Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
एवमुक्तस्तु सुग्रीवो रामेणार्तेन वानरः।
अब्रवीत् प्राञ्जलिर्वाक्यं सबाष्पं बाष्पगद्गदः ॥ ४.७.१ ॥
So angesprochen, sprach der betrübte Affe Sugrīva, die Handflächen gefaltet, mit Tränen und erstickter Stimme, diese Worte.
4.7.2
न जाने निलयं तस्य सर्वथा पापरक्षसः।
सामर्थ्यं विक्रमं वापि दौष्कुलेयस्य वा कुलम् ॥ ४.७.२ ॥
Ich kenne weder den Wohnsitz jenes sündigen Dämons noch seine Stärke oder Tapferkeit, noch die Abstammung dieses niedrig Geborenen.
4.7.3
सत्यं तु प्रतिजानामि त्यज शोकमरिंदम।
करिष्यामि तथा यत्नं यथा प्राप्स्यसि मैथिलीम् ॥ ४.७.३ ॥
Wahrlich, ich verspreche es dir: Lass ab von deinem Kummer, o Bezwinger der Feinde. Ich werde mich so bemühen, dass du Maithilī erlangst.
4.7.4
रावणं सगणं हत्वा परितोष्यात्मपौरुषम्।
तथास्मि कर्ता नचिराद् यथा प्रीतो भविष्यसि ॥ ४.७.४ ॥
Nachdem ich Rāvaṇa samt seinem Gefolge erschlagen und deine eigene Mannhaftigkeit erfreut habe, werde ich es bald so tun, dass du zufrieden sein wirst.
4.7.5
अलं वैक्लव्यमालम्ब्य धैर्यमात्मगतं स्मर।
त्वद्विधानां न सदृशमीदृशं बुद्धिलाघवम् ॥ ४.७.५ ॥
Genug der Verzagtheit! Besinne dich auf den Mut, der in dir wohnt. Solche Leichtigkeit des Geistes ziemt sich nicht für einen wie dich.
4.7.6
मयापि व्यसनं प्राप्तं भार्याविरहजं महत्।
नाहमेवं हि शोचामि धैर्यं न च परित्यजे ॥ ४.७.६ ॥
Auch mich hat ein großes Unglück getroffen, das aus der Trennung von meiner Gattin entsprang; doch ich klage nicht so, noch gebe ich den Mut auf.
4.7.7
नाहं तामनुशोचामि प्राकृतो वानरोऽपि सन्।
महात्मा च विनीतश्च किं पुनर्धृतिमान् महान् ॥ ४.७.७ ॥
Ich trauere nicht um sie, obwohl ich nur ein gewöhnlicher Affe bin. Wie viel weniger sollte ein großherziger, demütiger und standhafter Mann trauern?
4.7.8
बाष्पमापतितं धैर्यान्निग्रहीतुं त्वमर्हसि।
मर्यादां सत्त्वयुक्तानां धृतिं नोत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ४.७.८ ॥
Es geziemt dir, die aufsteigenden Tränen durch Standhaftigkeit zurückzuhalten. Die Regel der Starkmütigen ist, die Standhaftigkeit nicht aufzugeben.
4.7.9
व्यसने वार्थकृच्छ्रे वा भये वा जीवितान्तगे।
विमृशंश्च स्वयाबुद्ध्या धृतिमान् नावसीदति ॥ ४.७.९ ॥
Im Unglück, in der Not um Güter, in der Angst oder selbst am Ende des Lebens verzweifelt der standhafte Mann nicht, der mit eigenem Verstand überlegt.
4.7.10
बालिशस्तु नरो नित्यं वैक्लव्यं योऽनुवर्तते।
स मज्जत्यवशः शोके भाराक्रान्तेव नौर्जले ॥ ४.७.१० ॥
Doch der Mensch, der stets der Verzagtheit nachgibt, ist töricht. Hilflos im Kummer versinkt er, wie ein mit Last beladenes Boot im Wasser untergeht.
4.7.11
एषोऽञ्जलिर्मया बद्धः प्रणयात् त्वां प्रसादये।
पौरुषं श्रय शोकस्य नान्तरं दातुमर्हसि ॥ ४.७.११ ॥
Aus Zuneigung falte ich die Hände und flehe dich an. Suche Zuflucht im männlichen Bemühen; du sollst dem Kummer keinen Raum geben.
4.7.12
ये शोकमनुवर्तन्ते न तेषां विद्यते सुखम्।
तेजश्च क्षीयते तेषां न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१२ ॥
Für diejenigen, die dem Kummer nachgeben, gibt es kein Glück, und auch ihre Kraft schwindet. Du solltest nicht trauern.
4.7.13
शोकेनाभिप्रपन्नस्य जीविते चापि संशयः।
स शोकं त्यज राजेन्द्र धैर्यमाश्रय केवलम् ॥ ४.७.१३ ॥
Für den, der von Kummer überwältigt ist, ist sogar das Leben ungewiss. Darum, o Herr der Könige, lass den Kummer fahren und suche allein Zuflucht in der Standhaftigkeit.
4.7.14
हितं वयस्यभावेन ब्रूहि नोपदिशामि ते।
वयस्यतां पूजयन्मे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ४.७.१४ ॥
Im Geist der Freundschaft spreche ich, was heilsam ist; ich belehre dich nicht. Ehre meine Freundschaft, und es ziemt dir nicht zu trauern.
4.7.15
मधुरं सान्त्वितस्तेन सुग्रीवेण स राघवः।
मुखमश्रुपरिक्लिन्नं वस्त्रान्तेन प्रमार्जयत् ॥ ४.७.१५ ॥
Von Sugrīvas sanften Worten getröstet, wischte sich jener Rāghava das von Tränen benetzte Gesicht mit dem Zipfel seines Gewandes ab.
4.7.16
प्रकृतिस्थस्तु काकुत्स्थः सुग्रीवचनात् प्रभुः।
सम्परिष्वज्य सुग्रीवमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.७.१६ ॥
Durch Sugrīvas Worte wieder gefasst, umarmte der Herr Kākutstha Sugrīva und sprach diese Worte.
4.7.17
कर्तव्यं यद् वयस्येन स्निग्धेन च हितेन च।
अनुरूपं च युक्तं च कृतं सुग्रीव तत् त्वया ॥ ४.७.१७ ॥
O Sugrīva, alles, was ein liebevoller und wohlwollender Freund tun soll, hast du angemessen und recht getan.
4.7.18
एष च प्रकृतिस्थोऽहमनुनीतस्त्वया सखे।
दुर्लभो हीदृशो बन्धुरस्मिन् काले विशेषतः ॥ ४.७.१८ ॥
O Freund, von dir getröstet, bin ich nun wieder gefasst. Ein Verwandter wie du ist selten, besonders in einer Zeit wie dieser.
4.7.19
किं तु यत्नस्त्वया कार्यो मैथिल्याः परिमार्गणे।
राक्षसस्य च रौद्रस्य रावणस्य दुरात्मनः ॥ ४.७.१९ ॥
Doch bei der Suche nach Maithilī musst du dich bemühen, ebenso in Bezug auf den grausamen Rākṣasa, den bösen Rāvaṇa.
4.7.20
मया च यदनुष्ठेयं विस्रब्धेन तदुच्यताम्।
वर्षास्विव च सुक्षेत्रे सर्वं सम्पद्यते तव ॥ ४.७.२० ॥
Und was ich tun soll, sage es vertrauensvoll; wie auf gutem Acker in der Regenzeit alles gedeiht, so wird dir alles gelingen.
4.7.21
मया च यदिदं वाक्यमभिमानात् समीरितम्।
तत्त्वया हरिशार्दूल तत्त्वमित्युपधार्यताम् ॥ ४.७.२१ ॥
Was diese Worte betrifft, die ich aus Stolz sprach, o Tiger unter den Affen, so verstehe sie so, wie sie gemeint sind.
4.7.22
अनृतं नोक्तपूर्वं मे न च वक्ष्ये कदाचन।
एतत्ते प्रतिजानामि सत्येनैव शपाम्यहम् ॥ ४.७.२२ ॥
Ich habe nie zuvor Unwahrheit gesprochen, und ich werde sie niemals sprechen. Dies verspreche ich dir; bei der Wahrheit selbst schwöre ich es.
4.7.23
ततः प्रहृष्टः सुग्रीवो वानरैः सचिवैः सह।
राघवस्य वचः श्रुत्वा प्रतिज्ञातं विशेषतः ॥ ४.७.२३ ॥
Da war Sugrīva, zusammen mit den Affen und Ministern hocherfreut, nachdem er die Worte Rāghavas gehört hatte, besonders das gegebene Versprechen.
4.7.24
एवमेकान्तसम्पृक्तौ ततस्तौ नरवानरौ।
उभावन्योन्यसदृशं सुखं दुःखमभाषताम् ॥ ४.७.२४ ॥
So sprachen jene beiden, der Mensch und der Affe, eng verbunden in der Abgeschiedenheit, miteinander über Glück und Leid, jeder dem anderen entsprechend.
4.7.25
महानुभावस्य वचो निशम्य
हरिर्नृपाणामधिपस्य तस्य।
कृतं स मेने हरिवीरमुख्य-
स्तदा च कार्यं हृदयेन विद्वान् ॥ ४.७.२५ ॥
Als er die Worte jenes mächtigen Herrschers der Könige hörte, betrachtete Sugrīva, der Erste unter den Affenhelden, da die Aufgabe als vollbracht und erkannte es weise in seinem Herzen.