Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.60.1
भृशमाव्रजमानस्य तस्याधो वामलोचनम्।
प्रास्फुरच्चास्खलद् रामो वेपथुश्चास्य जायते ॥ ३.६०.१ ॥
Während er eilig voranschritt, begann sein linkes Auge heftig zu zucken; Rāma stolperte, und ein Zittern erfasste seinen Körper.
3.60.2
उपालक्ष्य निमित्तानि सोऽशुभानि मुहुर्मुहुः।
अपि क्षेमं तु सीताया इति वै व्याजहार ह ॥ ३.६०.२ ॥
Immer wieder jene unheilvollen Zeichen bemerkend, sprach er: "Ist Sītā wohl sicher?"
3.60.3
त्वरमाणो जगामाथ सीतादर्शनलालसः।
शून्यमावसथं दृष्ट्वा बभूवोद्विग्नमानसः ॥ ३.६०.३ ॥
Begierig, Sītā zu sehen, eilte er voran; als er die leere Wohnstatt sah, wurde sein Herz beunruhigt.
3.60.4
उद्भ्रमन्निव वेगेन विक्षिपन् रघुनन्दनः।
तत्र तत्रोटजस्थानमभिवीक्ष्य समन्ततः ॥ ३.६०.४ ॥
Die Freude der Raghus, eilig umherirrend, als wäre er außer sich, betrachtete überall die Stelle der Hütte, hier und dort.
3.60.5
ददर्श पर्णशालां च सीतया रहितां तदा।
श्रिया विरहितां ध्वस्तां हेमन्ते पद्मिनीमिव ॥ ३.६०.५ ॥
Da sah er die Blätterhütte, ohne Sītā, ihrer Pracht beraubt und verwüstet, wie ein Lotusteich in der kalten Jahreszeit.
3.60.6
रुदन्तमिव वृक्षैश्च ग्लानपुष्पमृगद्विजम्।
श्रिया विहीनं विध्वस्तं संत्यक्तं वनदैवतैः ॥ ३.६०.६ ॥
Sie schien mit den Bäumen zu weinen: Blumen verwelkt, Hirsche und Vögel fort; ihrer Pracht beraubt, verwüstet, von den Waldgottheiten verlassen.
3.60.7
विप्रकीर्णाजिनकुशं विप्रविद्धबृसीकटम्।
दृष्ट्वा शून्योटजस्थानं विललाप पुनः पुनः ॥ ३.६०.७ ॥
Als er die verstreuten Hirschfelle und das Kuśa-Gras, die weggeworfenen Matten und die leere Stelle der Blätterhütte sah, klagte er immer wieder.
3.60.8
हृता मृता वा नष्टा वा भक्षिता वा भविष्यति।
निलीनाप्यथवा भीरुरथवा वनमाश्रिता ॥ ३.६०.८ ॥
Vielleicht wurde sie geraubt, ist tot, verloren oder verschlungen worden; oder sie hat sich aus Furcht versteckt oder im Wald Zuflucht gesucht.
3.60.9
गता विचेतुं पुष्पाणि फलान्यपि च वा पुनः।
अथवा पद्मिनीं याता जलार्थं वा नदीं गता ॥ ३.६०.९ ॥
Vielleicht ist sie gegangen, um Blumen oder Früchte zu sammeln; oder zum Lotusteich, oder zum Fluss, um Wasser zu holen.
3.60.10
यत्नान्मृगयमाणस्तु नाससाद वने प्रियाम्।
शोकरक्तेक्षणः श्रीमानुन्मत्त इव लक्ष्यते ॥ ३.६०.१० ॥
Obwohl er sich mühsam bemühte, fand er seine Geliebte im Wald nicht; mit von Kummer geröteten Augen erschien der Glanzvolle wie von Sinnen.
3.60.11
वृक्षाद् वृक्षं प्रधावन् स गिरींश्चापि नदीनदम्।
बभ्राम विलपन् रामः शोकपङ्कार्णवप्लुतः ॥ ३.६०.११ ॥
Von Baum zu Baum laufend, über Berge, Flüsse und Bäche klagend, irrte Rāma umher, untergetaucht im Ozean von Kummer und Schlamm.
3.60.12
अस्ति कच्चित्त्वया दृष्टा सा कदम्बप्रिया प्रिया।
कदम्ब यदि जानीषे शंस सीतां शुभाननाम् ॥ ३.६०.१२ ॥
O Kadamba-Baum! Hast du vielleicht meine Geliebte gesehen, die den Kadamba liebt? O Kadamba, wenn du es weißt, sag mir von Sītā, der Schönen im Antlitz.
3.60.13
स्निग्धपल्लवसंकाशां पीतकौशेयवासिनीम्।
शंसस्व यदि सा दृष्टा बिल्व बिल्वोपमस्तनी ॥ ३.६०.१३ ॥
Sag mir, Bilva-Baum, wenn du sie gesehen hast: jene, die wie zarte Triebe leuchtet, in gelbe Seide gekleidet, deren Brüste wie Bilva-Früchte sind.
3.60.14
अथवार्जुन शंस त्वं प्रियां तामर्जुनप्रियाम्।
जनकस्य सुता तन्वी यदि जीवति वा न वा ॥ ३.६०.१४ ॥
Oder, Arjuna, sag mir von jener Geliebten, die dir lieb ist: Janakas Tochter, zart von Gestalt — ob sie lebt oder nicht.
3.60.15
ककुभः ककुभोरुं तां व्यक्तं जानाति मैथिलीम्।
लतापल्लवपुष्पाढ्यो भाति ह्येष वनस्पतिः ॥ ३.६०.१५ ॥
O Kakubha-Baum, du kennst gewiss die Maithilī, deren Schenkel wie der Kakubha sind; dieser Baum, reich an Ranken, Trieben und Blüten, leuchtet wahrlich.
3.60.16
भ्रमरैरुपगीतश्च यथा द्रुमवरो ह्यसि।
एष व्यक्तं विजानाति तिलकस्तिलकप्रियाम् ॥ ३.६०.१६ ॥
Von Bienen besungen, bist du wahrlich der beste der Bäume; dieser Tilaka-Baum kennt gewiss jene, die dem Tilaka lieb ist.
3.60.17
अशोक शोकापनुद शोकोपहतचेतनम्।
त्वन्नामानं कुरु क्षिप्रं प्रियासंदर्शनेन माम् ॥ ३.६०.१७ ॥
O Aśoka, Vertreiber des Kummers, erfülle deinen Namen an mir, dessen Geist vom Schmerz getroffen ist: lass mich bald meine Geliebte sehen.
3.60.18
यदि ताल त्वया दृष्टा पक्वतालोपमस्तनी।
कथयस्व वरारोहां कारुण्यं यदि ते मयि ॥ ३.६०.१८ ॥
O Tāla-Baum, wenn du jene gesehen hast, deren Brüste wie reife Tāla-Früchte sind, so sprich von der Schönhüftigen — falls du Mitgefühl für mich hast.
3.60.19
यदि दृष्टा त्वया जम्बो जाम्बूनदसमप्रभा।
प्रियां यदि विजानासि निःशङ्क कथयस्व मे ॥ ३.६०.१९ ॥
O Jambu-Baum, wenn du meine Geliebte gesehen hast, deren Glanz dem Gold von Jāmbūnada gleicht, oder wenn du sie kennst, so sag es mir ohne Zögern.
3.60.20
अहो त्वं कर्णिकाराद्य पुष्पितः शोभसे भृशम्।
कर्णिकारप्रियां साध्वीं शंस दृष्टा यदि प्रिया ॥ ३.६०.२० ॥
Ach, Karṇikāra-Baum, du leuchtest in Blüte! Wenn du meine Geliebte gesehen hast, die tugendhafte, die den Karṇikāra liebt, so sag es mir.
3.60.21
चूतनीपमहासालान् पनसान् कुरवान् धवान्।
दाडिमानपि तान् गत्वा दृष्ट्वा रामो महायशाः ॥ ३.६०.२१ ॥
Nachdem er zu den Mango-, Nīpa-, großen Sāla-, Jackfrucht-, Kurava-, Dhava- und Granatbäumen gegangen war, betrachtete sie Rāma von großem Ruhm.
3.60.22
बकुलानथ पुन्नागांश्चन्दनान् केतकांस्तथा।
पृच्छन् रामो वने भ्रान्त उन्मत्त इव लक्ष्यते ॥ ३.६०.२२ ॥
Dann, auch die Bakula-, Punnāga-, Sandel- und Ketaka-Bäume befragend, erschien Rāma im Wald wie ein verwirrter und wahnsinniger Mann.
3.60.23
अथवा मृगशावाक्षीं मृग जानासि मैथिलीम्।
मृगविप्रेक्षणी कान्ता मृगीभिः सहिता भवेत् ॥ ३.६०.२३ ॥
Oder, o Hirsch, kennst du Maithilī mit den Rehaugen? Ihr Blick ist wie der eines Hirsches; meine Geliebte mag bei den Hirschkühen sein.
3.60.24
गज सा गजनासोरुर्यदि दृष्टा त्वया भवेत्।
तां मन्ये विदितां तुभ्यमाख्याहि वरवारण ॥ ३.६०.२४ ॥
O Elefant, wenn du sie gesehen hast, die mit Nase und Schenkeln wie ein Elefant, so meine ich, sie ist dir bekannt; sag es mir, o bester der Elefanten.
3.60.25
शार्दूल यदि सा दृष्टा प्रिया चन्द्रनिभानना।
मैथिली मम विस्रब्धः कथयस्व न ते भयम् ॥ ३.६०.२५ ॥
Tiger, wenn du meine geliebte Maithilī mit dem mondgleichen Antlitz gesehen hast, sprich ohne Furcht; du hast nichts zu fürchten.
3.60.26
किं धावसि प्रिये नूनं दृष्टासि कमलेक्षणे।
वृक्षैराच्छाद्य चात्मानं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६०.२६ ॥
Geliebte, warum läufst du? Lotusäugige, ich habe dich gewiss gesehen. Warum antwortest du mir nicht, da du dich zwischen den Bäumen verbirgst?
3.60.27
तिष्ठ तिष्ठ वरारोहे न तेऽस्ति करुणा मयि।
नात्यर्थं हास्यशीलासि किमर्थं मामुपेक्षसे ॥ ३.६०.२७ ॥
Halt, halt, du Schönhüftige! Hast du kein Mitleid mit mir? Du bist allzu verspielt; warum vernachlässigst du mich?
3.60.28
पीतकौशेयकेनासि सूचिता वरवर्णिनि।
धावन्त्यपि मया दृष्टा तिष्ठ यद्यस्ति सौहृदम् ॥ ३.६०.२८ ॥
Du Schöntönige, dein gelber Seidenstoff verrät dich; auch im Laufen habe ich dich gesehen. Wenn du Freundschaft für mich hegst, halte inne.
3.60.29
नैव सा नूनमथवा हिंसिता चारुहासिनी।
कृच्छ्रं प्राप्तं न मां नूनं यथोपेक्षितुमर्हति ॥ ३.६०.२९ ॥
Gewiss ist sie es nicht; oder die anmutig Lächelnde ist von jemandem verletzt worden. Sie dürfte mich in meiner Not gewiss nicht so vernachlässigen.
3.60.30
व्यक्तं सा भक्षिता बाला राक्षसैः पिशिताशनैः।
विभज्याङ्गानि सर्वाणि मया विरहिता प्रिया ॥ ३.६०.३० ॥
Offenbar wurde die junge Frau von fleischfressenden Rākṣasas verschlungen; ihre Glieder zerrissen, ist meine Geliebte von mir getrennt worden.
3.60.31
नूनं तच्छुभदन्तोष्ठं सुनासं शुभकुण्डलम्।
पूर्णचन्द्रनिभं ग्रस्तं मुखं निष्प्रभतां गतम् ॥ ३.६०.३१ ॥
Gewiss ist ihr Antlitz, mit schönen Zähnen und Lippen, einer feinen Nase und schönen Ohrringen, dem Vollmond gleich, von den Rākṣasas ergriffen worden und hat seinen Glanz verloren.
3.60.32
सा हि चम्पकवर्णाभा ग्रीवा ग्रैवेयकोचिता।
कोमला विलपन्त्यास्तु कान्ताया भक्षिता शुभा ॥ ३.६०.३२ ॥
Ihr Hals, mit dem Glanz der Champaka-Blüte, eines Halsbands würdig, zart und schön, der Geliebten, die klagte, ist von den Rākṣasas verschlungen worden.
3.60.33
नूनं विक्षिप्यमाणौ तौ बाहू पल्लवकोमलौ।
भक्षितौ वेपमानाग्रौ सहस्ताभरणाङ्गदौ ॥ ३.६०.३३ ॥
Gewiss sind jene zwei Arme, zart wie junge Triebe, hin- und hergeworfen mit zitternden Spitzen, samt Händen, Schmuck und Armreifen, von den Rākṣasas verschlungen worden.
3.60.34
मया विरहिता बाला रक्षसां भक्षणाय वै।
सार्थेनेव परित्यक्ता भक्षिता बहुबान्धवा ॥ ३.६०.३४ ॥
Jene junge Frau, von mir getrennt, ist gleichsam nur zur Speise der Rākṣasas geworden; wie eine von ihrem Zug verlassene Karawane, sie mit vielen Verwandten, wurde verschlungen.
3.60.35
हा लक्ष्मण महाबाहो पश्यसे त्वं प्रियां क्वचित्।
हा प्रिये क्व गता भद्रे हा सीतेति पुनः पुनः ॥ ३.६०.३५ ॥
»Wehe, Lakṣmaṇa, o Starkarmiger! Siehst du meine Geliebte irgendwo? Wehe, Geliebte, o Gütige, wohin bist du gegangen? Wehe, Sītā!« — so immer wieder.
3.60.36
इत्येवं विलपन् रामः परिधावन् वनाद् वनम्।
क्वचिदुद्भ्रमते वेगात् क्वचिद् विभ्रमते बलात् ॥ ३.६०.३६ ॥
So klagend lief Rāma von Wald zu Wald; bald irrte er ungestüm umher, bald taumelte er mit Gewalt im Kreise.
3.60.37
क्वचिन्मत्त इवाभाति कान्तान्वेषणतत्परः।
स वनानि नदीः शैलान् गिरिप्रस्रवणानि च।
काननानि च वेगेन भ्रमत्यपरिसंस्थितः ॥ ३.६०.३७ ॥
Manchmal schien er wie von Sinnen, ganz auf die Suche nach seiner Geliebten gerichtet. Er irrte schnell durch Wälder, Flüsse, Berge, Bergquellen und Haine und blieb nirgends stehen.
3.60.38
तदा स गत्वा विपुलं महद् वनं
परीत्य सर्वं त्वथ मैथिलीं प्रति।
अनिष्ठिताशः स चकार मार्गणे
पुनः प्रियायाः परमं परिश्रमम् ॥ ३.६०.३८ ॥
Dann ging er in den weiten, großen Wald und durchstreifte ihn ganz. Da seine Hoffnung auf Maithilī unerfüllt blieb, machte er bei der Suche nach seiner Geliebten erneut die größte Anstrengung.