Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.49.1
अथाङ्गदस्तदा सर्वान् वानरानिदमब्रवीत्।
परिश्रान्तो महाप्राज्ञः समाश्वास्य शनैर्वचः ॥ ४.४९.१ ॥
Da sprach Aṅgada, der sehr weise, doch erschöpft war, nachdem er langsam wieder zu Atem gekommen war, zu allen Vānaras diese Worte.
4.49.2
वनानि गिरयो नद्यो दुर्गाणि गहनानि च।
दरी गिरिगुहाश्चैव विचिताः सर्वमन्ततः ॥ ४.४९.२ ॥
Wälder, Berge, Flüsse, unwegsame und dichte Orte, Höhlen und Bergschluchten – alles wurde überall durchsucht.
4.49.3
तत्र तत्र सहास्माभिर्जानकी न च दृश्यते।
तथा रक्षोऽपहर्ता च सीतायाश्चैव दुष्कृती ॥ ४.४९.३ ॥
Obwohl wir alle zusammen überall suchten, ist Jānakī nirgends zu sehen, und auch der böse Dämon, der Sītā entführte, ist nicht zu finden.
4.49.4
कालश्च नो महान् यातः सुग्रीवश्चोग्रशासनः।
तस्माद् भवन्तः सहिता विचिन्वन्तु समन्ततः ॥ ४.४९.४ ॥
Viel Zeit ist für uns verstrichen, und Sugrīva ist ein strenger Befehlshaber. Darum sucht ihr alle zusammen nach allen Seiten.
4.49.5
विहाय तन्द्रीं शोकं च निद्रां चैव समुत्थिताम्।
विचिनुध्वं तथा सीतां पश्यामो जनकात्मजाम् ॥ ४.४९.५ ॥
Legt Trägheit, Kummer und den aufgekommenen Schlaf ab und sucht weiter, damit wir Sītā, die Tochter Janakas, sehen.
4.49.6
अनिर्वेदं च दाक्ष्यं च मनसश्चापराजयम्।
कार्यसिद्धिकराण्याहुस्तस्मादेतद् ब्रवीम्यहम् ॥ ४.४९.६ ॥
Nicht verzweifeln, Geschick und eine unbesiegte Festigkeit des Geistes – diese, sagt man, bringen Aufgaben zum Gelingen; darum spreche ich so.
4.49.7
अद्यापीदं वनं दुर्गं विचिन्वन्तु वनौकसः।
खेदं त्यक्त्वा पुनः सर्वं वनमेव विचिन्वताम् ॥ ४.४९.७ ॥
Mögen die Waldbewohner noch immer diesen unwegsamen Wald durchsuchen; die Müdigkeit ablegend, durchsucht wieder den ganzen Wald.
4.49.8
अवश्यं कुर्वतां तस्य दृश्यते कर्मणः फलम्।
परं निर्वेदमागम्य नहि नोन्मीलनं क्षमम् ॥ ४.४९.८ ॥
Für die Handelnden zeigt sich gewiss die Frucht ihres Tuns; doch in Verzweiflung zu verfallen ziemt sich nicht, denn sie öffnet nicht die Augen.
4.49.9
सुग्रीवः क्रोधनो राजा तीक्ष्णदण्डश्च वानराः।
भेतव्यं तस्य सततं रामस्य च महात्मनः ॥ ४.४९.९ ॥
Sugrīva ist ein zorniger König mit harter Strafe, ihr Affen; ihn muss man stets fürchten, ebenso den großherzigen Rāma.
4.49.10
हितार्थमेतदुक्तं वः क्रियतां यदि रोचते।
उच्यतां हि क्षमं यत् तत् सर्वेषामेव वानराः ॥ ४.४९.१० ॥
Dies wurde zu eurem Besten gesagt; wenn es euch gefällt, tut es. Ihr Affen, möge gesagt werden, was allen angemessen ist.
4.49.11
अङ्गदस्य वचः श्रुत्वा वचनं गन्धमादनः।
उवाच व्यक्तया वाचा पिपासाश्रमखिन्नया ॥ ४.४९.११ ॥
Als Gandhamādana die Worte Aṅgadas hörte, sprach er mit klarer Stimme, ermüdet von Durst und Mühsal.
4.49.12
सदृशं खलु वो वाक्यमङ्गदो यदुवाच ह।
हितं चैवानुकूलं च क्रियतामस्य भाषितम् ॥ ४.४९.१२ ॥
Wahrlich, was Aṅgada gesagt hat, ziemt sich für euch; seine Worte sind heilsam und angenehm—man handle danach.
4.49.13
पुनर्मार्गामहे शैलान् कन्दरांश्च शिलांस्तथा।
काननानि च शून्यानि गिरिप्रस्रवणानि च ॥ ४.४९.१३ ॥
Lasst uns erneut die Berge, Höhlen und Felsen, die einsamen Wälder und die Bergquellen durchsuchen.
4.49.14
यथोद्दिष्टानि सर्वाणि सुग्रीवेण महात्मना।
विचिन्वन्तु वनं सर्वे गिरिदुर्गाणि संगताः ॥ ४.४९.१४ ॥
Wie der großherzige Sugrīva angegeben hat, sucht alle gemeinsam an all diesen Orten, im Wald und in den Bergfestungen.
4.49.15
ततः समुत्थाय पुनर्वानरास्ते महाबलाः।
विन्ध्यकाननसंकीर्णां विचेरुर्दक्षिणां दिशम् ॥ ४.४९.१५ ॥
Dann erhoben sich jene mächtigen Affen erneut und durchstreiften die südliche Richtung, dicht bewaldet vom Vindhya.
4.49.16
ते शारदाभ्रप्रतिमं श्रीमद्रजतपर्वतम्।
शृङ्गवन्तं दरीवन्तमधिरुह्य च वानराः ॥ ४.४९.१६ ॥
Jene Affen stiegen auf den prächtigen Silberberg, gleich einer Herbstwolke, mit seinen Gipfeln und Höhlen.
4.49.17
तत्र लोध्रवनं रम्यं सप्तपर्णवनानि च।
विचिन्वन्तो हरिवराः सीतादर्शनकांक्षिणः ॥ ४.४९.१७ ॥
Dort gab es einen lieblichen Hain der Lodhra-Bäume und Haine der Saptaparṇa-Bäume; die besten Affen suchten dort, verlangend, Sītā zu sehen.
4.49.18
तस्याग्रमधिरूढास्ते श्रान्ता विपुलविक्रमाः।
न पश्यन्ति स्म वैदेहीं रामस्य महिषीं प्रियाम् ॥ ४.४९.१८ ॥
Auf dem Gipfel angelangt, sahen die erschöpften Affen von großer Tapferkeit Vaidehī nicht, Rāmas geliebte Hauptgemahlin.
4.49.19
ते तु दृष्टिगतं दृष्ट्वा तं शैलं बहुकन्दरम्।
अध्यारोहन्त हरयो वीक्षमाणाः समन्ततः ॥ ४.४९.१९ ॥
Als sie jenen Berg mit seinen vielen Höhlen im Blickfeld erblickten, stiegen die Affen hinauf und schauten nach allen Seiten.
4.49.20
अवरुह्य ततो भूमिं श्रान्ता विगतचेतसः।
स्थिता मुहूर्तं तत्राथ वृक्षमूलमुपाश्रिताः ॥ ४.४९.२० ॥
Dann, zu Boden gestiegen, erschöpft und mutlos, standen sie einen Augenblick dort und lehnten sich an einen Baumstamm.
4.49.21
ते मुहूर्तं समाश्वस्ताः किंचिद्भग्नपरिश्रमाः।
पुनरेवोद्यताः कृत्स्नां मार्गितुं दक्षिणां दिशम् ॥ ४.४९.२१ ॥
Nach einem Augenblick wieder etwas gefasst und ihre Müdigkeit ein wenig gelindert, machten sie sich bereit, die ganze südliche Gegend zu durchsuchen.
4.49.22
हनुमत्प्रमुखास्तावत् प्रस्थिताः प्लवगर्षभाः।
विन्ध्यमेवादितः कृत्वा विचेरुश्च समन्ततः ॥ ४.४९.२२ ॥
Angeführt von Hanumān brachen jene Stiere unter den Affen auf; das Vindhya-Gebirge zum Ausgangspunkt nehmend, streiften sie nach allen Seiten umher.