Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.61.1
ततस्तद् दारुणं कर्म दुष्करं सहसा कृतम्।
आचचक्षे मुनेः सर्वं सूर्यानुगमनं तथा ॥ ४.६१.१ ॥
Dann erzählte er dem Weisen alles von jener schrecklichen, schwierigen Tat, die er plötzlich vollbracht hatte, und ebenso von seiner Verfolgung der Sonne.
4.61.2
भगवन् व्रणयुक्तत्वाल्लज्जया चाकुलेन्द्रियः।
परिश्रान्तो न शक्नोमि वचनं परिभाषितुम् ॥ ४.६१.२ ॥
Ehrwürdiger, verwundet, beschämt, mit verwirrten Sinnen und erschöpft, kann ich meine Worte nicht zu Ende sprechen.
4.61.3
अहं चैव जटायुश्च संघर्षाद् गर्वमोहितौ।
आकाशं पतितौ दूराज्जिज्ञासन्तौ पराक्रमम् ॥ ४.६१.३ ॥
Jaṭāyu und ich, von Stolz verblendet durch unseren Wettstreit und begierig, unsere Tapferkeit zu prüfen, fielen aus weiter Ferne vom Himmel.
4.61.4
कैलासशिखरे बद्ध्वा मुनीनामग्रतः पणम्।
रविः स्यादनुयातव्यो यावदस्तं महागिरिम् ॥ ४.६१.४ ॥
Nachdem wir auf dem Gipfel des Kailāsa vor den Weisen gewettet hatten, daß die Sonne bis zu jenem großen Berg verfolgt werden müsse, bis sie untergeht.
4.61.5
अप्यावां युगपत् प्राप्तावपश्याव महीतले।
रथचक्रप्रमाणानि नगराणि पृथक् पृथक् ॥ ४.६१.५ ॥
Wir beide kamen gleichzeitig an und sahen auf der Erde gesonderte Städte, jede von der Größe eines Wagenrads.
4.61.6
क्वचिद् वादित्रघोषश्च क्वचिद् भूषणनिःस्वनः।
गायन्तीः स्माङ्गना बह्वीः पश्यावो रक्तवाससः ॥ ४.६१.६ ॥
Hier und dort erklang der Klang von Instrumenten, hier und dort das Klirren von Schmuck; wir sahen viele Frauen in roten Gewändern singen.
4.61.7
तूर्णमुत्पत्य चाकाशमादित्यपदमास्थितौ।
आवामालोकयावस्तद् वनं शाद्वलसंस्थितम् ॥ ४.६१.७ ॥
Schnell in den Himmel springend und auf dem Pfad der Sonne stehend, wollen wir beide jenen Wald betrachten, der auf dem grasbewachsenen Boden liegt.
4.61.8
उपलैरिव संछन्ना दृश्यते भूः शिलोच्चयैः।
आपगाभिश्च संवीता सूत्रैरिव वसुंधरा ॥ ४.६१.८ ॥
Die Erde erscheint wie mit Steinen bedeckt, mit Haufen von Felsbrocken; und die von Flüssen umschlossene Erde ist wie mit Fäden verbunden.
4.61.9
हिमवांश्चैव विन्ध्यश्च मेरुश्च सुमहागिरिः।
भूतले सम्प्रकाशन्ते नागा इव जलाशये ॥ ४.६१.९ ॥
Der Himavān und der Vindhya und der Meru, der große Berg, leuchten auf der Erde wie Schlangen in einem Gewässer.
4.61.10
तीव्रः स्वेदश्च खेदश्च भयं चासीत् तदावयोः।
समाविशत मोहश्च ततो मूर्च्छा च दारुणा ॥ ४.६१.१० ॥
Da überkamen uns beide starker Schweiß, Ermattung und Furcht; dann drang Verwirrung ein und eine schreckliche Ohnmacht.
4.61.11
न च दिग् ज्ञायते याम्या न चाग्नेयी न वारुणी।
युगान्ते नियतो लोको हतो दग्ध इवाग्निना ॥ ४.६१.११ ॥
Weder die südliche Richtung ist erkennbar, noch die südöstliche, noch die westliche; als wäre die bestimmte Welt am Ende des Zeitalters vom Feuer getroffen und verbrannt.
4.61.12
मनश्च मे हतं भूयश्चक्षुः प्राप्य तु संश्रयम्।
यत्नेन महता ह्यस्मिन् मनः संधाय चक्षुषी ॥ ४.६१.१२ ॥
Mein Geist wurde wieder niedergeschlagen, doch mein Blick fand einen Halt; mit großer Mühe richtete ich Geist und beide Augen darauf.
4.61.13
यत्नेन महता भूयो भास्करः प्रतिलोकितः।
तुल्यपृथ्वीप्रमाणेन भास्करः प्रतिभाति नौ ॥ ४.६१.१३ ॥
Mit großer Mühe sah ich die Sonne wieder; die Sonne erscheint uns so groß wie die Erde.
4.61.14
जटायुर्मामनापृच्छ्य निपपात महीं ततः।
तं दृष्ट्वा तूर्णमाकाशादात्मानं मुक्तवानहम् ॥ ४.६१.१४ ॥
Jaṭāyu fiel ohne mich zu fragen zur Erde; als ich ihn sah, ließ ich mich rasch vom Himmel fallen.
4.61.15
पक्षाभ्यां च मया गुप्तो जटायुर्न प्रदह्यत।
प्रमादात् तत्र निर्दग्धः पतन् वायुपथादहम् ॥ ४.६१.१५ ॥
Jaṭāyu, von meinen Flügeln geschützt, verbrannte nicht; aber durch Unachtsamkeit wurde ich dort völlig verbrannt und fiel vom Luftweg herab.
4.61.16
आशङ्के तं निपतितं जनस्थाने जटायुषम्।
अहं तु पतितो विन्ध्ये दग्धपक्षो जडीकृतः ॥ ४.६१.१६ ॥
Ich fürchte, Jaṭāyu ist auch in Janasthāna gefallen; ich aber bin, mit verbrannten Flügeln und erstarrt, auf den Vindhya-Berg gefallen.
4.61.17
राज्याच्च हीनो भ्रात्रा च पक्षाभ्यां विक्रमेण च।
सर्वथा मर्तुमेवेच्छन् पतिष्ये शिखराद् गिरेः ॥ ४.६१.१७ ॥
Ohne Königreich, ohne Bruder, ohne Flügel und ohne Tapferkeit, den Tod ganz und gar begehrend, werde ich vom Gipfel des Berges fallen.