Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.27.1
इत्युक्ताः सीतया घोरं राक्षस्यः क्रोधमूर्च्छिताः।
काश्चिज्जग्मुस्तदाख्यातुं रावणस्य दुरात्मनः ॥ ५.२७.१ ॥
So von Sītā angesprochen, gingen einige der Rākṣasī-Frauen, von Zorn überwältigt, fort, um es dem bösen Rāvaṇa zu berichten.
5.27.2
ततः सीतामुपागम्य राक्षस्यो भीमदर्शनाः।
पुनः परुषमेकार्थमनर्थार्थमथाब्रुवन् ॥ ५.२७.२ ॥
Da traten die furchterregend aussehenden Rākṣasī zu Sītā und sprachen, mit demselben Ziel, erneut harte und unheilvolle Worte.
5.27.3
अद्येदानीं तवानार्ये सीते पापविनिश्चये।
राक्षस्यो भक्षयिष्यन्ति मांसमेतद् यथासुखम् ॥ ५.२७.३ ॥
"O unedle Sītā, du Entschluss des Bösen! Heute noch werden die Rākṣasī dein Fleisch nach Belieben verschlingen."
5.27.4
सीतां ताभिरनार्याभिर्दृष्ट्वा संतर्जितां तदा।
राक्षसी त्रिजटा वृद्धा प्रबुद्धा वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.२७.४ ॥
Als sie sah, wie Sītā von jenen unedlen Frauen bedroht wurde, sprach die alte Rākṣasī Trijaṭā, die nun erwacht war, diese Worte.
5.27.5
आत्मानं खादतानार्या न सीतां भक्षयिष्यथ।
जनकस्य सुतामिष्टां स्नुषां दशरथस्य च ॥ ५.२७.५ ॥
"Ihr unedlen Frauen, verschlingt euch selbst! Sītā werdet ihr nicht verschlingen. Sie ist die geliebte Tochter Janakas und die Schwiegertochter Daśarathas."
5.27.6
स्वप्नो ह्यद्य मया दृष्टो दारुणो रोमहर्षणः।
राक्षसानामभावाय भर्तुरस्या भवाय च ॥ ५.२७.६ ॥
"Heute habe ich einen schrecklichen, haarsträubenden Traum gesehen, der den Untergang der Rākṣasa und das Wohl ihres Gemahls ankündigt."
5.27.7
एवमुक्तास्त्रिजटया राक्षस्यः क्रोधमूर्च्छिताः।
सर्वा एवाब्रुवन् भीतास्त्रिजटां तामिदं वचः ॥ ५.२७.७ ॥
So angesprochen von Trijaṭā, sprachen alle Rākṣasī-Frauen, von Zorn überwältigt und doch verängstigt, zu Trijaṭā diese Worte.
5.27.8
कथयस्व त्वया दृष्टः स्वप्नोऽयं कीदृशो निशि।
तासां श्रुत्वा तु वचनं राक्षसीनां मुखोद्गतम् ॥ ५.२७.८ ॥
Erzähle, was für einen Traum du in der Nacht gesehen hast. Als er die Worte der Rākṣasī-Frauen gehört hatte, die aus ihrem Mund kamen.
5.27.9
उवाच वचनं काले त्रिजटा स्वप्नसंश्रितम्।
गजदन्तमयीं दिव्यां शिबिकामन्तरिक्षगाम् ॥ ५.२७.९ ॥
Da sprach Trijaṭā zur rechten Zeit diese Worte über den Traum: eine göttliche Sänfte aus Elfenbein, die durch den Himmel zieht.
5.27.10
युक्तां वाजिसहस्रेण स्वयमास्थाय राघवः।
शुक्लमाल्याम्बरधरो लक्ष्मणेन समागतः ॥ ५.२७.१० ॥
In jener Sänfte, vor die tausend Pferde gespannt waren, hatte sich Rāghava selbst niedergelassen, in weißen Girlanden und Gewändern, und kam zusammen mit Lakṣmaṇa.
5.27.11
स्वप्ने चाद्य मया दृष्टा सीता शुक्लाम्बरावृता।
सागरेण परिक्षिप्तं श्वेतपर्वतमास्थिता ॥ ५.२७.११ ॥
Und heute sah ich im Traum Sītā, in weiße Gewänder gehüllt, auf einem weißen Berg sitzen, der vom Ozean umgeben war.
5.27.12
रामेण संगता सीता भास्करेण प्रभा यथा।
राघवश्च पुनर्दृष्टश्चतुर्दन्तं महागजम् ॥ ५.२७.१२ ॥
Sītā, mit Rāma vereint, war wie der Glanz mit der Sonne. Und wieder sah ich Rāghava auf einem großen Elefanten mit vier Stoßzähnen.
5.27.13
आरूढः शैलसंकाशं चकास सहलक्ष्मणः।
ततस्तु सूर्यसंकाशौ दीप्यमानौ स्वतेजसा ॥ ५.२७.१३ ॥
Auf einem bergähnlichen Elefanten reitend, strahlte er zusammen mit Lakṣmaṇa. Dann leuchteten die beiden, der Sonne gleich, mit ihrem eigenen Glanz.
5.27.14
शुक्लमाल्याम्बरधरौ जानकीं पर्युपस्थितौ।
ततस्तस्य नगस्याग्रे ह्याकाशस्थस्य दन्तिनः ॥ ५.२७.१४ ॥
Beide, weiße Girlanden und Gewänder tragend, traten zu Jānakī. Dann, auf dem Gipfel jenes Berges, auf jenem Elefanten, der am Himmel stand.
5.27.15
भर्त्रा परिगृहीतस्य जानकी स्कन्धमाश्रिता।
भर्तुरङ्कात् समुत्पत्य ततः कमललोचना ॥ ५.२७.१५ ॥
Jānakī, von ihrem Gemahl umarmt, lehnte an seiner Schulter. Dann sprang die lotusäugige aus dem Schoß ihres Gemahls empor.
5.27.16
चन्द्रसूर्यौ मया दृष्टा पाणिभ्यां परिमार्जती।
ततस्ताभ्यां कुमाराभ्यामास्थितः स गजोत्तमः।
सीतया च विशालाक्ष्या लङ्काया उपरि स्थितः ॥ ५.२७.१६ ॥
Ich sah den Mond und die Sonne, und ich sah sie, wie sie sie mit ihren Händen abwischte. Dann stand er mit jenen beiden Prinzen auf dem edlen Elefanten, zusammen mit der weitäugigen Sītā, über Laṅkā.
5.27.17
पाण्डुरर्षभयुक्तेन रथेनाष्टयुजा स्वयम्।
इहोपयातः काकुत्स्थः सीतया सह भार्यया ॥ ५.२७.१७ ॥
Kākutstha selbst ist hierher gekommen, auf einem Wagen, von weißen Stieren gezogen und mit acht Pferden bespannt, zusammen mit Sītā, seiner Gemahlin.
5.27.18
शुक्लमाल्याम्बरधरो लक्ष्मणेन सहागतः।
ततोऽन्यत्र मया दृष्टो रामः सत्यपराक्रमः ॥ ५.२७.१८ ॥
In weißen Girlanden und Gewändern ist er zusammen mit Lakṣmaṇa gekommen. Und anderswo sah ich Rāma, den Mann von wahrer Tapferkeit.
5.27.19
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा सीतया सह वीर्यवान्।
आरुह्य पुष्पकं दिव्यं विमानं सूर्यसंनिभम् ॥ ५.२७.१९ ॥
Mit Lakṣmaṇa, seinem Bruder, und mit Sītā bestieg der Tapfere den göttlichen Luftwagen Puṣpaka, der der Sonne gleicht.
5.27.20
उत्तरां दिशमालोच्य प्रस्थितः पुरुषोत्तमः।
एवं स्वप्ने मया दृष्टो रामो विष्णुपराक्रमः ॥ ५.२७.२० ॥
Nach Norden blickend brach der beste der Männer auf. So sah ich im Traum Rāma, dessen Tapferkeit der Viṣṇus glich.
5.27.21
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा सीतया सह भार्यया।
न हि रामो महातेजाः शक्यो जेतुं सुरासुरैः ॥ ५.२७.२१ ॥
Rāma von großem Glanz, mit seinem Bruder Lakṣmaṇa und seiner Gattin Sītā, kann wahrlich nicht einmal von Göttern und Dämonen besiegt werden.
5.27.22
राक्षसैर्वापि चान्यैर्वा स्वर्गः पापजनैरिव।
रावणश्च मया दृष्टो मुण्डस्तैलसमुक्षितः ॥ ५.२७.२२ ॥
Wie der Himmel von Rākṣasas oder anderen Sündern erobert werden könnte. Und ich sah Rāvaṇa, kahlköpfig, mit Öl gesalbt.
5.27.23
रक्तवासाः पिबन्मत्तः करवीरकृतस्रजः।
विमानात् पुष्पकादद्य रावणः पतितः क्षितौ ॥ ५.२७.२३ ॥
In rote Gewänder gekleidet, trinkend, berauscht, Girlanden von Oleander tragend, ist Rāvaṇa heute vom Luftwagen Puṣpaka zu Boden gestürzt.
5.27.24
कृष्यमाणः स्त्रिया मुण्डो दृष्टः कृष्णाम्बरः पुनः।
रथेन खरयुक्तेन रक्तमाल्यानुलेपनः ॥ ५.२७.२४ ॥
Von einer Frau geschleift, kahlköpfig, in schwarze Gewänder gekleidet, sah ich Rāvaṇa wieder — auf einem Wagen mit Eseln bespannt, mit roten Girlanden und Salben.
5.27.25
पिबंस्तैलं हसन्नृत्यन् भ्रान्तचित्ताकुलेन्द्रियः।
गर्दभेन ययौ शीघ्रं दक्षिणां दिशमास्थितः ॥ ५.२७.२५ ॥
Öl trinkend, lachend und tanzend, mit verwirrtem Geist und verstörten Sinnen, ritt er schnell auf einem Esel in die südliche Richtung davon.
5.27.26
पुनरेव मया दृष्टो रावणो राक्षसेश्वरः।
पतितोऽवाक्शिरा भूमौ गर्दभाद् भयमोहितः ॥ ५.२७.२६ ॥
Wieder sah ich Rāvaṇa, den Herrn der Rākṣasas, vom Esel kopfüber zu Boden gestürzt, von Furcht verwirrt.
5.27.27
सहसोत्थाय सम्भ्रान्तो भयार्तो मदविह्वलः।
उन्मत्तरूपो दिग्वासा दुर्वाक्यं प्रलपन् बहु ॥ ५.२७.२७ ॥
Plötzlich aufspringend, aufgeregt, von Angst gequält, vom Rausch verwirrt, mit dem Aussehen eines Wahnsinnigen und nackt, faselte er viele üble Worte.
5.27.28
दुर्गन्धं दुःसहं घोरं तिमिरं नरकोपमम्।
मलपङ्कं प्रविश्याशु मग्नस्तत्र स रावणः ॥ ५.२७.२८ ॥
In einen stinkenden, unerträglichen, schrecklichen, finsteren Schlammsumpf aus Unrat, dem Hölle gleich, eintretend, versank Rāvaṇa dort sogleich.
5.27.29
प्रस्थितो दक्षिणामाशां प्रविष्टोऽकर्दमं ह्रदम्।
कण्ठे बद्ध्वा दशग्रीवं प्रमदा रक्तवासिनी ॥ ५.२७.२९ ॥
In die südliche Richtung aufbrechend, betrat er einen schlammlosen Teich; dort band eine rot gekleidete Frau dem zehnhalsigen Rāvaṇa ein Seil um den Hals und zog ihn.
5.27.30
काली कर्दमलिप्तांगी दिशं याम्यां प्रकर्षति।
एवं तत्र मया दृष्टः कुम्भकर्णो महाबलः ॥ ५.२७.३० ॥
Eine dunkle Frau, deren Glieder mit Schlamm beschmiert waren, zog ihn in die südliche Richtung. So sah ich dort auch den überaus starken Kumbhakarṇa.
5.27.31
रावणस्य सुताः सर्वे मुण्डास्तैलसमुक्षिताः।
वराहेण दशग्रीवः शिशुमारेण चेन्द्रजित् ॥ ५.२७.३१ ॥
Alle Söhne Rāvaṇas waren kahlköpfig und mit Öl eingerieben; der Zehnhalsige ritt einen Eber, und Indrajit einen Delfin.
5.27.32
उष्ट्रेण कुम्भकर्णश्च प्रयातो दक्षिणां दिशम्।
एकस्तत्र मया दृष्टः श्वेतच्छत्रो विभीषणः ॥ ५.२७.३२ ॥
Kumbhakarṇa war auf einem Kamel nach Süden gezogen; und dort sah ich einen: Vibhīṣaṇa, mit weißem Schirm.
5.27.33
शुक्लमाल्याम्बरधरः शुक्लगन्धानुलेपनः।
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैर्नृत्तगीतैरलंकृतः ॥ ५.२७.३३ ॥
In weiße Girlanden und Gewänder gekleidet, mit weißem Duft gesalbt, war er geschmückt mit dem Schall von Muscheln und Pauken, mit Tanz und Gesang.
5.27.34
आरुह्य शैलसंकाशं मेघस्तनितनिःस्वनम्।
चतुर्दन्तं गजं दिव्यमास्ते तत्र विभीषणः ॥ ५.२७.३४ ॥
Auf einen göttlichen Elefanten gestiegen, einem Berg gleich, mit dem Brüllen donnernder Wolken, vierzähnig, sitzt dort Vibhīṣaṇa.
5.27.35
चतुर्भिः सचिवैः सार्धं वैहायसमुपस्थितः ॥ ५.२७.३५ ॥
Zusammen mit vier Ministern erschien Vibhīṣaṇa, durch die Luft herankommend.
5.27.36
समाजश्च महान् वृत्तो गीतवादित्रनिःस्वनः।
पिबतां रक्तमाल्यानां रक्षसां रक्तवाससाम् ॥ ५.२७.३६ ॥
Eine große Versammlung von Rākṣasas war im Gange, die tranken, rote Girlanden und rote Gewänder trugen, mit dem Klang von Gesang und Instrumenten.
5.27.37
लङ्का चेयं पुरी रम्या सवाजिरथकुञ्जरा।
सागरे पतिता दृष्टा भग्नगोपुरतोरणा ॥ ५.२७.३७ ॥
Diese herrliche Stadt Laṅkā, mit ihren Pferden, Wagen und Elefanten, wurde im Meer liegend gesehen, ihre Tore und Bögen zerbrochen.
5.27.38
लङ्का दृष्टा मया स्वप्ने रावणेनाभिरक्षिता।
दग्धा रामस्य दूतेन वानरेण तरस्विना ॥ ५.२७.३८ ॥
Im Traum sah ich Laṅkā, von Rāvaṇa bewacht; sie wurde vom mächtigen Affen, dem Boten Rāmas, verbrannt.
5.27.39
पीत्वा तैलं प्रमत्ताश्च प्रहसन्त्यो महास्वनाः।
लङ्कायां भस्मरूक्षायां सर्वा राक्षसयोषितः ॥ ५.२७.३९ ॥
Nachdem sie Öl getrunken hatten, berauscht und laut lachend, waren alle Rākṣasa-Frauen in Laṅkā, vom Aschenstaub ausgetrocknet.
5.27.40
कुम्भकर्णादयश्चेमे सर्वे राक्षसपुंगवाः।
रक्तं निवसनं गृह्य प्रविष्टा गोमयह्रदम् ॥ ५.२७.४० ॥
Kumbhakarṇa und alle diese Besten der Rākṣasa nahmen rote Gewänder und traten in einen Teich aus Kuhdung.
5.27.41
अपगच्छत पश्यध्वं सीतामाप्नोति राघवः।
घातयेत् परमामर्षी युष्मान् सार्धं हि राक्षसैः ॥ ५.२७.४१ ॥
Geht weg! Seht, Rāghava wird Sītā erlangen; im größten Zorn wird er euch zusammen mit den Rākṣasa erschlagen.
5.27.42
प्रियां बहुमतां भार्यां वनवासमनुव्रताम्।
भर्त्सितां तर्जितां वापि नानुमंस्यति राघवः ॥ ५.२७.४२ ॥
Selbst wenn seine geliebte, hochgeachtete Gemahlin, die ihm ins Waldexil folgte, getadelt oder bedroht wird, wird Rāghava dies nicht billigen.
5.27.43
तदलं क्रूरवाक्यैश्च सान्त्वमेवाभिधीयताम्।
अभियाचाम वैदेहीमेतद्धि मम रोचते ॥ ५.२७.४३ ॥
Genug der grausamen Worte; nur tröstende Rede soll gesprochen werden. Lasst uns Vaidehī anflehen — das gefällt mir.
5.27.44
यस्या ह्येवंविधः स्वप्नो दुःखितायाः प्रदृश्यते।
सा दुःखैर्बहुभिर्मुक्ता प्रियं प्राप्नोत्यनुत्तमम् ॥ ५.२७.४४ ॥
Der Betrübten, der ein solcher Traum erscheint, wird von vielen Leiden befreit und erlangt höchste Freude.
5.27.45
भर्त्सितामपि याचध्वं राक्षस्यः किं विवक्षया।
राघवाद्धि भयं घोरं राक्षसानामुपस्थितम् ॥ ५.२७.४५ ॥
O Rākṣasīs, obwohl sie geschmäht wurde, flehet sie an — was nützt der Wunsch zu reden? Von Rāghava ist den Rākṣasas ein schrecklicher Schrecken gekommen.
5.27.46
प्रणिपातप्रसन्ना हि मैथिली जनकात्मजा।
अलमेषा परित्रातुं राक्षस्यो महतो भयात् ॥ ५.२७.४६ ॥
Maithilī, die Tochter Janakas, wird durch Niederwerfung erfreut; sie allein vermag euch, o Rākṣasīs, vor dieser großen Furcht zu schützen.
5.27.47
अपि चास्या विशालाक्ष्या न किंचिदुपलक्षये।
विरूपमपि चांगेषु सुसूक्ष्ममपि लक्षणम् ॥ ५.२७.४७ ॥
Doch an den Gliedern dieser Großäugigen erkenne ich nichts Unrechtes; selbst das feinste Zeichen erscheint nicht ungünstig.
5.27.48
छायावैगुण्यमात्रं तु शङ्के दुःखमुपस्थितम्।
अदुःखार्हामिमां देवीं वैहायसमुपस्थिताम् ॥ ५.२७.४८ ॥
Doch ich vermute nur aus einem Mangel an ihrem Schatten, dass Leid über sie gekommen ist. Diese Göttin, die des Leids nicht würdig ist, ist vom Himmel hierher gekommen.
5.27.49
अर्थसिद्धिं तु वैदेह्याः पश्याम्यहमुपस्थिताम्।
राक्षसेन्द्रविनाशं च विजयं राघवस्य च ॥ ५.२७.४९ ॥
Ich sehe die Erfüllung von Vaidehīs Ziel nahen, die Vernichtung des Herrn der Rākṣasas und den Sieg Rāghavas.
5.27.50
निमित्तभूतमेतत् तु श्रोतुमस्या महत् प्रियम्।
दृश्यते च स्फुरच्चक्षुः पद्मपत्रमिवायतम् ॥ ५.२७.५० ॥
Dies ist ein Zeichen, dass sie eine große, erfreuliche Nachricht hören wird; ihr Auge zuckt, lang und weit wie ein Lotosblatt.
5.27.51
ईषद्धि हृषितो वास्या दक्षिणाया ह्यदक्षिणः।
अकस्मादेव वैदेह्या बाहुरेकः प्रकम्पते ॥ ५.२७.५१ ॥
Ihre rechte Schulter zuckt leicht vor Freude, und plötzlich zittert einer ihrer linken Arme.
5.27.52
करेणुहस्तप्रतिमः सव्यश्चोरुरनुत्तमः।
वेपन् कथयतीवास्या राघवं पुरतः स्थितम् ॥ ५.२७.५२ ॥
Ihr linker Oberschenkel, dem Rüssel eines Elefanten gleich, ist überaus vortrefflich; zitternd scheint er von Rāghava zu sprechen, der vor ihr steht.
5.27.53
पक्षी च शाखानिलयं प्रविष्टः
पुनः पुनश्चोत्तमसान्त्ववादी।
सुस्वागतां वाचमुदीरयाणः
पुनः पुनश्चोदयतीव हृष्टः ॥ ५.२७.५३ ॥
Jener Vogel, der in den Zweigen wohnt, tritt immer wieder ein und spricht höchst tröstende Worte; und wie erfreut drängt er sie immer wieder.
5.27.54
ततः सा ह्रीमती बाला भर्तुर्विजयहर्षिता।
अवोचद् यदि तत् तथ्यं भवेयं शरणं हि वः ॥ ५.२७.५४ ॥
Da sprach jene schamhafte junge Frau, erfreut über den Sieg ihres Gatten: 'Wenn dies wahr ist, will ich euch wahrlich eine Zuflucht sein.'