Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.25.1
अथ तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु।
राक्षसीनामसौम्यानां रुरोद जनकात्मजा ॥ ५.२५.१ ॥
Enquanto as rākṣasī proferiam muitas palavras duras e cruéis, Sītā, filha de Janaka, chorou.
5.25.2
एवमुक्ता तु वैदेही राक्षसीभिर्मनस्विनी।
उवाच परमत्रस्ता बाष्पगद्गदया गिरा ॥ ५.२५.२ ॥
Assim interpelada pelas rākṣasī, a magnânima Vaidehī, muito assustada, falou com voz embargada pelas lágrimas.
5.25.3
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुमर्हति।
कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः ॥ ५.२५.३ ॥
Uma mulher humana não é digna de tornar-se esposa de um rākṣasa. Comam-me, todas, se assim desejarem; não farei o que me pedem.
5.25.4
सा राक्षसीमध्यगता सीता सुरसुतोपमा।
न शर्म लेभे शोकार्ता रावणेनेव भर्त्सिता ॥ ५.२५.४ ॥
Sītā, sentada entre as rākṣasī e semelhante a uma filha dos deuses, não encontrou consolo em sua dor; parecia repreendida pelo próprio Rāvaṇa.
5.25.5
वेपते स्माधिकं सीता विशन्तीवांगमात्मनः।
वने यूथपरिभ्रष्टा मृगी कोकैरिवार्दिता ॥ ५.२५.५ ॥
Sītā tremia intensamente, como se quisesse afundar no próprio corpo, como uma corça desgarrada do rebanho na floresta, perseguida por lobos.
5.25.6
सा त्वशोकस्य विपुलां शाखामालम्ब्य पुष्पिताम्।
चिन्तयामास शोकेन भर्तारं भग्नमानसा ॥ ५.२५.६ ॥
Então, agarrando-se a um amplo galho florido da árvore aśoka, com o coração partido, pôs-se a pensar em seu esposo com tristeza.
5.25.7
सा स्नापयन्ती विपुलौ स्तनौ नेत्रजलस्रवैः।
चिन्तयन्ती न शोकस्य तदान्तमधिगच्छति ॥ ५.२५.७ ॥
Banhando seus seios largos com torrentes de lágrimas, sem encontrar fim para sua dor, ela continuava a ponderar.
5.25.8
सा वेपमाना पतिता प्रवाते कदली यथा।
राक्षसीनां भयत्रस्ता विवर्णवदनाभवत् ॥ ५.२५.८ ॥
Tremendo e caída como uma bananeira ao vento, aterrorizada pelas rākṣasīs, seu rosto empalideceu.
5.25.9
तस्याः सा दीर्घबहुला वेपन्त्याः सीतया तदा।
ददृशे कम्पिता वेणी व्यालीव परिसर्पती ॥ ५.२५.९ ॥
Então foi visto o longo e espesso trança da trêmula Sītā, tremendo como uma serpente rastejante.
5.25.10
सा निःश्वसन्ती शोकार्ता कोपोपहतचेतना।
आर्ता व्यसृजदश्रूणि मैथिली विललाप च ॥ ५.२५.१० ॥
Suspirando, afligida pela dor, com a mente ferida pela ira e pela angústia, a Maithilī derramou lágrimas e lamentou-se.
5.25.11
हा रामेति च दुःखार्ता हा पुनर्लक्ष्मणेति च।
हा श्वश्रूर्मम कौसल्ये हा सुमित्रेति भामिनी ॥ ५.२५.११ ॥
Afligida pela dor, ela clamou: «Ai, Rāma!», depois de novo: «Ai, Lakṣmaṇa!», e: «Ai, minha sogra Kausalyā! Ai, Sumitrā!», e a bela mulher lamentou-se.
5.25.12
लोकप्रवादः सत्योऽयं पण्डितैः समुदाहृतः।
अकाले दुर्लभो मृत्युः स्त्रिया वा पुरुषस्य वा ॥ ५.२५.१२ ॥
Este ditado popular, proclamado pelos sábios, é verdadeiro: a morte fora de hora é difícil de alcançar, seja para uma mulher ou para um homem.
5.25.13
यत्राहमाभिः क्रूराभी राक्षसीभिरिहार्दिता।
जीवामि हीना रामेण मुहूर्तमपि दुःखिता ॥ ५.२५.१३ ॥
Aqui, atormentada por essas cruéis rākṣasī, privada de Rāma e em sofrimento, vivo nem que seja por um instante.
5.25.14
एषाल्पपुण्या कृपणा विनशिष्याम्यनाथवत्।
समुद्रमध्ये नौः पूर्णा वायुवेगैरिवाहता ॥ ५.२५.१४ ॥
De pouco mérito e miserável, perecerei como quem não tem protetor, como um barco carregado no meio do oceano, atingido pela força do vento.
5.25.15
भर्तारं तमपश्यन्ती राक्षसीवशमागता।
सीदामि खलु शोकेन कूलं तोयहतं यथा ॥ ५.२५.१५ ॥
Sem ver meu esposo, caída sob o poder das rākṣasī, afundo de fato em tristeza, como uma margem golpeada pela água.
5.25.16
तं पद्मदलपत्राक्षं सिंहविक्रान्तगामिनम्।
धन्याः पश्यन्ति मे नाथं कृतज्ञं प्रियवादिनम् ॥ ५.२५.१६ ॥
Aquelas afortunadas veem meu senhor, de olhos como pétalas de lótus, de passo de leão, agradecido e de fala doce.
5.25.17
सर्वथा तेन हीनाया रामेण विदितात्मना।
तीक्ष्णं विषमिवास्वाद्य दुर्लभं मम जीवनम् ॥ ५.२५.१७ ॥
Para mim, totalmente privada de Rāma, o de autoconhecimento, minha vida tornou-se difícil de suportar, como se eu tivesse provado um veneno cortante.
5.25.18
कीदृशं तु महापापं मया देहान्तरे कृतम्।
तेनेदं प्राप्यते घोरं महादुःखं सुदारुणम् ॥ ५.२५.१८ ॥
Que grande pecado cometi num corpo anterior, pelo qual me chega este terrível, grande e pavoroso sofrimento?
5.25.19
जीवितं त्यक्तुमिच्छामि शोकेन महता वृता।
राक्षसीभिश्च रक्षन्त्या रामो नासाद्यते मया ॥ ५.२५.१९ ॥
Envolta em grande dor, desejo abandonar a vida, pois, guardada pelas rākṣasī, não consigo alcançar Rāma.
5.25.20
धिगस्तु खलु मानुष्यं धिगस्तु परवश्यताम्।
न शक्यं यत् परित्यक्तुमात्मच्छन्देन जीवितम् ॥ ५.२५.२० ॥
Maldita seja a condição humana, maldita seja a dependência de outrem! Não me é possível abandonar a vida por minha própria vontade.