Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.57.1
राक्षसं मृगरूपेण चरन्तं कामरूपिणम्।
निहत्य रामो मारीचं तूर्णं पथि न्यवर्तत ॥ ३.५७.१ ॥
Tendo abatido o demônio Mārīca, que vagava na forma de um veado e podia assumir qualquer forma à vontade, Rāma logo voltou pelo caminho.
3.57.2
तस्य संत्वरमाणस्य द्रष्टुकामस्य मैथिलीम्।
क्रूरस्वनोऽथ गोमायुर्विननादास्य पृष्ठतः ॥ ३.५७.२ ॥
Enquanto ele se apressava, ansioso por ver Maithilī, um chacal uivou com voz áspera atrás dele.
3.57.3
स तस्य स्वरमाज्ञाय दारुणं रोमहर्षणम्।
चिन्तयामास गोमायोः स्वरेण परिशङ्कितः ॥ ३.५७.३ ॥
Reconhecendo o grito terrível e arrepiante do chacal, ficou alarmado e começou a refletir.
3.57.4
अशुभं बत मन्येऽहं गोमायुर्वाश्यते यथा।
स्वस्ति स्यादपि वैदेह्या राक्षसैर्भक्षणं विना ॥ ३.५७.४ ॥
Acho que o uivo deste chacal é de mau agouro. Poderia Vaidehī estar bem, a não ser que os demônios a tenham devorado?
3.57.5
मारीचेन तु विज्ञाय स्वरमालक्ष्य मामकम्।
विक्रुष्टं मृगरूपेण लक्ष्मणः शृणुयाद् यदि ॥ ३.५७.५ ॥
Mārīca, tendo aprendido minha voz e observado, pode ter gritado em forma de veado com a minha própria voz; se Lakṣmaṇa ouvisse esse grito...
3.57.6
स सौमित्रिः स्वरं श्रुत्वा तां च हित्वाथ मैथिलीम्।
तयैव प्रहितः क्षिप्रं मत्सकाशमिहैष्यति ॥ ३.५७.६ ॥
Lakṣmaṇa, filho de Sumitrā, ao ouvir aquele grito, deixará Maithilī e, enviado por ela mesma, virá rapidamente ao meu lado.
3.57.7
राक्षसैः सहितैर्नूनं सीताया ईप्सितो वधः।
काञ्चनश्च मृगो भूत्वा व्यपनीयाश्रमात्तु माम् ॥ ३.५७.७ ॥
Certamente os rākṣasas, unidos, desejaram a morte de Sītā: tomando a forma de um veado dourado, afastaram-me do eremitério.
3.57.8
दूरं नीत्वाथ मारीचो राक्षसोऽभूच्छराहतः।
हा लक्ष्मण हतोऽस्मीति यद्वाक्यं व्याजहार ह ॥ ३.५७.८ ॥
Tendo-o levado para longe, o rākṣasa Mārīca, atingido por uma flecha, proferiu estas palavras: "Ai, Lakṣmaṇa, fui morto!"
3.57.9
अपि स्वस्ति भवेद् द्वाभ्यां रहिताभ्यां मया वने।
जनस्थाननिमित्तं हि कृतवैरोऽस्मि राक्षसैः ॥ ३.५७.९ ॥
Haverá bem-estar para vocês dois, separados de mim na floresta? Por causa de Janasthāna, criei inimizade com os rākṣasas.
3.57.10
निमित्तानि च घोराणि दृश्यन्तेऽद्य बहूनि च।
इत्येवं चिन्तयन् रामः श्रुत्वा गोमायुनिःस्वनम् ॥ ३.५७.१० ॥
"Hoje aparecem muitos presságios terríveis" — pensando assim, Rāma ouviu o uivo de um chacal.
3.57.11
निवर्तमानस्त्वरितो जगामाश्रममात्मवान्।
आत्मनश्चापनयनं मृगरूपेण रक्षसा ॥ ३.५७.११ ॥
Voltando apressadamente, Rāma, senhor de si, foi ao eremitério; compreendeu que fora afastado pelo rākṣasa sob a forma de um veado.
3.57.12
आजगाम जनस्थानं राघवः परिशङ्कितः।
तं दीनमानसं दीनमासेदुर्मृगपक्षिणः ॥ ३.५७.१२ ॥
Rāghava chegou a Janasthāna cheio de temor; os veados e as aves aproximaram-se dele, abatido de espírito.
3.57.13
सव्यं कृत्वा महात्मानं घोरांश्च ससृजुः स्वरान्।
तानि दृष्ट्वा निमित्तानि महाघोराणि राघवः।
न्यवर्तताथ त्वरितो जवेनाश्रममात्मनः ॥ ३.५७.१३ ॥
Passando à esquerda do magnânimo Rāma, emitiram gritos terríveis. Ao ver aqueles presságios muito terríveis, Rāghava voltou apressadamente, com velocidade, para o seu eremitério.
3.57.14
ततो लक्ष्मणमायान्तं ददर्श विगतप्रभम्।
ततोऽविदूरे रामेण समीयाय स लक्ष्मणः ॥ ३.५७.१४ ॥
Então viu Lakṣmaṇa chegando, privado de seu brilho. Depois, não muito longe, Lakṣmaṇa encontrou-se com Rāma.
3.57.15
विषण्णः सन् विषण्णेन दुःखितो दुःखभागिना।
स जगर्हेऽथ तं भ्राता दृष्ट्वा लक्ष्मणमागतम् ॥ ३.५७.१५ ॥
Ele mesmo aflito, reprovou Lakṣmaṇa, o irmão que compartilhava a dor, ao vê-lo chegar.
3.57.16
विहाय सीतां विजने वने राक्षससेविते।
गृहीत्वा च करं सव्यं लक्ष्मणं रघुनन्दनः ॥ ३.५७.१६ ॥
Tendo deixado Sītā nesta floresta solitária frequentada por rākṣasas, o deleite dos Raghus tomou a mão esquerda de Lakṣmaṇa.
3.57.17
उवाच मधुरोदर्कमिदं परुषमार्तवत्।
अहो लक्ष्मण गर्ह्यं ते कृतं यत् त्वं विहाय ताम् ॥ ३.५७.१७ ॥
Rāma, como que aflito, falou estas palavras duras, porém de desfecho doce: "Ah, Lakṣmaṇa! O que fizeste é censurável, deixá-la para trás."
3.57.18
सीतामिहागतः सौम्य कच्चित् स्वस्ति भवेदिति।
न मेऽस्ति संशयो वीर सर्वथा जनकात्मजा ॥ ३.५७.१८ ॥
"Gentil! Vieste aqui deixando Sītā para trás — que esteja bem com ela! Herói! Não tenho dúvida alguma de que Sītā, filha de Janaka, de todas as formas..."
3.57.19
विनष्टा भक्षिता वापि राक्षसैर्वनचारिभिः।
अशुभान्येव भूयिष्ठं यथा प्रादुर्भवन्ति मे ॥ ३.५७.१९ ॥
Destruída, ou talvez devorada pelos rākṣasas que vagueiam pela floresta; pois são presságios funestos que se me apresentam em abundância.
3.57.20
अपि लक्ष्मण सीतायाः सामग्र्यं प्राप्नुयामहे।
जीवन्त्याः पुरुषव्याघ्र सुताया जनकस्य वै ॥ ३.५७.२० ॥
Ó Lakṣmaṇa, possamos nós encontrar Sītā, a filha de Janaka, viva e em perfeito bem-estar, ó tigre entre os homens!
3.57.21
यथा वै मृगसंघाश्च गोमायुश्चैव भैरवम्।
वाश्यन्ते शकुनाश्चापि प्रदीप्तामभितो दिशम्।
अपि स्वस्ति भवेत् तस्या राजपुत्र्या महाबल ॥ ३.५७.२१ ॥
Assim como manadas de cervos e chacais gritam de modo assustador, e pássaros clamam por todos os lados em direção ao quadrante incendiado — que haja bem-estar para aquela princesa, ó poderoso!
3.57.22
इदं हि रक्षो मृगसंनिकाशं
प्रलोभ्य मां दूरमनुप्रयातम्।
हतं कथंचिन्महता श्रमेण
स राक्षसोऽभून्म्रियमाण एव ॥ ३.५७.२२ ॥
Este rākṣasa, semelhante a um cervo, atraiu-me para longe; com grande esforço consegui de algum modo abatê-lo, e só ao morrer ele se revelou um rākṣasa.
3.57.23
मनश्च मे दीनमिहाप्रहृष्टं
चक्षुश्च सव्यं कुरुते विकारम्।
असंशयं लक्ष्मण नास्ति सीता
हृता मृता वा पथि वर्तते वा ॥ ३.५७.२३ ॥
Minha mente está abatida e sem alegria aqui, e meu olho esquerdo treme. Sem dúvida, ó Lakṣmaṇa, Sītā não está aqui — foi levada, ou está morta, ou está em algum ponto do caminho.