Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.22.1
सीताया वचनं श्रुत्वा परुषं राक्षसेश्वरः।
प्रत्युवाच ततः सीतां विप्रियं प्रियदर्शनाम् ॥ ५.२२.१ ॥
Als der Herr der Rākṣasa Sītās harte Worte hörte, antwortete er ihr, der Anmutigen, mit unangenehmen Worten.
5.22.2
यथा यथा सान्त्वयिता वश्यः स्त्रीणां तथा तथा।
यथा यथा प्रियं वक्ता परिभूतस्तथा तथा ॥ ५.२२.२ ॥
Je mehr man Frauen beschwichtigt, desto mehr fügen sie sich; und je mehr man angenehme Worte spricht, desto mehr wird man gedemütigt.
5.22.3
संनियच्छति मे क्रोधं त्वयि कामः समुत्थितः।
द्रवतो मार्गमासाद्य हयानिव सुसारथिः ॥ ५.२२.३ ॥
Wie ein geschickter Wagenlenker die laufenden Pferde auf dem Weg zügelt, so hält das in mir für dich erwachte Verlangen meinen Zorn zurück.
5.22.4
वामः कामो मनुष्याणां यस्मिन् किल निबध्यते।
जने तस्मिंस्त्वनुक्रोशः स्नेहश्च किल जायते ॥ ५.२२.४ ॥
Das Verlangen der Menschen ist krumm: Auf den, an den es sich bindet, richten sich fürwahr Mitleid und Zuneigung.
5.22.5
एतस्मात् कारणान्न त्वां घातयामि वरानने।
वधार्हामवमानार्हां मिथ्या प्रव्रजने रताम् ॥ ५.२२.५ ॥
Aus diesem Grund, o Schönantlitzige, töte ich dich nicht; du verdienst den Tod und die Verachtung, die du im falschen Asketenexil findest.
5.22.6
परुषाणि हि वाक्यानि यानि यानि ब्रवीषि माम्।
तेषु तेषु वधो युक्तस्तव मैथिलि दारुणः ॥ ५.२२.६ ॥
O Maithilī, für jedes einzelne harte Wort, das du zu mir sprichst, ist für dich ein schrecklicher Tod angemessen.
5.22.7
एवमुक्त्वा तु वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः।
क्रोधसंरम्भसंयुक्तः सीतामुत्तरमब्रवीत् ॥ ५.२२.७ ॥
So zu Vaidehī gesprochen, sprach Rāvaṇa, Herr der Rākṣasas, von Zorn und Erregung erfüllt, Sītā als Antwort an.
5.22.8
द्वौ मासौ रक्षितव्यौ मे योऽवधिस्ते मया कृतः।
ततः शयनमारोह मम त्वं वरवर्णिनि ॥ ५.२२.८ ॥
Zwei Monate muss ich abwarten, die Frist, die ich dir gesetzt habe. Danach, o Schönfarbige, sollst du auf mein Lager steigen.
5.22.9
द्वाभ्यामूर्ध्वं तु मासाभ्यां भर्तारं मामनिच्छतीम्।
मम त्वां प्रातराशार्थे सूदाश्छेत्स्यन्ति खण्डशः ॥ ५.२२.९ ॥
Wenn du mich nach zwei Monaten noch immer nicht als Gatten willst, werden meine Köche dich für das Morgenmahl in Stücke schneiden.
5.22.10
तां भर्त्स्यमानां सम्प्रेक्ष्य राक्षसेन्द्रेण जानकीम्।
देवगन्धर्वकन्यास्ता विषेदुर्विकृतेक्षणाः ॥ ५.२२.१० ॥
Als sie sah, wie Jānakī vom Herrn der Rākṣasas bedroht wurde, waren jene Göttinnen- und Gandharva-Töchter, die Augen vor Schrecken verzerrt, tief betrübt.
5.22.11
ओष्ठप्रकारैरपरा नेत्रैर्वक्त्रैस्तथापराः।
सीतामाश्वासयामासुस्तर्जितां तेन रक्षसा ॥ ५.२२.११ ॥
Die einen trösteten Sītā, die von jenem Rākṣasa bedroht war, mit Gesten der Lippen, andere mit den Augen, und wieder andere ebenso mit den Gesichtern.
5.22.12
ताभिराश्वासिता सीता रावणं राक्षसाधिपम्।
उवाचात्महितं वाक्यं वृत्तशौटीर्यगर्वितम् ॥ ५.२२.१२ ॥
Von ihnen getröstet, sprach Sītā, stolz auf ihr Verhalten und ihre Tapferkeit, zu Rāvaṇa, dem Herrn der Rākṣasas, Worte zu ihrem eigenen Besten.
5.22.13
नूनं न ते जनः कश्चिदस्मिन्निःश्रेयसि स्थितः।
निवारयति यो न त्वां कर्मणोऽस्माद् विगर्हितात् ॥ ५.२२.१३ ॥
Gewiss gibt es niemanden in deiner Nähe, der, dein Wohl im Sinn, dich von dieser verwerflichen Tat abhielte.
5.22.14
मां हि धर्मात्मनः पत्नीं शचीमिव शचीपतेः।
त्वदन्यस्त्रिषु लोकेषु प्रार्थयेन्मनसापि कः ॥ ५.२२.१४ ॥
Wer in den drei Welten außer dir würde auch nur im Geiste die Gattin des rechtschaffenen Rāma begehren, mich, die wie Śacī für Indra ist?
5.22.15
राक्षसाधम रामस्य भार्याममिततेजसः।
उक्तवानसि यत् पापं क्व गतस्तस्य मोक्ष्यसे ॥ ५.२२.१५ ॥
Niedrigster der Rākṣasas, du hast ein sündhaftes Wort über die Gattin Rāmas von unermesslichem Glanz gesprochen; wohin willst du fliehen, um ihm zu entkommen?
5.22.16
यथा दृप्तश्च मातंगः शशश्च सहितौ वने।
तथा द्विरदवद् रामस्त्वं नीच शशवत् स्मृतः ॥ ५.२२.१६ ॥
So wie im Wald ein stolzer Elefant und ein Hase zusammen wären, so ist Rāma wie der Elefant, und du, Niederträchtiger, gilt als der Hase.
5.22.17
स त्वमिक्ष्वाकुनाथं वै क्षिपन्निह न लज्जसे।
चक्षुषो विषये तस्य न यावदुपगच्छसि ॥ ५.२२.१७ ॥
Schmähst du hier den Herrn der Ikṣvākus und schämst dich nicht? Nur so lange, wie du nicht in den Bereich seines Blickes gelangt bist.
5.22.18
इमे ते नयने क्रूरे विकृते कृष्णपिंगले।
क्षितौ न पतिते कस्मान्मामनार्य निरीक्षतः ॥ ५.२२.१८ ॥
Warum sind deine grausamen, verzerrten, schwarz-gelben Augen nicht zu Boden gefallen, während du mich, Unwürdiger, anstarrst?
5.22.19
तस्य धर्मात्मनः पत्नी स्नुषा दशरथस्य च।
कथं व्याहरतो मां ते न जिह्वा पाप शीर्यति ॥ ५.२२.१९ ॥
Ich bin die Gattin jenes Gerechtgesinnten, die Schwiegertochter Daśarathas. Warum fällt dir die Zunge nicht ab, Übeltäter, da du so zu mir sprichst?
5.22.20
असंदेशात्तु रामस्य तपसश्चानुपालनात्।
न त्वां कुर्मि दशग्रीव भस्म भस्मार्हतेजसा ॥ ५.२२.२० ॥
Ohne den Befehl Rāmas und um meine asketische Kraft zu bewahren, verbrenne ich dich nicht zu Asche mit meinem Glanz, Zehnhalsiger.
5.22.21
नापहर्तुमहं शक्या तस्य रामस्य धीमतः।
विधिस्तव वधार्थाय विहितो नात्र संशयः ॥ ५.२२.२१ ॥
Niemand kann mich entführen, die Gattin jenes weisen Rāma. Dein Schicksal ist zu deinem Tod bestimmt; daran besteht kein Zweifel.
5.22.22
शूरेण धनदभ्रात्रा बलैः समुदितेन च।
अपोह्य रामं कस्माच्चिद् दारचौर्यं त्वया कृतम् ॥ ५.२२.२२ ॥
Du bist tapfer, der Bruder Dhanadas, mit Heeren ausgestattet; warum hast du, Rāma beiseite lassend, diesen Gattinnenraub begangen?
5.22.23
सीताया वचनं श्रुत्वा रावणो राक्षसाधिपः।
विवृत्य नयने क्रूरे जानकीमन्ववैक्षत ॥ ५.२२.२३ ॥
Als Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, Sītās Worte hörte, riss er seine grausamen Augen auf und blickte auf Jānakī.
5.22.24
नीलजीमूतसंकाशो महाभुजशिरोधरः।
सिंहसत्त्वगतिः श्रीमान् दीप्तजिह्वोग्रलोचनः ॥ ५.२२.२४ ॥
Einer dunklen Gewitterwolke gleich, mit mächtigen Armen und Nacken, mit dem Gang und Mut eines Löwen, erschien der glanzvolle Rāvaṇa mit flammender Zunge und wildem Blick.
5.22.25
चलाग्रमुकुटप्रांशुश्चित्रमाल्यानुलेपनः।
रक्तमाल्याम्बरधरस्तप्तांगदविभूषणः ॥ ५.२२.२५ ॥
Hoch durch eine Krone mit zitternden Spitzen, geschmückt mit vielfarbigen Girlanden und Salben, in rote Girlanden und Gewänder gekleidet, mit Armreifen aus geläutertem Gold geschmückt.
5.22.26
श्रोणीसूत्रेण महता मेचकेन सुसंवृतः।
अमृतोत्पादने नद्धो भुजंगेनेव मन्दरः ॥ ५.२२.२६ ॥
Gut umhüllt von einem großen dunklen Hüftgurt, wie der Berg Mandara, der beim Quirlen des Amṛta von einer Schlange umschlungen war.
5.22.27
ताभ्यां स परिपूर्णाभ्यां भुजाभ्यां राक्षसेश्वरः।
शुशुभेऽचलसंकाशः शृंगाभ्यामिव मन्दरः ॥ ५.२२.२७ ॥
Mit diesen beiden vollen Armen strahlte der Herr der Rākṣasas wie ein Berg, wie der Mandara mit seinen zwei Gipfeln.
5.22.28
तरुणादित्यवर्णाभ्यां कुण्डलाभ्यां विभूषितः।
रक्तपल्लवपुष्पाभ्यामशोकाभ्यामिवाचलः ॥ ५.२२.२८ ॥
Mit Ohrringen in der Farbe der jungen Sonne geschmückt, wie ein Berg mit roten Sprossen und Blüten an seinen Aśoka-Bäumen.
5.22.29
स कल्पवृक्षप्रतिमो वसन्त इव मूर्तिमान्।
श्मशानचैत्यप्रतिमो भूषितोऽपि भयंकरः ॥ ५.२२.२९ ॥
Er war wie der Wunschbaum, wie der verkörperte Frühling, wie ein Totenschrein; obwohl geschmückt, war er furchterregend.
5.22.30
अवेक्षमाणो वैदेहीं कोपसंरक्तलोचनः।
उवाच रावणः सीतां भुजंग इव निःश्वसन् ॥ ५.२२.३० ॥
Vaidehī anblickend, die Augen vor Zorn gerötet, sprach Rāvaṇa zu Sītā, zischend wie eine Schlange.
5.22.31
अनयेनाभिसम्पन्नमर्थहीनमनुव्रते।
नाशयाम्यहमद्य त्वां सूर्यः संध्यामिवौजसा ॥ ५.२२.३१ ॥
Frau, behaftet mit Unrecht und ohne Wert, die du mir folgst! Heute werde ich dich vernichten, wie die Sonne die Dämmerung mit ihrem Glanz vernichtet.
5.22.32
इत्युक्त्वा मैथिलीं राजा रावणः शत्रुरावणः।
संददर्श ततः सर्वा राक्षसीर्घोरदर्शनाः ॥ ५.२२.३२ ॥
Nachdem er so zu Maithilī gesprochen hatte, blickte König Rāvaṇa, der Schrecken seiner Feinde, auf alle rākṣasī-Frauen von furchterregendem Anblick.
5.22.33
एकाक्षीमेककर्णां च कर्णप्रावरणां तथा।
गोकर्णीं हस्तिकर्णीं च लम्बकर्णीमकर्णिकाम् ॥ ५.२२.३३ ॥
Einäugige, einohrige, sich mit ihren Ohren bedeckende, mit Kuhohren, mit Elefantenohren, mit langen Ohren und ohne Ohren.
5.22.34
हस्तिपद्यश्वपद्यौ च गोपदीं पादचूलिकाम्।
एकाक्षीमेकपादीं च पृथुपादीमपादिकाम् ॥ ५.२२.३४ ॥
Mit Elefantenfüßen, mit Pferdefüßen, mit Kuhfüßen, mit kleinen Füßen, einfüßige, mit breiten Füßen und ohne Füße.
5.22.35
अतिमात्रशिरोग्रीवामतिमात्रकुचोदरीम्।
अतिमात्रास्यनेत्रां च दीर्घजिह्वानखामपि ॥ ५.२२.३५ ॥
Mit übermäßig großem Kopf und Hals, übermäßig großen Brüsten und Bäuchen, übermäßig großen Mündern und Augen, und mit langen Zungen und Krallen.
5.22.36
अनासिकां सिंहमुखीं गोमुखीं सूकरीमुखीम्।
यथा मद्वशगा सीता क्षिप्रं भवति जानकी ॥ ५.२२.३६ ॥
Nasenlose, löwengesichtige, kuhgesichtige und sauengesichtige, damit Jānakī Sītā bald meiner Gewalt unterworfen wird.
5.22.37
तथा कुरुत राक्षस्यः सर्वाः क्षिप्रं समेत्य वा।
प्रतिलोमानुलोमैश्च सामदानादिभेदनैः ॥ ५.२२.३७ ॥
Handelt so, o Rākṣasīs, ihr alle, indem ihr euch schnell versammelt; mit günstigen und ungünstigen Mitteln, durch Versöhnung, Gaben und die übrigen Methoden sowie durch Spaltung.
5.22.39
आवर्जयत वैदेहीं दण्डस्योद्यमनेन च।
काममन्युपरीतात्मा जानकीं प्रति गर्जत।
उपगम्य ततः क्षिप्रं राक्षसी धान्यमालिनी ॥ ५.२२.३९ ॥
Gewinnt Vaidehī durch das erhobene Stock; mit einem von Begierde und Zorn ergriffenen Geist brüllt gegen Jānakī. Da trat die Rākṣasī Dhānyamālinī schnell heran (und sprach):
5.22.40
परिष्वज्य दशग्रीवमिदं वचनमब्रवीत्।
मया क्रीड महाराज सीतया किं तवानया ॥ ५.२२.४० ॥
Den Zehnhalsigen umarmend, sprach sie diese Worte: »Großer König, vergnüge dich mit mir; was nützt dir diese Sītā?«
5.22.41
विवर्णया कृपणया मानुष्या राक्षसेश्वर।
नूनमस्यां महाराज न देवा भोगसत्तमान् ॥ ५.२२.४१ ॥
Herr der Rākṣasas, diese bleiche, elende Menschenfrau — gewiss, o großer König, es liegt nichts in ihr, weshalb die Götter die höchsten Freuden gewähren würden.
5.22.42
विदधत्यमरश्रेष्ठास्तव बाहुबलार्जितान्।
अकामां कामयानस्य शरीरमुपतप्यते ॥ ५.२२.४२ ॥
Die Besten der Unsterblichen gewähren durch sie nicht die Freuden, die du mit der Kraft deiner Arme errungen hast. Der Körper dessen, der eine unwillige Frau begehrt, wird gequält.
5.22.43
इच्छतीं कामयानस्य प्रीतिर्भवति शोभना।
एवमुक्तस्तु राक्षस्या समुत्क्षिप्तस्ततो बली।
प्रहसन् मेघसंकाशो राक्षसः स न्यवर्तत ॥ ५.२२.४३ ॥
Dem, der eine willige Frau begehrt, wird die Freude angenehm. So angesprochen von der Rākṣasī, hob ihn der mächtige, wolkengleiche Rākṣasa lachend hoch und kehrte um.
5.22.44
प्रस्थितः स दशग्रीवः कम्पयन्निव मेदिनीम्।
ज्वलद्भास्करसंकाशं प्रविवेश निवेशनम् ॥ ५.२२.४४ ॥
Der Zehnhalsige brach auf, als erbebte er die Erde, und betrat seinen Palast, der wie die brennende Sonne strahlte.
5.22.45
देवगन्धर्वकन्याश्च नागकन्याश्च तास्ततः।
परिवार्य दशग्रीवं प्रविशुस्ता गृहोत्तमम् ॥ ५.२२.४५ ॥
Da umringten die Töchter der Götter, Gandharvas und Nagas den Zehnhalsigen und betraten jenes vortreffliche Haus.
5.22.46
स मैथिलीं धर्मपरामवस्थितां
प्रवेपमानां परिभर्त्स्य रावणः।
विहाय सीतां मदनेन मोहितः
स्वमेव वेश्म प्रविवेश रावणः ॥ ५.२२.४६ ॥
Rāvaṇa, von Begierde verblendet, schalt die zitternde Maithilī, die dem Dharma treu verharrte; Sītā zurücklassend, betrat er seine eigene Wohnung.