வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.60.1
ततः कृतोदकं स्नातं तं गृध्रं हरियूथपाः।
उपविष्टा गिरौ रम्ये परिवार्य समन्ततः ॥ ४.६०.१ ॥
பின்னர் குரங்குத் தலைவர்கள் நீராடி நீர்க்கடன் முடித்த அந்தக் கழுகைச் சுற்றி வளைத்து, அழகிய மலையின்மீது அமர்ந்தனர்.
4.60.2
तमङ्गदमुपासीनं तैः सर्वैर्हरिभिर्वृतम्।
जनितप्रत्ययो हर्षात् सम्पातिः पुनरब्रवीत् ॥ ४.६०.२ ॥
அங்கதனருகே அமர்ந்து, எல்லாக் குரங்குகளாலும் சூழப்பட்ட சம்பாதி நம்பிக்கை பிறந்து மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் பேசினான்.
4.60.3
कृत्वा निःशब्दमेकाग्राः शृण्वन्तु हरयो मम।
तथ्यं संकीर्तयिष्यामि यथा जानामि मैथिलीम् ॥ ४.६०.३ ॥
குரங்குகளே, அமைதியாகவும் ஒருமுகமாகவும் என் சொல்லைக் கேளுங்கள். மைதிலியை நான் அறிந்தபடியே உண்மையைச் சொல்வேன்.
4.60.4
अस्य विन्ध्यस्य शिखरे पतितोऽस्मि पुरानघ।
सूर्यतापपरीताङ्गो निर्दग्धः सूर्यरश्मिभिः ॥ ४.६०.४ ॥
பாவமற்றவனே, முன்பொருமுறை இந்த விந்திய மலையின் உச்சியில் விழுந்தேன். சூரியனின் வெப்பத்தால் என் உடல் சுடப்பட்டது; சூரியக் கிரணங்களால் எரிந்து போனேன்.
4.60.5
लब्धसंज्ञस्तु षड्रात्राद् विवशो विह्वलन्निव।
वीक्षमाणो दिशः सर्वा नाभिजानामि किंचन ॥ ४.६०.५ ॥
ஆறு இரவுகளுக்குப் பிறகு உணர்வு திரும்பினாலும், நான் தளர்ந்து தடுமாறி எல்லாத் திசைகளையும் பார்த்தேன்; எதையும் அறிந்துகொள்ளவில்லை.
4.60.6
ततस्तु सागरान् शैलान् नदीः सर्वाः सरांसि च।
वनानि च प्रदेशांश्च निरीक्ष्य मतिरागता ॥ ४.६०.६ ॥
பின்னர் கடல்களையும், மலைகளையும், எல்லா ஆறுகளையும், ஏரிகளையும், காடுகளையும், பிரதேசங்களையும் பார்த்தபோது, என் நினைவு திரும்பியது.
4.60.7
हृष्टपक्षिगणाकीर्णः कन्दरोदरकूटवान्।
दक्षिणस्योदधेस्तीरे विन्ध्योऽयमिति निश्चितः ॥ ४.६०.७ ॥
மகிழ்ச்சியான பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்த, குகைகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் சிகரங்களும் கொண்ட இது தெற்குக் கடலின் கரையில் உள்ள விந்தியம் என்று உறுதி செய்யப்பட்டது.
4.60.8
आसीच्चात्राश्रमं पुण्यं सुरैरपि सुपूजितम्।
ऋषिर्निशाकरो नाम यस्मिन्नुग्रतपाऽभवत् ॥ ४.६०.८ ॥
இங்கே தேவர்களாலும் நன்கு வணங்கப்பட்ட ஒரு புனித ஆசிரமம் இருந்தது; அதில் நிசாகரன் என்ற பெயருடைய முனிவர் கடும் தவம் புரிந்தார்.
4.60.9
अष्टौ वर्षसहस्राणि तेनास्मिन्नृषिणा गिरौ।
वसतो मम धर्मज्ञे स्वर्गते तु निशाकरे ॥ ४.६०.९ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவரே! அந்த முனிவர் இந்த மலையில் இருந்தபோதும், நிசாகரன் சொர்க்கம் சென்ற பின்பும், நான் எட்டாயிரம் ஆண்டுகள் இங்கு வாழ்ந்தேன்.
4.60.10
अवतीर्य च विन्ध्याग्रात् कृच्छ्रेण विषमाच्छनैः।
तीक्ष्णदर्भां वसुमतीं दुःखेन पुनरागतः ॥ ४.६०.१० ॥
விந்திய மலையுச்சியிலிருந்து கடினமாகவும் மெதுவாகவும் கரடுமுரடான வழியில் இறங்கி, கூரான தர்ப்பைப் புல் நிறைந்த நிலத்துக்குத் துயரத்துடன் நான் மீண்டும் வந்தேன்.
4.60.11
तमृषिं द्रष्टुकामोऽस्मि दुःखेनाभ्यागतो भृशम्।
जटायुषा मया चैव बहुशोऽधिगतो हि सः ॥ ४.६०.११ ॥
அந்த முனிவரைக் காணும் விருப்பத்துடன், மிகுந்த துயரத்துடன் நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன்; ஜடாயுவும் நானும் அவரை பலமுறை சந்தித்திருக்கிறோம்.
4.60.12
तस्याश्रमपदाभ्याशे ववुर्वाताः सुगन्धिनः।
वृक्षो नापुष्पितः कश्चिदफलो वा न दृश्यते ॥ ४.६०.१२ ॥
அவருடைய ஆசிரம இடத்தின் அருகில் நறுமணம் வீசும் காற்று வீசியது; பூக்காத அல்லது பழம் தராத மரம் எதுவும் காணப்படவில்லை.
4.60.13
उपेत्य चाश्रमं पुण्यं वृक्षमूलमुपाश्रितः।
द्रष्टुकामः प्रतीक्षे च भगवन्तं निशाकरम् ॥ ४.६०.१३ ॥
புனிதமான ஆசிரமத்தை அடைந்து, ஒரு மரத்தின் அடியில் தஞ்சம் புகுந்து, பகவான் சந்திரனைக் காண விரும்பி நான் காத்திருந்தேன்.
4.60.14
अथ पश्यामि दूरस्थमृषिं ज्वलिततेजसम्।
कृताभिषेकं दुर्धर्षमुपावृत्तमुदङ्मुखम् ॥ ४.६०.१४ ॥
பின்னர் தொலைவில் நின்றிருந்த, சுடர்விடும் ஒளியுடைய, நீராட்டு முடித்த, அடக்க முடியாத, வடக்கு நோக்கித் திரும்பிய ஒரு முனிவரைக் கண்டேன்.
4.60.15
तमृक्षाः सृमरा व्याघ्राः सिंहा नानासरीसृपाः।
परिवार्योपगच्छन्ति दातारं प्राणिनो यथा ॥ ४.६०.१५ ॥
கொடையாளியைச் சுற்றி உயிரினங்கள் கூடுவது போல, கரடிகள், மான்கள், புலிகள், சிங்கங்கள், பல ஊர்வனவும் அவரைச் சூழ்ந்து அணுகின.
4.60.16
ततः प्राप्तमृषिं ज्ञात्वा तानि सत्त्वानि वै ययुः।
प्रविष्टे राजनि यथा सर्वं सामात्यकं बलम् ॥ ४.६०.१६ ॥
முனிவர் வந்ததை அறிந்ததும் அந்த உயிரினங்கள் சென்றுவிட்டன; அரசன் உள்ளே நுழையும்போது அமைச்சர்களுடன் கூடிய முழுப் படையும் விலகுவது போல.
4.60.17
ऋषिस्तु दृष्ट्वा मां तुष्टः प्रविष्टश्चाश्रमं पुनः।
मुहूर्तमात्रान्निर्गम्य ततः कार्यमपृच्छत ॥ ४.६०.१७ ॥
முனிவர் என்னைக் கண்டு மகிழ்ந்து மீண்டும் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தார்; ஒரு கணத்தில் வெளியே வந்து என் நோக்கத்தைக் கேட்டார்.
4.60.18
सौम्य वैकल्यतां दृष्ट्वा रोम्णां ते नावगम्यते।
अग्निदग्धाविमौ पक्षौ प्राणाश्चापि शरीरके ॥ ४.६०.१८ ॥
நல்லவனே, உன் உறுப்புக் குறையைக் கண்டாலும் உன் இறகுகளின் மயிர்கள் தெரியவில்லை; இந்த இரண்டு இறகுகளும் தீயால் கருகியுள்ளன, உடலில் உயிரும் கூட.
4.60.19
गृध्रौ द्वौ दृष्टपूर्वौ मे मातरिश्वसमौ जवे।
गृध्राणां चैव राजानौ भ्रातरौ कामरूपिणौ ॥ ४.६०.१९ ॥
வாயுவுக்கு இணையான வேகம் கொண்ட இரண்டு கழுகுகளை நான் முன்பு கண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் கழுகுகளின் அரசர்களான இரு சகோதரர்கள்; விரும்பிய வடிவை எடுக்க வல்லவர்கள்.
4.60.20
ज्येष्ठोऽवितस्त्वं सम्पाते जटायुरनुजस्तव।
मानुषं रूपमास्थाय गृह्णीतां चरणौ मम ॥ ४.६०.२० ॥
சம்பாதியே, நீ மூத்தவன், அவித; உன் தம்பி ஜடாயு. மனித உருவம் எடுத்து என் பாதங்களைப் பற்றட்டும்.
4.60.21
किं ते व्याधिसमुत्थानं पक्षयोः पतनं कथम्।
दण्डो वायं धृतः केन सर्वमाख्याहि पृच्छतः ॥ ४.६०.२१ ॥
உனக்கு இந்த நோய் எப்படி வந்தது? உன் இறக்கைகள் எப்படி விழுந்தன? இந்தத் தண்டத்தை யார் ஏந்தினார்? கேட்கும் எனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்.