Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.25.1
अथ तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु।
राक्षसीनामसौम्यानां रुरोद जनकात्मजा ॥ ५.२५.१ ॥
Mientras aquellas rākṣasī pronunciaban muchas palabras duras y crueles, Sītā, hija de Janaka, lloró.
5.25.2
एवमुक्ता तु वैदेही राक्षसीभिर्मनस्विनी।
उवाच परमत्रस्ता बाष्पगद्गदया गिरा ॥ ५.२५.२ ॥
Así interpelada por las rākṣasī, la magnánima Vaidehī, sumamente aterrada, habló con voz entrecortada por las lágrimas.
5.25.3
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुमर्हति।
कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः ॥ ५.२५.३ ॥
Una mujer humana no es digna de ser esposa de un rākṣasa. Cómeme, todas, si así lo deseáis; no haré lo que me pedís.
5.25.4
सा राक्षसीमध्यगता सीता सुरसुतोपमा।
न शर्म लेभे शोकार्ता रावणेनेव भर्त्सिता ॥ ५.२५.४ ॥
Sītā, sentada entre las rākṣasī y semejante a una hija de los dioses, no halló consuelo en su dolor; estaba como si Rāvaṇa mismo la hubiera reprendido.
5.25.5
वेपते स्माधिकं सीता विशन्तीवांगमात्मनः।
वने यूथपरिभ्रष्टा मृगी कोकैरिवार्दिता ॥ ५.२५.५ ॥
Sītā temblaba en extremo, como si quisiera hundirse en su propio cuerpo, igual que una gama perdida de su manada en el bosque, acosada por lobos.
5.25.6
सा त्वशोकस्य विपुलां शाखामालम्ब्य पुष्पिताम्।
चिन्तयामास शोकेन भर्तारं भग्नमानसा ॥ ५.२५.६ ॥
Entonces se aferró a una amplia rama florida del árbol aśoka y, con el corazón roto, pensó con dolor en su esposo.
5.25.7
सा स्नापयन्ती विपुलौ स्तनौ नेत्रजलस्रवैः।
चिन्तयन्ती न शोकस्य तदान्तमधिगच्छति ॥ ५.२५.७ ॥
Bañando sus amplios pechos con torrentes de lágrimas, sin hallar fin a su pena, ella seguía sumida en pensamientos.
5.25.8
सा वेपमाना पतिता प्रवाते कदली यथा।
राक्षसीनां भयत्रस्ता विवर्णवदनाभवत् ॥ ५.२५.८ ॥
Temblando y caída como una bananera en el viento, aterrorizada por las rākṣasīs, su rostro se volvió pálido.
5.25.9
तस्याः सा दीर्घबहुला वेपन्त्याः सीतया तदा।
ददृशे कम्पिता वेणी व्यालीव परिसर्पती ॥ ५.२५.९ ॥
Entonces se vio la larga y espesa trenza de la temblorosa Sītā, estremeciéndose como una serpiente que se desliza.
5.25.10
सा निःश्वसन्ती शोकार्ता कोपोपहतचेतना।
आर्ता व्यसृजदश्रूणि मैथिली विललाप च ॥ ५.२५.१० ॥
Suspirando, afligida por la pena, con la mente herida por la ira y la angustia, la Maithilī derramó lágrimas y se lamentó.
5.25.11
हा रामेति च दुःखार्ता हा पुनर्लक्ष्मणेति च।
हा श्वश्रूर्मम कौसल्ये हा सुमित्रेति भामिनी ॥ ५.२५.११ ॥
Gritando: «¡Ay, Rāma!», afligida por el dolor, y luego: «¡Ay, Lakṣmaṇa!», y: «¡Ay, mi suegra Kausalyā! ¡Ay, Sumitrā!», la dama se lamentaba.
5.25.12
लोकप्रवादः सत्योऽयं पण्डितैः समुदाहृतः।
अकाले दुर्लभो मृत्युः स्त्रिया वा पुरुषस्य वा ॥ ५.२५.१२ ॥
Este dicho popular, pronunciado por los sabios, es verdadero: la muerte a destiempo es difícil de alcanzar, sea para una mujer o para un hombre.
5.25.13
यत्राहमाभिः क्रूराभी राक्षसीभिरिहार्दिता।
जीवामि हीना रामेण मुहूर्तमपि दुःखिता ॥ ५.२५.१३ ॥
Aquí, atormentada por estas crueles rākṣasī, privada de Rāma y afligida, sigo viviendo aunque sea un instante.
5.25.14
एषाल्पपुण्या कृपणा विनशिष्याम्यनाथवत्।
समुद्रमध्ये नौः पूर्णा वायुवेगैरिवाहता ॥ ५.२५.१४ ॥
De escaso mérito y desdichada, pereceré como quien no tiene protector, como una barca cargada en medio del océano, golpeada por la fuerza del viento.
5.25.15
भर्तारं तमपश्यन्ती राक्षसीवशमागता।
सीदामि खलु शोकेन कूलं तोयहतं यथा ॥ ५.२५.१५ ॥
Sin ver a mi esposo, caída bajo el poder de las rākṣasī, verdaderamente me hundo de pesar, como una orilla golpeada por el agua.
5.25.16
तं पद्मदलपत्राक्षं सिंहविक्रान्तगामिनम्।
धन्याः पश्यन्ति मे नाथं कृतज्ञं प्रियवादिनम् ॥ ५.२५.१६ ॥
Esas afortunadas ven a mi señor, de ojos como pétalos de loto, de andar de león, agradecido y de palabras dulces.
5.25.17
सर्वथा तेन हीनाया रामेण विदितात्मना।
तीक्ष्णं विषमिवास्वाद्य दुर्लभं मम जीवनम् ॥ ५.२५.१७ ॥
Para mí, por completo privada de Rāma, el de conocimiento propio, mi vida se ha vuelto insoportable, como si hubiera probado un veneno agudo.
5.25.18
कीदृशं तु महापापं मया देहान्तरे कृतम्।
तेनेदं प्राप्यते घोरं महादुःखं सुदारुणम् ॥ ५.२५.१८ ॥
¿Qué gran pecado cometí en un cuerpo anterior, por el cual me llega este terrible, enorme y espantoso dolor?
5.25.19
जीवितं त्यक्तुमिच्छामि शोकेन महता वृता।
राक्षसीभिश्च रक्षन्त्या रामो नासाद्यते मया ॥ ५.२५.१९ ॥
Rodeada de gran dolor, deseo abandonar la vida, pues vigilada por las rākṣasī no puedo alcanzar a Rāma.
5.25.20
धिगस्तु खलु मानुष्यं धिगस्तु परवश्यताम्।
न शक्यं यत् परित्यक्तुमात्मच्छन्देन जीवितम् ॥ ५.२५.२० ॥
¡Maldita sea la condición humana, maldita sea la dependencia de otro! No me es posible abandonar la vida por mi propia voluntad.