รามายณะของวาลมีกิ · สรรค 5.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.25.1
अथ तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु।
राक्षसीनामसौम्यानां रुरोद जनकात्मजा ॥ ५.२५.१ ॥
ขณะที่เหล่านางรากษสีกล่าวถ้อยคำหยาบคายและโหดร้ายมากมาย พระนางสีดาธิดาของพระเจ้าชนกก็ทรงร่ำไห้
5.25.2
एवमुक्ता तु वैदेही राक्षसीभिर्मनस्विनी।
उवाच परमत्रस्ता बाष्पगद्गदया गिरा ॥ ५.२५.२ ॥
เมื่อถูกเหล่านางรากษสีกล่าวเช่นนั้น พระนางไวเทหีผู้มีใจหนักแน่น ทรงหวาดกลัวยิ่งนัก จึงตรัสด้วยเสียงสะอื้นเครือ
5.25.3
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुमर्हति।
कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः ॥ ५.२५.३ ॥
หญิงมนุษย์ไม่สมควรเป็นภรรยาของรากษส หากพวกเจ้าปรารถนาจะกินข้าเสียก็กินเถิด ข้าจะไม่ทำตามที่พวกเจ้าพูด
5.25.4
सा राक्षसीमध्यगता सीता सुरसुतोपमा।
न शर्म लेभे शोकार्ता रावणेनेव भर्त्सिता ॥ ५.२५.४ ॥
พระนางสีดาประทับอยู่ท่ามกลางเหล่านางรากษสี ทรงงามดุจธิดาของเทวดา แต่ไม่พบความสงบใจในความทุกข์โศก ทรงเป็นดุจผู้ถูกท้าวราวณะเองตำหนิ
5.25.5
वेपते स्माधिकं सीता विशन्तीवांगमात्मनः।
वने यूथपरिभ्रष्टा मृगी कोकैरिवार्दिता ॥ ५.२५.५ ॥
พระนางสีดาสั่นเทาอย่างยิ่ง ดุจจะจมลงไปในร่างของตน เหมือนกวางตัวเมียที่พลัดจากฝูงในป่า ถูกหมาป่าไล่ต้อน
5.25.6
सा त्वशोकस्य विपुलां शाखामालम्ब्य पुष्पिताम्।
चिन्तयामास शोकेन भर्तारं भग्नमानसा ॥ ५.२५.६ ॥
แล้วพระนางจับกิ่งอโศกอันกว้างใหญ่และออกดอกบาน ทรงโศกเศร้าด้วยใจที่แตกร้าว ทรงระลึกถึงพระสวามี
5.25.7
सा स्नापयन्ती विपुलौ स्तनौ नेत्रजलस्रवैः।
चिन्तयन्ती न शोकस्य तदान्तमधिगच्छति ॥ ५.२५.७ ॥
พระนางทรงชำระเต้านมอันอวบใหญ่ด้วยสายน้ำตา ไม่พบจุดสิ้นสุดแห่งความโศก จึงทรงครุ่นคิดอยู่เช่นนั้น
5.25.8
सा वेपमाना पतिता प्रवाते कदली यथा।
राक्षसीनां भयत्रस्ता विवर्णवदनाभवत् ॥ ५.२५.८ ॥
พระนางสั่นเทาและล้มลงดุจต้นกล้วยที่ต้องลม ทรงหวาดกลัวเหล่านางรากษส พระพักตร์จึงซีดเผือด
5.25.9
तस्याः सा दीर्घबहुला वेपन्त्याः सीतया तदा।
ददृशे कम्पिता वेणी व्यालीव परिसर्पती ॥ ५.२५.९ ॥
ตอนนั้น เปียยาวและหนาของพระนางสีดาผู้กำลังสั่นเทาปรากฏให้เห็นสะบัดไหว ดุจงูที่เลื้อยไป
5.25.10
सा निःश्वसन्ती शोकार्ता कोपोपहतचेतना।
आर्ता व्यसृजदश्रूणि मैथिली विललाप च ॥ ५.२५.१० ॥
พระนางไวเทหีทรงถอนพระทัยถอนใจ ทรงเศร้าโศก พระสติถูกความโกรธและความทุกข์กระทบ ทรงหลั่งน้ำพระเนตรและทรงคร่ำครวญ
5.25.11
हा रामेति च दुःखार्ता हा पुनर्लक्ष्मणेति च।
हा श्वश्रूर्मम कौसल्ये हा सुमित्रेति भामिनी ॥ ५.२५.११ ॥
พระนางทรงคร่ำครวญว่า "ว้า พระราม!" ด้วยความทุกข์ระทม แล้วว่า "ว้า พระลักษมณ์!" และว่า "ว้า พระแม่สัสสู เกาศัลยา! ว้า สุมิตรา!" หญิงผู้งดงามทรงคร่ำครวญเช่นนั้น
5.25.12
लोकप्रवादः सत्योऽयं पण्डितैः समुदाहृतः।
अकाले दुर्लभो मृत्युः स्त्रिया वा पुरुषस्य वा ॥ ५.२५.१२ ॥
คำพังเพยของชาวโลกนี้เป็นความจริง ดังที่บัณฑิตได้กล่าวไว้ว่า ความตายในเวลาที่ไม่ควรตายนั้นหาได้ยาก ไม่ว่าจะสำหรับหญิงหรือชาย
5.25.13
यत्राहमाभिः क्रूराभी राक्षसीभिरिहार्दिता।
जीवामि हीना रामेण मुहूर्तमपि दुःखिता ॥ ५.२५.१३ ॥
ที่นี่ ข้าถูกเหล่านางรากษสีโหดร้ายเหล่านี้ทรมาน ขาดพระรามและเศร้าโศก ข้ายังมีชีวิตอยู่เพียงชั่วครู่เท่านั้น
5.25.14
एषाल्पपुण्या कृपणा विनशिष्याम्यनाथवत्।
समुद्रमध्ये नौः पूर्णा वायुवेगैरिवाहता ॥ ५.२५.१४ ॥
ข้าผู้มีบุญน้อยและน่าสงสาร จะพินาศไปเหมือนผู้ไร้ที่พึ่ง เหมือนเรือบรรทุกเต็มลำกลางมหาสมุทร ถูกแรงลมพัดกระหน่ำ
5.25.15
भर्तारं तमपश्यन्ती राक्षसीवशमागता।
सीदामि खलु शोकेन कूलं तोयहतं यथा ॥ ५.२५.१५ ॥
เมื่อไม่เห็นพระสวามี ข้าตกอยู่ใต้อำนาจของนางรากษสี ข้ากำลังจมลงในความโศกเศร้าอย่างแท้จริง ดุจฝั่งแม่น้ำที่ถูกน้ำซัด
5.25.16
तं पद्मदलपत्राक्षं सिंहविक्रान्तगामिनम्।
धन्याः पश्यन्ति मे नाथं कृतज्ञं प्रियवादिनम् ॥ ५.२५.१६ ॥
ผู้โชคดีเหล่านั้นได้เห็นที่รักของข้า พระผู้เป็นนาถาของข้า ผู้มีดวงเนตรดุจกลีบบัวและก้าวเดินอย่างสิงห์ ผู้รู้คุณและพูดจาอ่อนหวาน
5.25.17
सर्वथा तेन हीनाया रामेण विदितात्मना।
तीक्ष्णं विषमिवास्वाद्य दुर्लभं मम जीवनम् ॥ ५.२५.१७ ॥
สำหรับข้า ผู้ขาดพระรามโดยสิ้นเชิง พระผู้รู้จักพระองค์เอง ชีวิตของข้าก็กลายเป็นสิ่งที่ยากจะทนไหว ดุจได้ลิ้มรสยาพิษอันร้ายแรง
5.25.18
कीदृशं तु महापापं मया देहान्तरे कृतम्।
तेनेदं प्राप्यते घोरं महादुःखं सुदारुणम् ॥ ५.२५.१८ ॥
ข้าได้กระทำบาปอันใหญ่หลวงเช่นไรในร่างก่อน จึงต้องได้รับความทุกข์อันน่าสะพรึง ยิ่งใหญ่ และน่ากลัวยิ่งนี้
5.25.19
जीवितं त्यक्तुमिच्छामि शोकेन महता वृता।
राक्षसीभिश्च रक्षन्त्या रामो नासाद्यते मया ॥ ५.२५.१९ ॥
ข้าปรารถนาจะสละชีวิต ถูกความโศกอันใหญ่หลวงล้อมรอบ เพราะถูกเหล่านางรากษสีคุมขัง ข้าจึงไม่อาจไปถึงพระราม
5.25.20
धिगस्तु खलु मानुष्यं धिगस्तु परवश्यताम्।
न शक्यं यत् परित्यक्तुमात्मच्छन्देन जीवितम् ॥ ५.२५.२० ॥
ความเป็นมนุษย์นั้นน่าละอายจริงหนอ การต้องพึ่งพาผู้อื่นก็น่าละอายยิ่ง ข้าไม่อาจสละชีวิตได้ตามใจตนเอง