வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.61.1
ततस्तद् दारुणं कर्म दुष्करं सहसा कृतम्।
आचचक्षे मुनेः सर्वं सूर्यानुगमनं तथा ॥ ४.६१.१ ॥
பின்னர் அவன் திடீரென்று செய்த அந்தக் கொடிய, கடினமான செயலையும், சூரியனைப் பின்தொடர்ந்ததையும் முனிவரிடம் முழுவதும் கூறினான்.
4.61.2
भगवन् व्रणयुक्तत्वाल्लज्जया चाकुलेन्द्रियः।
परिश्रान्तो न शक्नोमि वचनं परिभाषितुम् ॥ ४.६१.२ ॥
பகவானே! காயங்களால் நிறைந்திருப்பதாலும், வெட்கத்தாலும், புலன்கள் கலங்கியதாலும், களைத்துப்போன நான் சொல்ல முடியவில்லை.
4.61.3
अहं चैव जटायुश्च संघर्षाद् गर्वमोहितौ।
आकाशं पतितौ दूराज्जिज्ञासन्तौ पराक्रमम् ॥ ४.६१.३ ॥
நானும் ஜடாயுவும், போட்டியால் பெருமையில் மயங்கி, எங்கள் வலிமையை சோதிக்க விரும்பி, தொலைவிலிருந்து வானத்திலிருந்து விழுந்தோம்.
4.61.4
कैलासशिखरे बद्ध्वा मुनीनामग्रतः पणम्।
रविः स्यादनुयातव्यो यावदस्तं महागिरिम् ॥ ४.६१.४ ॥
கைலாச சிகரத்தில், முனிவர்கள் முன்னிலையில் பந்தயம் வைத்து, சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வரை அந்தப் பெரிய மலைக்குப் பின்தொடர வேண்டும் என்று.
4.61.5
अप्यावां युगपत् प्राप्तावपश्याव महीतले।
रथचक्रप्रमाणानि नगराणि पृथक् पृथक् ॥ ४.६१.५ ॥
நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக அடைந்து, பூமியில் தேர்ச்சக்கரத்தின் அளவுள்ள தனித்தனி நகரங்களைக் கண்டோம்.
4.61.6
क्वचिद् वादित्रघोषश्च क्वचिद् भूषणनिःस्वनः।
गायन्तीः स्माङ्गना बह्वीः पश्यावो रक्तवाससः ॥ ४.६१.६ ॥
சில இடங்களில் வாத்தியங்களின் முழக்கமும், சில இடங்களில் அணிகலன்களின் ஒலியும் இருந்தன; சிவப்பு ஆடை அணிந்த பல பெண்கள் பாடுவதை நாங்கள் கண்டோம்.
4.61.7
तूर्णमुत्पत्य चाकाशमादित्यपदमास्थितौ।
आवामालोकयावस्तद् वनं शाद्वलसंस्थितम् ॥ ४.६१.७ ॥
விரைவாக ஆகாயத்தில் பாய்ந்தெழுந்து, சூரியனின் வழியில் நின்று, புல்வெளியில் அமைந்த அந்த வனத்தை நாம் இருவரும் பார்ப்போம்.
4.61.8
उपलैरिव संछन्ना दृश्यते भूः शिलोच्चयैः।
आपगाभिश्च संवीता सूत्रैरिव वसुंधरा ॥ ४.६१.८ ॥
கற்களால் மூடப்பட்டது போல் பூமி பாறைக் குவியல்களால் காணப்படுகிறது; ஆறுகளால் சூழப்பட்ட பூமி நூல்களால் கட்டப்பட்டது போல் தோன்றுகிறது.
4.61.9
हिमवांश्चैव विन्ध्यश्च मेरुश्च सुमहागिरिः।
भूतले सम्प्रकाशन्ते नागा इव जलाशये ॥ ४.६१.९ ॥
இமயமும், விந்தியமும், மேருவும், பெரிய மலையும் பூமியில் நீர்நிலையில் நாகங்கள் போல் பிரகாசிக்கின்றன.
4.61.10
तीव्रः स्वेदश्च खेदश्च भयं चासीत् तदावयोः।
समाविशत मोहश्च ततो मूर्च्छा च दारुणा ॥ ४.६१.१० ॥
அப்போது எங்கள் இருவருக்கும் கடும் வியர்வையும், சோர்வும், பயமும் உண்டாயின; பின்னர் மயக்கமும், கொடிய மூர்ச்சையும் வந்தன.
4.61.11
न च दिग् ज्ञायते याम्या न चाग्नेयी न वारुणी।
युगान्ते नियतो लोको हतो दग्ध इवाग्निना ॥ ४.६१.११ ॥
தெற்குத் திசையும் தெரியவில்லை, அக்கினித் திசையும் தெரியவில்லை, மேற்குத் திசையும் தெரியவில்லை; யுகக்கடைசியில் அழிந்த உலகம் நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டது போல் இருக்கிறது.
4.61.12
मनश्च मे हतं भूयश्चक्षुः प्राप्य तु संश्रयम्।
यत्नेन महता ह्यस्मिन् मनः संधाय चक्षुषी ॥ ४.६१.१२ ॥
என் மனம் மீண்டும் நொறுங்கியது; ஆனால் கண் ஓர் ஆதாரத்தைப் பெற்றது; பெரும் முயற்சியால் இதில் மனதையும் இரண்டு கண்களையும் நிலைநிறுத்தினேன்.
4.61.13
यत्नेन महता भूयो भास्करः प्रतिलोकितः।
तुल्यपृथ्वीप्रमाणेन भास्करः प्रतिभाति नौ ॥ ४.६१.१३ ॥
பெரும் முயற்சியால் மீண்டும் சூரியனைப் பார்த்தேன்; பூமிக்குச் சமமான அளவுடைய சூரியன் எங்களுக்குத் தெரிகிறான்.
4.61.14
जटायुर्मामनापृच्छ्य निपपात महीं ततः।
तं दृष्ट्वा तूर्णमाकाशादात्मानं मुक्तवानहम् ॥ ४.६१.१४ ॥
ஜடாயு என்னிடம் கேட்காமல் பூமியில் விழுந்தான்; அவனைக் கண்டு நான் விரைவாக ஆகாயத்திலிருந்து என்னைத் தளர்த்திக்கொண்டு இறங்கினேன்.
4.61.15
पक्षाभ्यां च मया गुप्तो जटायुर्न प्रदह्यत।
प्रमादात् तत्र निर्दग्धः पतन् वायुपथादहम् ॥ ४.६१.१५ ॥
என் சிறகுகளால் பாதுகாக்கப்பட்ட ஜடாயு எரியவில்லை; ஆனால் கவனக்குறைவால் நான் அங்கேயே முழுவதும் எரிந்து, வானவழியிலிருந்து விழுந்தேன்.
4.61.16
आशङ्के तं निपतितं जनस्थाने जटायुषम्।
अहं तु पतितो विन्ध्ये दग्धपक्षो जडीकृतः ॥ ४.६१.१६ ॥
ஜனஸ்தானத்தில் ஜடாயுவும் விழுந்திருப்பான் என்று அஞ்சுகிறேன்; நானோ சிறகுகள் எரிந்து உணர்வற்றவனாய் விந்திய மலையில் விழுந்தேன்.
4.61.17
राज्याच्च हीनो भ्रात्रा च पक्षाभ्यां विक्रमेण च।
सर्वथा मर्तुमेवेच्छन् पतिष्ये शिखराद् गिरेः ॥ ४.६१.१७ ॥
அரசையும், சகோதரனையும், சிறகுகளையும், வீரத்தையும் இழந்தவனாய், முற்றிலும் சாக விரும்பி மலைச்சிகரத்திலிருந்து விழுவேன்.