தில் கிடக்கிறது.
3.52.5
त्राहि मामद्य काकुत्स्थ लक्ष्मणेति वराङ्गना।
सुसंत्रस्ता समाक्रन्दच्छृण्वतां तु यथान्तिके ॥ ३.५२.५ ॥
"காகுத்ஸ்தரே! லக்ஷ்மணா! இன்று என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்" என்று மிகவும் அஞ்சிய அந்த அழகி, அருகில் இருப்பவர்கள் கேட்குமாறு உரத்துக் கதறினாள்.
3.52.6
तां क्लिष्टमाल्याभरणां विलपन्तीमनाथवत्।
अभ्यधावत वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.६ ॥
மாலையும் அணிகலன்களும் சிதைந்து, அனாதையைப் போல் புலம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த வைதேகியை நோக்கி ராக்ஷசர்களின் அதிபதி ராவணன் விரைந்தான்.
3.52.7
तां लतामिव वेष्टन्तीमालिङ्गन्तीं महाद्रुमान्।
मुञ्च मुञ्चेति बहुशः प्राप तां राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.७ ॥
மரங்களைத் தழுவிக் கொடி போல் பற்றிக் கொண்டிருந்தவளை, அரக்கர் தலைவன் 'விடு, விடு' என்று பலமுறை கூறியவாறு பற்றிக்கொண்டான்.
3.52.8
क्रोशन्तीं राम रामेति रामेण रहितां वने।
जीवितान्ताय केशेषु जग्राहान्तकसंनिभः ॥ ३.५२.८ ॥
காட்டில் ராமனைப் பிரிந்து 'ராமா, ராமா' என்று அழைத்துக் கதறிய அவளை, எமனைப் போன்ற அவன் உயிர் முடிக்கும் நோக்கில் கேசத்தைப் பற்றிக்கொண்டான்.
3.52.9
प्रधर्षितायां वैदेह्यां बभूव सचराचरम्।
जगत् सर्वममर्यादं तमसान्धेन संवृतम् ॥ ३.५२.९ ॥
வைதேஹி அவமதிக்கப்பட்டபோது, அசையும் அசையா உயிர்களடங்கிய அனைத்து உலகமும் ஒழுங்கின்றி இருளால் குருடாக்கப்பட்டு மூடப்பட்டது.
3.52.10
न वाति मारुतस्तत्र निष्प्रभोऽभूद् दिवाकरः।
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां देवो दिव्येन चक्षुषा ॥ ३.५२.१० ॥
அங்கே காற்று வீசவில்லை; சூரியன் ஒளியிழந்தான். சீதை பற்றப்பட்டதைத் தெய்வம் தன் தெய்வக் கண்ணால் கண்டது.
3.52.11
कृतं कार्यमिति श्रीमान् व्याजहार पितामहः।
प्रहृष्टा व्यथिताश्चासन् सर्वे ते परमर्षयः ॥ ३.५२.११ ॥
"காரியம் நிறைவேறியது" என்று ஒளிமிக்க பிதாமகன் பிரம்மா கூறினார். அந்த பெரும் முனிவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர், துயரும் அடைந்தனர்.
3.52.12
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दण्डकारण्यवासिनः।
रावणस्य विनाशं च प्राप्तं बुद्ध्वा यदृच्छया ॥ ३.५२.१२ ॥
சீதை பற்றப்பட்டதைக் கண்டு, தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்வோர், ராவணனின் அழிவு அருகில் வந்ததை யதேச்சையாக அறிந்துகொண்டனர்.
3.52.13
स तु तां राम रामेति रुदतीं लक्ष्मणेति च।
जगामादाय चाकाशं रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ३.५२.१३ ॥
அந்த அரக்கர் தலைவன் ராவணன், 'ராமா, ராமா' என்றும் 'லக்ஷ்மணா' என்றும் அழுது கொண்டிருந்தவளை எடுத்துக்கொண்டு ஆகாயத்தில் சென்றான்.
3.52.14
तप्ताभरणवर्णाङ्गी पीतकौशेयवासिनी।
रराज राजपुत्री तु विद्युत्सौदामनी यथा ॥ ३.५२.१४ ॥
உருக்கிய தங்க ஆபரணங்களின் நிறமுடைய உடலும் மஞ்சள் பட்டாடையும் கொண்ட அந்த இளவரசி மின்னலைப் போல் ஒளிர்ந்தாள்.
3.52.15
उद्धूतेन च वस्त्रेण तस्याः पीतेन रावणः।
अधिकं परिबभ्राज गिरिर्दीप्त इवाग्निना ॥ ३.५२.१५ ॥
அவளுடைய பறந்த மஞ்சள் ஆடையால் ராவணன் மேலும் ஒளிர்ந்தான், நெருப்பால் எரியும் மலையைப் போல.
3.52.16
तस्याः परमकल्याण्यास्ताम्राणि सुरभीणि च।
पद्मपत्राणि वैदेह्या अभ्यकीर्यन्त रावणम् ॥ ३.५२.१६ ॥
மிகவும் மங்களமான வைதேஹியின் செந்நிறமும் மணமுமுள்ள தாமரை இதழ்கள் ராவணன்மேல் சிதறி விழுந்தன.
3.52.17
तस्याः कौशेयमुद्धूतमाकाशे कनकप्रभम्।
बभौ चादित्यरागेण ताम्रमभ्रमिवातपे ॥ ३.५२.१७ ॥
ஆகாயத்தில் பறந்த அவளுடைய தங்க ஒளி பட்டாடை, வெயிலில் சூரியனின் செம்மையால் சிவந்த மேகம்போல் ஒளிர்ந்தது.
3.52.18
तस्यास्तद् विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।
न रराज विना रामं विनालमिव पङ्कजम् ॥ ३.५२.१८ ॥
ஆகாயத்தில் ராவணனின் மடியில் கிடந்த அவளுடைய அந்த மாசற்ற முகம், ராமனின்றி நீரில்லாத தாமரைபோல் ஒளிரவில்லை.
3.52.19
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।
सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम् ॥ ३.५२.१९ ॥
அது நீல மேகத்தைப் பிளந்து எழுந்த சந்திரனைப் போலத் தோன்றியது; அழகிய நெற்றியும் அழகிய கூந்தல் ஓரங்களும் கொண்டது, தாமரையின் உள்ளிதழ் போன்ற ஒளியும் குறையற்றதுமாக இருந்தது.
3.52.20
शुक्लैः सुविमलैर्दन्तैः प्रभावद्भिरलंकृतम्।
तस्याः सुनयनं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम् ॥ ३.५२.२० ॥
அவளுடைய அழகிய கண்களைக் கொண்ட முகம், வெண்மையும் மிகத் தூய்மையும் ஒளியும் கொண்ட பற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; ஆகாயத்தில் ராவணனின் மடியில் இருந்தது.
3.52.21
रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत् प्रियदर्शनम्।
सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम् ॥ ३.५२.२१ ॥
அழுது, கண்ணீர் துடைக்கப்பட்டு, சந்திரனைப் போல காண்பதற்கு இனிமையானதாய், அழகிய மூக்கும் அழகிய சிவந்த உதடுகளும் கொண்டு, ஆகாயத்தில் பொன்னின் ஒளியுடன்.
3.52.22
राक्षसेन्द्रसमाधूतं तस्यास्तद् वदनं शुभम्।
शुशुभे न विना रामं दिवा चन्द्र इवोदितः ॥ ३.५२.२२ ॥
ராட்சசர் தலைவனால் அசைக்கப்பட்ட அவளுடைய அந்த அழகிய முகம், ராமன் இல்லாமல் பகலில் உதித்த சந்திரனைப் போல ஒளிரவில்லை.
3.52.23
सा हेमवर्णा नीलाङ्गं मैथिली राक्षसाधिपम्।
शुशुभे काञ्चनी काञ्ची नीलं गजमिवाश्रिता ॥ ३.५२.२३ ॥
பொன்னிறமுடையவளான அந்த மைதிலி, நீல நிற உடலுடைய அரக்கர் தலைவனை அணைந்திருந்தபோது, நீல யானையைச் சுற்றிய பொன் மேகலை போல ஒளிர்ந்தாள்.
3.52.24
सा पद्मपीता हेमाभा रावणं जनकात्मजा।
विद्युद् घनमिवाविश्य शुशुभे तप्तभूषणा ॥ ३.५२.२४ ॥
தாமரை போல மஞ்சளும் பொன் ஒளியும் கொண்ட ஜனகனின் மகள், ராவணனை அணைந்தபோது, உருக்கிய பொன் அணிகளுடன் மேகத்தில் புகுந்த மின்னலைப் போல ஒளிர்ந்தாள்.
3.52.25
तस्या भूषणघोषेण वैदेह्या राक्षसेश्वरः।
बभूव विमलो नीलः सघोष इव तोयदः ॥ ३.५२.२५ ॥
அந்த வைதேஹியின் ஆபரணங்களின் ஒலியால் அரக்கர் தலைவன் தெளிந்த நீல நிறமுடையவனாகி, இடி முழக்கமுள்ள மேகம் போல் தோன்றினான்।
3.52.26
उत्तमाङ्गच्युता तस्याः पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
सीताया ह्रियमाणायाः पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२६ ॥
அவளுடைய தலையிலிருந்து உதிர்ந்த மலர் மழை, கவர்ந்து செல்லப்படும் சீதையின்மேல் எல்லாப் பக்கமும் நிலத்தில் விழுந்தது.
3.52.27
सा तु रावणवेगेन पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
समाधूता दशग्रीवं पुनरेवाभ्यवर्तत ॥ ३.५२.२७ ॥
இராவணனின் வேகத்தால் எல்லாப் பக்கமும் சிதறிய அந்த மலர் மழை, பத்துத் தலை அரக்கனை நோக்கி மீண்டும் திரும்பியது.
3.52.28
अभ्यवर्तत पुष्पाणां धारा वैश्रवणानुजम्।
नक्षत्रमाला विमला मेरुं नगमिवोन्नतम् ॥ ३.५२.२८ ॥
மலர்களின் தாரை வைசிரவணனின் தம்பியை நோக்கித் திரும்பியது; உயர்ந்த மேரு மலையின்மேல் தெளிந்த நட்சத்திர மாலை போல்.
3.52.29
चरणान्नूपुरं भ्रष्टं वैदेह्या रत्नभूषितम्।
विद्युन्मण्डलसंकाशं पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२९ ॥
வைதேஹியின் காலிலிருந்து நழுவிய ரத்தினங்கள் பதித்த சிலம்பு மின்னல் வட்டம் போல் ஒளிர்ந்து நிலத்தில் விழுந்தது.
3.52.30
तरुप्रवालरक्ता सा नीलाङ्गं राक्षसेश्वरम्।
प्रशोभयत वैदेही गजं कक्ष्येव काञ्चनी ॥ ३.५२.३० ॥
மரத்தின் தளிர் போல் சிவந்த அந்த வைதேகி, நீலநிற அரக்கர் தலைவனை, யானைக்கு பொன் கச்சை அழகு செய்வது போல் அலங்கரித்தாள்.
3.52.31
तां महोल्कामिवाकाशे दीप्यमानां स्वतेजसा।
जहाराकाशमाविश्य सीतां वैश्रवणानुजः ॥ ३.५२.३१ ॥
வானில் தன் ஒளியால் ஒளிரும் அவளை, பெரும் எரிகல் போல, வைश्रवணனின் தம்பி வானத்தில் புகுந்து சீதையைக் கவர்ந்து சென்றான்.
3.52.32
तस्यास्तान्यग्निवर्णानि भूषणानि महीतले।
सघोषाण्यवशीर्यन्त क्षीणास्तारा इवाम्बरात् ॥ ३.५२.३२ ॥
அவளுடைய அந்த நெருப்பு நிறக் அணிகலன்கள் ஒலியுடன் நிலத்தில் விழுந்தன; வானிலிருந்து தேய்ந்த விண்மீன்கள் விழுவது போல.
3.52.33
तस्याः स्तनान्तराद् भ्रष्टो हारस्ताराधिपद्युतिः।
वैदेह्या निपतन् भाति गङ्गेव गगनच्युता ॥ ३.५२.३३ ॥
வைதேகியின் மார்பிடையிலிருந்து விழும் சந்திரனின் ஒளியுடைய ஹாரம் வானிலிருந்து விழுந்த கங்கை போல் பிரகாசிக்கிறது.
3.52.34
उत्पातवाताभिरता नानाद्विजगणायुताः।
मा भैरिति विधूताग्रा व्याजह्रुरिव पादपाः ॥ ३.५२.३४ ॥
சூறாவளிக் காற்றில் மகிழ்ந்து, பல பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்த மரங்கள், நுனிகள் அசைந்து, 'அஞ்சாதே' என்று பேசுவது போல் இருந்தன.
3.52.35
नलिन्यो ध्वस्तकमलास्त्रस्तमीनजलेचराः।
सखीमिव गतोत्साहां शोचन्तीव स्म मैथिलीम् ॥ ३.५२.३५ ॥
கமலங்கள் சிதைந்து, மீன்களும் நீர்வாழ் உயிரிகளும் அஞ்சிய தடாகங்கள், உற்சாகமிழந்த தோழி மைதிலிக்காக வருந்துவது போல் இருந்தன.
3.52.36
समन्तादभिसम्पत्य सिंहव्याघ्रमृगद्विजाः।
अन्वधावंस्तदा रोषात् सीताच्छायानुगामिनः ॥ ३.५२.३६ ॥
நாற்புறமும் கூடி, சிங்கம், புலி, மான், பறவைகள் சினத்துடன் சீதையின் நிழலைப் பின்தொடர்ந்து ஓடின.
3.52.37
जलप्रपातास्रमुखाः शृङ्गैरुच्छ्रितबाहुभिः।
सीतायां ह्रियमाणायां विक्रोशन्तीव पर्वताः ॥ ३.५२.३७ ॥
சீதை கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது, நீர்வீழ்ச்சிகளை கண்ணீராகக் கொண்ட முகங்களோடும், சிகரங்களாகிய உயர்ந்த கைகளோடும், மலைகள் அழுவது போல் இருந்தன.
3.52.38
ह्रियमाणां तु वैदेहीं दृष्ट्वा दीनो दिवाकरः।
प्रविध्वस्तप्रभः श्रीमानासीत् पाण्डुरमण्डलः ॥ ३.५२.३८ ॥
கவர்ந்து செல்லப்படும் வைதேகியைக் கண்ட சூரியன் துயருற்று, ஒளி முழுதும் மங்கி, வெளிறிய வட்டமாக ஆனான்.
3.52.39
नास्ति धर्मः कुतः सत्यं नार्जवं नानृशंसता।
यत्र रामस्य वैदेहीं सीतां हरति रावणः ॥ ३.५२.३९ ॥
ராமனுடைய வைதேகி சீதையை ராவணன் கவர்ந்து செல்லும் இடத்தில் தர்மம் இல்லை; சத்தியம் எங்கிருந்து வரும்? நேர்மையும் இல்லை, கருணையும் இல்லை.
3.52.40
वित्रस्तका दीनमुखा रुरुदुर्मृगपोतकाः ॥ ३.५२.४० ॥
பயந்த, சோகமான முகங்களுடைய மான்குட்டிகள் அழுதன.
3.52.41
उद्वीक्ष्योद्वीक्ष्य नयनैर्भयादिव विलक्षणैः।
सुप्रवेपितगात्राश्च बभूवुर्वनदेवताः ॥ ३.५२.४१ ॥
பயத்தால் என்பது போல் குழப்பமான கண்களால் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துக்கொண்டும், உடல்கள் பெரிதும் நடுங்கியவர்களாகவும் வனதேவதைகள் ஆயினர்.
3.52.42
विक्रोशन्तीं दृढं सीतां दृष्ट्वा दुःखं तथा गताम्।
तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वराम् ॥ ३.५२.४२ ॥
கடுமையாக அழுது, இத்தனை துயரத்தில் ஆழ்ந்த சீதையைக் கண்டு — இனிய குரலுடைய அவள், "லக்ஷ்மணா! ராமா!" என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள்.
3.52.43
अवेक्षमाणां बहुशो वैदेहीं धरणीतलम्।
स तामाकुलकेशान्तां विप्रमृष्टविशेषकाम्।
जहारात्मविनाशाय दशग्रीवो मनस्विनीम् ॥ ३.५२.४३ ॥
பூமியின் மேல் பலமுறை பார்வையைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்த வைதேகியை, கூந்தலின் நுனிகள் கலைந்தும் நெற்றித் திலகம் அழிந்தும் இருந்த அந்த மனஸ்வினியை, தன் சொந்த அழிவுக்காக தசக்ரீவன் கவர்ந்து சென்றான்.
3.52.44
ततस्तु सा चारुदती शुचिस्मिता
विनाकृता बन्धुजनेन मैथिली।
अपश्यती राघवलक्ष्मणावुभौ
विवर्णवक्त्रा भयभारपीडिता ॥ ३.५२.४४ ॥
பின்னர் அழகிய பற்களும் தூய புன்னகையும் கொண்ட அந்த மைதிலி, உறவினரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, ராகவரையும் லட்சுமணரையும் இருவரையும் காணாமல், வெளிறிய முகத்துடன் பயத்தின் பாரத்தால் வருந்தினாள்.