Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.60.1
ततः कृतोदकं स्नातं तं गृध्रं हरियूथपाः।
उपविष्टा गिरौ रम्ये परिवार्य समन्ततः ॥ ४.६०.१ ॥
Dann setzten die Anführer der Affenscharen den Geier, nachdem er gebadet und Wasser gespendet hatte, auf dem lieblichen Berg nieder und umringten ihn von allen Seiten.
4.60.2
तमङ्गदमुपासीनं तैः सर्वैर्हरिभिर्वृतम्।
जनितप्रत्ययो हर्षात् सम्पातिः पुनरब्रवीत् ॥ ४.६०.२ ॥
Sampāti, neben Aṅgada sitzend und von allen Affen umringt, gewann Zuversicht und sprach voll Freude erneut.
4.60.3
कृत्वा निःशब्दमेकाग्राः शृण्वन्तु हरयो मम।
तथ्यं संकीर्तयिष्यामि यथा जानामि मैथिलीम् ॥ ४.६०.३ ॥
Ihr Affen, seid still und aufmerksam und hört mir zu. Ich werde die Wahrheit so verkünden, wie ich Maithilī kenne.
4.60.4
अस्य विन्ध्यस्य शिखरे पतितोऽस्मि पुरानघ।
सूर्यतापपरीताङ्गो निर्दग्धः सूर्यरश्मिभिः ॥ ४.६०.४ ॥
O Makelloser, einst fiel ich auf den Gipfel dieses Vindhya-Berges; mein Körper wurde von der Sonnenhitze versengt und von ihren Strahlen verbrannt.
4.60.5
लब्धसंज्ञस्तु षड्रात्राद् विवशो विह्वलन्निव।
वीक्षमाणो दिशः सर्वा नाभिजानामि किंचन ॥ ४.६०.५ ॥
Obwohl ich nach sechs Nächten wieder zu mir kam, blickte ich hilflos und verwirrt in alle Richtungen und erkannte nichts.
4.60.6
ततस्तु सागरान् शैलान् नदीः सर्वाः सरांसि च।
वनानि च प्रदेशांश्च निरीक्ष्य मतिरागता ॥ ४.६०.६ ॥
Dann, nachdem ich Meere, Berge, alle Flüsse, Seen, Wälder und Gegenden betrachtet hatte, kehrte mein Geist (Gedächtnis) zurück.
4.60.7
हृष्टपक्षिगणाकीर्णः कन्दरोदरकूटवान्।
दक्षिणस्योदधेस्तीरे विन्ध्योऽयमिति निश्चितः ॥ ४.६०.७ ॥
Voller Schwärme froher Vögel, mit Höhlen, Mulden und Gipfeln, wurde festgestellt, dass dies der Vindhya am Ufer des südlichen Ozeans sei.
4.60.8
आसीच्चात्राश्रमं पुण्यं सुरैरपि सुपूजितम्।
ऋषिर्निशाकरो नाम यस्मिन्नुग्रतपाऽभवत् ॥ ४.६०.८ ॥
Hier gab es eine heilige Einsiedelei, selbst von den Göttern hoch verehrt, in der der Weise namens Niśākara zu einem Asketen von heftiger Strenge wurde.
4.60.9
अष्टौ वर्षसहस्राणि तेनास्मिन्नृषिणा गिरौ।
वसतो मम धर्मज्ञे स्वर्गते तु निशाकरे ॥ ४.६०.९ ॥
O Kenner des Dharma! Während jener Weise auf diesem Berg wohnte und nachdem Niśākara in den Himmel gegangen war, lebte ich hier achttausend Jahre.
4.60.10
अवतीर्य च विन्ध्याग्रात् कृच्छ्रेण विषमाच्छनैः।
तीक्ष्णदर्भां वसुमतीं दुःखेन पुनरागतः ॥ ४.६०.१० ॥
Vom Gipfel des Vindhya mühsam, langsam und auf rauem Pfad herabsteigend, kehrte ich betrübt in das Land des scharfen Darbha-Grases zurück.
4.60.11
तमृषिं द्रष्टुकामोऽस्मि दुःखेनाभ्यागतो भृशम्।
जटायुषा मया चैव बहुशोऽधिगतो हि सः ॥ ४.६०.११ ॥
Begierig, jenen Weisen zu sehen, bin ich in großem Kummer hierher gekommen; Jaṭāyu und ich waren ihm schon oft begegnet.
4.60.12
तस्याश्रमपदाभ्याशे ववुर्वाताः सुगन्धिनः।
वृक्षो नापुष्पितः कश्चिदफलो वा न दृश्यते ॥ ४.६०.१२ ॥
In der Nähe seiner Einsiedelei wehten duftende Winde; kein Baum war zu sehen, der ohne Blüten oder ohne Früchte gewesen wäre.
4.60.13
उपेत्य चाश्रमं पुण्यं वृक्षमूलमुपाश्रितः।
द्रष्टुकामः प्रतीक्षे च भगवन्तं निशाकरम् ॥ ४.६०.१३ ॥
Nachdem ich die heilige Einsiedelei erreicht und unter einem Baumstamm Zuflucht genommen hatte, wartete ich, begierig, den ehrwürdigen Mond zu sehen.
4.60.14
अथ पश्यामि दूरस्थमृषिं ज्वलिततेजसम्।
कृताभिषेकं दुर्धर्षमुपावृत्तमुदङ्मुखम् ॥ ४.६०.१४ ॥
Dann sah ich in der Ferne einen Weisen stehen, von lodernder Glanzkraft, der das rituelle Bad vollzogen hatte, unbezwingbar war und sich nach Norden gewandt hatte.
4.60.15
तमृक्षाः सृमरा व्याघ्राः सिंहा नानासरीसृपाः।
परिवार्योपगच्छन्ति दातारं प्राणिनो यथा ॥ ४.६०.१५ ॥
Wie lebende Wesen einen Spender umringen, so umringten Bären, Hirsche, Tiger, Löwen und mancherlei Kriechtiere ihn und näherten sich.
4.60.16
ततः प्राप्तमृषिं ज्ञात्वा तानि सत्त्वानि वै ययुः।
प्रविष्टे राजनि यथा सर्वं सामात्यकं बलम् ॥ ४.६०.१६ ॥
Als sie erkannten, dass der Weise gekommen war, zogen jene Geschöpfe fort, wie wenn der König eintritt und das ganze Heer mit seinen Ministern sich zurückzieht.
4.60.17
ऋषिस्तु दृष्ट्वा मां तुष्टः प्रविष्टश्चाश्रमं पुनः।
मुहूर्तमात्रान्निर्गम्य ततः कार्यमपृच्छत ॥ ४.६०.१७ ॥
Der Weise, erfreut mich zu sehen, trat wieder in die Einsiedelei; nach einem Augenblick kam er heraus und fragte nach meinem Anliegen.
4.60.18
सौम्य वैकल्यतां दृष्ट्वा रोम्णां ते नावगम्यते।
अग्निदग्धाविमौ पक्षौ प्राणाश्चापि शरीरके ॥ ४.६०.१८ ॥
Sanfter, da ich deine Verstümmelung sehe, sind die Flaumfedern deiner Schwingen nicht erkennbar; diese beiden Flügel sind vom Feuer verbrannt, und auch die Lebensatem in deinem Körper.
4.60.19
गृध्रौ द्वौ दृष्टपूर्वौ मे मातरिश्वसमौ जवे।
गृध्राणां चैव राजानौ भ्रातरौ कामरूपिणौ ॥ ४.६०.१९ ॥
Zwei Geier, dem Wind an Schnelligkeit gleich, habe ich zuvor gesehen: Sie waren Könige der Geier, zwei Brüder, die jede Gestalt annehmen konnten, die sie wollten.
4.60.20
ज्येष्ठोऽवितस्त्वं सम्पाते जटायुरनुजस्तव।
मानुषं रूपमास्थाय गृह्णीतां चरणौ मम ॥ ४.६०.२० ॥
Du bist der Ältere, Avita, o Sampāti; Jaṭāyu war dein jüngerer Bruder. Mögen sie menschliche Gestalt annehmen und meine Füße ergreifen.
4.60.21
किं ते व्याधिसमुत्थानं पक्षयोः पतनं कथम्।
दण्डो वायं धृतः केन सर्वमाख्याहि पृच्छतः ॥ ४.६०.२१ ॥
Wie kam dieses Leiden über dich, und wie fielen deine Flügel? Wer hat diesen Stock geführt? Sag mir alles, da ich frage.