Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.57.1
राक्षसं मृगरूपेण चरन्तं कामरूपिणम्।
निहत्य रामो मारीचं तूर्णं पथि न्यवर्तत ॥ ३.५७.१ ॥
Nachdem er den Dämon Mārīca erschlagen hatte, der in Gestalt eines Hirsches umherstreifte und nach Belieben jede Gestalt annehmen konnte, kehrte Rāma sogleich auf dem Weg um.
3.57.2
तस्य संत्वरमाणस्य द्रष्टुकामस्य मैथिलीम्।
क्रूरस्वनोऽथ गोमायुर्विननादास्य पृष्ठतः ॥ ३.५७.२ ॥
Während er eilte, begierig, Maithilī zu sehen, heulte hinter ihm ein Schakal mit grellem Schrei.
3.57.3
स तस्य स्वरमाज्ञाय दारुणं रोमहर्षणम्।
चिन्तयामास गोमायोः स्वरेण परिशङ्कितः ॥ ३.५७.३ ॥
Als er den schrecklichen, haarsträubenden Schrei des Schakals erkannte, wurde er unruhig und begann nachzudenken.
3.57.4
अशुभं बत मन्येऽहं गोमायुर्वाश्यते यथा।
स्वस्ति स्यादपि वैदेह्या राक्षसैर्भक्षणं विना ॥ ३.५७.४ ॥
Ich halte dieses Heulen des Schakals für unheilvoll. Könnte Vaidehī wohlauf sein, ohne dass die Dämonen sie verschlungen haben?
3.57.5
मारीचेन तु विज्ञाय स्वरमालक्ष्य मामकम्।
विक्रुष्टं मृगरूपेण लक्ष्मणः शृणुयाद् यदि ॥ ३.५७.५ ॥
Mārīca hat vielleicht, nachdem er meine Stimme erkannt hatte, in Hirschgestalt mit meiner eigenen Stimme gerufen; wenn Lakṣmaṇa dies hörte...
3.57.6
स सौमित्रिः स्वरं श्रुत्वा तां च हित्वाथ मैथिलीम्।
तयैव प्रहितः क्षिप्रं मत्सकाशमिहैष्यति ॥ ३.५७.६ ॥
Lakṣmaṇa, Sumitrās Sohn, wird jenen Schrei hören, Maithilī verlassen und, von ihr selbst gesandt, rasch zu meiner Seite kommen.
3.57.7
राक्षसैः सहितैर्नूनं सीताया ईप्सितो वधः।
काञ्चनश्च मृगो भूत्वा व्यपनीयाश्रमात्तु माम् ॥ ३.५७.७ ॥
Gewiss haben die Rākṣasas gemeinsam Sītās Tod beabsichtigt: In Gestalt eines goldenen Hirsches haben sie mich von der Einsiedelei weggelockt.
3.57.8
दूरं नीत्वाथ मारीचो राक्षसोऽभूच्छराहतः।
हा लक्ष्मण हतोऽस्मीति यद्वाक्यं व्याजहार ह ॥ ३.५७.८ ॥
Nachdem er ihn weit fortgelockt hatte, sprach der von einem Pfeil getroffene Rākṣasa Mārīca die Worte: „Wehe, Lakṣmaṇa, ich bin erschlagen!“
3.57.9
अपि स्वस्ति भवेद् द्वाभ्यां रहिताभ्यां मया वने।
जनस्थाननिमित्तं हि कृतवैरोऽस्मि राक्षसैः ॥ ३.५७.९ ॥
Wird es euch beiden wohl ergehen, getrennt von mir im Wald? Wegen Janasthāna habe ich mir die Feindschaft der Rākṣasas zugezogen.
3.57.10
निमित्तानि च घोराणि दृश्यन्तेऽद्य बहूनि च।
इत्येवं चिन्तयन् रामः श्रुत्वा गोमायुनिःस्वनम् ॥ ३.५७.१० ॥
„Heute erscheinen viele furchtbare Vorzeichen“ – so grübelnd hörte Rāma das Geheul eines Schakals.
3.57.11
निवर्तमानस्त्वरितो जगामाश्रममात्मवान्।
आत्मनश्चापनयनं मृगरूपेण रक्षसा ॥ ३.५७.११ ॥
Eilig zurückkehrend, ging der selbstbeherrschte Rāma zur Einsiedelei; er erkannte, dass der Rākṣasa in Gestalt eines Hirsches ihn weggelockt hatte.
3.57.12
आजगाम जनस्थानं राघवः परिशङ्कितः।
तं दीनमानसं दीनमासेदुर्मृगपक्षिणः ॥ ३.५७.१२ ॥
Rāghava kam voller Sorge nach Janasthāna; Hirsche und Vögel umringten ihn, der niedergeschlagenen Gemütes war.
3.57.13
सव्यं कृत्वा महात्मानं घोरांश्च ससृजुः स्वरान्।
तानि दृष्ट्वा निमित्तानि महाघोराणि राघवः।
न्यवर्तताथ त्वरितो जवेनाश्रममात्मनः ॥ ३.५७.१३ ॥
Indem sie an der linken Seite des großherzigen Rāma vorbeizogen, stießen sie schreckliche Schreie aus. Als Rāghava diese höchst furchtbaren Vorzeichen sah, kehrte er eilig und in großer Hast zu seiner Einsiedelei zurück.
3.57.14
ततो लक्ष्मणमायान्तं ददर्श विगतप्रभम्।
ततोऽविदूरे रामेण समीयाय स लक्ष्मणः ॥ ३.५७.१४ ॥
Dann sah er Lakṣmaṇa kommen, seines Glanzes beraubt. Dann, nicht weit entfernt, traf Lakṣmaṇa auf Rāma.
3.57.15
विषण्णः सन् विषण्णेन दुःखितो दुःखभागिना।
स जगर्हेऽथ तं भ्राता दृष्ट्वा लक्ष्मणमागतम् ॥ ३.५७.१५ ॥
Obwohl selbst betrübt, tadelte er den Bruder, den Mitträger des Leids, als er Lakṣmaṇa kommen sah.
3.57.16
विहाय सीतां विजने वने राक्षससेविते।
गृहीत्वा च करं सव्यं लक्ष्मणं रघुनन्दनः ॥ ३.५७.१६ ॥
Nachdem er Sītā in diesem einsamen, von Rākṣasas bewohnten Wald zurückgelassen hatte, ergriff der Liebling der Raghus Lakṣmaṇas linke Hand.
3.57.17
उवाच मधुरोदर्कमिदं परुषमार्तवत्।
अहो लक्ष्मण गर्ह्यं ते कृतं यत् त्वं विहाय ताम् ॥ ३.५७.१७ ॥
Rāma sprach, als sei er betrübt, diese harten, doch im Ausgang süßen Worte: "Ach, Lakṣmaṇa! Was du getan hast, ist tadelnswert, dass du sie zurückgelassen hast."
3.57.18
सीतामिहागतः सौम्य कच्चित् स्वस्ति भवेदिति।
न मेऽस्ति संशयो वीर सर्वथा जनकात्मजा ॥ ३.५७.१८ ॥
"Sanfter! Du bist hierher gekommen und hast Sītā zurückgelassen — möge es ihr gut gehen! Held! Ich habe nicht den geringsten Zweifel, dass Sītā, Janakas Tochter, in jeder Hinsicht..."
3.57.19
विनष्टा भक्षिता वापि राक्षसैर्वनचारिभिः।
अशुभान्येव भूयिष्ठं यथा प्रादुर्भवन्ति मे ॥ ३.५७.१९ ॥
Vernichtet oder vielleicht verschlungen von den Rākṣasas, die im Walde umherstreifen; denn unheilvolle Zeichen erscheinen mir in größter Fülle.
3.57.20
अपि लक्ष्मण सीतायाः सामग्र्यं प्राप्नुयामहे।
जीवन्त्याः पुरुषव्याघ्र सुताया जनकस्य वै ॥ ३.५७.२० ॥
O Lakṣmaṇa, mögen wir Sītā, die Tochter Janakas, lebend und in vollkommener Unversehrtheit wiederfinden, o Tiger unter den Männern!
3.57.21
यथा वै मृगसंघाश्च गोमायुश्चैव भैरवम्।
वाश्यन्ते शकुनाश्चापि प्रदीप्तामभितो दिशम्।
अपि स्वस्ति भवेत् तस्या राजपुत्र्या महाबल ॥ ३.५७.२१ ॥
Wie Hirschherden und Schakale furchtbar schreien und Vögel von allen Seiten zur brennenden Himmelsrichtung rufen — möge jener Prinzessin Wohl beschieden sein, o Mächtiger!
3.57.22
इदं हि रक्षो मृगसंनिकाशं
प्रलोभ्य मां दूरमनुप्रयातम्।
हतं कथंचिन्महता श्रमेण
स राक्षसोऽभून्म्रियमाण एव ॥ ३.५७.२२ ॥
Dieser Rākṣasa, dem Hirsch gleichend, lockte mich weit fort; mit großer Mühe habe ich ihn irgendwie niedergestreckt, und erst als er starb, zeigte er sich als Rākṣasa.
3.57.23
मनश्च मे दीनमिहाप्रहृष्टं
चक्षुश्च सव्यं कुरुते विकारम्।
असंशयं लक्ष्मण नास्ति सीता
हृता मृता वा पथि वर्तते वा ॥ ३.५७.२३ ॥
Mein Geist ist betrübt und freudlos, und mein linkes Auge zuckt. Ohne Zweifel, o Lakṣmaṇa, ist Sītā nicht hier — sie wurde entführt, oder ist tot, oder befindet sich irgendwo auf dem Weg.