Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.25.1
अथ तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु।
राक्षसीनामसौम्यानां रुरोद जनकात्मजा ॥ ५.२५.१ ॥
Während die Rākṣasī viele harte und grausame Worte sprachen, weinte Sītā, die Tochter Janakas.
5.25.2
एवमुक्ता तु वैदेही राक्षसीभिर्मनस्विनी।
उवाच परमत्रस्ता बाष्पगद्गदया गिरा ॥ ५.२५.२ ॥
So angesprochen von den Rākṣasī, sprach die hochsinnige Vaidehī, sehr verängstigt, mit tränenerstickter Stimme.
5.25.3
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुमर्हति।
कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः ॥ ५.२५.३ ॥
Eine Menschenfrau ist nicht geeignet, die Gattin eines Rākṣasa zu werden. Fresst mich alle, wenn ihr wollt; ich werde euren Willen nicht tun.
5.25.4
सा राक्षसीमध्यगता सीता सुरसुतोपमा।
न शर्म लेभे शोकार्ता रावणेनेव भर्त्सिता ॥ ५.२५.४ ॥
Sītā, inmitten der Rākṣasī sitzend und einer Göttertochter gleich, fand in ihrem Kummer keinen Trost; sie war, als hätte Rāvaṇa selbst sie getadelt.
5.25.5
वेपते स्माधिकं सीता विशन्तीवांगमात्मनः।
वने यूथपरिभ्रष्टा मृगी कोकैरिवार्दिता ॥ ५.२५.५ ॥
Sītā zitterte heftig, als wollte sie in ihren eigenen Körper versinken, wie eine im Wald von der Herde getrennte Hirschkuh, von Wölfen gehetzt.
5.25.6
सा त्वशोकस्य विपुलां शाखामालम्ब्य पुष्पिताम्।
चिन्तयामास शोकेन भर्तारं भग्नमानसा ॥ ५.२५.६ ॥
Dann hielt sie sich an einem breiten, blühenden Ast des Aśoka-Baumes fest und dachte, das Herz gebrochen und voller Kummer, an ihren Gatten.
5.25.7
सा स्नापयन्ती विपुलौ स्तनौ नेत्रजलस्रवैः।
चिन्तयन्ती न शोकस्य तदान्तमधिगच्छति ॥ ५.२५.७ ॥
Ihre breiten Brüste mit Strömen von Tränen benetzend und kein Ende ihres Kummers findend, sann sie unablässig nach.
5.25.8
सा वेपमाना पतिता प्रवाते कदली यथा।
राक्षसीनां भयत्रस्ता विवर्णवदनाभवत् ॥ ५.२५.८ ॥
Zitternd und niedergesunken wie ein Bananenbaum im Wind, von Furcht vor den Rākṣasī erschüttert, wurde ihr Gesicht bleich.
5.25.9
तस्याः सा दीर्घबहुला वेपन्त्याः सीतया तदा।
ददृशे कम्पिता वेणी व्यालीव परिसर्पती ॥ ५.२५.९ ॥
Da sah man ihren langen, dichten Zopf der zitternden Sītā zittern, wie eine kriechende Schlange.
5.25.10
सा निःश्वसन्ती शोकार्ता कोपोपहतचेतना।
आर्ता व्यसृजदश्रूणि मैथिली विललाप च ॥ ५.२५.१० ॥
Seufzend, von Kummer gequält, den Geist von Zorn und Qual getroffen, vergoss die Maithilī Tränen und klagte.
5.25.11
हा रामेति च दुःखार्ता हा पुनर्लक्ष्मणेति च।
हा श्वश्रूर्मम कौसल्ये हा सुमित्रेति भामिनी ॥ ५.२५.११ ॥
Im Schmerz klagte sie: »Ach, Rāma!«, dann wieder: »Ach, Lakṣmaṇa!«, und: »Ach, meine Schwiegermutter Kausalyā! Ach, Sumitrā!«, so klagte die schöne Frau.
5.25.12
लोकप्रवादः सत्योऽयं पण्डितैः समुदाहृतः।
अकाले दुर्लभो मृत्युः स्त्रिया वा पुरुषस्य वा ॥ ५.२५.१२ ॥
Dieses Sprichwort, von den Gelehrten verkündet, ist wahr: Ein Tod zur Unzeit ist schwer zu erlangen, für eine Frau wie für einen Mann.
5.25.13
यत्राहमाभिः क्रूराभी राक्षसीभिरिहार्दिता।
जीवामि हीना रामेण मुहूर्तमपि दुःखिता ॥ ५.२५.१३ ॥
Hier, von diesen grausamen Rākṣasī gequält, ohne Rāma und in Kummer, lebe ich auch nur einen Augenblick.
5.25.14
एषाल्पपुण्या कृपणा विनशिष्याम्यनाथवत्।
समुद्रमध्ये नौः पूर्णा वायुवेगैरिवाहता ॥ ५.२५.१४ ॥
Mit geringem Verdienst und elend werde ich zugrunde gehen wie eine Schutzlose, wie ein beladenes Boot inmitten des Ozeans, vom Wind geschlagen.
5.25.15
भर्तारं तमपश्यन्ती राक्षसीवशमागता।
सीदामि खलु शोकेन कूलं तोयहतं यथा ॥ ५.२५.१५ ॥
Da ich meinen Gemahl nicht sehe und in die Gewalt der Rākṣasī geraten bin, sinke ich wahrlich vor Kummer dahin, wie ein vom Wasser geschlagenes Ufer.
5.25.16
तं पद्मदलपत्राक्षं सिंहविक्रान्तगामिनम्।
धन्याः पश्यन्ति मे नाथं कृतज्ञं प्रियवादिनम् ॥ ५.२५.१६ ॥
Jene Glücklichen sehen meinen Herrn, mit lotusblattgleichen Augen, löwenschreitend, dankbar und sanft in der Rede.
5.25.17
सर्वथा तेन हीनाया रामेण विदितात्मना।
तीक्ष्णं विषमिवास्वाद्य दुर्लभं मम जीवनम् ॥ ५.२५.१७ ॥
Für mich, ganz ohne Rāma, den Selbsterkenntnisvollen, ist mein Leben schwer geworden, als hätte ich ein scharfes Gift gekostet.
5.25.18
कीदृशं तु महापापं मया देहान्तरे कृतम्।
तेनेदं प्राप्यते घोरं महादुःखं सुदारुणम् ॥ ५.२५.१८ ॥
Welche große Sünde habe ich in einem früheren Körper begangen, dass mir dieser schreckliche, große und überaus grausame Kummer zuteil wird?
5.25.19
जीवितं त्यक्तुमिच्छामि शोकेन महता वृता।
राक्षसीभिश्च रक्षन्त्या रामो नासाद्यते मया ॥ ५.२५.१९ ॥
Von großem Kummer umfangen, möchte ich das Leben aufgeben, denn von den Rākṣasī bewacht, kann ich Rāma nicht erreichen.
5.25.20
धिगस्तु खलु मानुष्यं धिगस्तु परवश्यताम्।
न शक्यं यत् परित्यक्तुमात्मच्छन्देन जीवितम् ॥ ५.२५.२० ॥
Schande über das menschliche Dasein, Schande über die Abhängigkeit von anderen! Es ist mir nicht möglich, nach eigenem Willen das Leben aufzugeben.