வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
एवमुक्तस्तु सुग्रीवो रामेणार्तेन वानरः।
अब्रवीत् प्राञ्जलिर्वाक्यं सबाष्पं बाष्पगद्गदः ॥ ४.७.१ ॥
ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், துயருற்ற குரங்கு சுக்ரீவன் கைகூப்பி, கண்ணீருடன், கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
4.7.2
न जाने निलयं तस्य सर्वथा पापरक्षसः।
सामर्थ्यं विक्रमं वापि दौष्कुलेयस्य वा कुलम् ॥ ४.७.२ ॥
அந்தப் பாவியான அரக்கனின் இருப்பிடத்தையும், அவனது வலிமையையும், வீரத்தையும், அல்லது அந்த இழிகுலத்தவனின் வம்சத்தையும் நான் எவ்விதத்திலும் அறியேன்.
4.7.3
सत्यं तु प्रतिजानामि त्यज शोकमरिंदम।
करिष्यामि तथा यत्नं यथा प्राप्स्यसि मैथिलीम् ॥ ४.७.३ ॥
உண்மையாகவே நான் உறுதியளிக்கிறேன். எதிரிகளை அடக்குபவரே, துயரைக் கைவிடுங்கள். நீங்கள் மைதிலியை அடையும் வண்ணம் முயற்சி செய்வேன்.
4.7.4
रावणं सगणं हत्वा परितोष्यात्मपौरुषम्।
तथास्मि कर्ता नचिराद् यथा प्रीतो भविष्यसि ॥ ४.७.४ ॥
ராவணனையும் அவனது படைகளையும் கொன்று, உங்கள் சொந்த வீரத்தை மகிழ்வித்து, விரைவில் நீங்கள் மகிழும்படி நான் செய்வேன்.
4.7.5
अलं वैक्लव्यमालम्ब्य धैर्यमात्मगतं स्मर।
त्वद्विधानां न सदृशमीदृशं बुद्धिलाघवम् ॥ ४.७.५ ॥
போதும் கலக்கம்! உங்களுக்குள்ளே இருக்கும் தைரியத்தை நினைவுகூருங்கள். உங்களைப் போன்றவர்களுக்கு இத்தகைய அறிவின் சஞ்சலம் பொருந்தாது.
4.7.6
मयापि व्यसनं प्राप्तं भार्याविरहजं महत्।
नाहमेवं हि शोचामि धैर्यं न च परित्यजे ॥ ४.७.६ ॥
மனைவியைப் பிரிந்ததால் உண்டான பெரும் துன்பம் எனக்கும் வந்தது. ஆனாலும் நான் இவ்வாறு துயருறவில்லை; தைரியத்தையும் கைவிடவில்லை.
4.7.7
नाहं तामनुशोचामि प्राकृतो वानरोऽपि सन्।
महात्मा च विनीतश्च किं पुनर्धृतिमान् महान् ॥ ४.७.७ ॥
சாதாரணக் குரங்கைப் போன்றவனாக இருந்தாலும் நான் அவளுக்காக வருந்தவில்லை. மகாத்மாவும், பணிவுள்ளவனும், மிகப் பெரிய உறுதியுடையவனும் எவ்வாறு வருந்துவான்?
4.7.8
बाष्पमापतितं धैर्यान्निग्रहीतुं त्वमर्हसि।
मर्यादां सत्त्वयुक्तानां धृतिं नोत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ४.७.८ ॥
வழியும் கண்ணீரைத் துணிவால் அடக்குவது உனக்குத் தகும். வலிமையுடையோரின் நெறி, உறுதியை விடாதிருப்பதே.
4.7.9
व्यसने वार्थकृच्छ्रे वा भये वा जीवितान्तगे।
विमृशंश्च स्वयाबुद्ध्या धृतिमान् नावसीदति ॥ ४.७.९ ॥
துன்பத்திலும், பொருள் நெருக்கடியிலும், பயத்திலும், அல்லது உயிர் முடியும் தருணத்திலும், தன் அறிவால் சிந்தித்து உறுதியுடையவன் சோர்வடைவதில்லை.
4.7.10
बालिशस्तु नरो नित्यं वैक्लव्यं योऽनुवर्तते।
स मज्जत्यवशः शोके भाराक्रान्तेव नौर्जले ॥ ४.७.१० ॥
ஆனால் எப்போதும் பலவீனத்தைப் பின்பற்றுகிறவன் மூடன். அவன் துயரில் தன் வசமின்றி மூழ்குகிறான், நீரில் சுமையால் அமிழும் படகைப் போல.
4.7.11
एषोऽञ्जलिर्मया बद्धः प्रणयात् त्वां प्रसादये।
पौरुषं श्रय शोकस्य नान्तरं दातुमर्हसि ॥ ४.७.११ ॥
அன்பினால் உன்னை வேண்டி என் கைகளைக் கூப்பி இதைச் செய்கிறேன். மனத் திடமாம் பௌருஷத்தை நாடு; துயருக்கு இடம் கொடாதே.
4.7.12
ये शोकमनुवर्तन्ते न तेषां विद्यते सुखम्।
तेजश्च क्षीयते तेषां न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१२ ॥
துயரைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கு இன்பம் இல்லை; அவர்களின் ஒளியும் குன்றுகிறது. நீ துயரடைவது தகாது.
4.7.13
शोकेनाभिप्रपन्नस्य जीविते चापि संशयः।
स शोकं त्यज राजेन्द्र धैर्यमाश्रय केवलम् ॥ ४.७.१३ ॥
துயரில் மூழ்குபவனின் உயிருக்கும் ஐயம் உண்டு. ஆகவே, அரசர்களின் தலைவனே, துயரை விடு; முழுமையாக உறுதியைப் பற்றிக்கொள்.
4.7.14
हितं वयस्यभावेन ब्रूहि नोपदिशामि ते।
वयस्यतां पूजयन्मे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१४ ॥
நண்பனின் உணர்வோடு நன்மை பயக்கும் சொல்லைச் சொல்கிறேன்; உமக்கு உபதேசம் செய்யவில்லை. என் நட்பை மதித்து நீர் துயரப்படுவது தகாது.
4.7.15
मधुरं सान्त्वितस्तेन सुग्रीवेण स राघवः।
मुखमश्रुपरिक्लिन्नं वस्त्रान्तेन प्रमार्जयत् ॥ ४.७.१५ ॥
சுக்ரீவனால் இனிய சொற்களால் தேற்றப்பட்ட அந்த ராகவன், கண்ணீரால் நனைந்த முகத்தை உடையின் முனையால் துடைத்துக்கொண்டான்.
4.7.16
प्रकृतिस्थस्तु काकुत्स्थः सुग्रीवचनात् प्रभुः।
सम्परिष्वज्य सुग्रीवमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.७.१६ ॥
சுக்ரீவனின் சொற்களால் மனம் தெளிந்த காகுத்சன் என்ற இறைவன், சுக்ரீவனைத் தழுவி இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
4.7.17
कर्तव्यं यद् वयस्येन स्निग्धेन च हितेन च।
अनुरूपं च युक्तं च कृतं सुग्रीव तत् त्वया ॥ ४.७.१७ ॥
சுக்ரீவா, அன்புள்ளதும் நலம் நாடுவதுமான நண்பன் செய்ய வேண்டியதை, தகுதியும் முறையும் பொருந்த நீ செய்துவிட்டாய்.
4.7.18
एष च प्रकृतिस्थोऽहमनुनीतस्त्वया सखे।
दुर्लभो हीदृशो बन्धुरस्मिन् काले विशेषतः ॥ ४.७.१८ ॥
நண்பா, உன்னால் தேற்றப்பட்ட நான் இப்போது மனம் தெளிந்தேன். இத்தகைய உறவினன், குறிப்பாக இந்தக் காலத்தில், அரிது.
4.7.19
किं तु यत्नस्त्वया कार्यो मैथिल्याः परिमार्गणे।
राक्षसस्य च रौद्रस्य रावणस्य दुरात्मनः ॥ ४.७.१९ ॥
ஆனால் மைதிலியைத் தேடுவதில் நீ முயற்சி செய்ய வேண்டும்; கொடிய அரக்கனும் தீயவனுமான ராவணனைப் பற்றியும் (கவனம் கொள்ள வேண்டும்).
4.7.20
मया च यदनुष्ठेयं विस्रब्धेन तदुच्यताम्।
वर्षास्विव च सुक्षेत्रे सर्वं सम्पद्यते तव ॥ ४.७.२० ॥
நான் செய்ய வேண்டியதை நம்பிக்கையுடன் சொல். நல்ல வயலில் மழைக்காலத்தில் எல்லாம் விளைவது போல உனக்கு எல்லாம் நிறைவேறும்.
4.7.21
मया च यदिदं वाक्यमभिमानात् समीरितम्।
तत्त्वया हरिशार्दूल तत्त्वमित्युपधार्यताम् ॥ ४.७.२१ ॥
நான் பெருமையால் சொன்ன இந்தச் சொல்லை, ஹரிகளில் புலியே, அது இப்படித்தான் என்று நீ ஏற்றுக்கொள்.
4.7.22
अनृतं नोक्तपूर्वं मे न च वक्ष्ये कदाचन।
एतत्ते प्रतिजानामि सत्येनैव शपाम्यहम् ॥ ४.७.२२ ॥
நான் முன்பு ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை; இனியும் ஒருபோதும் சொல்லமாட்டேன். இதை உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்; உண்மையின் மீதே சத்தியம் செய்கிறேன்.
4.7.23
ततः प्रहृष्टः सुग्रीवो वानरैः सचिवैः सह।
राघवस्य वचः श्रुत्वा प्रतिज्ञातं विशेषतः ॥ ४.७.२३ ॥
அப்போது ராகவனின் சொற்களைக் கேட்டு, குறிப்பாக அவர் அளித்த வாக்குறுதியைக் கேட்டு, சுக்ரீவன் வானரர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களுடன் மிகவும் மகிழ்ந்தான்.
4.7.24
एवमेकान्तसम्पृक्तौ ततस्तौ नरवानरौ।
उभावन्योन्यसदृशं सुखं दुःखमभाषताम् ॥ ४.७.२४ ॥
இவ்வாறு தனிமையில் ஒன்று சேர்ந்த அந்த இருவரும், மனிதனும் வானரனுமாகிய அவ்விருவரும், ஒருவருக்கொருவர் ஏற்ற இன்பதுன்பங்களைப் பேசினர்.
4.7.25
महानुभावस्य वचो निशम्य
हरिर्नृपाणामधिपस्य तस्य।
कृतं स मेने हरिवीरमुख्य-
स्तदा च कार्यं हृदयेन विद्वान् ॥ ४.७.२५ ॥
மகானுபாவரான அந்த அரசர்களின் தலைவனின் சொற்களைக் கேட்டு, வானரவீரர்களில் முதன்மையான ஹரி அப்போது அறிவுடன் அந்தக் காரியம் நிறைவேறியதாக மனதில் கருதினான்.