Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 4.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.60.1
ततः कृतोदकं स्नातं तं गृध्रं हरियूथपाः।
उपविष्टा गिरौ रम्ये परिवार्य समन्ततः ॥ ४.६०.१ ॥
Entonces los jefes de las tropas de monos, tras hacer que el buitre se bañara y ofreciera agua, lo sentaron en la montaña agradable, rodeándolo por todos lados.
4.60.2
तमङ्गदमुपासीनं तैः सर्वैर्हरिभिर्वृतम्।
जनितप्रत्ययो हर्षात् सम्पातिः पुनरब्रवीत् ॥ ४.६०.२ ॥
Sampāti, sentado junto a Aṅgada y rodeado por todos los monos, cobrando confianza, volvió a hablar con alegría.
4.60.3
कृत्वा निःशब्दमेकाग्राः शृण्वन्तु हरयो मम।
तथ्यं संकीर्तयिष्यामि यथा जानामि मैथिलीम् ॥ ४.६०.३ ॥
Oh monos, guardad silencio, atended y escuchadme. Declararé la verdad tal como conozco a Maithilī.
4.60.4
अस्य विन्ध्यस्य शिखरे पतितोऽस्मि पुरानघ।
सूर्यतापपरीताङ्गो निर्दग्धः सूर्यरश्मिभिः ॥ ४.६०.४ ॥
Oh tú, sin pecado, hace tiempo caí sobre la cima de este monte Vindhya; mi cuerpo quedó abrasado por el calor del sol y quemado por sus rayos.
4.60.5
लब्धसंज्ञस्तु षड्रात्राद् विवशो विह्वलन्निव।
वीक्षमाणो दिशः सर्वा नाभिजानामि किंचन ॥ ४.६०.५ ॥
Aunque recobré el sentido tras seis noches, quedé indefenso y desconcertado, mirando en todas direcciones, y no reconocí nada.
4.60.6
ततस्तु सागरान् शैलान् नदीः सर्वाः सरांसि च।
वनानि च प्रदेशांश्च निरीक्ष्य मतिरागता ॥ ४.६०.६ ॥
Entonces, tras mirar los océanos, las montañas, todos los ríos, lagos, bosques y regiones, mi mente (memoria) regresó.
4.60.7
हृष्टपक्षिगणाकीर्णः कन्दरोदरकूटवान्।
दक्षिणस्योदधेस्तीरे विन्ध्योऽयमिति निश्चितः ॥ ४.६०.७ ॥
Lleno de bandadas de aves alegres, con cuevas, hondonadas y picos, se determinó que este era el monte Vindhya, en la orilla del océano del sur.
4.60.8
आसीच्चात्राश्रमं पुण्यं सुरैरपि सुपूजितम्।
ऋषिर्निशाकरो नाम यस्मिन्नुग्रतपाऽभवत् ॥ ४.६०.८ ॥
Aquí hubo un ashrama sagrado, muy venerado incluso por los dioses, en el que el sabio llamado Niśākara llegó a ser de austeridad feroz.
4.60.9
अष्टौ वर्षसहस्राणि तेनास्मिन्नृषिणा गिरौ।
वसतो मम धर्मज्ञे स्वर्गते तु निशाकरे ॥ ४.६०.९ ॥
¡Oh conocedor del dharma! Mientras aquel sabio habitó en esta montaña, y después de que Niśākara se fue al cielo, yo viví aquí ocho mil años.
4.60.10
अवतीर्य च विन्ध्याग्रात् कृच्छ्रेण विषमाच्छनैः।
तीक्ष्णदर्भां वसुमतीं दुःखेन पुनरागतः ॥ ४.६०.१० ॥
Descendiendo de la cumbre del Vindhya con dificultad, lentamente, por un camino escabroso, volví con pesar a la tierra de la hierba darbha afilada.
4.60.11
तमृषिं द्रष्टुकामोऽस्मि दुःखेनाभ्यागतो भृशम्।
जटायुषा मया चैव बहुशोऽधिगतो हि सः ॥ ४.६०.११ ॥
Deseando ver a aquel sabio, he venido aquí con gran pesar; Jaṭāyu y yo lo habíamos encontrado muchas veces.
4.60.12
तस्याश्रमपदाभ्याशे ववुर्वाताः सुगन्धिनः।
वृक्षो नापुष्पितः कश्चिदफलो वा न दृश्यते ॥ ४.६०.१२ ॥
Cerca del lugar de su ermita soplaban vientos fragantes; no se veía árbol alguno que no tuviera flores o no tuviera fruto.
4.60.13
उपेत्य चाश्रमं पुण्यं वृक्षमूलमुपाश्रितः।
द्रष्टुकामः प्रतीक्षे च भगवन्तं निशाकरम् ॥ ४.६०.१३ ॥
Habiendo llegado al santo ermitaño y tomado refugio al pie de un árbol, esperaba, deseoso de ver al venerable Candra.
4.60.14
अथ पश्यामि दूरस्थमृषिं ज्वलिततेजसम्।
कृताभिषेकं दुर्धर्षमुपावृत्तमुदङ्मुखम् ॥ ४.६०.१४ ॥
Entonces vi, de pie a lo lejos, a un sabio resplandeciente de luz, que había completado su baño ritual, era invencible y se había vuelto hacia el norte.
4.60.15
तमृक्षाः सृमरा व्याघ्राः सिंहा नानासरीसृपाः।
परिवार्योपगच्छन्ति दातारं प्राणिनो यथा ॥ ४.६०.१५ ॥
Como los seres vivos rodean a un benefactor, así osos, ciervos, tigres, leones y muchos reptiles lo rodeaban y se acercaban.
4.60.16
ततः प्राप्तमृषिं ज्ञात्वा तानि सत्त्वानि वै ययुः।
प्रविष्टे राजनि यथा सर्वं सामात्यकं बलम् ॥ ४.६०.१६ ॥
Sabiendo que el sabio había llegado, aquellas criaturas se marcharon, tal como, al entrar el rey, todo el ejército con sus ministros se retira.
4.60.17
ऋषिस्तु दृष्ट्वा मां तुष्टः प्रविष्टश्चाश्रमं पुनः।
मुहूर्तमात्रान्निर्गम्य ततः कार्यमपृच्छत ॥ ४.६०.१७ ॥
El sabio, complacido al verme, volvió a entrar en el ermitaño; tras un breve momento salió y preguntó cuál era mi propósito.
4.60.18
सौम्य वैकल्यतां दृष्ट्वा रोम्णां ते नावगम्यते।
अग्निदग्धाविमौ पक्षौ प्राणाश्चापि शरीरके ॥ ४.६०.१८ ॥
Gentil, al ver tu mutilación no se perciben las plumas de tus alas; estas dos alas están quemadas por el fuego, y también los alientos vitales de tu cuerpo.
4.60.19
गृध्रौ द्वौ दृष्टपूर्वौ मे मातरिश्वसमौ जवे।
गृध्राणां चैव राजानौ भ्रातरौ कामरूपिणौ ॥ ४.६०.१९ ॥
Dos buitres, iguales al viento en velocidad, los he visto antes: eran reyes de los buitres, dos hermanos capaces de tomar cualquier forma que desearan.
4.60.20
ज्येष्ठोऽवितस्त्वं सम्पाते जटायुरनुजस्तव।
मानुषं रूपमास्थाय गृह्णीतां चरणौ मम ॥ ४.६०.२० ॥
Tú eres el mayor, Avita, oh Sampāti; Jaṭāyu era tu hermano menor. Que tomen forma humana y sujeten mis pies.
4.60.21
किं ते व्याधिसमुत्थानं पक्षयोः पतनं कथम्।
दण्डो वायं धृतः केन सर्वमाख्याहि पृच्छतः ॥ ४.६०.२१ ॥
¿Cómo te sobrevino esta aflicción y cómo cayeron tus alas? ¿Quién empuñó este bastón? Cuéntamelo todo, pues te pregunto.