വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 3.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.52.1
सा तु ताराधिपमुखी रावणेन निरीक्ष्य तम्।
गृध्रराजं विनिहतं विललाप सुदुःखिता ॥ ३.५२.१ ॥
ചന്ദ്രമുഖിയായ അവൾ, രാവണനാൽ വീഴ്ത്തപ്പെട്ട ഗൃധ്രരാജനെ കണ്ട് അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി വിലപിച്ചു.
3.52.2
निमित्तं लक्षणं स्वप्नं शकुनिस्वरदर्शनम्।
अवश्यं सुखदुःखेषु नराणां परिदृश्यते ॥ ३.५२.२ ॥
ശകുനങ്ങളും ലക്ഷണങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും പക്ഷികളുടെ ശബ്ദദർശനവും മനുഷ്യരുടെ സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ തീർച്ചയായും കാണപ്പെടുന്നു.
3.52.3
न नूनं राम जानासि महद्व्यसनमात्मनः।
धावन्ति नूनं काकुत्स्थ मदर्थं मृगपक्षिणः ॥ ३.५२.३ ॥
രാമാ! നിനക്കു വരാനിരിക്കുന്ന മഹാവിപത്ത് നീ അറിയുന്നില്ല; കാകുത്സ്ഥാ! എനിക്കുവേണ്ടിയാണ് ഈ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഓടുന്നത്.
3.52.4
अयं हि कृपया राम मां त्रातुमिह संगतः।
शेते विनिहतो भूमौ ममाभाग्याद् विहंगमः ॥ ३.५२.४ ॥
രാമാ! ഈ പക്ഷി കാരുണ്യത്താൽ എന്നെ രക്ഷിക്കാനാണ് ഇവിടെ വന്നത്; എന്റെ ദുർഭാഗ്യത്താൽ അത് വീഴ്ത്തപ്പെട്ട് നിലത്തു കിടക്കുന്നു.
3.52.5
त्राहि मामद्य काकुत्स्थ लक्ष्मणेति वराङ्गना।
सुसंत्रस्ता समाक्रन्दच्छृण्वतां तु यथान्तिके ॥ ३.५२.५ ॥
"കാകുത്സ്ഥാ! ലക്ഷ്മണാ! ഇന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!" എന്ന് അത്യന്തം ഭയന്ന ആ സുന്ദരി, അടുത്തുള്ളവർ കേൾക്കുമാറ് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
3.52.6
तां क्लिष्टमाल्याभरणां विलपन्तीमनाथवत्।
अभ्यधावत वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.६ ॥
മാലകളും ആഭരണങ്ങളും അലങ്കോലപ്പെട്ട്, അനാഥയെപ്പോലെ വിലപിക്കുന്ന ആ വൈദേഹിയുടെ നേർക്ക് രാക്ഷസാധിപനായ രാവണൻ പാഞ്ഞടുത്തു.
3.52.7
तां लतामिव वेष्टन्तीमालिङ्गन्तीं महाद्रुमान्।
मुञ्च मुञ्चेति बहुशः प्राप तां राक्षसाधिपः ॥ ३.५२.७ ॥
മഹാവൃക്ഷങ്ങളെ വള്ളിപോലെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന അവളെ, രാക്ഷസാധിപൻ 'വിടൂ, വിടൂ' എന്ന് പലതവണ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പിടികൂടി.
3.52.8
क्रोशन्तीं राम रामेति रामेण रहितां वने।
जीवितान्ताय केशेषु जग्राहान्तकसंनिभः ॥ ३.५२.८ ॥
കാട്ടിൽ രാമനെ പിരിഞ്ഞവളായി 'രാമാ, രാമാ' എന്ന് നിലവിളിച്ച അവളുടെ മുടിയിൽ യമസമാനനായ രാവണൻ, ജീവനൊടുക്കാനായി പിടിച്ചു.
3.52.9
प्रधर्षितायां वैदेह्यां बभूव सचराचरम्।
जगत् सर्वममर्यादं तमसान्धेन संवृतम् ॥ ३.५२.९ ॥
വൈദേഹി അപമാനിതയായപ്പോൾ ചരാചരങ്ങളടങ്ങിയ ലോകം മര്യാദയില്ലാതെയായി; ഇരുളാൽ അന്ധമായി മൂടപ്പെട്ടു.
3.52.10
न वाति मारुतस्तत्र निष्प्रभोऽभूद् दिवाकरः।
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां देवो दिव्येन चक्षुषा ॥ ३.५२.१० ॥
അവിടെ കാറ്റ് വീശിയില്ല; സൂര്യൻ പ്രഭയറ്റു. സീത പിടിക്കപ്പെട്ടതു ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ ദേവൻ കണ്ടു.
3.52.11
कृतं कार्यमिति श्रीमान् व्याजहार पितामहः।
प्रहृष्टा व्यथिताश्चासन् सर्वे ते परमर्षयः ॥ ३.५२.११ ॥
"കാര്യം നിറവേറി" എന്ന് തേജസ്വിയായ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു. ആ പരമ മുനിമാരെല്ലാം സന്തോഷിച്ചു; വ്യസനിക്കുകയും ചെയ്തു.
3.52.12
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दण्डकारण्यवासिनः।
रावणस्य विनाशं च प्राप्तं बुद्ध्वा यदृच्छया ॥ ३.५२.१२ ॥
സീത പിടിക്കപ്പെട്ടതു കണ്ട്, ദണ്ഡകാരണ്യവാസികൾ രാവണന്റെ നാശം അടുത്തെന്ന് യാദൃച്ഛികമായി അറിഞ്ഞു.
3.52.13
स तु तां राम रामेति रुदतीं लक्ष्मणेति च।
जगामादाय चाकाशं रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ३.५२.१३ ॥
രാക്ഷസേശ്വരനായ രാവണൻ 'രാമാ, രാമാ' എന്നും 'ലക്ഷ്മണാ' എന്നും കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അവളെ എടുത്തുകൊണ്ട് ആകാശത്തേക്ക് പോയി.
3.52.14
तप्ताभरणवर्णाङ्गी पीतकौशेयवासिनी।
रराज राजपुत्री तु विद्युत्सौदामनी यथा ॥ ३.५२.१४ ॥
ഉരുക്കിയ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളുടെ നിറമുള്ള ശരീരവും മഞ്ഞപ്പട്ടും ധരിച്ച ആ രാജകുമാരി മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ തിളങ്ങി.
3.52.15
उद्धूतेन च वस्त्रेण तस्याः पीतेन रावणः।
अधिकं परिबभ्राज गिरिर्दीप्त इवाग्निना ॥ ३.५२.१५ ॥
അവളുടെ പാറിപ്പറക്കുന്ന മഞ്ഞവസ്ത്രത്താൽ രാവണൻ കൂടുതൽ തിളങ്ങി, അഗ്നിയാൽ ജ്വലിക്കുന്ന പർവതംപോലെ.
3.52.16
तस्याः परमकल्याण्यास्ताम्राणि सुरभीणि च।
पद्मपत्राणि वैदेह्या अभ्यकीर्यन्त रावणम् ॥ ३.५२.१६ ॥
പരമമംഗലയായ വൈദേഹിയുടെ ചുവന്നതും സുഗന്ധമുള്ളതുമായ താമരയിതളുകൾ രാവണന്റെ മേൽ വിതറപ്പെട്ടു.
3.52.17
तस्याः कौशेयमुद्धूतमाकाशे कनकप्रभम्।
बभौ चादित्यरागेण ताम्रमभ्रमिवातपे ॥ ३.५२.१७ ॥
ആകാശത്ത് പാറിപ്പറന്ന അവളുടെ സ്വർണ്ണപ്രഭയുള്ള പട്ടുവസ്ത്രം, വെയിലിൽ സൂര്യരാഗത്താൽ ചുവന്ന മേഘംപോലെ തിളങ്ങി.
3.52.18
तस्यास्तद् विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।
न रराज विना रामं विनालमिव पङ्कजम् ॥ ३.५२.१८ ॥
ആകാശത്ത് രാവണന്റെ മടിയിൽ കിടന്ന അവളുടെ ആ നിർമ്മലമുഖം, രാമനില്ലാതെ വെള്ളമില്ലാത്ത താമരപോലെ തിളങ്ങിയില്ല.
3.52.19
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।
सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम् ॥ ३.५२.१९ ॥
നീലമേഘത്തെ പിളർന്ന് ഉദിച്ച ചന്ദ്രനെപ്പോലെ അത് പ്രകാശിച്ചു; സുന്ദരമായ നെറ്റിയും സുന്ദരമായ മുടിയിഴകളുമുള്ള, താമരയുടെ ഉള്ളിലെ തിളക്കമുള്ള, കളങ്കമില്ലാത്ത മുഖം.
3.52.20
शुक्लैः सुविमलैर्दन्तैः प्रभावद्भिरलंकृतम्।
तस्याः सुनयनं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम् ॥ ३.५२.२० ॥
സുന്ദരമായ കണ്ണുകളുള്ള അവളുടെ മുഖം, വെളുത്തതും അത്യന്തം നിർമ്മലവും തിളങ്ങുന്നതുമായ പല്ലുകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; ആകാശത്ത് രാവണന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു.
3.52.21
रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत् प्रियदर्शनम्।
सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम् ॥ ३.५२.२१ ॥
കരഞ്ഞ്, കണ്ണീർ തുടച്ച്, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ കാണാൻ ഇമ്പമുള്ളതായി, സുന്ദരമായ മൂക്കും മനോഹരമായ ചുവന്ന അധരങ്ങളും ഉള്ളതായി, ആകാശത്ത് സ്വർണ്ണത്തിളക്കത്തോടെ.
3.52.22
राक्षसेन्द्रसमाधूतं तस्यास्तद् वदनं शुभम्।
शुशुभे न विना रामं दिवा चन्द्र इवोदितः ॥ ३.५२.२२ ॥
രാക്ഷസേന്ദ്രൻ ഇളക്കിമറിച്ച അവളുടെ ആ ശുഭമുഖം, രാമനില്ലാതെ പകൽ ഉദിച്ച ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചില്ല.
3.52.23
सा हेमवर्णा नीलाङ्गं मैथिली राक्षसाधिपम्।
शुशुभे काञ्चनी काञ्ची नीलं गजमिवाश्रिता ॥ ३.५२.२३ ॥
സ്വർണ്ണവർണ്ണയായ ആ മൈഥിലി, നീലശരീരനായ രാക്ഷസാധിപതിയെ ചേർന്നിരുന്നപ്പോൾ, നീല ആനയെ ചുറ്റിയ സ്വർണ്ണ അരപ്പട്ടപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
3.52.24
सा पद्मपीता हेमाभा रावणं जनकात्मजा।
विद्युद् घनमिवाविश्य शुशुभे तप्तभूषणा ॥ ३.५२.२४ ॥
താമരപോലെ മഞ്ഞനിറവും സ്വർണ്ണകാന്തിയുമുള്ള ജനകപുത്രി, രാവണനോട് ചേർന്ന്, തപിപ്പിച്ച ആഭരണങ്ങളോടെ, മേഘത്തിൽ പ്രവേശിച്ച മിന്നൽപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
3.52.25
तस्या भूषणघोषेण वैदेह्या राक्षसेश्वरः।
बभूव विमलो नीलः सघोष इव तोयदः ॥ ३.५२.२५ ॥
ആ വൈദേഹിയുടെ ആഭരണങ്ങളുടെ ശബ്ദത്താൽ രാക്ഷസേശ്വരൻ തെളിഞ്ഞ നീലവർണ്ണനായി, ഇടിമുഴക്കമുള്ള മേഘം പോലെ തോന്നി.
3.52.26
उत्तमाङ्गच्युता तस्याः पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
सीताया ह्रियमाणायाः पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२६ ॥
അവളുടെ ശിരസ്സിൽനിന്ന് വീണ പുഷ്പവൃഷ്ടി, അപഹരിക്കപ്പെടുന്ന സീതയുടെ മേൽനിന്ന് എല്ലായിടത്തും ഭൂമിയിൽ വീണു.
3.52.27
सा तु रावणवेगेन पुष्पवृष्टिः समन्ततः।
समाधूता दशग्रीवं पुनरेवाभ्यवर्तत ॥ ३.५२.२७ ॥
രാവണന്റെ വേഗത്താൽ എല്ലായിടത്തും ചിതറിയ ആ പുഷ്പവൃഷ്ടി പത്തുതലയുള്ളവനെ നോക്കി വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു.
3.52.28
अभ्यवर्तत पुष्पाणां धारा वैश्रवणानुजम्।
नक्षत्रमाला विमला मेरुं नगमिवोन्नतम् ॥ ३.५२.२८ ॥
പുഷ്പങ്ങളുടെ ധാര വൈശ്രവണന്റെ അനുജനെ നോക്കി തിരിഞ്ഞു; ഉയർന്ന മേരുപർവതത്തിൽ തെളിഞ്ഞ നക്ഷത്രമാല പോലെ.
3.52.29
चरणान्नूपुरं भ्रष्टं वैदेह्या रत्नभूषितम्।
विद्युन्मण्डलसंकाशं पपात धरणीतले ॥ ३.५२.२९ ॥
വൈദേഹിയുടെ കാലിൽനിന്ന് വീണ രത്നാലങ്കൃതമായ നൂപുരം മിന്നൽവലയം പോലെ തിളങ്ങി ഭൂമിയിൽ വീണു.
3.52.30
तरुप्रवालरक्ता सा नीलाङ्गं राक्षसेश्वरम्।
प्रशोभयत वैदेही गजं कक्ष्येव काञ्चनी ॥ ३.५२.३० ॥
മരത്തിന്റെ തളിരുപോലെ ചുവന്ന ആ വൈദേഹി, നീലവർണ്ണനായ രാക്ഷസേശ്വരനെ ആനയ്ക്ക് സ്വർണ്ണക്കച്ച അലങ്കാരമാകുന്നതുപോലെ അലങ്കരിച്ചു.
3.52.31
तां महोल्कामिवाकाशे दीप्यमानां स्वतेजसा।
जहाराकाशमाविश्य सीतां वैश्रवणानुजः ॥ ३.५२.३१ ॥
ആകാശത്തിൽ സ്വന്തം തേജസ്സാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന അവളെ, മഹോൽക്ക പോലെ, വൈശ്രവണന്റെ അനുജൻ ആകാശത്ത് പ്രവേശിച്ച് സീതയെ അപഹരിച്ചു.
3.52.32
तस्यास्तान्यग्निवर्णानि भूषणानि महीतले।
सघोषाण्यवशीर्यन्त क्षीणास्तारा इवाम्बरात् ॥ ३.५२.३२ ॥
അവളുടെ അഗ്നിവർണ്ണമുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ശബ്ദത്തോടെ ഭൂമിയിൽ വീണു, ആകാശത്തുനിന്ന് ക്ഷയിച്ച നക്ഷത്രങ്ങൾ വീഴുന്നതുപോലെ.
3.52.33
तस्याः स्तनान्तराद् भ्रष्टो हारस्ताराधिपद्युतिः।
वैदेह्या निपतन् भाति गङ्गेव गगनच्युता ॥ ३.५२.३३ ॥
വൈദേഹിയുടെ മാറിടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് വീണ ചന്ദ്രകാന്തിയുള്ള ഹാരം, ആകാശത്തുനിന്ന് വീണ ഗംഗ പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
3.52.34
उत्पातवाताभिरता नानाद्विजगणायुताः।
मा भैरिति विधूताग्रा व्याजह्रुरिव पादपाः ॥ ३.५२.३४ ॥
ഉത്പാതക്കാറ്റിൽ ആനന്ദിച്ച്, നിരവധി പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ മരങ്ങൾ, അഗ്രങ്ങൾ ആട്ടി, 'ഭയപ്പെടേണ്ട' എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
3.52.35
नलिन्यो ध्वस्तकमलास्त्रस्तमीनजलेचराः।
सखीमिव गतोत्साहां शोचन्तीव स्म मैथिलीम् ॥ ३.५२.३५ ॥
താമരകൾ ഒടിഞ്ഞ്, മീനുകളും ജലജീവികളും ഭയന്ന തടാകങ്ങൾ, ഉത്സാഹം നഷ്ടപ്പെട്ട തോഴി മൈഥിലിക്കായി വിലപിക്കുന്നതുപോലെ.
3.52.36
समन्तादभिसम्पत्य सिंहव्याघ्रमृगद्विजाः।
अन्वधावंस्तदा रोषात् सीताच्छायानुगामिनः ॥ ३.५२.३६ ॥
ചുറ്റുംനിന്ന് ഒന്നിച്ചുകൂടി, സിംഹങ്ങളും കടുവകളും മാനുകളും പക്ഷികളും കോപത്തോടെ സീതയുടെ നിഴലിനെ പിന്തുടർന്നു.
3.52.37
जलप्रपातास्रमुखाः शृङ्गैरुच्छ्रितबाहुभिः।
सीतायां ह्रियमाणायां विक्रोशन्तीव पर्वताः ॥ ३.५२.३७ ॥
സീതയെ കവർന്നുകൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ കണ്ണീരായ മുഖങ്ങളോടും ഉയർത്തിയ കൈകൾപോലെയുള്ള ശിഖരങ്ങളോടും കൂടി പർവതങ്ങൾ വിലപിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
3.52.38
ह्रियमाणां तु वैदेहीं दृष्ट्वा दीनो दिवाकरः।
प्रविध्वस्तप्रभः श्रीमानासीत् पाण्डुरमण्डलः ॥ ३.५२.३८ ॥
കവർന്നുകൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്ന വൈദേഹിയെ കണ്ട് ദുഃഖിതനായ സൂര്യന്റെ പ്രഭ പൂർണമായി മങ്ങി; ആ തേജസ്വി വിളറിയ വൃത്തമായി.
3.52.39
नास्ति धर्मः कुतः सत्यं नार्जवं नानृशंसता।
यत्र रामस्य वैदेहीं सीतां हरति रावणः ॥ ३.५२.३९ ॥
രാമന്റെ വൈദേഹിയായ സീതയെ രാവണൻ കവർന്നുകൊണ്ടുപോകുന്നിടത്ത് ധർമമില്ല; സത്യം എവിടെനിന്ന്? ഋജുത്വമില്ല, കാരുണ്യവുമില്ല.
3.52.40
वित्रस्तका दीनमुखा रुरुदुर्मृगपोतकाः ॥ ३.५२.४० ॥
ഭയന്നുവിറച്ച, ദുഃഖം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളുള്ള മാൻകുട്ടികൾ കരഞ്ഞു.
3.52.41
उद्वीक्ष्योद्वीक्ष्य नयनैर्भयादिव विलक्षणैः।
सुप्रवेपितगात्राश्च बभूवुर्वनदेवताः ॥ ३.५२.४१ ॥
ഭയംകൊണ്ടെന്നപോലെ, പരിഭ്രമിച്ച കണ്ണുകളാൽ വീണ്ടുംവീണ്ടും നോക്കിക്കൊണ്ടും ശരീരം അത്യന്തം വിറച്ചുകൊണ്ടും വനദേവതകൾ ആയി.
3.52.42
विक्रोशन्तीं दृढं सीतां दृष्ट्वा दुःखं तथा गताम्।
तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वराम् ॥ ३.५२.४२ ॥
ഉറക്കെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, ഇത്രയും ദുഃഖത്തിലായ സീതയെ കണ്ടു — മധുരസ്വരമുള്ള അവൾ "ലക്ഷ്മണാ! രാമാ!" എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
3.52.43
अवेक्षमाणां बहुशो वैदेहीं धरणीतलम्।
स तामाकुलकेशान्तां विप्रमृष्टविशेषकाम्।
जहारात्मविनाशाय दशग्रीवो मनस्विनीम् ॥ ३.५२.४३ ॥
ഭൂമിയിലേക്ക് പലവട്ടം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന വൈദേഹിയെ, മുടിത്തുമ്പുകൾ അലങ്കോലപ്പെട്ടും നെറ്റിയിലെ പൊട്ട് മാഞ്ഞുപോയും ഇരുന്ന ആ മനസ്വിനിയെ, ദശഗ്രീവൻ തന്റെ തന്നെ നാശത്തിനായി അപഹരിച്ചു.
3.52.44
ततस्तु सा चारुदती शुचिस्मिता
विनाकृता बन्धुजनेन मैथिली।
अपश्यती राघवलक्ष्मणावुभौ
विवर्णवक्त्रा भयभारपीडिता ॥ ३.५२.४४ ॥
അപ്പോൾ മനോഹരമായ പല്ലുകളും ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയുമുള്ള ആ മൈഥിലി, ബന്ധുജനങ്ങളിൽനിന്ന് അകറ്റപ്പെട്ട്, രാഘവനെയും ലക്ഷ്മണനെയും ഇരുവരെയും കാണാതെ, വിളറിയ മുഖത്തോടെ ഭയഭാരത്താൽ പീഡിതയായി.