Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.22.1
सीताया वचनं श्रुत्वा परुषं राक्षसेश्वरः।
प्रत्युवाच ततः सीतां विप्रियं प्रियदर्शनाम् ॥ ५.२२.१ ॥
Al oír las duras palabras de Sītā, el señor de los rākṣasas le respondió entonces a Sītā, de hermoso aspecto, con palabras desagradables.
5.22.2
यथा यथा सान्त्वयिता वश्यः स्त्रीणां तथा तथा।
यथा यथा प्रियं वक्ता परिभूतस्तथा तथा ॥ ५.२२.२ ॥
Cuanto más se consuela a las mujeres, más se les somete; y cuanto más palabras agradables dice uno, más humillado queda.
5.22.3
संनियच्छति मे क्रोधं त्वयि कामः समुत्थितः।
द्रवतो मार्गमासाद्य हयानिव सुसारथिः ॥ ५.२२.३ ॥
Como un hábil auriga que, al llegar al camino, contiene a los caballos desbocados, así el deseo que se ha levantado en mí por ti contiene mi ira.
5.22.4
वामः कामो मनुष्याणां यस्मिन् किल निबध्यते।
जने तस्मिंस्त्वनुक्रोशः स्नेहश्च किल जायते ॥ ५.२२.४ ॥
El deseo de los hombres es torcido: hacia quien se fija, nacen ciertamente compasión y afecto.
5.22.5
एतस्मात् कारणान्न त्वां घातयामि वरानने।
वधार्हामवमानार्हां मिथ्या प्रव्रजने रताम् ॥ ५.२२.५ ॥
Por esta razón, oh de hermoso rostro, no te mato; mereces la muerte y el desprecio, tú que te deleitas en un falso exilio ascético.
5.22.6
परुषाणि हि वाक्यानि यानि यानि ब्रवीषि माम्।
तेषु तेषु वधो युक्तस्तव मैथिलि दारुणः ॥ ५.२२.६ ॥
Oh Maithilī, por cada una de las palabras duras que me dices, una muerte terrible te corresponde.
5.22.7
एवमुक्त्वा तु वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः।
क्रोधसंरम्भसंयुक्तः सीतामुत्तरमब्रवीत् ॥ ५.२२.७ ॥
Tras haber hablado así a Vaidehī, Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, lleno de furia y agitación, respondió a Sītā.
5.22.8
द्वौ मासौ रक्षितव्यौ मे योऽवधिस्ते मया कृतः।
ततः शयनमारोह मम त्वं वरवर्णिनि ॥ ५.२२.८ ॥
Dos meses debo esperar, el plazo que he fijado para ti. Después, oh de bello color, subirás a mi lecho.
5.22.9
द्वाभ्यामूर्ध्वं तु मासाभ्यां भर्तारं मामनिच्छतीम्।
मम त्वां प्रातराशार्थे सूदाश्छेत्स्यन्ति खण्डशः ॥ ५.२२.९ ॥
Si, pasados dos meses, aún no me quieres como esposo, mis cocineros te cortarán en pedazos para la comida de la mañana.
5.22.10
तां भर्त्स्यमानां सम्प्रेक्ष्य राक्षसेन्द्रेण जानकीम्।
देवगन्धर्वकन्यास्ता विषेदुर्विकृतेक्षणाः ॥ ५.२२.१० ॥
Al ver a Jānakī amenazada por el señor de los rākṣasas, aquellas hijas de dioses y gandharvas, con los ojos desfigurados por el susto, se afligieron.
5.22.11
ओष्ठप्रकारैरपरा नेत्रैर्वक्त्रैस्तथापराः।
सीतामाश्वासयामासुस्तर्जितां तेन रक्षसा ॥ ५.२२.११ ॥
Unas consolaron a Sītā, amenazada por aquel rākṣasa, con gestos de los labios, otras con los ojos y otras, igualmente, con los rostros.
5.22.12
ताभिराश्वासिता सीता रावणं राक्षसाधिपम्।
उवाचात्महितं वाक्यं वृत्तशौटीर्यगर्वितम् ॥ ५.२२.१२ ॥
Consolada por ellas, Sītā, orgullosa de su conducta y de su valor, dijo a Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, palabras en su propio beneficio.
5.22.13
नूनं न ते जनः कश्चिदस्मिन्निःश्रेयसि स्थितः।
निवारयति यो न त्वां कर्मणोऽस्माद् विगर्हितात् ॥ ५.२२.१३ ॥
Seguramente no hay nadie a tu lado que, deseando tu bien, te detenga de este acto censurable.
5.22.14
मां हि धर्मात्मनः पत्नीं शचीमिव शचीपतेः।
त्वदन्यस्त्रिषु लोकेषु प्रार्थयेन्मनसापि कः ॥ ५.२२.१४ ॥
¿Quién, en los tres mundos salvo tú, desearía siquiera en su mente a la esposa del justo Rāma, como yo, igual que Śacī a Indra?
5.22.15
राक्षसाधम रामस्य भार्याममिततेजसः।
उक्तवानसि यत् पापं क्व गतस्तस्य मोक्ष्यसे ॥ ५.२२.१५ ॥
¡Oh, el más vil de los rākṣasas! Has pronunciado una palabra pecaminosa sobre la esposa de Rāma, de inmensa gloria; ¿a dónde irás para escapar de él?
5.22.16
यथा दृप्तश्च मातंगः शशश्च सहितौ वने।
तथा द्विरदवद् रामस्त्वं नीच शशवत् स्मृतः ॥ ५.२२.१६ ॥
Como en el bosque un elefante orgulloso y una liebre podrían estar juntos, así Rāma es como el elefante, y tú, vil, eres considerado como la liebre.
5.22.17
स त्वमिक्ष्वाकुनाथं वै क्षिपन्निह न लज्जसे।
चक्षुषो विषये तस्य न यावदुपगच्छसि ॥ ५.२२.१७ ॥
¿No te avergüenzas de injuriar aquí al señor de los Ikṣvākus? Solo mientras no hayas entrado en el alcance de su vista.
5.22.18
इमे ते नयने क्रूरे विकृते कृष्णपिंगले।
क्षितौ न पतिते कस्मान्मामनार्य निरीक्षतः ॥ ५.२२.१८ ॥
¿Por qué estos tuyos ojos crueles, deformados, negros y pardos no han caído al suelo mientras me miras, ignoble?
5.22.19
तस्य धर्मात्मनः पत्नी स्नुषा दशरथस्य च।
कथं व्याहरतो मां ते न जिह्वा पाप शीर्यति ॥ ५.२२.१९ ॥
Soy la esposa de aquel de alma justa, la nuera de Daśaratha. ¿Por qué no se te cae la lengua, malvado, al hablarme así?
5.22.20
असंदेशात्तु रामस्य तपसश्चानुपालनात्।
न त्वां कुर्मि दशग्रीव भस्म भस्मार्हतेजसा ॥ ५.२२.२० ॥
Sin la orden de Rāma, y para preservar mi poder ascético, no te reduzco a cenizas, oh Daśagrīva, con mi resplandor.
5.22.21
नापहर्तुमहं शक्या तस्य रामस्य धीमतः।
विधिस्तव वधार्थाय विहितो नात्र संशयः ॥ ५.२२.२१ ॥
Nadie puede arrebatarme, yo, esposa de aquel sabio Rāma. Tu destino ha sido decretado para tu muerte; no hay duda de ello.
5.22.22
शूरेण धनदभ्रात्रा बलैः समुदितेन च।
अपोह्य रामं कस्माच्चिद् दारचौर्यं त्वया कृतम् ॥ ५.२२.२२ ॥
Eres valiente, hermano de Dhanada, dotado de ejércitos; ¿por qué, dejando de lado a Rāma, has cometido este robo de una esposa?
5.22.23
सीताया वचनं श्रुत्वा रावणो राक्षसाधिपः।
विवृत्य नयने क्रूरे जानकीमन्ववैक्षत ॥ ५.२२.२३ ॥
Al oír las palabras de Sītā, Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, abrió sus ojos crueles y miró fijamente a Jānakī.
5.22.24
नीलजीमूतसंकाशो महाभुजशिरोधरः।
सिंहसत्त्वगतिः श्रीमान् दीप्तजिह्वोग्रलोचनः ॥ ५.२२.२४ ॥
Semejante a una nube oscura de tormenta, de grandes brazos y cuello, con el porte y el ánimo de un león, el glorioso Rāvaṇa apareció con lengua ardiente y ojos feroces.
5.22.25
चलाग्रमुकुटप्रांशुश्चित्रमाल्यानुलेपनः।
रक्तमाल्याम्बरधरस्तप्तांगदविभूषणः ॥ ५.२२.२५ ॥
Alto, con una corona de puntas temblorosas, adornado con guirnaldas variadas y ungüentos, vestido de guirnaldas y ropas rojas, ornado con brazaletes de oro bruñido.
5.22.26
श्रोणीसूत्रेण महता मेचकेन सुसंवृतः।
अमृतोत्पादने नद्धो भुजंगेनेव मन्दरः ॥ ५.२२.२६ ॥
Bien ceñido con un gran cinturón oscuro, como el monte Mandara atado por una serpiente en el batido del amṛta.
5.22.27
ताभ्यां स परिपूर्णाभ्यां भुजाभ्यां राक्षसेश्वरः।
शुशुभेऽचलसंकाशः शृंगाभ्यामिव मन्दरः ॥ ५.२२.२७ ॥
Con aquellos dos brazos robustos, el señor de los rākṣasas resplandecía como una montaña, como el Mandara con sus dos picos.
5.22.28
तरुणादित्यवर्णाभ्यां कुण्डलाभ्यां विभूषितः।
रक्तपल्लवपुष्पाभ्यामशोकाभ्यामिवाचलः ॥ ५.२२.२८ ॥
Adornado con pendientes del color del sol naciente, como una montaña con brotes rojos y flores en sus árboles aśoka.
5.22.29
स कल्पवृक्षप्रतिमो वसन्त इव मूर्तिमान्।
श्मशानचैत्यप्रतिमो भूषितोऽपि भयंकरः ॥ ५.२२.२९ ॥
Era como un árbol de los deseos, como la primavera encarnada, como un santuario de cremación; aunque adornado, era terrible.
5.22.30
अवेक्षमाणो वैदेहीं कोपसंरक्तलोचनः।
उवाच रावणः सीतां भुजंग इव निःश्वसन् ॥ ५.२२.३० ॥
Mirando a Vaidehī, con los ojos enrojecidos de cólera, Rāvaṇa habló a Sītā resoplando como una serpiente.
5.22.31
अनयेनाभिसम्पन्नमर्थहीनमनुव्रते।
नाशयाम्यहमद्य त्वां सूर्यः संध्यामिवौजसा ॥ ५.२२.३१ ॥
¡Mujer llena de injusticia, carente de valor, que me sigues! Hoy te destruiré, como el sol destruye el crepúsculo con su resplandor.
5.22.32
इत्युक्त्वा मैथिलीं राजा रावणः शत्रुरावणः।
संददर्श ततः सर्वा राक्षसीर्घोरदर्शनाः ॥ ५.२२.३२ ॥
Habiendo hablado así a Maithilī, el rey Rāvaṇa, terror de sus enemigos, miró entonces a todas las rākṣasīs de aspecto terrible.
5.22.33
एकाक्षीमेककर्णां च कर्णप्रावरणां तथा।
गोकर्णीं हस्तिकर्णीं च लम्बकर्णीमकर्णिकाम् ॥ ५.२२.३३ ॥
De un solo ojo, de una sola oreja, que usaban sus orejas como manto, de orejas de vaca, de orejas de elefante, de orejas largas y sin orejas.
5.22.34
हस्तिपद्यश्वपद्यौ च गोपदीं पादचूलिकाम्।
एकाक्षीमेकपादीं च पृथुपादीमपादिकाम् ॥ ५.२२.३४ ॥
De pies de elefante, de pies de caballo, de pies de vaca, de pies pequeños, de un solo pie, de pies anchos y sin pies.
5.22.35
अतिमात्रशिरोग्रीवामतिमात्रकुचोदरीम्।
अतिमात्रास्यनेत्रां च दीर्घजिह्वानखामपि ॥ ५.२२.३५ ॥
De cabezas y cuellos desmesuradamente grandes, de pechos y vientres desmesurados, de bocas y ojos desmesurados, y de lengua y uñas largas.
5.22.36
अनासिकां सिंहमुखीं गोमुखीं सूकरीमुखीम्।
यथा मद्वशगा सीता क्षिप्रं भवति जानकी ॥ ५.२२.३६ ॥
Sin nariz, de rostro de león, de rostro de vaca, de rostro de cerda, para que Jānakī Sītā pronto quede sometida a mí.
5.22.37
तथा कुरुत राक्षस्यः सर्वाः क्षिप्रं समेत्य वा।
प्रतिलोमानुलोमैश्च सामदानादिभेदनैः ॥ ५.२२.३७ ॥
Haced así, oh rākṣasīs, todas vosotras, reuniéndoos pronto; por medios favorables y adversos, por la conciliación, los dones y los demás métodos, y por la división.
5.22.39
आवर्जयत वैदेहीं दण्डस्योद्यमनेन च।
काममन्युपरीतात्मा जानकीं प्रति गर्जत।
उपगम्य ततः क्षिप्रं राक्षसी धान्यमालिनी ॥ ५.२२.३९ ॥
Ganad a Vaidehī mediante la vara levantada; con el ánimo poseído por el deseo y la ira, rugid contra Jānakī. Entonces la rākṣasī Dhānyamālinī se acercó rápidamente (y dijo):
5.22.40
परिष्वज्य दशग्रीवमिदं वचनमब्रवीत्।
मया क्रीड महाराज सीतया किं तवानया ॥ ५.२२.४० ॥
Abrazando al de diez cuellos, pronunció estas palabras: «Gran rey, diviértete conmigo; ¿qué te importa esta Sītā?»
5.22.41
विवर्णया कृपणया मानुष्या राक्षसेश्वर।
नूनमस्यां महाराज न देवा भोगसत्तमान् ॥ ५.२२.४१ ॥
Señor de los rākṣasas, esta mujer humana, pálida y miserable — seguramente, oh gran rey, en ella no hay nada por lo que los dioses concedan los mejores placeres.
5.22.42
विदधत्यमरश्रेष्ठास्तव बाहुबलार्जितान्।
अकामां कामयानस्य शरीरमुपतप्यते ॥ ५.२२.४२ ॥
Los mejores de los inmortales no conceden, a través de ella, los placeres ganados por la fuerza de tus brazos. El cuerpo de quien desea a una mujer que no quiere se atormenta.
5.22.43
इच्छतीं कामयानस्य प्रीतिर्भवति शोभना।
एवमुक्तस्तु राक्षस्या समुत्क्षिप्तस्ततो बली।
प्रहसन् मेघसंकाशो राक्षसः स न्यवर्तत ॥ ५.२२.४३ ॥
Para quien desea a una mujer que lo desea, el placer se vuelve agradable. Así aconsejado por la rākṣasī, aquel poderoso, semejante a una nube, riendo, la levantó y regresó.
5.22.44
प्रस्थितः स दशग्रीवः कम्पयन्निव मेदिनीम्।
ज्वलद्भास्करसंकाशं प्रविवेश निवेशनम् ॥ ५.२२.४४ ॥
El de diez cuellos partió, haciendo temblar la tierra como si fuera, y entró en su morada, semejante al sol ardiente.
5.22.45
देवगन्धर्वकन्याश्च नागकन्याश्च तास्ततः।
परिवार्य दशग्रीवं प्रविशुस्ता गृहोत्तमम् ॥ ५.२२.४५ ॥
Entonces las hijas de los dioses, de los gandharvas y de los nagas, rodeando al de diez cuellos, entraron en aquella mansión excelsa.
5.22.46
स मैथिलीं धर्मपरामवस्थितां
प्रवेपमानां परिभर्त्स्य रावणः।
विहाय सीतां मदनेन मोहितः
स्वमेव वेश्म प्रविवेश रावणः ॥ ५.२२.४६ ॥
Rāvaṇa, cegado por el deseo, reprendió a la temblorosa Maithilī, que permanecía firme en el dharma; dejando a Sītā atrás, entró en su propia morada.