رامايانا فالميكي · السارغا 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
एवमुक्तस्तु सुग्रीवो रामेणार्तेन वानरः।
अब्रवीत् प्राञ्जलिर्वाक्यं सबाष्पं बाष्पगद्गदः ॥ ४.७.१ ॥
فلما خاطبه راما بذلك، قال سوغريفا القرد المكلوم، واضعا كفيه معا، والدموع في عينيه، وصوته مخنوق بالبكاء، هذه الكلمات.
4.7.2
न जाने निलयं तस्य सर्वथा पापरक्षसः।
सामर्थ्यं विक्रमं वापि दौष्कुलेयस्य वा कुलम् ॥ ४.७.२ ॥
لا أعرف البتة مسكن ذلك الشيطان الآثم، ولا قوته أو بأسه، ولا نسب ذلك المولود من أصل وضيع.
4.7.3
सत्यं तु प्रतिजानामि त्यज शोकमरिंदम।
करिष्यामि तथा यत्नं यथा प्राप्स्यसि मैथिलीम् ॥ ४.७.३ ॥
إني أعدك حقًا: دع حزنك يا قاهر الأعداء. سأبذل من الجهد ما تنال به ميثيلي.
4.7.4
रावणं सगणं हत्वा परितोष्यात्मपौरुषम्।
तथास्मि कर्ता नचिराद् यथा प्रीतो भविष्यसि ॥ ४.७.४ ॥
بعد أن أقتل راوانا مع أتباعه، وأُرضي بأسك أنت، سأفعل ذلك قريبًا حتى تسرّ.
4.7.5
अलं वैक्लव्यमालम्ब्य धैर्यमात्मगतं स्मर।
त्वद्विधानां न सदृशमीदृशं बुद्धिलाघवम् ॥ ४.७.५ ॥
كفى جزعًا! تذكّر الشجاعة التي في نفسك. فمثل هذا الاضطراب في العقل لا يليق بمن هو مثلك.
4.7.6
मयापि व्यसनं प्राप्तं भार्याविरहजं महत्।
नाहमेवं हि शोचामि धैर्यं न च परित्यजे ॥ ४.७.६ ॥
لقد نزلت بي أيضًا نازلة عظيمة نشأت من فراق زوجتي، ومع ذلك لا أحزن هكذا، ولا أترك الصبر.
4.7.7
नाहं तामनुशोचामि प्राकृतो वानरोऽपि सन्।
महात्मा च विनीतश्च किं पुनर्धृतिमान् महान् ॥ ४.७.७ ॥
لا أحزن عليها، وأنا مجرد قرد عادي. فكيف يحزن من هو عظيم النفس، متواضع، وذو صبر كبير؟
4.7.8
बाष्पमापतितं धैर्यान्निग्रहीतुं त्वमर्हसि।
मर्यादां सत्त्वयुक्तानां धृतिं नोत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ४.७.८ ॥
يليق بك أن تكبح بالثبات الدموع المتدفقة. والسنّة عند أهل الخلق القوي ألا يتخلوا عن الثبات.
4.7.9
व्यसने वार्थकृच्छ्रे वा भये वा जीवितान्तगे।
विमृशंश्च स्वयाबुद्ध्या धृतिमान् नावसीदति ॥ ४.७.९ ॥
في النكبة، وفي ضيق المال، وفي الخوف، أو حتى عند نهاية الحياة، لا يهن الرجل الثابت الذي يتدبر بعقله، فلا ييأس.
4.7.10
बालिशस्तु नरो नित्यं वैक्लव्यं योऽनुवर्तते।
स मज्जत्यवशः शोके भाराक्रान्तेव नौर्जले ॥ ४.७.१० ॥
لكن الإنسان الذي يستسلم دائماً للوهن جاهل. يغرق عاجزاً في الحزن، كما يغرق قارب مثقل بالحمل في الماء.
4.7.11
एषोऽञ्जलिर्मया बद्धः प्रणयात् त्वां प्रसादये।
पौरुषं श्रय शोकस्य नान्तरं दातुमर्हसि ॥ ४.७.११ ॥
بدافع المحبة أضع كفيّ معاً وأتوسل إليك. التجئ إلى الجهد الرجولي، ولا تدع للحزن منفذاً.
4.7.12
ये शोकमनुवर्तन्ते न तेषां विद्यते सुखम्।
तेजश्च क्षीयते तेषां न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१२ ॥
لا سعادة لمن يستسلم للحزن، وتذبل قوته أيضاً. ما كان ينبغي لك أن تحزن.
4.7.13
शोकेनाभिप्रपन्नस्य जीविते चापि संशयः।
स शोकं त्यज राजेन्द्र धैर्यमाश्रय केवलम् ॥ ४.७.१३ ॥
إن من غلبه الحزن تكون حياته نفسها موضع شك. فلذلك، يا سيد الملوك، ألقِ عنك الحزن واستعن بالثبات وحده.
4.7.14
हितं वयस्यभावेन ब्रूहि नोपदिशामि ते।
वयस्यतां पूजयन्मे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१४ ॥
أقول لك بروح الصداقة ما فيه النفع، ولست أعلّمك. وإكراماً لصداقتي، لا يليق بك أن تحزن.
4.7.15
मधुरं सान्त्वितस्तेन सुग्रीवेण स राघवः।
मुखमश्रुपरिक्लिन्नं वस्त्रान्तेन प्रमार्जयत् ॥ ४.७.१५ ॥
وقد عزّاه سُغريفا بكلام رقيق، فمسح ذلك الراغافا وجهه المبلل بالدموع بطرف ثوبه.
4.7.16
प्रकृतिस्थस्तु काकुत्स्थः सुग्रीवचनात् प्रभुः।
सम्परिष्वज्य सुग्रीवमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.७.१६ ॥
ولما استعاد الراغافا رباطة جأشه بكلام سُغريفا، عانق الإله كاكوتستا سُغريفا وقال هذه الكلمات.
4.7.17
कर्तव्यं यद् वयस्येन स्निग्धेन च हितेन च।
अनुरूपं च युक्तं च कृतं सुग्रीव तत् त्वया ॥ ४.७.१७ ॥
يا سُغريفا، كل ما ينبغي أن يفعله صديق محب ومخلص قد فعلته بما يليق وبما ينبغي.
4.7.18
एष च प्रकृतिस्थोऽहमनुनीतस्त्वया सखे।
दुर्लभो हीदृशो बन्धुरस्मिन् काले विशेषतः ॥ ४.७.१८ ॥
يا صديقي، لقد عزّيتني فاستعدت الآن رباطة جأشي. إن قريباً مثلك نادر، ولا سيما في وقت كهذا.
4.7.19
किं तु यत्नस्त्वया कार्यो मैथिल्याः परिमार्गणे।
राक्षसस्य च रौद्रस्य रावणस्य दुरात्मनः ॥ ४.७.१९ ॥
لكن عليك أن تبذل جهدًا في البحث عن مَيثِلي، وكذلك بشأن الراكشاسا الشرس، رافانا ذي النفس الشريرة.
4.7.20
मया च यदनुष्ठेयं विस्रब्धेन तदुच्यताम्।
वर्षास्विव च सुक्षेत्रे सर्वं सम्पद्यते तव ॥ ४.७.२० ॥
وما ينبغي لي أن أفعله فقله بثقة؛ كما في الحقل الخصب في موسم الأمطار تثمر كل شيء، هكذا يتم لك كل شيء.
4.7.21
मया च यदिदं वाक्यमभिमानात् समीरितम्।
तत्त्वया हरिशार्दूल तत्त्वमित्युपधार्यताम् ॥ ४.७.२१ ॥
أما هذه الكلمات التي قلتها عن كبرياء، يا نمر القرود، فافهمها كما هي.
4.7.22
अनृतं नोक्तपूर्वं मे न च वक्ष्ये कदाचन।
एतत्ते प्रतिजानामि सत्येनैव शपाम्यहम् ॥ ४.७.२२ ॥
لم أتفوه بالكذب من قبل، ولن أتفوه به أبدًا. هذا أعدك به؛ وأقسم بالحق نفسه.
4.7.23
ततः प्रहृष्टः सुग्रीवो वानरैः सचिवैः सह।
राघवस्य वचः श्रुत्वा प्रतिज्ञातं विशेषतः ॥ ४.७.२३ ॥
فلما سمع سوغريفا، وهو مسرور جدًا مع القرود والوزراء، كلام راغافا، ولا سيما الوعد الذي قطعه،
4.7.24
एवमेकान्तसम्पृक्तौ ततस्तौ नरवानरौ।
उभावन्योन्यसदृशं सुखं दुःखमभाषताम् ॥ ४.७.२४ ॥
وهكذا تحدث الاثنان، الإنسان والقرد، المتقاربان في الخلوة، كلٌّ منهما بما يناسب الآخر، عن السرور والحزن.
4.7.25
महानुभावस्य वचो निशम्य
हरिर्नृपाणामधिपस्य तस्य।
कृतं स मेने हरिवीरमुख्य-
स्तदा च कार्यं हृदयेन विद्वान् ॥ ४.७.२५ ॥
ولما سمع كلام ذلك السيد العظيم الجلالة سيد الملوك، رأى هري سوغريفا، أولُ أبطال القرود، أن المهمة قد تمت، وعلم ذلك بحكمة في قلبه.