Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.60.1
भृशमाव्रजमानस्य तस्याधो वामलोचनम्।
प्रास्फुरच्चास्खलद् रामो वेपथुश्चास्य जायते ॥ ३.६०.१ ॥
Enquanto avançava apressadamente, seu olho esquerdo começou a tremer intensamente; Rāma tropeçou e um tremor percorreu seu corpo.
3.60.2
उपालक्ष्य निमित्तानि सोऽशुभानि मुहुर्मुहुः।
अपि क्षेमं तु सीताया इति वै व्याजहार ह ॥ ३.६०.२ ॥
Notando repetidamente aqueles presságios funestos, disse: "Estará Sītā a salvo?"
3.60.3
त्वरमाणो जगामाथ सीतादर्शनलालसः।
शून्यमावसथं दृष्ट्वा बभूवोद्विग्नमानसः ॥ ३.६०.३ ॥
Ansioso por ver Sītā, apressou-se; ao ver a morada vazia, sua mente ficou perturbada.
3.60.4
उद्भ्रमन्निव वेगेन विक्षिपन् रघुनन्दनः।
तत्र तत्रोटजस्थानमभिवीक्ष्य समन्ततः ॥ ३.६०.४ ॥
A alegria dos Raghus, vagando rapidamente como se estivesse fora de si, olhou por todos os lados o local da cabana, aqui e ali.
3.60.5
ददर्श पर्णशालां च सीतया रहितां तदा।
श्रिया विरहितां ध्वस्तां हेमन्ते पद्मिनीमिव ॥ ३.६०.५ ॥
Então viu a cabana de folhas privada de Sītā, despojada de seu esplendor e arruinada, como um lago de lótus na estação fria.
3.60.6
रुदन्तमिव वृक्षैश्च ग्लानपुष्पमृगद्विजम्।
श्रिया विहीनं विध्वस्तं संत्यक्तं वनदैवतैः ॥ ३.६०.६ ॥
Parecia chorar com as árvores: flores murchas, cervos e aves ausentes; privada de esplendor, arruinada, abandonada pelas divindades da floresta.
3.60.7
विप्रकीर्णाजिनकुशं विप्रविद्धबृसीकटम्।
दृष्ट्वा शून्योटजस्थानं विललाप पुनः पुनः ॥ ३.६०.७ ॥
Ao ver as peles de veado e a grama kuśa espalhadas, as esteiras atiradas ao redor e o lugar vazio da cabana de folhas, lamentou-se repetidas vezes.
3.60.8
हृता मृता वा नष्टा वा भक्षिता वा भविष्यति।
निलीनाप्यथवा भीरुरथवा वनमाश्रिता ॥ ३.६०.८ ॥
Talvez tenha sido raptada, ou morta, ou perdida, ou devorada; ou talvez esteja escondida por medo, ou tenha buscado refúgio na floresta.
3.60.9
गता विचेतुं पुष्पाणि फलान्यपि च वा पुनः।
अथवा पद्मिनीं याता जलार्थं वा नदीं गता ॥ ३.६०.९ ॥
Talvez tenha ido colher flores ou frutos; ou ao lago de lótus, ou ao rio buscar água.
3.60.10
यत्नान्मृगयमाणस्तु नाससाद वने प्रियाम्।
शोकरक्तेक्षणः श्रीमानुन्मत्त इव लक्ष्यते ॥ ३.६०.१० ॥
Procurando com grande esforço, não encontrou sua amada na floresta; com os olhos avermelhados de dor, o glorioso parecia enlouquecido.
3.60.11
वृक्षाद् वृक्षं प्रधावन् स गिरींश्चापि नदीनदम्।
बभ्राम विलपन् रामः शोकपङ्कार्णवप्लुतः ॥ ३.६०.११ ॥
Correndo de árvore em árvore, lamentando-se sobre montanhas, rios e riachos, Rāma vagava, submerso no oceano de dor e lama.
3.60.12
अस्ति कच्चित्त्वया दृष्टा सा कदम्बप्रिया प्रिया।
कदम्ब यदि जानीषे शंस सीतां शुभाननाम् ॥ ३.६०.१२ ॥
Ó árvore kadamba! Talvez tenhas visto a minha amada, que aprecia o kadamba? Ó kadamba, se sabes, fala-me de Sītā, a de rosto formoso.
3.60.13
स्निग्धपल्लवसंकाशां पीतकौशेयवासिनीम्।
शंसस्व यदि सा दृष्टा बिल्व बिल्वोपमस्तनी ॥ ३.६०.१३ ॥
Diz-me, ó bilva, se a viste: aquela que brilha como tenros rebentos, vestida de seda amarela, cujos seios são como frutos de bilva.
3.60.14
अथवार्जुन शंस त्वं प्रियां तामर्जुनप्रियाम्।
जनकस्य सुता तन्वी यदि जीवति वा न वा ॥ ३.६०.१४ ॥
Ou então, ó Arjuna, fala-me daquela amada tua, querida de Arjuna: a filha de Janaka, de corpo delgado — se está viva ou não.
3.60.15
ककुभः ककुभोरुं तां व्यक्तं जानाति मैथिलीम्।
लतापल्लवपुष्पाढ्यो भाति ह्येष वनस्पतिः ॥ ३.६०.१५ ॥
Ó kakubha, tu certamente conheces a Maithilī, cujas coxas são como o kakubha; esta árvore, rica em trepadeiras, rebentos e flores, de facto resplandece.
3.60.16
भ्रमरैरुपगीतश्च यथा द्रुमवरो ह्यसि।
एष व्यक्तं विजानाति तिलकस्तिलकप्रियाम् ॥ ३.६०.१६ ॥
Cantado pelas abelhas, és de facto a melhor das árvores; esta árvore tilaka certamente conhece aquela que é querida do tilaka.
3.60.17
अशोक शोकापनुद शोकोपहतचेतनम्।
त्वन्नामानं कुरु क्षिप्रं प्रियासंदर्शनेन माम् ॥ ३.६०.१७ ॥
Ó aśoka, removedor da tristeza, faz jus ao teu nome por mim, cuja mente está ferida pela dor: depressa, deixa-me ver a minha amada.
3.60.18
यदि ताल त्वया दृष्टा पक्वतालोपमस्तनी।
कथयस्व वरारोहां कारुण्यं यदि ते मयि ॥ ३.६०.१८ ॥
Ó tāla, se viste aquela cujos seios são como frutos de tāla maduros, fala da de belas ancas, se tens compaixão por mim.
3.60.19
यदि दृष्टा त्वया जम्बो जाम्बूनदसमप्रभा।
प्रियां यदि विजानासि निःशङ्क कथयस्व मे ॥ ३.६०.१९ ॥
Ó árvore jambu, se viste minha amada, cujo brilho é igual ao ouro de Jāmbūnada, ou se a conheces, diz-me sem hesitação.
3.60.20
अहो त्वं कर्णिकाराद्य पुष्पितः शोभसे भृशम्।
कर्णिकारप्रियां साध्वीं शंस दृष्टा यदि प्रिया ॥ ३.६०.२० ॥
Ah, árvore karṇikāra, resplandeces em flor! Se viste minha amada, a virtuosa que ama o karṇikāra, diz-me.
3.60.21
चूतनीपमहासालान् पनसान् कुरवान् धवान्।
दाडिमानपि तान् गत्वा दृष्ट्वा रामो महायशाः ॥ ३.६०.२१ ॥
Tendo ido às mangueiras, nīpas, grandes sālas, jaqueiras, kuravas, dhavas e romãzeiras, Rāma, de grande fama, os contemplou.
3.60.22
बकुलानथ पुन्नागांश्चन्दनान् केतकांस्तथा।
पृच्छन् रामो वने भ्रान्त उन्मत्त इव लक्ष्यते ॥ ३.६०.२२ ॥
Depois, interrogando também os bakulas, punnāgas, sândalos e ketakas, Rāma aparecia na floresta como um homem desnorteado e louco.
3.60.23
अथवा मृगशावाक्षीं मृग जानासि मैथिलीम्।
मृगविप्रेक्षणी कान्ता मृगीभिः सहिता भवेत् ॥ ३.६०.२३ ॥
Ou então, ó veado, conheces Maithilī, de olhos de cervo? O seu olhar é como o de um veado; a minha amada talvez esteja com as corças.
3.60.24
गज सा गजनासोरुर्यदि दृष्टा त्वया भवेत्।
तां मन्ये विदितां तुभ्यमाख्याहि वरवारण ॥ ३.६०.२४ ॥
Ó elefante, se a viste, a de nariz e coxas como as de um elefante, penso que a conheces; diz-me, ó melhor dos elefantes.
3.60.25
शार्दूल यदि सा दृष्टा प्रिया चन्द्रनिभानना।
मैथिली मम विस्रब्धः कथयस्व न ते भयम् ॥ ३.६०.२५ ॥
Tigre, se viste minha amada Maithilī, de rosto de lua, fala sem medo; nada tens a temer.
3.60.26
किं धावसि प्रिये नूनं दृष्टासि कमलेक्षणे।
वृक्षैराच्छाद्य चात्मानं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६०.२६ ॥
Amada, por que foges? Olhos de lótus, certamente te vi. Por que, escondendo-te entre as árvores, não me respondes?
3.60.27
तिष्ठ तिष्ठ वरारोहे न तेऽस्ति करुणा मयि।
नात्यर्थं हास्यशीलासि किमर्थं मामुपेक्षसे ॥ ३.६०.२७ ॥
Para, para, de belos quadris! Não tens compaixão de mim? És excessivamente brincalhona; por que me desprezas?
3.60.28
पीतकौशेयकेनासि सूचिता वरवर्णिनि।
धावन्त्यपि मया दृष्टा तिष्ठ यद्यस्ति सौहृदम् ॥ ३.६०.२८ ॥
Tu, de belo tom, tua seda amarela te revela; mesmo correndo eu te vi. Se há amizade em ti, para.
3.60.29
नैव सा नूनमथवा हिंसिता चारुहासिनी।
कृच्छ्रं प्राप्तं न मां नूनं यथोपेक्षितुमर्हति ॥ ३.६०.२९ ॥
Certamente não é ela; ou então a de doce sorriso foi ferida por alguém. Certamente ela não deveria negligenciar-me assim, estando eu em aflição.
3.60.30
व्यक्तं सा भक्षिता बाला राक्षसैः पिशिताशनैः।
विभज्याङ्गानि सर्वाणि मया विरहिता प्रिया ॥ ३.६०.३० ॥
É claro que a jovem foi devorada por rākṣasas comedores de carne; tendo os membros todos despedaçados, minha amada foi separada de mim.
3.60.31
नूनं तच्छुभदन्तोष्ठं सुनासं शुभकुण्डलम्।
पूर्णचन्द्रनिभं ग्रस्तं मुखं निष्प्रभतां गतम् ॥ ३.६०.३१ ॥
Certamente seu rosto, com seus belos dentes e lábios, seu belo nariz e brincos, semelhante à lua cheia, foi apanhado pelos rākṣasas e perdeu o brilho.
3.60.32
सा हि चम्पकवर्णाभा ग्रीवा ग्रैवेयकोचिता।
कोमला विलपन्त्यास्तु कान्ताया भक्षिता शुभा ॥ ३.६०.३२ ॥
Seu pescoço, com o brilho da flor champaka, digno de um colar, delicado e belo, daquela amada que lamentava, foi devorado pelos rākṣasas.
3.60.33
नूनं विक्षिप्यमाणौ तौ बाहू पल्लवकोमलौ।
भक्षितौ वेपमानाग्रौ सहस्ताभरणाङ्गदौ ॥ ३.६०.३३ ॥
Certamente aqueles dois braços, tenros como brotos, agitados com as pontas trêmulas, com mãos, adornos e braceletes, foram devorados pelos rākṣasas.
3.60.34
मया विरहिता बाला रक्षसां भक्षणाय वै।
सार्थेनेव परित्यक्ता भक्षिता बहुबान्धवा ॥ ३.६०.३४ ॥
Aquela jovem, separada de mim, tornou-se apenas alimento para os rākṣasas; como uma caravana abandonada por seu grupo, ela, com muitos parentes, foi devorada.
3.60.35
हा लक्ष्मण महाबाहो पश्यसे त्वं प्रियां क्वचित्।
हा प्रिये क्व गता भद्रे हा सीतेति पुनः पुनः ॥ ३.६०.३५ ॥
"Ah, Lakṣmaṇa, ó de braços poderosos! Vês minha amada em algum lugar? Ah, amada, ó gentil, para onde foste? Ah, Sītā!" — assim, repetidamente.
3.60.36
इत्येवं विलपन् रामः परिधावन् वनाद् वनम्।
क्वचिदुद्भ्रमते वेगात् क्वचिद् विभ्रमते बलात् ॥ ३.६०.३६ ॥
Assim lamentando-se, Rāma corria de floresta em floresta; ora vagava com ímpeto, ora girava com força.
3.60.37
क्वचिन्मत्त इवाभाति कान्तान्वेषणतत्परः।
स वनानि नदीः शैलान् गिरिप्रस्रवणानि च।
काननानि च वेगेन भ्रमत्यपरिसंस्थितः ॥ ३.६०.३७ ॥
Às vezes parecia um homem enlouquecido, empenhado em procurar sua amada. Vagava depressa por florestas, rios, montanhas, nascentes de montanha e bosques, sem nunca permanecer em um só lugar.
3.60.38
तदा स गत्वा विपुलं महद् वनं
परीत्य सर्वं त्वथ मैथिलीं प्रति।
अनिष्ठिताशः स चकार मार्गणे
पुनः प्रियायाः परमं परिश्रमम् ॥ ३.६०.३८ ॥
Então foi à vasta e grande floresta e percorreu-a por inteiro. Como sua esperança em relação a Maithilī não se cumpria, empenhou-se de novo, com grande esforço, na busca de sua amada.