رامايانا فالميكي · السارغا 6.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.114.1
तमुवाच महाप्राज्ञः सोऽभिवाद्य प्लवङ्गमः।
रामं कमलपत्राक्षं वरं सर्वधनुष्मताम् ॥ ६.११४.१ ॥
فحيّاه ذلك القرد الحكيم بإجلال، ثم قال لراما ذي العينين كبتلات اللوتس، أفضل جميع الرماة.
6.114.2
यन्निमित्तोऽयमारम्भः कर्मणां यः फलोदयः।
तां देवीं शोकसंतप्तां द्रष्टुमर्हसि मैथिलीम् ॥ ६.११४.२ ॥
من أجلها كان هذا السعي وثمرة هذه الأفعال، فينبغي أن تنظر إلى تلك الإلهة ميثيلي المعذّبة بالحزن.
6.114.3
सा हि शोकसमाविष्टा बाष्पपर्याकुलेक्षणा।
मैथिली विजयं श्रुत्वा द्रष्टुं त्वामभिकांक्षति ॥ ६.११४.३ ॥
إنها، وقد غلبها الحزن، وعيناها مضطربتان بالدموع، وقد سمعت بانتصارك، ميثيلي تتمنى أن تراك.
6.114.4
पूर्वकात् प्रत्ययाच्चाहमुक्तो विश्वस्तया तया।
द्रष्टुमिच्छामि भर्तारमिति पर्याकुलेक्षणा ॥ ६.११४.४ ॥
من ثقة سابقة، وقد وثقت بي، قالت لي؛ وبعينين مضطربتين قالت: «أتمنى أن أرى زوجي».
6.114.5
एवमुक्तो हनुमता रामो धर्मभृतां वरः।
आगच्छत् सहसा ध्यानमीषद्बाष्पपरिप्लुतः ॥ ६.११४.५ ॥
ولما خاطبه هنومان بذلك، غرق راما، أفضل حفظة الدهرما، فجأة في التفكر، وقد فاضت عيناه قليلًا بالدموع.
6.114.6
स दीर्घमभिनिःश्वस्य जगतीमवलोकयन्।
उवाच मेघसंकाशं विभीषणमुपस्थितम् ॥ ६.११४.६ ॥
فتنهّد تنهيدة طويلة، ناظرًا إلى الأرض، وقال لفيبهيشانا الحاضر أمامه، الذي يشبه السحاب.
6.114.7
दिव्याङ्गरागां वैदेहीं दिव्याभरणभूषिताम्।
इह सीतां शिरःस्नातामुपस्थापय मा चिरम् ॥ ६.११४.७ ॥
أحضِر هنا دون تأخير سيتا الفيدهيّة، مدهونةً بالعطور الإلهية ومزيّنةً بالحلي الإلهية، بعد أن تُغسل رأسها.
6.114.8
एवमुक्तस्तु रामेण त्वरमाणो विभीषणः।
प्रविश्यान्तःपुरं सीतां स्त्रीभिः स्वाभिरचोदयत् ॥ ६.११४.८ ॥
وبعد أن قال له راما ذلك، دخل فيبهيشانا المتعجّل الحرملك، وأمر نساءه بتهيئة سيتا.
6.114.9
ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वोवाच विभीषणः।
मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिः श्रीमान् विनीतो राक्षसेश्वरः ॥ ६.११४.९ ॥
فلما رأى سيتا ذات الحظ العظيم، رفع فيبهيشانا، ملك الراكشاسا المهيب المتواضع، كفّيه المضمومتين فوق رأسه، وقال.
6.114.10
दिव्याङ्गरागा वैदेहि दिव्याभरणभूषिता।
यानमारोह भद्रं ते भर्ता त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ ६.११४.१० ॥
يا فيدهيّة، مدهونةً بالعطور الإلهية ومزيّنةً بالحلي الإلهية، اصعدي المركبة. ليكن الخير معك. زوجك يريد أن يراك.
6.114.11
एवमुक्ता तु वैदेही प्रत्युवाच विभीषणम्।
अस्नात्वा द्रष्टुमिच्छामि भर्तारं राक्षसेश्वर ॥ ६.११४.११ ॥
فلما خوطبت بذلك، أجابت فيدهيّة فيبهيشانا: «يا ملك الراكشاسا، أريد أن أرى زوجي دون أن أغتسل.»
6.114.12
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच विभीषणः।
यथाऽऽह रामो भर्ता ते तत् तथा कर्तुमर्हसि ॥ ६.११४.१२ ॥
فلما سمع فيبهيشانا كلامها أجاب: «كما قال زوجك راما، فعليك أن تفعلي.»
6.114.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा मैथिली पतिदेवता।
भर्तृभक्त्यावृता साध्वी तथेति प्रत्यभाषत ॥ ६.११४.१३ ॥
فلما سمعت كلامه، ردّت ميثيلي، التي تعبد زوجها كإله، الفاضلة المتحلّية بالإخلاص لزوجها، قائلة: «ليكن ذلك».
6.114.14
ततः सीतां शिरःस्नातां संयुक्तां प्रतिकर्मणा।
महार्हाभरणोपेतां महार्हाम्बरधारिणीम् ॥ ६.११४.१४ ॥
ثم أُعدّت سيتا، وقد اغتسلت وتزينت بالعطور ومستحضرات التجميل، وتحلّت بحلي ثمينة، وارتدت ثيابًا فاخرة.
6.114.15
आरोप्य शिबिकां दीप्तां परार्घ्याम्बरसंवृताम्।
रक्षोभिर्बहुभिर्गुप्तामाजहार विभीषणः ॥ ६.११४.१५ ॥
وضع فيبهيشانا سيتا في محفّة لامعة مغطّاة بقماش ثمين للغاية، وأتى بها محروسةً بكثير من الرakshasas.
6.114.16
सोऽभिगम्य महात्मानं ज्ञात्वापि ध्यानमास्थितम्।
प्रणतश्च प्रहृष्टश्च प्राप्तां सीतां न्यवेदयत् ॥ ६.११४.१६ ॥
اقترب من العظيم النفس، وإن كان يعلم أنه منغمس في التأمل، فانحنى فرحاً وأبلغه بوصول سيتا.
6.114.17
तामागतामुपश्रुत्य रक्षोगृहचिरोषिताम्।
रोषं हर्षं च दैन्यं च राघवः प्राप शत्रुहा ॥ ६.११४.१७ ॥
وحين سمع بوصولها وبمكوثها زمناً طويلاً في دار الرakshasas، شعر راغافا قاهر الأعداء بالغضب والفرح والأسى معاً.
6.114.18
ततो यानगतां सीतां सविमर्शं विचारयन्।
विभीषणमिदं वाक्यमहृष्टो राघवोऽब्रवीत् ॥ ६.११४.१८ ॥
ثم، وهو يتأمل بعناية في سيتا الجالسة في المركبة، دون أن يفرح، قال راغافا هذه الكلمات لفيبهيشانا.
6.114.19
राक्षसाधिपते सौम्य नित्यं मद्विजये रत।
वैदेही संनिकर्षं मे क्षिप्रं समभिगच्छतु ॥ ६.११४.१९ ॥
يا سيد الراكشاسا، أيها الرقيق، المتفاني دائما في انتصاري، ليُحضَر إليّ فيدهي سريعا.
6.114.20
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य विभीषणः।
तूर्णमुत्सारणं तत्र कारयामास धर्मवित् ॥ ६.११४.२० ॥
لما سمع فيبهيشانا، العارف بالدارما، كلام راغافا، أمر على الفور بإبعاد الجمع هناك.
6.114.21
कञ्चुकोष्णीषिणस्तत्र वेत्रझर्झरपाणयः।
उत्सारयन्तस्तान् योधान् समन्तात् परिचक्रमुः ॥ ६.११४.२१ ॥
كانوا يرتدون القمصان والعمائم، وفي أيديهم عصي من القصب وقضبان ترن، يجوبون المكان من كل جانب ويبعدون أولئك المحاربين.
6.114.22
ऋक्षाणां वानराणां च राक्षसानां च सर्वशः।
वृन्दान्युत्सार्यमाणानि दूरमुत्तस्थुरन्ततः ॥ ६.११४.२२ ॥
تراجعت فرق الدببة والقرود والراكشاسا جميعها، وهي تُبعد من كل جانب، فابتعدت بعيدا وتوقفت في النهاية.
6.114.23
तेषामुत्सार्यमाणानां निःस्वनः सुमहानभूत्।
वायुनोद्धूयमानस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ ६.११४.२३ ॥
حين أُبعدوا، ارتفعت جلبة عظيمة، كهدير البحر إذا حركته الريح.
6.114.24
उत्सार्यमाणांस्तान् दृष्ट्वा समन्ताज्जातसम्भ्रमान्।
दाक्षिण्यात्तदमर्षाच्च वारयामास राघवः ॥ ६.११४.२४ ॥
لما رأى راغافا أولئك مضطربين ومُبعدين من كل جانب، كفّهم بدافع الرأفة، وبسبب غضبهم أيضا.
6.114.25
संरम्भाच्चाब्रवीद् रामश्चक्षुषा प्रदहन्निव।
विभीषणं महाप्राज्ञं सोपालम्भमिदं वचः ॥ ६.११४.२५ ॥
قال راما في غضب، كأنه يحرقه بعينيه، لفيبهيشانا الحكيم الجليل، بهذه الكلمات الملومة:
6.114.26
किमर्थं मामनादृत्य क्लिश्यतेऽयं त्वया जनः।
निवर्तयैनमुद्वेगं जनोऽयं स्वजनो मम ॥ ६.११४.२६ ॥
لماذا تُعذّب هؤلاء القوم متجاهلاً إياي؟ أوقِف هذا الاضطراب؛ فهؤلاء القوم أهلي.
6.114.27
न गृहाणि न वस्त्राणि न प्राकारस्तिरस्क्रिया।
नेदृशा राजसत्कारा वृत्तमावरणं स्त्रियाः ॥ ६.११४.२७ ॥
ليست البيوت ولا الثياب ولا الأسوار ولا الستور، ولا مثل هذه التكريمات الملكية — بل سلوك المرأة هو سترها.
6.114.28
व्यसनेषु न कृच्छ्रेषु न युद्धेषु स्वयंवरे।
न क्रतौ नो विवाहे वा दर्शनं दूष्यते स्त्रियाः ॥ ६.११४.२८ ॥
في النوائب والشدائد والحروب وفي السوايامفارا والقرابين والأعراس، لا يُعاب النظر إلى المرأة.
6.114.29
सैषा विपद्गता चैव कृच्छ्रेण च समन्विता।
दर्शने नास्ति दोषोऽस्या मत्समीपे विशेषतः ॥ ६.११४.२९ ॥
وقعت هذه المرأة في النازلة وأحاطت بها الشدّة؛ فلا عيب في رؤيتها، لا سيما وهي قريبة مني.
6.114.30
विसृज्य शिबिकां तस्मात् पद्भ्यामेवापसर्पतु।
समीपे मम वैदेहीं पश्यन्त्वेते वनौकसः ॥ ६.११४.३० ॥
فلتترك تلك المحفّة وتنزل على قدميها؛ ولْيَرَ هؤلاء سكان الغابة وَيْدِهِي قريبة مني.
6.114.31
एवमुक्तस्तु रामेण सविमर्शो विभीषणः।
रामस्योपानयत् सीतां संनिकर्षं विनीतवत् ॥ ६.११४.३१ ॥
فلما قال له راما ذلك، قاد فيبهيشانا وهو متأمل، في أدب، سيتا إلى قرب راما.
6.114.32
ततो लक्ष्मणसुग्रीवौ हनूमांश्च प्लवङ्गमः।
निशम्य वाक्यं रामस्य बभूवुर्व्यथिता भृशम् ॥ ६.११४.३२ ॥
فحزن لكشمانا وسوغريفا والقرد هانومان كثيرا لما سمعوا كلمات راما.
6.114.33
कलत्रनिरपेक्षैश्च इङ्गितैरस्य दारुणैः।
अप्रीतमिव सीतायां तर्कयन्ति स्म राघवम् ॥ ६.११४.३३ ॥
ومن إشاراته القاسية، غير المبالية بزوجته، ظنوا أن راغافا غير راض عن سيتا.
6.114.34
लज्जया त्ववलीयन्ती स्वेषु गात्रेषु मैथिली।
विभीषणेनानुगता भर्तारं साभ्यवर्तत ॥ ६.११४.३४ ॥
وقد انكمشت سيتا خجلا في أعضائها، وتبعها فيبهيشانا حتى اقتربت من زوجها.
6.114.35
विस्मयाच्च प्रहर्षाच्च स्नेहाच्च पतिदेवता।
उदैक्षत मुखं भर्तुः सौम्यं सौम्यतरानना ॥ ६.११४.३५ ॥
من الدهشة والفرح والمحبة، نظرت سيتا، التي تعبد زوجها كإله، إلى وجهه الوديع، وكان وجهها أكثر وداعة.
6.114.36
अथ समपनुदन्मनःक्लमं सा
सुचिरमदृष्टमुदीक्ष्य वै प्रियस्य।
वदनमुदितपूर्णचन्द्रकान्तं
विमलशशाङ्कनिभानना तदाऽऽसीत् ॥ ६.११४.३६ ॥
ولما رأت أخيرا وجه حبيبها، الذي لم تره زمنا طويلا، مشرقا كالقمر البدر حين يطلع، أزالت تماما إعياء قلبها؛ فصار وجهها كالقمر الصافي.