Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.114.1
तमुवाच महाप्राज्ञः सोऽभिवाद्य प्लवङ्गमः।
रामं कमलपत्राक्षं वरं सर्वधनुष्मताम् ॥ ६.११४.१ ॥
Der sehr weise Affe grüßte ehrerbietig und sprach zu Rāma, dem lotusblätteräugigen, dem besten aller Bogenschützen.
6.114.2
यन्निमित्तोऽयमारम्भः कर्मणां यः फलोदयः।
तां देवीं शोकसंतप्तां द्रष्टुमर्हसि मैथिलीम् ॥ ६.११४.२ ॥
Um deretwillen dieses Unternehmen und die Frucht dieser Taten geschah, du solltest jene Göttin Maithilī sehen, von Kummer gepeinigt.
6.114.3
सा हि शोकसमाविष्टा बाष्पपर्याकुलेक्षणा।
मैथिली विजयं श्रुत्वा द्रष्टुं त्वामभिकांक्षति ॥ ६.११४.३ ॥
Sie, von Kummer übermannt, mit tränenverschleierten Augen, Maithilī, hat von deinem Sieg gehört und sehnt sich danach, dich zu sehen.
6.114.4
पूर्वकात् प्रत्ययाच्चाहमुक्तो विश्वस्तया तया।
द्रष्टुमिच्छामि भर्तारमिति पर्याकुलेक्षणा ॥ ६.११४.४ ॥
Aufgrund früheren Vertrauens und vertrauend sagte sie es mir; mit verstörten Augen sprach sie: »Ich wünsche, meinen Gemahl zu sehen.«
6.114.5
एवमुक्तो हनुमता रामो धर्मभृतां वरः।
आगच्छत् सहसा ध्यानमीषद्बाष्पपरिप्लुतः ॥ ६.११४.५ ॥
So von Hanumān angesprochen, versank Rāma, der Beste unter den Hütern des Dharma, plötzlich in Nachdenken, seine Augen leicht von Tränen überflutet.
6.114.6
स दीर्घमभिनिःश्वस्य जगतीमवलोकयन्।
उवाच मेघसंकाशं विभीषणमुपस्थितम् ॥ ६.११४.६ ॥
Er, einen langen Seufzer ausstoßend und die Erde betrachtend, sprach zu Vibhīṣaṇa, der vor ihm stand, wolkengleich an Gestalt.
6.114.7
दिव्याङ्गरागां वैदेहीं दिव्याभरणभूषिताम्।
इह सीतां शिरःस्नातामुपस्थापय मा चिरम् ॥ ६.११४.७ ॥
Bring Sītā, die Vaidehī, mit göttlichen Salben gesalbt und mit göttlichem Schmuck geschmückt, nachdem ihr Haupt gebadet ist, ohne Verzug hierher.
6.114.8
एवमुक्तस्तु रामेण त्वरमाणो विभीषणः।
प्रविश्यान्तःपुरं सीतां स्त्रीभिः स्वाभिरचोदयत् ॥ ६.११४.८ ॥
So angesprochen von Rāma, trat der eilige Vibhīṣaṇa in die inneren Gemächer und ließ Sītā durch seine eigenen Frauen herrichten.
6.114.9
ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वोवाच विभीषणः।
मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिः श्रीमान् विनीतो राक्षसेश्वरः ॥ ६.११४.९ ॥
Als er die hochbegnadete Sītā sah, sprach Vibhīṣaṇa, der Herr der Rākṣasas, glanzvoll und demütig, mit über dem Haupt gefalteten Händen.
6.114.10
दिव्याङ्गरागा वैदेहि दिव्याभरणभूषिता।
यानमारोह भद्रं ते भर्ता त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ ६.११४.१० ॥
O Vaidehī, mit göttlichen Salben gesalbt und mit göttlichem Schmuck geschmückt, besteige das Gefährt. Möge es dir wohlergehen. Dein Gemahl wünscht dich zu sehen.
6.114.11
एवमुक्ता तु वैदेही प्रत्युवाच विभीषणम्।
अस्नात्वा द्रष्टुमिच्छामि भर्तारं राक्षसेश्वर ॥ ६.११४.११ ॥
So angesprochen antwortete Vaidehī Vibhīṣaṇa: 'Herr der Rākṣasas, ich möchte meinen Gemahl sehen, ohne mich gebadet zu haben.'
6.114.12
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच विभीषणः।
यथाऽऽह रामो भर्ता ते तत् तथा कर्तुमर्हसि ॥ ६.११४.१२ ॥
Nachdem er ihre Worte gehört hatte, antwortete Vibhīṣaṇa: 'Wie dein Gemahl Rāma gesagt hat, so sollst du handeln.'
6.114.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा मैथिली पतिदेवता।
भर्तृभक्त्यावृता साध्वी तथेति प्रत्यभाषत ॥ ६.११४.१३ ॥
Als sie seine Worte hörte, antwortete Maithilī, die ihren Gemahl als Gott verehrte, die tugendhafte, von Hingabe an den Gatten erfüllte: "So sei es."
6.114.14
ततः सीतां शिरःस्नातां संयुक्तां प्रतिकर्मणा।
महार्हाभरणोपेतां महार्हाम्बरधारिणीम् ॥ ६.११४.१४ ॥
Dann wurde Sītā, deren Haupt gebadet war, geschmückt mit Pflegemitteln, mit kostbarem Schmuck versehen und in kostbare Gewänder gekleidet, bereitgemacht.
6.114.15
आरोप्य शिबिकां दीप्तां परार्घ्याम्बरसंवृताम्।
रक्षोभिर्बहुभिर्गुप्तामाजहार विभीषणः ॥ ६.११४.१५ ॥
Nachdem er Sītā in eine glänzende Sänfte gesetzt hatte, die mit einem äußerst kostbaren Tuch bedeckt war, brachte Vibhīṣaṇa sie, von vielen Rākṣasas bewacht.
6.114.16
सोऽभिगम्य महात्मानं ज्ञात्वापि ध्यानमास्थितम्।
प्रणतश्च प्रहृष्टश्च प्राप्तां सीतां न्यवेदयत् ॥ ६.११४.१६ ॥
Er trat zu dem Großgesinnten, und obwohl er wusste, dass dieser in Gedanken versunken war, verneigte er sich freudig und meldete die Ankunft Sītās.
6.114.17
तामागतामुपश्रुत्य रक्षोगृहचिरोषिताम्।
रोषं हर्षं च दैन्यं च राघवः प्राप शत्रुहा ॥ ६.११४.१७ ॥
Als er hörte, dass sie gekommen war und lange im Haus der Rākṣasas gewohnt hatte, empfand Rāghava, der Feindetöter, Zorn, Freude und Niedergeschlagenheit zugleich.
6.114.18
ततो यानगतां सीतां सविमर्शं विचारयन्।
विभीषणमिदं वाक्यमहृष्टो राघवोऽब्रवीत् ॥ ६.११४.१८ ॥
Dann, nachdenklich über die im Wagen sitzende Sītā grübelnd, nicht froh gestimmt, sprach Rāghava diese Worte zu Vibhīṣaṇa.
6.114.19
राक्षसाधिपते सौम्य नित्यं मद्विजये रत।
वैदेही संनिकर्षं मे क्षिप्रं समभिगच्छतु ॥ ६.११४.१९ ॥
O Herr der Rākṣasas, Sanfter, stets meinem Sieg ergeben, möge Vaidehī rasch in meine Nähe gebracht werden.
6.114.20
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य विभीषणः।
तूर्णमुत्सारणं तत्र कारयामास धर्मवित् ॥ ६.११४.२० ॥
Als Vibhīṣaṇa, der Kenner des Dharma, diese Worte Rāghavas hörte, ließ er sogleich die Menge dort entfernen.
6.114.21
कञ्चुकोष्णीषिणस्तत्र वेत्रझर्झरपाणयः।
उत्सारयन्तस्तान् योधान् समन्तात् परिचक्रमुः ॥ ६.११४.२१ ॥
In Gewändern und Turbanen, mit Rohrstöcken und klappernden Stäben in den Händen, gingen sie dort ringsum und drängten die Krieger zurück.
6.114.22
ऋक्षाणां वानराणां च राक्षसानां च सर्वशः।
वृन्दान्युत्सार्यमाणानि दूरमुत्तस्थुरन्ततः ॥ ६.११४.२२ ॥
Die Scharen der Bären, Affen und Rākṣasas, von allen Seiten fortgetrieben, zogen sich weit zurück und standen schließlich still.
6.114.23
तेषामुत्सार्यमाणानां निःस्वनः सुमहानभूत्।
वायुनोद्धूयमानस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ ६.११४.२३ ॥
Als sie fortgetrieben wurden, erhob sich ein gewaltiges Getöse, wie das Brausen des vom Wind aufgewühlten Ozeans.
6.114.24
उत्सार्यमाणांस्तान् दृष्ट्वा समन्ताज्जातसम्भ्रमान्।
दाक्षिण्यात्तदमर्षाच्च वारयामास राघवः ॥ ६.११४.२४ ॥
Als er sah, dass sie von allen Seiten aufgeregt und fortgetrieben wurden, hielt Rāghava sie zurück, aus Güte und wegen ihres Unwillens.
6.114.25
संरम्भाच्चाब्रवीद् रामश्चक्षुषा प्रदहन्निव।
विभीषणं महाप्राज्ञं सोपालम्भमिदं वचः ॥ ६.११४.२५ ॥
Im Zorn sprach Rāma, als würde er mit den Augen brennen, diese vorwurfsvollen Worte zu dem hochweisen Vibhīṣaṇa.
6.114.26
किमर्थं मामनादृत्य क्लिश्यतेऽयं त्वया जनः।
निवर्तयैनमुद्वेगं जनोऽयं स्वजनो मम ॥ ६.११४.२६ ॥
Warum quälst du diese Leute, mich missachtend? Halte diese Qual an; diese Leute sind die Meinen.
6.114.27
न गृहाणि न वस्त्राणि न प्राकारस्तिरस्क्रिया।
नेदृशा राजसत्कारा वृत्तमावरणं स्त्रियाः ॥ ६.११४.२७ ॥
Nicht Häuser, nicht Gewänder, nicht Mauern, nicht Schirme; nicht solche königlichen Ehren — das Verhalten einer Frau ist ihre Hülle.
6.114.28
व्यसनेषु न कृच्छ्रेषु न युद्धेषु स्वयंवरे।
न क्रतौ नो विवाहे वा दर्शनं दूष्यते स्त्रियाः ॥ ६.११४.२८ ॥
In Unglück, in Not, in Schlachten, bei einem Svayaṃvara, bei einem Opfer oder bei einer Hochzeit wird der Anblick einer Frau nicht getadelt.
6.114.29
सैषा विपद्गता चैव कृच्छ्रेण च समन्विता।
दर्शने नास्ति दोषोऽस्या मत्समीपे विशेषतः ॥ ६.११४.२९ ॥
Diese Frau ist in Unglück geraten und von Not umgeben; es liegt keine Schuld darin, sie zu sehen, zumal in meiner Nähe.
6.114.30
विसृज्य शिबिकां तस्मात् पद्भ्यामेवापसर्पतु।
समीपे मम वैदेहीं पश्यन्त्वेते वनौकसः ॥ ६.११४.३० ॥
Sie soll die Sänfte verlassen und zu Fuß herabsteigen; diese Waldbewohner sollen Vaidehī in meiner Nähe sehen.
6.114.31
एवमुक्तस्तु रामेण सविमर्शो विभीषणः।
रामस्योपानयत् सीतां संनिकर्षं विनीतवत् ॥ ६.११४.३१ ॥
So angesprochen von Rāma, führte Vibhīṣaṇa, nachdenklich, Sītā ehrerbietig nahe zu Rāma.
6.114.32
ततो लक्ष्मणसुग्रीवौ हनूमांश्च प्लवङ्गमः।
निशम्य वाक्यं रामस्य बभूवुर्व्यथिता भृशम् ॥ ६.११४.३२ ॥
Da waren Lakṣmaṇa, Sugrīva und der Affe Hanumān, als sie Rāmas Worte gehört hatten, tief betrübt.
6.114.33
कलत्रनिरपेक्षैश्च इङ्गितैरस्य दारुणैः।
अप्रीतमिव सीतायां तर्कयन्ति स्म राघवम् ॥ ६.११४.३३ ॥
Aus seinen harten, gegenüber seiner Gemahlin gleichgültigen Gebärden schlossen sie, dass Rāghava mit Sītā unzufrieden sei.
6.114.34
लज्जया त्ववलीयन्ती स्वेषु गात्रेषु मैथिली।
विभीषणेनानुगता भर्तारं साभ्यवर्तत ॥ ६.११४.३४ ॥
Vor Scham in sich zusammengesunken, näherte sich Maithilī, von Vibhīṣaṇa begleitet, ihrem Gemahl.
6.114.35
विस्मयाच्च प्रहर्षाच्च स्नेहाच्च पतिदेवता।
उदैक्षत मुखं भर्तुः सौम्यं सौम्यतरानना ॥ ६.११४.३५ ॥
Aus Staunen, Freude und Zuneigung blickte Sītā, ihrem Gemahl als Gott ergeben, auf sein sanftes Antlitz; ihr eigenes Antlitz war noch sanfter.
6.114.36
अथ समपनुदन्मनःक्लमं सा
सुचिरमदृष्टमुदीक्ष्य वै प्रियस्य।
वदनमुदितपूर्णचन्द्रकान्तं
विमलशशाङ्कनिभानना तदाऽऽसीत् ॥ ६.११४.३६ ॥
Als sie das lange nicht gesehene Antlitz ihres Geliebten erblickte, strahlend wie der aufgehende Vollmond, vertrieb sie gänzlich die Mattigkeit ihres Herzens; da war ihr Antlitz wie der reine Mond.