வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.60.1
भृशमाव्रजमानस्य तस्याधो वामलोचनम्।
प्रास्फुरच्चास्खलद् रामो वेपथुश्चास्य जायते ॥ ३.६०.१ ॥
அவர் மிகவும் விரைந்து நடந்தபோது அவரது இடது கண் துடித்தது; ராமர் தடுமாறினார், அவருடைய உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது.
3.60.2
उपालक्ष्य निमित्तानि सोऽशुभानि मुहुर्मुहुः।
अपि क्षेमं तु सीताया इति वै व्याजहार ह ॥ ३.६०.२ ॥
அந்த அசுப சகுனங்களை மீண்டும் மீண்டும் கவனித்தவராய், "சீதைக்கு நலமாக இருக்குமா?" என்று அவர் கூறினார்.
3.60.3
त्वरमाणो जगामाथ सीतादर्शनलालसः।
शून्यमावसथं दृष्ट्वा बभूवोद्विग्नमानसः ॥ ३.६०.३ ॥
சீதையைக் காணும் ஆவலுடன் விரைந்து சென்றார்; வெறிச்சோடிய குடிலைக் கண்டதும் அவரது மனம் கலங்கியது.
3.60.4
उद्भ्रमन्निव वेगेन विक्षिपन् रघुनन्दनः।
तत्र तत्रोटजस्थानमभिवीक्ष्य समन्ततः ॥ ३.६०.४ ॥
ரகுநந்தனர் வேகமாக அலைந்து, இங்கும் அங்கும் பார்த்துக்கொண்டு, எங்கும் குடிலின் இடத்தை நோக்கினார்.
3.60.5
ददर्श पर्णशालां च सीतया रहितां तदा।
श्रिया विरहितां ध्वस्तां हेमन्ते पद्मिनीमिव ॥ ३.६०.५ ॥
அப்போது அவர் சீதையின்றி, பொலிவிழந்து சிதைந்த இலைக்குடிலைக் கண்டார்; அது குளிர்காலத்தில் தாமரைக் குளம் போல் இருந்தது.
3.60.6
रुदन्तमिव वृक्षैश्च ग्लानपुष्पमृगद्विजम्।
श्रिया विहीनं विध्वस्तं संत्यक्तं वनदैवतैः ॥ ३.६०.६ ॥
மரங்களுடன் சேர்ந்து அழுவது போல் இருந்தது—பூக்கள் வாடி, மான்களும் பறவைகளும் இன்றி; பொலிவிழந்து, சிதைந்து, வனதேவதைகளாலும் கைவிடப்பட்டு.
3.60.7
विप्रकीर्णाजिनकुशं विप्रविद्धबृसीकटम्।
दृष्ट्वा शून्योटजस्थानं विललाप पुनः पुनः ॥ ३.६०.७ ॥
சிதறிக்கிடந்த மான்தோலும் தர்ப்பைப் புற்களும், வீசி எறியப்பட்ட பாய்களும், வெறிச்சோடிய குடிசையின் இடத்தையும் கண்டு அவர் மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினார்.
3.60.8
हृता मृता वा नष्टा वा भक्षिता वा भविष्यति।
निलीनाप्यथवा भीरुरथवा वनमाश्रिता ॥ ३.६०.८ ॥
அவள் கவர்ந்து செல்லப்பட்டிருப்பாள், அல்லது இறந்திருப்பாள், அல்லது தொலைந்திருப்பாள், அல்லது விழுங்கப்பட்டிருப்பாள்; அல்லது பயந்து ஒளிந்திருப்பாள், அல்லது காட்டில் அடைக்கலம் புகுந்திருப்பாள்.
3.60.9
गता विचेतुं पुष्पाणि फलान्यपि च वा पुनः।
अथवा पद्मिनीं याता जलार्थं वा नदीं गता ॥ ३.६०.९ ॥
அவள் பூக்களையும் கனிகளையும் பறிக்கச் சென்றிருப்பாள்; அல்லது தாமரைக் குளத்திற்குச் சென்றிருப்பாள், அல்லது நீருக்காக ஆற்றுக்குச் சென்றிருப்பாள்.
3.60.10
यत्नान्मृगयमाणस्तु नाससाद वने प्रियाम्।
शोकरक्तेक्षणः श्रीमानुन्मत्त इव लक्ष्यते ॥ ३.६०.१० ॥
மிகுந்த முயற்சியுடன் தேடியும் காட்டில் தம் அன்பியைக் காணவில்லை. துயரத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அந்த ஒளிமிக்கவர் பித்துப்பிடித்தவர் போலத் தோன்றினார்.
3.60.11
वृक्षाद् वृक्षं प्रधावन् स गिरींश्चापि नदीनदम्।
बभ्राम विलपन् रामः शोकपङ्कार्णवप्लुतः ॥ ३.६०.११ ॥
ஒரு மரத்திலிருந்து மற்றொரு மரத்திற்கு ஓடியவாறு, மலைகளிலும் ஆறுகளிலும் ஓடைகளிலும் அலைந்து புலம்பிக்கொண்டு ராமர் திரிந்தார்; துயரச் சேற்றுக் கடலில் மூழ்கியவராய்.
3.60.12
अस्ति कच्चित्त्वया दृष्टा सा कदम्बप्रिया प्रिया।
कदम्ब यदि जानीषे शंस सीतां शुभाननाम् ॥ ३.६०.१२ ॥
கதம்ப மரமே! கதம்ப மலரை விரும்பிய என் அன்பியை நீ பார்த்தாயா? கதம்பமே, நீ அறிந்திருந்தால், அந்த அழகிய முகத்தாளான சீதையைப் பற்றிச் சொல்.
3.60.13
स्निग्धपल्लवसंकाशां पीतकौशेयवासिनीम्।
शंसस्व यदि सा दृष्टा बिल्व बिल्वोपमस्तनी ॥ ३.६०.१३ ॥
மென்மையான தளிர்களைப் போன்றவளும், மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவளுமான அவளை — ஓ வில்வமே, நீ அவளைக் கண்டிருந்தால் சொல், பில்வ பழங்களைப் போன்ற மார்பகங்களை உடையவளை.
3.60.14
अथवार्जुन शंस त्वं प्रियां तामर्जुनप्रियाम्।
जनकस्य सुता तन्वी यदि जीवति वा न वा ॥ ३.६०.१४ ॥
அல்லது அர்ஜுனமே, உனக்குப் பிரியமானவளை — அர்ஜுனனுக்குப் பிரியமானவளை — சொல்; ஜனகனின் மகள், மெல்லியவள், உயிருடன் இருக்கிறாளா இல்லையா.
3.60.15
ककुभः ककुभोरुं तां व्यक्तं जानाति मैथिलीम्।
लतापल्लवपुष्पाढ्यो भाति ह्येष वनस्पतिः ॥ ३.६०.१५ ॥
ககுப மரமே, ககுபத்தைப் போன்ற தொடைகளை உடையவளை — மைதிலியை நீ நிச்சயமாக அறிவாய்; கொடிகளும் தளிர்களும் மலர்களும் நிறைந்து இந்த மரம் ஒளிர்கிறது.
3.60.16
भ्रमरैरुपगीतश्च यथा द्रुमवरो ह्यसि।
एष व्यक्तं विजानाति तिलकस्तिलकप्रियाम् ॥ ३.६०.१६ ॥
வண்டுகளால் பாடப்படும் மரங்களில் சிறந்தவனே, நீ நிச்சயமாக இருக்கிறாய்; இந்த திலக மரம் திலகப்பிரியையை நிச்சயம் அறியும்.
3.60.17
अशोक शोकापनुद शोकोपहतचेतनम्।
त्वन्नामानं कुरु क्षिप्रं प्रियासंदर्शनेन माम् ॥ ३.६०.१७ ॥
அசோகமே, துயரை நீக்குபவனே, துயரால் தாக்கப்பட்ட மனமுடையவனாகிய என்னை — உன் பெயருக்கு ஏற்ப, விரைவில் பிரியையைக் காட்டி ஆற்று.
3.60.18
यदि ताल त्वया दृष्टा पक्वतालोपमस्तनी।
कथयस्व वरारोहां कारुण्यं यदि ते मयि ॥ ३.६०.१८ ॥
ஓ தாலமே, பழுத்த பனம்பழங்களைப் போன்ற மார்பகங்களை உடையவளை நீ கண்டிருந்தால், அழகிய இடையுடையவளைச் சொல் — என்மேல் உனக்கு இரக்கம் இருந்தால்.
3.60.19
यदि दृष्टा त्वया जम्बो जाम्बूनदसमप्रभा।
प्रियां यदि विजानासि निःशङ्क कथयस्व मे ॥ ३.६०.१९ ॥
ஜம்பு மரமே! ஜாம்பூநத பொன்னின் ஒளி கொண்ட என் அன்பாளைக் நீ கண்டிருந்தால், அல்லது அவளை நீ அறிந்திருந்தால், தயங்காமல் எனக்குச் சொல்வாயாக.
3.60.20
अहो त्वं कर्णिकाराद्य पुष्पितः शोभसे भृशम्।
कर्णिकारप्रियां साध्वीं शंस दृष्टा यदि प्रिया ॥ ३.६०.२० ॥
ஆ! கர்ணிகார மரமே, நீ மலர்ந்து மிகவும் அழகுடன் விளங்குகிறாய். கர்ணிகாரத்தை விரும்பும் அந்தப் புனிதமான என் அன்பாளை நீ கண்டிருந்தால் சொல்வாயாக.
3.60.21
चूतनीपमहासालान् पनसान् कुरवान् धवान्।
दाडिमानपि तान् गत्वा दृष्ट्वा रामो महायशाः ॥ ३.६०.२१ ॥
பெரும் புகழ் பெற்ற ராமன் மாமரம், நீபம், பெரிய சால மரங்கள், பலாமரம், குரவ மரங்கள், தவ மரங்கள், மாதுளை மரங்கள் ஆகியவற்றிடம் சென்று அவற்றைக் கண்டார்.
3.60.22
बकुलानथ पुन्नागांश्चन्दनान् केतकांस्तथा।
पृच्छन् रामो वने भ्रान्त उन्मत्त इव लक्ष्यते ॥ ३.६०.२२ ॥
பின்னர் மகிழ மரங்கள், புன்னாகம், சந்தனம், தாழை மரங்களிடமும் கேட்டுக்கொண்டு, ராமன் காட்டில் குழம்பியவர் போலவும் பித்தர் போலவும் தோன்றினார்.
3.60.23
अथवा मृगशावाक्षीं मृग जानासि मैथिलीम्।
मृगविप्रेक्षणी कान्ता मृगीभिः सहिता भवेत् ॥ ३.६०.२३ ॥
அல்லது, ஓ மானே! மானின் கண்களைக் கொண்ட மைதிலியை நீ அறிவாயா? அவள் மான்கள் போன்ற பார்வை கொண்டவள்; அன்பான அவள் பெண் மான்களுடன் இருந்திருக்கக்கூடும்.
3.60.24
गज सा गजनासोरुर्यदि दृष्टा त्वया भवेत्।
तां मन्ये विदितां तुभ्यमाख्याहि वरवारण ॥ ३.६०.२४ ॥
ஓ யானையே! யானையின் துதிக்கையும் தொடைகளும் கொண்ட அவளை நீ கண்டிருந்தால், அவளை நீ அறிந்திருப்பாய் என்று நினைக்கிறேன்; ஓ சிறந்த யானையே, எனக்குச் சொல்வாயாக.
3.60.25
शार्दूल यदि सा दृष्टा प्रिया चन्द्रनिभानना।
मैथिली मम विस्रब्धः कथयस्व न ते भयम् ॥ ३.६०.२५ ॥
புலியே! சந்திரமுகியான என் அன்பு மைதிலியை நீ கண்டிருந்தால், அஞ்சாமல் சொல்; உனக்கு எந்த பயமும் இல்லை.
3.60.26
किं धावसि प्रिये नूनं दृष्टासि कमलेक्षणे।
वृक्षैराच्छाद्य चात्मानं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६०.२६ ॥
அன்பே! ஏன் ஓடுகிறாய்? தாமரைக்கண்ணியே, உன்னை நிச்சயமாகக் கண்டுவிட்டேன். மரங்களால் உன்னை மறைத்துக்கொண்டு என்னிடம் ஏன் பதில் சொல்லவில்லை?
3.60.27
तिष्ठ तिष्ठ वरारोहे न तेऽस्ति करुणा मयि।
नात्यर्थं हास्यशीलासि किमर्थं मामुपेक्षसे ॥ ३.६०.२७ ॥
நில், நில், அழகிய இடையுடையவளே! என் மீது உனக்கு இரக்கம் இல்லையா? நீ மிகவும் விளையாட்டுப் பிரியவள்; ஏன் என்னை அலட்சியம் செய்கிறாய்?
3.60.28
पीतकौशेयकेनासि सूचिता वरवर्णिनि।
धावन्त्यपि मया दृष्टा तिष्ठ यद्यस्ति सौहृदम् ॥ ३.६०.२८ ॥
அழகிய நிறமுடையவளே! உன் மஞ்சள் பட்டாடை உன்னைக் காட்டிக்கொடுக்கிறது; ஓடும்போதும் நான் உன்னைக் கண்டேன். என் மீது நட்பு இருந்தால் நில்.
3.60.29
नैव सा नूनमथवा हिंसिता चारुहासिनी।
कृच्छ्रं प्राप्तं न मां नूनं यथोपेक्षितुमर्हति ॥ ३.६०.२९ ॥
நிச்சயமாக அவள் அல்ல; அல்லது அழகாகச் சிரிக்கும் அவளை யாரோ கொன்றிருக்கலாம். துன்பத்தில் இருக்கும் என்னை அவள் இவ்வாறு அலட்சியம் செய்வது நிச்சயமாகத் தகாது.
3.60.30
व्यक्तं सा भक्षिता बाला राक्षसैः पिशिताशनैः।
विभज्याङ्गानि सर्वाणि मया विरहिता प्रिया ॥ ३.६०.३० ॥
தெளிவாக, அந்த இளம் பெண்ணை மாமிசம் உண்ணும் அரக்கர்கள் தின்றுவிட்டனர்; அவளின் எல்லா உறுப்புகளையும் பிரித்து, என் அன்பு என்னிடமிருந்து பிரிந்துவிட்டாள்.
3.60.31
नूनं तच्छुभदन्तोष्ठं सुनासं शुभकुण्डलम्।
पूर्णचन्द्रनिभं ग्रस्तं मुखं निष्प्रभतां गतम् ॥ ३.६०.३१ ॥
நிச்சயமாக அழகிய பற்களும் உதடுகளும், அழகிய மூக்கும், அழகிய குண்டலங்களும் கொண்ட, முழுநிலவு போன்ற அவளுடைய முகம் அரக்கர்களால் பற்றப்பட்டு ஒளியிழந்துவிட்டது.
3.60.32
सा हि चम्पकवर्णाभा ग्रीवा ग्रैवेयकोचिता।
कोमला विलपन्त्यास्तु कान्ताया भक्षिता शुभा ॥ ३.६०.३२ ॥
சம்பகப் பூ நிறத்துப் பிரகாசமும், மாலை அணியத் தகுந்ததுமான, மென்மையான, அழகிய அவளுடைய கழுத்து, புலம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த அன்புக்குரியவளின் (கழுத்து) அரக்கர்களால் தின்னப்பட்டுவிட்டது.
3.60.33
नूनं विक्षिप्यमाणौ तौ बाहू पल्लवकोमलौ।
भक्षितौ वेपमानाग्रौ सहस्ताभरणाङ्गदौ ॥ ३.६०.३३ ॥
நிச்சயமாக அந்த இரண்டு கரங்களும் — தளிர் போன்ற மென்மையானவை, அசைத்துக்கொண்டிருந்தவை, நடுங்கும் நுனிகளுடன், கைகளோடும் ஆபரணங்களோடும் அங்கதங்களோடும் கூடியவை — அரக்கர்களால் தின்னப்பட்டுவிட்டன.
3.60.34
मया विरहिता बाला रक्षसां भक्षणाय वै।
सार्थेनेव परित्यक्ता भक्षिता बहुबान्धवा ॥ ३.६०.३४ ॥
என்னிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண், அரக்கர்களின் உணவாவதற்காகவே ஆனாள்; கூட்டத்தினின்று கைவிடப்பட்ட வணிகக் குழுவைப்போல, பல உறவினர்களைக் கொண்டவள் தின்னப்பட்டுவிட்டாள்.
3.60.35
हा लक्ष्मण महाबाहो पश्यसे त्वं प्रियां क्वचित्।
हा प्रिये क्व गता भद्रे हा सीतेति पुनः पुनः ॥ ३.६०.३५ ॥
ஐயோ லக்ஷ்மணா, மகாபாகுவே! நீ எங்காவது என் அன்புக்குரியவளைக் காண்கிறாயா? ஐயோ அன்பே, நல்லவளே, எங்கே சென்றாய்? ஐயோ சீதா! — என்று மீண்டும் மீண்டும்.
3.60.36
इत्येवं विलपन् रामः परिधावन् वनाद् वनम्।
क्वचिदुद्भ्रमते वेगात् क्वचिद् विभ्रमते बलात् ॥ ३.६०.३६ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டு, ராமன் காட்டுக்குக் காடு ஓடித் திரிந்தான்; சில சமயம் வேகத்தோடு அலைந்தான், சில சமயம் தள்ளாடித் திரிந்தான்.
3.60.37
क्वचिन्मत्त इवाभाति कान्तान्वेषणतत्परः।
स वनानि नदीः शैलान् गिरिप्रस्रवणानि च।
काननानि च वेगेन भ्रमत्यपरिसंस्थितः ॥ ३.६०.३७ ॥
சில சமயம் அவர் பித்தனைப் போலத் தோன்றினார். அன்புக்குரியவளைத் தேடுவதில் ஈடுபட்டவராய், காடுகளிலும் ஆறுகளிலும் மலைகளிலும் மலை ஊற்றுகளிலும் சோலைகளிலும் வேகமாக அலைந்தார், ஒரு இடத்திலும் நிலைக்காமல்.
3.60.38
तदा स गत्वा विपुलं महद् वनं
परीत्य सर्वं त्वथ मैथिलीं प्रति।
अनिष्ठिताशः स चकार मार्गणे
पुनः प्रियायाः परमं परिश्रमम् ॥ ३.६०.३८ ॥
பின்னர் அவர் பரந்த பெரிய காட்டுக்குச் சென்று அதை முழுவதும் சுற்றி வந்தார். மைதிலியைப் பற்றிய நம்பிக்கை நிறைவேறாததால், தன் அன்புக்குரியவளைத் தேடுவதில் மீண்டும் பெரும் முயற்சி செய்தார்.