வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.27.1
अभिषिक्ते तु सुग्रीवे प्रविष्टे वानरे गुहाम्।
आजगाम सह भ्रात्रा रामः प्रस्रवणं गिरिम् ॥ ४.२७.१ ॥
சுக்ரீவன் முடிசூட்டப்பட்டு வானரன் குகைக்குள் புகுந்த பின், ராமன் தன் சகோதரனுடன் பிரஸ்ரவண மலைக்கு வந்தான்.
4.27.2
शार्दूलमृगसंघुष्टं सिंहैर्भीमरवैर्वृतम्।
नानागुल्मलतागूढं बहुपादपसंकुलम् ॥ ४.२७.२ ॥
புலிகளும் மான்களும் ஒலிக்கும், பயங்கர கர்ஜனை செய்யும் சிங்கங்களால் சூழப்பட்ட, பல வகைப் புதர்களும் கொடிகளும் மறைத்த, பல மரங்கள் நெருங்கிய மலை அது.
4.27.3
ऋक्षवानरगोपुच्छैर्मार्जारैश्च निषेवितम्।
मेघराशिनिभं शैलं नित्यं शुचिकरं शिवम् ॥ ४.२७.३ ॥
கரடிகள், குரங்குகள், கோபுச்சங்கள் மற்றும் பூனைகளால் அடிக்கடி சேவிக்கப்பட்ட, மேகக்கூட்டம் போன்ற, எப்போதும் தூய்மை அளிக்கும், மங்கலமான மலை.
4.27.4
तस्य शैलस्य शिखरे महतीमायतां गुहाम्।
प्रत्यगृह्णीत वासार्थं रामः सौमित्रिणा सह ॥ ४.२७.४ ॥
அந்த மலையின் உச்சியில் இருந்த பெரிய விரிந்த குகையை, சௌமித்ரியுடன் (லக்ஷ்மணனுடன்) ராமன் தங்குவதற்காக ஏற்றுக்கொண்டான்.
4.27.5
कृत्वा च समयं रामः सुग्रीवेण सहानघः।
कालयुक्तं महद्वाक्यमुवाच रघुनन्दनः ॥ ४.२७.५ ॥
சுக்ரீவனுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்ட குற்றமற்ற ரகுநந்தனன் ராமன், காலத்திற்கேற்ற ஒரு பெரிய வாக்கைச் சொன்னான்.
4.27.6
विनीतं भ्रातरं भ्राता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम्।
इयं गिरिगुहा रम्या विशाला युक्तमारुता ॥ ४.२७.६ ॥
அடக்கமுள்ள சகோதரனும் செல்வத்தை வளர்ப்பவனுமான லக்ஷ்மணனிடம் சகோதரன் (ராமன்) சொன்னான்: இந்த மலைக்குகை அழகானது, விசாலமானது, இங்கே காற்று இதமாக வீசுகிறது.
4.27.7
अस्यां वत्स्याम सौमित्रे वर्षरात्रमरिंदम।
गिरिशृङ्गमिदं रम्यमुत्तमं पार्थिवात्मज ॥ ४.२७.७ ॥
சௌமித்திரியே, எதிரிகளை அடக்குபவனே, இதில் மழைக்காலத்து இரவுகளை நாம் கழிப்போம். அரச குமாரனே, இந்த மலைச் சிகரம் அழகானதும் சிறந்ததுமாகும்.
4.27.8
श्वेताभिः कृष्णताम्राभिः शिलाभिरुपशोभितम्।
नानाधातुसमाकीर्णं नदीदर्दुरसंयुतम् ॥ ४.२७.८ ॥
இந்த மலை வெள்ளை, கருப்பு, செம்பு நிறப் பாறைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பல்வேறு தாதுக்களால் நிறைந்து, ஆறுகளும் தவளைகளும் கொண்டதாக உள்ளது.
4.27.9
विविधैर्वृक्षषण्डैश्च चारुचित्रलतायुतम्।
नानाविहगसंघुष्टं मयूरवरनादितम् ॥ ४.२७.९ ॥
இம்மலை பல்வேறு மரக்கூட்டங்களும் அழகிய வண்ணக் கொடிகளும் கொண்டது; பல பறவைகளின் ஒலியால் முழங்குகிறது, சிறந்த மயில்களின் அகவலால் எதிரொலிக்கிறது.
4.27.10
मालतीकुन्दगुल्मैश्च सिन्दुवारैः शिरीषकैः।
कदम्बार्जुनसर्जैश्च पुष्पितैरुपशोभितम् ॥ ४.२७.१० ॥
இம்மலை மாலதி, குந்தம் புதர்கள், சிந்துவாரம், சிரீஷம், கடம்பம், அர்ஜுனம், சர்ஜம் ஆகிய பூத்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.
4.27.11
इयं च नलिनी रम्या फुल्लपङ्कजमण्डिता।
नातिदूरे गुहाया नौ भविष्यति नृपात्मज ॥ ४.२७.११ ॥
அரச குமாரனே, மலர்ந்த தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த அழகிய தடாகம் குகையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை.
4.27.12
प्रागुदक्प्रवणे देशे गुहा साधु भविष्यति।
पश्चाच्चैवोन्नता सौम्य निवातेयं भविष्यति ॥ ४.२७.१२ ॥
கிழக்கு-வடக்கு நோக்கிச் சரிந்த இடத்தில் இக்குகை நன்றாக இருக்கும். சௌம்யனே, பின்புறம் உயர்ந்திருக்கும்; காற்றில்லாத இடமாக இது இருக்கும்.
4.27.13
गुहाद्वारे च सौमित्रे शिला समतला शिवा।
कृष्णा चैवायता चैव भिन्नाञ्जनचयोपमा ॥ ४.२७.१३ ॥
சௌமித்ரியே, குகை வாயிலில் சமமான, மங்கலமான, கறுத்த, நீண்ட ஒரு பாறை உள்ளது; அது உடைந்த அஞ்சனக் குவியலைப் போன்றது.
4.27.14
गिरिशृङ्गमिदं तात पश्य चोत्तरतः शुभम्।
भिन्नाञ्जनचयाकारमम्भोधरमिवोदितम् ॥ ४.२७.१४ ॥
அன்பனே, வடக்கே இந்த மங்கலமான மலைச் சிகரத்தைப் பார்; அது உடைந்த அஞ்சனக் குவியல் போல, எழுந்த மேகம் போல் உள்ளது.
4.27.15
दक्षिणस्यामपि दिशि स्थितं श्वेतमिवाम्बरम्।
कैलासशिखरप्रख्यं नानाधातुविराजितम् ॥ ४.२७.१५ ॥
தெற்குத் திசையிலும் நிற்கும் அது வெண்மையான வானம் போலத் தோன்றுகிறது; கைலாயச் சிகரத்தை ஒத்து, பலவகைத் தாதுக்களால் ஒளிர்கிறது.
4.27.16
प्राचीनवाहिनीं चैव नदीं भृशमकर्दमाम्।
गुहायाः परतः पश्य त्रिकूटे जाह्नवीमिव ॥ ४.२७.१६ ॥
குகைக்கு அப்பால் கிழக்கு நோக்கி ஓடும், மிகவும் சேறற்ற அந்த ஆற்றைப் பார்; அது திரிகூடத்தில் கங்கை போலிருக்கிறது.
4.27.17
चन्दनैस्तिलकैः सालैस्तमालैरतिमुक्तकैः।
पद्मकैः सरलैश्चैव अशोकैश्चैव शोभिताम् ॥ ४.२७.१७ ॥
சந்தனம், திலகம், சால், தமாலம், அதிமுக்தகம், பத்மகம், சரளம், அசோகம் ஆகிய மரங்களால் அது அழகுற்றது.
4.27.18
वानीरैस्तिमिदैश्चैव बकुलैः केतकैरपि।
हिन्तालैस्तिनिशैर्नीपैर्वेतसैः कृतमालकैः ॥ ४.२७.१८ ॥
வானீரம், திமிதம், பகுலம், கேதகம், ஹிந்தாலம், திநிசம், நீபம், வேதசம், கிருதமாலகம் ஆகிய மரங்களாலும் அது நிறைந்துள்ளது.
4.27.19
तीरजैः शोभिता भाति नानारूपैस्ततस्ततः।
वसनाभरणोपेता प्रमदेवाभ्यलंकृता ॥ ४.२७.१९ ॥
கரையில் பிறந்த பலவகை வடிவ மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அது இங்கும் அங்கும் ஒளிர்கிறது; ஆடையும் ஆபரணமும் அணிந்த பெண்ணைப் போல் அது முழுவதும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
4.27.20
शतशः पक्षिसङ्घैश्च नानानादविनादिता।
एकैकमनुरक्तैश्च चक्रवाकैरलंकृता ॥ ४.२७.२० ॥
நூற்றுக்கணக்கான பறவைக் கூட்டங்களின் பலவகை ஒலிகளால் எதிரொலிப்பதும், ஒவ்வொன்றும் தன் துணையில் அன்பு கொண்ட சக்ரவாகப் பறவைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமாகும்.
4.27.21
पुलिनैरतिरम्यैश्च हंससारससेविता।
प्रहसन्त्येव भात्येषा नानारत्नसमन्विता ॥ ४.२७.२१ ॥
மிக அழகான மணல்திட்டுகளையும், அன்னங்களும் கொக்குகளும் (சாரஸம்) அடிக்கடி வருவதையும் கொண்ட இது, சிரிப்பது போல் பலவகை ரத்தினங்களுடன் ஒளிர்கிறது.
4.27.22
क्वचिन्नीलोत्पलैश्छन्ना भातिरक्तोत्पलैः क्वचित्।
क्वचिदाभाति शुक्लैश्च दिव्यैः कुमुदकुड्मलैः ॥ ४.२७.२२ ॥
சில இடங்களில் நீல தாமரைகளால் மூடப்பட்டு ஒளிர்கிறது, சில இடங்களில் சிவப்புத் தாமரைகளால்; சில இடங்களில் வெண்மையான தெய்வீக அல்லி மொட்டுகளால் அது அழகாகத் தோன்றுகிறது.
4.27.23
पारिप्लवशतैर्जुष्टा बर्हिक्रौञ्चविनादिता।
रमणीया नदी सौम्य मुनिसङ्घनिषेविता ॥ ४.२७.२३ ॥
நூற்றுக்கணக்கான நீர்ப்பறவைகள் வந்தடையும், மயில்களும் கிரௌஞ்சங்களும் ஒலிக்கும், தெளிந்த நதியாகிய இது அழகானது; அன்புள்ளவனே, முனிவர் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படுகிறது.
4.27.24
पश्य चन्दनवृक्षाणां पङ्क्तिः सुरुचिरा इव।
ककुभानां च दृश्यन्ते मनसैवोदिताः समम् ॥ ४.२७.२४ ॥
பார், சந்தன மரங்களின் வரிசை எத்தனை அழகாக இருக்கிறது; ககுப மரங்களும் மனத்தாலேயே எழுந்தவைபோல் ஒன்றாகத் தோன்றுகின்றன.
4.27.25
अहो सुरमणीयोऽयं देशः शत्रुनिषूदन।
दृढं रंस्याव सौमित्रे साध्वत्र निवसावहे ॥ ४.२७.२५ ॥
ஆ! இந்த நாடு தேவர்களின் உலகம் போல் மிக அழகானது, பகைவரை அழிப்பவனே. சுமித்ரையின் மகனே, இங்கு நாம் இருவரும் நன்கு மகிழ்ந்து வாழ்வோம்.
4.27.26
इतश्च नातिदूरे सा किष्किन्धा चित्रकानना।
सुग्रीवस्य पुरी रम्या भविष्यति नृपात्मज ॥ ४.२७.२६ ॥
இங்கிருந்து தொலைவில் இல்லை, அற்புதமான காடுகளைக் கொண்ட அந்தக் கிட்கிந்தை. அரசகுமாரனே, அது சுக்ரீவனின் அழகிய நகரமாக இருக்கும்.
4.27.27
गीतवादित्रनिर्घोषः श्रूयते जयतां वर।
नदतां वानराणां च मृदङ्गाडम्बरैः सह ॥ ४.२७.२७ ॥
வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே, பாடல்களும் இசைக்கருவிகளின் முழக்கமும் கேட்கின்றன; மிருதங்கங்களின் ஒலியுடன் குரங்குகளின் கர்ஜனையும் கேட்கிறது.
4.27.28
लब्ध्वा भार्यां कपिवरः प्राप्य राज्यं सुहृद्वृतः।
ध्रुवं नन्दति सुग्रीवः सम्प्राप्य महतीं श्रियम् ॥ ४.२७.२८ ॥
மனைவியைப் பெற்று, அரசைப் பெற்று, நண்பர்களால் சூழப்பட்ட வானரச் சிறந்தவன் சுக்ரீவன் நிச்சயமாக மகிழ்கிறான், பெரும் செல்வத்தை அடைந்து.
4.27.29
इत्युक्त्वा न्यवसत् तत्र राघवः सहलक्ष्मणः।
बहुदृश्यदरीकुञ्जे तस्मिन् प्रस्रवणे गिरौ ॥ ४.२७.२९ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, ராகவன் லக்ஷ்மணனுடன் அங்கு வசித்தார்; பல காட்சியமான குகைகளைக் கொண்ட தோப்புகள் நிறைந்த அந்த பிரஸ்ரவண மலையில்.
4.27.30
सुसुखे हि बहुद्रव्ये तस्मिन् हि धरणीधरे।
वसतस्तस्य रामस्य रतिरल्पापि नाभवत् ॥ ४.२७.३० ॥
மிகவும் இனிமையானதும், பல பொருட்கள் நிறைந்ததுமான அந்த மலையில் வசித்தபோதும், ராமனுக்குச் சிறிதளவும் மகிழ்ச்சி உண்டாகவில்லை.
4.27.31
हृतां हि भार्यां स्मरतः प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्।
उदयाभ्युदितं दृष्ट्वा शशाङ्कं च विशेषतः ॥ ४.२७.३१ ॥
உயிரினும் அன்பான, கவர்ந்து செல்லப்பட்ட மனைவியை நினைத்து, குறிப்பாக உதித்து எழும் சந்திரனைக் கண்டு.
4.27.32
आविवेश न तं निद्रा निशासु शयनं गतम्।
तत्समुत्थेन शोकेन बाष्पोपहतचेतनम् ॥ ४.२७.३२ ॥
இரவில் படுக்கைக்குச் சென்றபோதும் அவனை உறக்கம் தழுவவில்லை; அந்தத் துயரில் எழுந்த கண்ணீரால் அவன் உணர்வு மழுங்கியிருந்தது.
4.27.33
तं शोचमानं काकुत्स्थं नित्यं शोकपरायणम्।
तुल्यदुःखोऽब्रवीद्भ्राता लक्ष्मणोऽनुनयं वचः ॥ ४.२७.३३ ॥
துயரில் ஆழ்ந்து, எப்போதும் சோகத்தில் மூழ்கியிருந்த அந்தக் காகுத்ஸ்தனிடம், அதே துயரைப் பகிர்ந்த சகோதரன் லக்ஷ்மணன் இனிய சொற்களைச் சொன்னான்.
4.27.34
अलं वीर व्यथां गत्वा न त्वं शोचितुमर्हसि।
शोचतो ह्यवसीदन्ति सर्वार्था विदितं हि ते ॥ ४.२७.३४ ॥
வீரனே, துயரில் வீழ்ந்து நீ வருந்துவது போதும்; துயருறுபவனின் எல்லாக் காரியங்களும் அழிந்துபோகும் என்பது உனக்குத் தெரிந்ததே.
4.27.35
भवान् क्रियापरो लोके भवान् देवपरायणः।
आस्तिको धर्मशीलश्च व्यवसायी च राघव ॥ ४.२७.३५ ॥
உலகில் நீ செயல்திறம் கொண்டவன்; நீ தெய்வபக்தியில் ஈடுபட்டவன். ராகவா! நீ நம்பிக்கையுடையவன், தர்மசீலன், உறுதியான முடிவுடையவன்.
4.27.36
न ह्यव्यवसितः शत्रुं राक्षसं तं विशेषतः।
समर्थस्त्वं रणे हन्तुं विक्रमे जिह्मकारिणम् ॥ ४.२७.३६ ॥
உறுதியற்றவன் அந்த ராக்ஷஸ எதிரியை, குறிப்பாக, கொல்ல முடியாது. போரில் வீரத்தால் அந்த வஞ்சகனைக் கொல்லும் ஆற்றல் உனக்கே உண்டு.
4.27.37
समुन्मूलय शोकं त्वं व्यवसायं स्थिरीकुरु।
ततः सपरिवारं तं राक्षसं हन्तुमर्हसि ॥ ४.२७.३७ ॥
துயரை வேரோடு பிடுங்கி எறி; உறுதியான தீர்மானத்தை நிலைநிறுத்து. அப்போது அவ்வரக்கனை அவனுடைய குடும்பத்தோடு கொல்வது உனக்குத் தகும்.
4.27.38
पृथिवीमपि काकुत्स्थ ससागरवनाचलाम्।
परिवर्तयितुं शक्तः किं पुनस्तं हि रावणम् ॥ ४.२७.३८ ॥
காகுத்ஸ்தா, கடல்கள், காடுகள், மலைகளுடன் கூடிய இப் பூமியையும் புரட்டிப் போடும் ஆற்றல் உமக்கு உண்டு; அவ்வாறிருக்க அந்த இராவணனைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
4.27.39
शरत्कालं प्रतीक्षस्व प्रावृट्कालोऽयमागतः।
ततः सराष्ट्रं सगणं रावणं तं वधिष्यसि ॥ ४.२७.३९ ॥
சரத் காலத்தை எதிர்பார்; இதோ மழைக்காலம் வந்துவிட்டது. அப்போது நாட்டோடும் படையோடும் கூடிய அவ்விராவணனை நீ வதம் செய்வாய்.
4.27.40
अहं तु खलु ते वीर्यं प्रसुप्तं प्रतिबोधये।
दीप्तैराहुतिभिः काले भस्मच्छन्नमिवानलम् ॥ ४.२७.४० ॥
நானோ உம் உறங்கிக் கிடக்கும் வீரியத்தை விழிக்கச் செய்வேன்; காலத்தில் எரியும் ஆகுதிகளால் சாம்பலால் மூடிய தீயைத் தூண்டுவது போல.
4.27.41
लक्ष्मणस्य हि तद् वाक्यं प्रतिपूज्य हितं शुभम्।
राघवः सुहृदं स्निग्धमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.२७.४१ ॥
லட்சுமணனின் அந்த நன்மையும் மங்கலமும் நிறைந்த சொற்களை மதித்து ஏற்ற ராகவன் தன் அன்பான நண்பனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
4.27.42
वाच्यं यदनुरक्तेन स्निग्धेन च हितेन च।
सत्यविक्रमयुक्तेन तदुक्तं लक्ष्मण त्वया ॥ ४.२७.४२ ॥
லட்சுமணா, அன்புள்ளவனும், நேசமுள்ளவனும், நன்மை விரும்புபவனும், உண்மையான வீரமுடையவனும் சொல்ல வேண்டியதையே நீ சொன்னாய்.
4.27.43
एष शोकः परित्यक्तः सर्वकार्यावसादकः।
विक्रमेष्वप्रतिहतं तेजः प्रोत्साहयाम्यहम् ॥ ४.२७.४३ ॥
அனைத்துச் செயல்களையும் தளர்த்தும் இந்தத் துயரம் விடப்பட்டது. வீரச் செயல்களில் தடையற்ற தேஜஸை நான் ஊக்குவிக்கிறேன்.
4.27.44
शरत्कालं प्रतीक्षिष्ये स्थितोऽस्मि वचने तव।
सुग्रीवस्य नदीनां च प्रसादमनुपालयन् ॥ ४.२७.४४ ॥
சரத் காலத்தை நான் எதிர்பார்ப்பேன். உங்கள் சொல்லில் உறுதியாக நின்று, சுக்ரீவனின் மற்றும் நதிகளின் தெளிவைக் காத்துக்கொண்டு.
4.27.45
उपकारेण वीरस्तु प्रतिकारेण युज्यते।
अकृतज्ञोऽप्रतिकृतो हन्ति सत्त्ववतां मनः ॥ ४.२७.४५ ॥
வீரன் பெற்ற உதவிக்குப் பதில் செய்வதால்தான் அதில் பிணைக்கப்படுகிறான். நன்றி மறந்தவனும் பதில் செய்யப்படாதவனும் நல்லோரின் மனத்தைக் கொல்கிறான்.
4.27.46
तदेव युक्तं प्रणिधाय लक्ष्मणः
कृताञ्जलिस्तत् प्रतिपूज्य भाषितम्।
उवाच रामं स्वभिरामदर्शनं
प्रदर्शयन् दर्शनमात्मनः शुभम् ॥ ४.२७.४६ ॥
லக்ஷ்மணன் அதைத் தகுந்ததெனக் கருதி, கைகூப்பி அந்தச் சொல்லை மதித்து, தன் சுபமான தோற்றத்தைக் காட்டிக்கொண்டே, இயல்பாகவே இனிய காட்சியுடைய ராமனிடம் கூறினான்.
4.27.47
यथोक्तमेतत् तव सर्वमीप्सितं
नरेन्द्र कर्ता नचिरात् तु वानरः।
शरत्प्रतीक्षः क्षमतामिमं भवान्
जलप्रपातं रिपुनिग्रहे धृतः ॥ ४.२७.४७ ॥
நரேந்திரனே, நீங்கள் கூறியபடி உங்கள் விருப்பம் அனைத்தையும் அந்த வானரன் விரைவில் நிறைவேற்றுவான். சரத்காலத்தை எதிர்பார்த்து, எதிரியை அடக்குவதில் நிலைத்த நீங்கள் இந்த நீர்ப்பொழிவைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
4.27.48
नियम्य कोपं परिपाल्यतां शरत्
क्षमस्व मासांश्चतुरो मया सह।
वसाचलेऽस्मिन् मृगराजसेविते
संवर्तयन् शत्रुवधे समर्थः ॥ ४.२७.४८ ॥
கோபத்தை அடக்கி சரத்காலத்தை எதிர்பாருங்கள். சிங்கங்கள் வாழும் இந்த வாசமலையில் என்னுடன் நான்கு மாதங்கள் பொறுத்திருங்கள்; எதிரியைக் கொல்ல வல்லவராயினும் அவற்றைத் தாங்குங்கள்.