Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 4.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.61.1
ततस्तद् दारुणं कर्म दुष्करं सहसा कृतम्।
आचचक्षे मुनेः सर्वं सूर्यानुगमनं तथा ॥ ४.६१.१ ॥
Então contou ao sábio todo aquele ato terrível e difícil que realizara de repente, e igualmente sua perseguição ao Sol.
4.61.2
भगवन् व्रणयुक्तत्वाल्लज्जया चाकुलेन्द्रियः।
परिश्रान्तो न शक्नोमि वचनं परिभाषितुम् ॥ ४.६१.२ ॥
Venerável, ferido, envergonhado, com os sentidos perturbados e exausto, não consigo expressar minhas palavras.
4.61.3
अहं चैव जटायुश्च संघर्षाद् गर्वमोहितौ।
आकाशं पतितौ दूराज्जिज्ञासन्तौ पराक्रमम् ॥ ४.६१.३ ॥
Jaṭāyu e eu, cegos pelo orgulho nascido da disputa, desejosos de testar nossa bravura, caímos do céu de longe.
4.61.4
कैलासशिखरे बद्ध्वा मुनीनामग्रतः पणम्।
रविः स्यादनुयातव्यो यावदस्तं महागिरिम् ॥ ४.६१.४ ॥
Tendo feito uma aposta diante dos sábios no cume do Kailāsa: que o Sol deveria ser seguido até aquela grande montanha, até que se pusesse.
4.61.5
अप्यावां युगपत् प्राप्तावपश्याव महीतले।
रथचक्रप्रमाणानि नगराणि पृथक् पृथक् ॥ ४.६१.५ ॥
Nós dois chegamos juntos e vimos sobre a terra cidades separadas, cada uma do tamanho de uma roda de carro.
4.61.6
क्वचिद् वादित्रघोषश्च क्वचिद् भूषणनिःस्वनः।
गायन्तीः स्माङ्गना बह्वीः पश्यावो रक्तवाससः ॥ ४.६१.६ ॥
Aqui e ali soava o som de instrumentos, aqui e ali o tilintar de adornos; vimos muitas mulheres vestidas de vermelho cantando.
4.61.7
तूर्णमुत्पत्य चाकाशमादित्यपदमास्थितौ।
आवामालोकयावस्तद् वनं शाद्वलसंस्थितम् ॥ ४.६१.७ ॥
Saltando rapidamente para o céu e permanecendo no caminho do sol, olhemos nós dois para aquela floresta situada sobre a relva.
4.61.8
उपलैरिव संछन्ना दृश्यते भूः शिलोच्चयैः।
आपगाभिश्च संवीता सूत्रैरिव वसुंधरा ॥ ४.६१.८ ॥
A terra aparece coberta de pedras, com montes de rochedos; e a terra, cercada por rios, parece atada com fios.
4.61.9
हिमवांश्चैव विन्ध्यश्च मेरुश्च सुमहागिरिः।
भूतले सम्प्रकाशन्ते नागा इव जलाशये ॥ ४.६१.९ ॥
O Himavān e o Vindhya, e o Meru, a grande montanha, resplandecem sobre a terra como serpentes num lago.
4.61.10
तीव्रः स्वेदश्च खेदश्च भयं चासीत् तदावयोः।
समाविशत मोहश्च ततो मूर्च्छा च दारुणा ॥ ४.६१.१० ॥
Então nos sobrevieram suor intenso, cansaço e temor; depois entrou a confusão e um desmaio terrível.
4.61.11
न च दिग् ज्ञायते याम्या न चाग्नेयी न वारुणी।
युगान्ते नियतो लोको हतो दग्ध इवाग्निना ॥ ४.६१.११ ॥
Não se reconhece a direção do sul, nem a do sudeste, nem a do oeste; como se o mundo fixo, no fim da era, tivesse sido atingido e queimado pelo fogo.
4.61.12
मनश्च मे हतं भूयश्चक्षुः प्राप्य तु संश्रयम्।
यत्नेन महता ह्यस्मिन् मनः संधाय चक्षुषी ॥ ४.६१.१२ ॥
Minha mente foi novamente abatida, mas minha vista encontrou um apoio; com grande esforço fixei nisso a mente e os dois olhos.
4.61.13
यत्नेन महता भूयो भास्करः प्रतिलोकितः।
तुल्यपृथ्वीप्रमाणेन भास्करः प्रतिभाति नौ ॥ ४.६१.१३ ॥
Com grande esforço voltei a olhar o sol; o sol nos parece do tamanho da terra.
4.61.14
जटायुर्मामनापृच्छ्य निपपात महीं ततः।
तं दृष्ट्वा तूर्णमाकाशादात्मानं मुक्तवानहम् ॥ ४.६१.१४ ॥
Jaṭāyu caiu à terra sem me perguntar; ao vê-lo, deixei-me cair rapidamente do céu.
4.61.15
पक्षाभ्यां च मया गुप्तो जटायुर्न प्रदह्यत।
प्रमादात् तत्र निर्दग्धः पतन् वायुपथादहम् ॥ ४.६१.१५ ॥
Jaṭāyu, protegido pelas minhas asas, não queimou; mas por descuido fiquei completamente queimado ali e caí do caminho do ar.
4.61.16
आशङ्के तं निपतितं जनस्थाने जटायुषम्।
अहं तु पतितो विन्ध्ये दग्धपक्षो जडीकृतः ॥ ४.६१.१६ ॥
Receio que Jaṭāyu também tenha caído em Janasthāna; e eu, com as asas queimadas e entorpecido, caí sobre o monte Vindhya.
4.61.17
राज्याच्च हीनो भ्रात्रा च पक्षाभ्यां विक्रमेण च।
सर्वथा मर्तुमेवेच्छन् पतिष्ये शिखराद् गिरेः ॥ ४.६१.१७ ॥
Privado do reino, do irmão, das asas e do valor, desejando por completo morrer, cairei do cume da montanha.