வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.114.1
तमुवाच महाप्राज्ञः सोऽभिवाद्य प्लवङ्गमः।
रामं कमलपत्राक्षं वरं सर्वधनुष्मताम् ॥ ६.११४.१ ॥
மகாப்ராஜ்ஞரான அந்த வானரன் அவரை வணங்கி, தாமரைக் கண்ணன் ராமரிடம், அனைத்து வில்வீரர்களிலும் சிறந்தவரிடம், கூறினான்.
6.114.2
यन्निमित्तोऽयमारम्भः कर्मणां यः फलोदयः।
तां देवीं शोकसंतप्तां द्रष्टुमर्हसि मैथिलीम् ॥ ६.११४.२ ॥
இந்தச் செயல்களின் முயற்சியும் பலனும் எவளுக்காக நிகழ்ந்ததோ, துயரால் வாடும் அந்த தேவி மைதிலியை நீர் காண வேண்டும்.
6.114.3
सा हि शोकसमाविष्टा बाष्पपर्याकुलेक्षणा।
मैथिली विजयं श्रुत्वा द्रष्टुं त्वामभिकांक्षति ॥ ६.११४.३ ॥
துயரில் ஆழ்ந்து, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் இருக்கும் மைதிலி, உமது வெற்றியைக் கேட்டு, உம்மைக் காண ஆவல் கொள்கிறாள்.
6.114.4
पूर्वकात् प्रत्ययाच्चाहमुक्तो विश्वस्तया तया।
द्रष्टुमिच्छामि भर्तारमिति पर्याकुलेक्षणा ॥ ६.११४.४ ॥
முன்பிருந்த நம்பிக்கையால் நம்பிக்கையுடன் அவள் என்னிடம் சொன்னாள்; கலங்கிய கண்களுடன் அவள், 'என் கணவரைக் காண விரும்புகிறேன்' என்றாள்.
6.114.5
एवमुक्तो हनुमता रामो धर्मभृतां वरः।
आगच्छत् सहसा ध्यानमीषद्बाष्पपरिप्लुतः ॥ ६.११४.५ ॥
அனுமனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அறம் காப்போரில் சிறந்த ராமர் திடீரென ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்; அவர் கண்கள் சற்றே கண்ணீரால் நிறைந்தன.
6.114.6
स दीर्घमभिनिःश्वस्य जगतीमवलोकयन्।
उवाच मेघसंकाशं विभीषणमुपस्थितम् ॥ ६.११४.६ ॥
அவர் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு, பூமியை நோக்கியவராய், மேகம் போன்ற நிறமுடைய அருகில் நின்ற விபீஷணரிடம் கூறினார்.
6.114.7
दिव्याङ्गरागां वैदेहीं दिव्याभरणभूषिताम्।
इह सीतां शिरःस्नातामुपस्थापय मा चिरम् ॥ ६.११४.७ ॥
தெய்வீக அங்கராகம் பூசி, தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வைதேகி சீதையை, தலை நீராட்டி, இங்கே தாமதமின்றி கொண்டு வா.
6.114.8
एवमुक्तस्तु रामेण त्वरमाणो विभीषणः।
प्रविश्यान्तःपुरं सीतां स्त्रीभिः स्वाभिरचोदयत् ॥ ६.११४.८ ॥
ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், விரைந்த விபீஷணன் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து, தன் பெண்களைக் கொண்டு சீதையை ஆயத்தப்படுத்தினான்.
6.114.9
ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वोवाच विभीषणः।
मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिः श्रीमान् विनीतो राक्षसेश्वरः ॥ ६.११४.९ ॥
பின்னர் மகாபாகியான சீதையைக் கண்டு, தலைக்கு மேல் கைகூப்பிய, பணிவுள்ள, செல்வமிக்க ராட்சசத் தலைவன் விபீஷணன் கூறினான்.
6.114.10
दिव्याङ्गरागा वैदेहि दिव्याभरणभूषिता।
यानमारोह भद्रं ते भर्ता त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ ६.११४.१० ॥
தெய்வீக அங்கராகம் பூசி, தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வைதேகியே, வாகனத்தில் ஏறு; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; உன் கணவர் உன்னைக் காண விரும்புகிறார்.
6.114.11
एवमुक्ता तु वैदेही प्रत्युवाच विभीषणम्।
अस्नात्वा द्रष्टुमिच्छामि भर्तारं राक्षसेश्वर ॥ ६.११४.११ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் வைதேகி விபீஷணனுக்குப் பதிலளித்தாள்: 'ராட்சசத் தலைவனே, நீராடாமலேயே என் கணவரைக் காண விரும்புகிறேன்.'
6.114.12
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच विभीषणः।
यथाऽऽह रामो भर्ता ते तत् तथा कर्तुमर्हसि ॥ ६.११४.१२ ॥
அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட விபீஷணன் பதிலளித்தான்: 'உன் கணவர் ராமன் கூறியபடி அவ்வாறே நீ செய்வது தகும்.'
6.114.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा मैथिली पतिदेवता।
भर्तृभक्त्यावृता साध्वी तथेति प्रत्यभाषत ॥ ६.११४.१३ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட, கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட மைதிலி, கணவர் மீதான பக்தியால் நிறைந்த கற்புடைய சீதை, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று பதிலளித்தாள்.
6.114.14
ततः सीतां शिरःस्नातां संयुक्तां प्रतिकर्मणा।
महार्हाभरणोपेतां महार्हाम्बरधारिणीम् ॥ ६.११४.१४ ॥
பின்னர், தலை நீராடி, அலங்காரத்துடன் அமைந்து, விலை மிக்க அணிகலன்கள் அணிந்து, விலை உயர்ந்த ஆடை உடுத்திய சீதையை (அலங்கரித்தனர்).
6.114.15
आरोप्य शिबिकां दीप्तां परार्घ्याम्बरसंवृताम्।
रक्षोभिर्बहुभिर्गुप्तामाजहार विभीषणः ॥ ६.११४.१५ ॥
ஒளிரும், மிக உயர்ந்த துணியால் மூடப்பட்ட பல்லக்கில் சீதையை ஏற்றி, பல ராட்சசர்களால் காக்கப்பட்டவளாக விபீஷணன் அழைத்து வந்தான்.
6.114.16
सोऽभिगम्य महात्मानं ज्ञात्वापि ध्यानमास्थितम्।
प्रणतश्च प्रहृष्टश्च प्राप्तां सीतां न्यवेदयत् ॥ ६.११४.१६ ॥
அவன் மகாத்மாவை அணுகினான்; அவர் தியானத்தில் இருப்பதை அறிந்திருந்தும், வணங்கி மகிழ்ச்சியுடன் வந்தடைந்த சீதையைப் பற்றித் தெரிவித்தான்.
6.114.17
तामागतामुपश्रुत्य रक्षोगृहचिरोषिताम्।
रोषं हर्षं च दैन्यं च राघवः प्राप शत्रुहा ॥ ६.११४.१७ ॥
அவள் வந்ததையும், ராட்சச இல்லத்தில் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்ததையும் கேட்ட எதிரிகளை அழிக்கும் ராகவன் கோபம், மகிழ்ச்சி, துயரம் ஆகிய மூன்றையும் அடைந்தான்.
6.114.18
ततो यानगतां सीतां सविमर्शं विचारयन्।
विभीषणमिदं वाक्यमहृष्टो राघवोऽब्रवीत् ॥ ६.११४.१८ ॥
பின்னர், வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த சீதையைப் பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்தவனாய், மகிழ்ச்சியின்றி, ராகவன் விபீஷணனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
6.114.19
राक्षसाधिपते सौम्य नित्यं मद्विजये रत।
वैदेही संनिकर्षं मे क्षिप्रं समभिगच्छतु ॥ ६.११४.१९ ॥
அரக்கர் தலைவனே, நல்லவனே! எப்போதும் என் வெற்றிக்காக உழைத்தவனே, வைதேகி விரைவில் என் அருகில் வரட்டும்.
6.114.20
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य विभीषणः।
तूर्णमुत्सारणं तत्र कारयामास धर्मवित् ॥ ६.११४.२० ॥
ராகவனின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட தர்மம் அறிந்த விபீஷணன் உடனே அங்கு கூட்டத்தை விலக்க ஏற்பாடு செய்தான்.
6.114.21
कञ्चुकोष्णीषिणस्तत्र वेत्रझर्झरपाणयः।
उत्सारयन्तस्तान् योधान् समन्तात् परिचक्रमुः ॥ ६.११४.२१ ॥
சட்டையும் தலைப்பாகையும் அணிந்து, கையில் பிரம்பு மற்றும் கைக்கோல்களுடன் இருந்தவர்கள் அங்கே அந்த வீரர்களைச் சுற்றிலும் விலக்கிக் கொண்டு சென்றனர்.
6.114.22
ऋक्षाणां वानराणां च राक्षसानां च सर्वशः।
वृन्दान्युत्सार्यमाणानि दूरमुत्तस्थुरन्ततः ॥ ६.११४.२२ ॥
கரடிகள், குரங்குகள் மற்றும் அரக்கர்களின் எல்லாப் படைப்பிரிவுகளும், விலக்கப்பட்டு, தொலைவில் சென்று கடைசியில் நின்றன.
6.114.23
तेषामुत्सार्यमाणानां निःस्वनः सुमहानभूत्।
वायुनोद्धूयमानस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ ६.११४.२३ ॥
அவர்கள் விலக்கப்பட்டபோது மிகப்பெரிய ஒலி எழுந்தது; காற்றால் கிளர்ந்தெழும் கடலின் முழக்கம் போல.
6.114.24
उत्सार्यमाणांस्तान् दृष्ट्वा समन्ताज्जातसम्भ्रमान्।
दाक्षिण्यात्तदमर्षाच्च वारयामास राघवः ॥ ६.११४.२४ ॥
எல்லா பக்கங்களிலும் கலங்கிப்போய், விலக்கப்படும் அவர்களைக் கண்ட ராகவன், கருணையாலும் அவர்களின் சினத்தாலும் அவர்களைத் தடுத்தான்.
6.114.25
संरम्भाच्चाब्रवीद् रामश्चक्षुषा प्रदहन्निव।
विभीषणं महाप्राज्ञं सोपालम्भमिदं वचः ॥ ६.११४.२५ ॥
கோபத்தால் ராமன் கண்களால் எரிப்பவர் போல, மிகுந்த அறிவுடைய விபீஷணனிடம் நிந்தனையுடன் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
6.114.26
किमर्थं मामनादृत्य क्लिश्यतेऽयं त्वया जनः।
निवर्तयैनमुद्वेगं जनोऽयं स्वजनो मम ॥ ६.११४.२६ ॥
என்னை மதிக்காமல் நீ ஏன் இந்த மக்களை வருத்துகிறாய்? இந்தத் துயரத்தைத் திருப்பு; இம்மக்கள் என் சொந்த மக்கள்.
6.114.27
न गृहाणि न वस्त्राणि न प्राकारस्तिरस्क्रिया।
नेदृशा राजसत्कारा वृत्तमावरणं स्त्रियाः ॥ ६.११४.२७ ॥
வீடுகளும் இல்லை, ஆடைகளும் இல்லை, மதிற்சுவரும் இல்லை, திரைமறைப்பும் இல்லை; இத்தகைய அரச மரியாதையும் இல்லை — பெண்ணின் நடத்தையே அவளுடைய மறைப்பு.
6.114.28
व्यसनेषु न कृच्छ्रेषु न युद्धेषु स्वयंवरे।
न क्रतौ नो विवाहे वा दर्शनं दूष्यते स्त्रियाः ॥ ६.११४.२८ ॥
இடர்களிலும், கஷ்டங்களிலும், போர்களிலும், சுயம்வரத்திலும், யாகத்திலும், திருமணத்திலும் — பெண்ணைக் காண்பது குற்றமாகக் கருதப்படுவதில்லை.
6.114.29
सैषा विपद्गता चैव कृच्छ्रेण च समन्विता।
दर्शने नास्ति दोषोऽस्या मत्समीपे विशेषतः ॥ ६.११४.२९ ॥
இவள் இடரில் சிக்கி கஷ்டத்தோடு இருக்கிறாள்; இவளைக் காண்பதில் குற்றமில்லை, குறிப்பாக என் அருகில் இருக்கும்போது.
6.114.30
विसृज्य शिबिकां तस्मात् पद्भ्यामेवापसर्पतु।
समीपे मम वैदेहीं पश्यन्त्वेते वनौकसः ॥ ६.११४.३० ॥
அந்தப் பல்லக்கை விட்டு அவள் நடந்தே இறங்கட்டும்; என் அருகில் வைதேகியை இந்த வனவாசிகள் காணட்டும்.
6.114.31
एवमुक्तस्तु रामेण सविमर्शो विभीषणः।
रामस्योपानयत् सीतां संनिकर्षं विनीतवत् ॥ ६.११४.३१ ॥
ராமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ஆலோசனையுடன் இருந்த விபீஷணன் பணிவுடன் சீதையை ராமனின் அருகே கொண்டு நிறுத்தினான்.
6.114.32
ततो लक्ष्मणसुग्रीवौ हनूमांश्च प्लवङ्गमः।
निशम्य वाक्यं रामस्य बभूवुर्व्यथिता भृशम् ॥ ६.११४.३२ ॥
பின்னர் லக்ஷ்மணனும் சுக்ரீவனும் குரங்கு ஹனுமானும் ராமனின் சொற்களைக் கேட்டு மிகவும் வருந்தினர்.
6.114.33
कलत्रनिरपेक्षैश्च इङ्गितैरस्य दारुणैः।
अप्रीतमिव सीतायां तर्कयन्ति स्म राघवम् ॥ ६.११४.३३ ॥
மனைவியைப் பொருட்படுத்தாத, கடுமையான அவருடைய சைகைகளால், ராகவன் சீதையின் மேல் அதிருப்தி கொண்டவர் போலும் என்று அவர்கள் ஊகித்தனர்.
6.114.34
लज्जया त्ववलीयन्ती स्वेषु गात्रेषु मैथिली।
विभीषणेनानुगता भर्तारं साभ्यवर्तत ॥ ६.११४.३४ ॥
வெட்கத்தால் தன் உறுப்புகளுக்குள் குறுகிய மைதிலி, விபீஷணனுடன் தொடர்ந்து வந்து கணவனை அணுகினாள்.
6.114.35
विस्मयाच्च प्रहर्षाच्च स्नेहाच्च पतिदेवता।
उदैक्षत मुखं भर्तुः सौम्यं सौम्यतरानना ॥ ६.११४.३५ ॥
வியப்பாலும், மகிழ்ச்சியாலும், அன்பாலும் கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட சீதை கணவனின் அமைதியான முகத்தை நோக்கினாள்; அவள் முகமும் மேலும் அமைதியாக இருந்தது.
6.114.36
अथ समपनुदन्मनःक्लमं सा
सुचिरमदृष्टमुदीक्ष्य वै प्रियस्य।
वदनमुदितपूर्णचन्द्रकान्तं
विमलशशाङ्कनिभानना तदाऽऽसीत् ॥ ६.११४.३६ ॥
நீண்ட காலமாகக் காணாமல் இருந்த அன்புக்குரியவனின் முகத்தைக் கண்டதும், உதித்த முழுநிலவின் ஒளியுடைய அந்த முகத்தைக் கண்டு, அவள் மனச்சோர்வை முற்றிலும் போக்கினாள்; அப்போது அவள் முகம் தூய சந்திரனைப் போல் ஆனது.