വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
एवमुक्तस्तु सुग्रीवो रामेणार्तेन वानरः।
अब्रवीत् प्राञ्जलिर्वाक्यं सबाष्पं बाष्पगद्गदः ॥ ४.७.१ ॥
രാമൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദുഃഖിതനായ വാനരൻ സുഗ്രീവൻ കൈകൂപ്പി, കണ്ണീരോടെ, ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
4.7.2
न जाने निलयं तस्य सर्वथा पापरक्षसः।
सामर्थ्यं विक्रमं वापि दौष्कुलेयस्य वा कुलम् ॥ ४.७.२ ॥
ആ പാപിയായ രാക്ഷസന്റെ വാസസ്ഥലമോ, അവന്റെ ശക്തിയോ പരാക്രമമോ, അല്ലെങ്കിൽ ആ നീചകുലജാതന്റെ വംശമോ ഞാൻ ഒട്ടും അറിയുന്നില്ല.
4.7.3
सत्यं तु प्रतिजानामि त्यज शोकमरिंदम।
करिष्यामि तथा यत्नं यथा प्राप्स्यसि मैथिलीम् ॥ ४.७.३ ॥
സത്യമായും ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു. ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്നവനേ, ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കൂ. നിനക്ക് മൈഥിലിയെ ലഭിക്കുന്ന വിധം ഞാൻ യത്നിക്കും.
4.7.4
रावणं सगणं हत्वा परितोष्यात्मपौरुषम्।
तथास्मि कर्ता नचिराद् यथा प्रीतो भविष्यसि ॥ ४.७.४ ॥
രാവണനെ അവന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം വധിച്ച്, അങ്ങയുടെ സ്വന്തം പൗരുഷത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, അധികം വൈകാതെ അങ്ങ് സന്തുഷ്ടനാകുന്ന വിധം ഞാൻ ചെയ്യും.
4.7.5
अलं वैक्लव्यमालम्ब्य धैर्यमात्मगतं स्मर।
त्वद्विधानां न सदृशमीदृशं बुद्धिलाघवम् ॥ ४.७.५ ॥
മതി വിഷാദം; ഉള്ളിലുള്ള ധൈര്യം ഓർക്കൂ. അങ്ങയെപ്പോലുള്ളവർക്ക് ഇത്തരം ബുദ്ധിചാപല്യം യോജിച്ചതല്ല.
4.7.6
मयापि व्यसनं प्राप्तं भार्याविरहजं महत्।
नाहमेवं हि शोचामि धैर्यं न च परित्यजे ॥ ४.७.६ ॥
ഭാര്യാവിരഹത്താൽ ഉണ്ടായ വലിയ ദുരിതം എനിക്കും വന്നുചേർന്നിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ഞാൻ ഇങ്ങനെ ശോകിക്കുന്നില്ല; ധൈര്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്നുമില്ല.
4.7.7
नाहं तामनुशोचामि प्राकृतो वानरोऽपि सन्।
महात्मा च विनीतश्च किं पुनर्धृतिमान् महान् ॥ ४.७.७ ॥
സാധാരണ വാനരനായിരുന്നാലും ഞാൻ അവളെയോർത്ത് ദുഃഖിക്കുന്നില്ല. മഹാത്മാവും വിനീതനും മഹാധൈര്യവാനുമായവൻ പിന്നെ എന്തിന് ദുഃഖിക്കണം?
4.7.8
बाष्पमापतितं धैर्यान्निग्रहीतुं त्वमर्हसि।
मर्यादां सत्त्वयुक्तानां धृतिं नोत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ४.७.८ ॥
ഉതിരുന്ന കണ്ണുനീർ ധൈര്യത്താൽ അടക്കുന്നത് നിനക്കു യോഗ്യമാണ്. സത്ത്വശാലികളുടെ മര്യാദ ധൈര്യം കൈവിടാതിരിക്കലാണ്.
4.7.9
व्यसने वार्थकृच्छ्रे वा भये वा जीवितान्तगे।
विमृशंश्च स्वयाबुद्ध्या धृतिमान् नावसीदति ॥ ४.७.९ ॥
ദുരിതത്തിലും ധനസങ്കടത്തിലും ഭയത്തിലും ജീവിതാന്ത്യത്തിലും സ്വബുദ്ധിയാൽ ചിന്തിക്കുന്ന ധൈര്യശാലി തളരുന്നില്ല.
4.7.10
बालिशस्तु नरो नित्यं वैक्लव्यं योऽनुवर्तते।
स मज्जत्यवशः शोके भाराक्रान्तेव नौर्जले ॥ ४.७.१० ॥
എന്നാൽ എപ്പോഴും ദൗർബല്യത്തെ പിന്തുടരുന്നവൻ ബാലിശനാണ്. ദുഃഖത്തിൽ നിസ്സഹായനായി അവൻ മുങ്ങുന്നു, ഭാരം കയറ്റിയ തോണി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങുന്നതുപോലെ.
4.7.11
एषोऽञ्जलिर्मया बद्धः प्रणयात् त्वां प्रसादये।
पौरुषं श्रय शोकस्य नान्तरं दातुमर्हसि ॥ ४.७.११ ॥
സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ കൈകൂപ്പി നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. പൗരുഷത്തെ ആശ്രയിക്കുക; ദുഃഖത്തിന് ഇടം നൽകരുത്.
4.7.12
ये शोकमनुवर्तन्ते न तेषां विद्यते सुखम्।
तेजश्च क्षीयते तेषां न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१२ ॥
ദുഃഖത്തെ പിന്തുടരുന്നവർക്ക് സുഖമില്ല; അവരുടെ തേജസ്സും ക്ഷയിക്കുന്നു. നീ ദുഃഖിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല.
4.7.13
शोकेनाभिप्रपन्नस्य जीविते चापि संशयः।
स शोकं त्यज राजेन्द्र धैर्यमाश्रय केवलम् ॥ ४.७.१३ ॥
ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവന്റെ ജീവിതത്തിലും സംശയമുണ്ട്. അതിനാൽ ഹേ രാജേന്ദ്ര, ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കുക; ധൈര്യത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുക.
4.7.14
हितं वयस्यभावेन ब्रूहि नोपदिशामि ते।
वयस्यतां पूजयन्मे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१४ ॥
സുഹൃത്തിന്റെ ഭാവത്തോടെ ഹിതമായ വാക്ക് പറയുന്നു; ഉപദേശിക്കുകയല്ല. എന്റെ സൗഹൃദത്തെ ബഹുമാനിച്ച് നീ ദുഃഖിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല.
4.7.15
मधुरं सान्त्वितस्तेन सुग्रीवेण स राघवः।
मुखमश्रुपरिक्लिन्नं वस्त्रान्तेन प्रमार्जयत् ॥ ४.७.१५ ॥
സുഗ്രീവന്റെ മധുരവാക്കുകളാൽ ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആ രാഘവൻ, കണ്ണീരാൽ നനഞ്ഞ മുഖം വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റംകൊണ്ട് തുടച്ചു.
4.7.16
प्रकृतिस्थस्तु काकुत्स्थः सुग्रीवचनात् प्रभुः।
सम्परिष्वज्य सुग्रीवमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.७.१६ ॥
സുഗ്രീവന്റെ വാക്കുകളാൽ മനസ്സ് സ്വസ്ഥമായ പ്രഭുവായ കാകുത്സ്ഥൻ സുഗ്രീവനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
4.7.17
कर्तव्यं यद् वयस्येन स्निग्धेन च हितेन च।
अनुरूपं च युक्तं च कृतं सुग्रीव तत् त्वया ॥ ४.७.१७ ॥
ഹേ സുഗ്രീവ, സ്നേഹവും ഹിതവുമുള്ള സുഹൃത്ത് ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം നീ യോഗ്യമായും ഉചിതമായും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
4.7.18
एष च प्रकृतिस्थोऽहमनुनीतस्त्वया सखे।
दुर्लभो हीदृशो बन्धुरस्मिन् काले विशेषतः ॥ ४.७.१८ ॥
സുഹൃത്തേ, നിന്റെ ആശ്വാസവാക്കുകളാൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്വസ്ഥനായി. ഇതുപോലുള്ള ബന്ധു, പ്രത്യേകിച്ച് ഈ കാലത്ത്, അപൂർവമാണ്.
4.7.19
किं तु यत्नस्त्वया कार्यो मैथिल्याः परिमार्गणे।
राक्षसस्य च रौद्रस्य रावणस्य दुरात्मनः ॥ ४.७.१९ ॥
എന്നാൽ മൈഥിലിയെ അന്വേഷിക്കുന്നതിൽ നീ പരിശ്രമിക്കണം; ക്രൂരനായ രാക്ഷസനും ദുരാത്മാവുമായ രാവണനെക്കുറിച്ചും (ജാഗ്രത വേണം).
4.7.20
मया च यदनुष्ठेयं विस्रब्धेन तदुच्यताम्।
वर्षास्विव च सुक्षेत्रे सर्वं सम्पद्यते तव ॥ ४.७.२० ॥
ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത് വിശ്വാസത്തോടെ പറയൂ; നല്ല നിലത്ത് മഴക്കാലത്ത് എല്ലാം വിളയുന്നതുപോലെ നിനക്ക് എല്ലാം സഫലമാകും.
4.7.21
मया च यदिदं वाक्यमभिमानात् समीरितम्।
तत्त्वया हरिशार्दूल तत्त्वमित्युपधार्यताम् ॥ ४.७.२१ ॥
ഞാൻ അഭിമാനത്താൽ പറഞ്ഞ ഈ വാക്ക്, ഹരിശ്രേഷ്ഠാ, അത് അങ്ങനെതന്നെയെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കുക.
4.7.22
अनृतं नोक्तपूर्वं मे न च वक्ष्ये कदाचन।
एतत्ते प्रतिजानामि सत्येनैव शपाम्यहम् ॥ ४.७.२२ ॥
ഞാൻ മുമ്പൊരിക്കലും അസത്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഇനി ഒരിക്കലും പറയുകയുമില്ല. ഇത് നിനക്ക് ഞാൻ വാക്ക് നൽകുന്നു; സത്യത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ സത്യം ചെയ്യുന്നു.
4.7.23
ततः प्रहृष्टः सुग्रीवो वानरैः सचिवैः सह।
राघवस्य वचः श्रुत्वा प्रतिज्ञातं विशेषतः ॥ ४.७.२३ ॥
അപ്പോൾ രാഘവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വിശേഷിച്ച് അദ്ദേഹം നൽകിയ പ്രതിജ്ഞ കേട്ട്, സുഗ്രീവൻ വാനരന്മാരോടും മന്ത്രിമാരോടും കൂടെ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു.
4.7.24
एवमेकान्तसम्पृक्तौ ततस्तौ नरवानरौ।
उभावन्योन्यसदृशं सुखं दुःखमभाषताम् ॥ ४.७.२४ ॥
ഇങ്ങനെ ഏകാന്തത്തിൽ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന ആ രണ്ടുപേരും, മനുഷ്യനും വാനരനും, പരസ്പരം യോജിച്ച സുഖദുഃഖങ്ങൾ സംസാരിച്ചു.
4.7.25
महानुभावस्य वचो निशम्य
हरिर्नृपाणामधिपस्य तस्य।
कृतं स मेने हरिवीरमुख्य-
स्तदा च कार्यं हृदयेन विद्वान् ॥ ४.७.२५ ॥
മഹാനുഭാവനായ ആ രാജാധിപന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വാനരവീരന്മാരിൽ മുഖ്യനായ ഹരി (സുഗ്രീവൻ) അപ്പോൾ ആ കാര്യം സാധിച്ചതായി ഹൃദയത്തിൽ കരുതി.