Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 6.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.114.1
तमुवाच महाप्राज्ञः सोऽभिवाद्य प्लवङ्गमः।
रामं कमलपत्राक्षं वरं सर्वधनुष्मताम् ॥ ६.११४.१ ॥
O macaco muito sábio, tendo-o saudado com reverência, falou a Rāma, de olhos como pétalas de lótus, o melhor de todos os arqueiros.
6.114.2
यन्निमित्तोऽयमारम्भः कर्मणां यः फलोदयः।
तां देवीं शोकसंतप्तां द्रष्टुमर्हसि मैथिलीम् ॥ ६.११४.२ ॥
Por causa de quem é este empreendimento e o fruto destas ações, deves ver aquela deusa Maithilī, atormentada pela dor.
6.114.3
सा हि शोकसमाविष्टा बाष्पपर्याकुलेक्षणा।
मैथिली विजयं श्रुत्वा द्रष्टुं त्वामभिकांक्षति ॥ ६.११४.३ ॥
Ela, tomada pela dor, com os olhos turvados de lágrimas, Maithilī, ao ouvir da tua vitória, anseia por ver-te.
6.114.4
पूर्वकात् प्रत्ययाच्चाहमुक्तो विश्वस्तया तया।
द्रष्टुमिच्छामि भर्तारमिति पर्याकुलेक्षणा ॥ ६.११४.४ ॥
Pela confiança de antes, e confiando, ela me disse; com os olhos turvados, falou: 'Desejo ver meu marido.'
6.114.5
एवमुक्तो हनुमता रामो धर्मभृतां वरः।
आगच्छत् सहसा ध्यानमीषद्बाष्पपरिप्लुतः ॥ ६.११४.५ ॥
Assim interpelado por Hanumān, Rāma, o melhor dos guardiões do dharma, mergulhou de repente em pensamento, os olhos levemente banhados de lágrimas.
6.114.6
स दीर्घमभिनिःश्वस्य जगतीमवलोकयन्।
उवाच मेघसंकाशं विभीषणमुपस्थितम् ॥ ६.११४.६ ॥
Ele, soltando um longo suspiro e contemplando a terra, falou a Vibhīṣaṇa, que estava presente, semelhante a uma nuvem.
6.114.7
दिव्याङ्गरागां वैदेहीं दिव्याभरणभूषिताम्।
इह सीतां शिरःस्नातामुपस्थापय मा चिरम् ॥ ६.११४.७ ॥
Traz Sītā, a Vaidehī, ungida com unguentos divinos e adornada com joias divinas, com a cabeça banhada, para cá sem demora.
6.114.8
एवमुक्तस्तु रामेण त्वरमाणो विभीषणः।
प्रविश्यान्तःपुरं सीतां स्त्रीभिः स्वाभिरचोदयत् ॥ ६.११४.८ ॥
Assim instruído por Rāma, Vibhīṣaṇa, apressado, entrou nos aposentos interiores e mandou que suas próprias mulheres preparassem Sītā.
6.114.9
ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वोवाच विभीषणः।
मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिः श्रीमान् विनीतो राक्षसेश्वरः ॥ ६.११४.९ ॥
Então, ao ver a muito afortunada Sītā, Vibhīṣaṇa, senhor dos rākṣasas, glorioso e humilde, com as palmas unidas sobre a cabeça, falou.
6.114.10
दिव्याङ्गरागा वैदेहि दिव्याभरणभूषिता।
यानमारोह भद्रं ते भर्ता त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ ६.११४.१० ॥
Ó Vaidehī, ungida com unguentos divinos e adornada com joias divinas, sobe ao veículo. Que o bem te acompanhe. Teu esposo deseja ver-te.
6.114.11
एवमुक्ता तु वैदेही प्रत्युवाच विभीषणम्।
अस्नात्वा द्रष्टुमिच्छामि भर्तारं राक्षसेश्वर ॥ ६.११४.११ ॥
Assim interpelada, Vaidehī respondeu a Vibhīṣaṇa: 'Senhor dos rākṣasas, desejo ver meu esposo sem ter me banhado.'
6.114.12
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच विभीषणः।
यथाऽऽह रामो भर्ता ते तत् तथा कर्तुमर्हसि ॥ ६.११४.१२ ॥
Ao ouvir as palavras dela, Vibhīṣaṇa respondeu: 'Como disse teu esposo Rāma, assim deves fazer.'
6.114.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा मैथिली पतिदेवता।
भर्तृभक्त्यावृता साध्वी तथेति प्रत्यभाषत ॥ ६.११४.१३ ॥
Ouvindo as palavras dele, Maithilī, que tinha o esposo como deus, a virtuosa envolta em devoção ao marido, respondeu: "Assim seja."
6.114.14
ततः सीतां शिरःस्नातां संयुक्तां प्रतिकर्मणा।
महार्हाभरणोपेतां महार्हाम्बरधारिणीम् ॥ ६.११४.१४ ॥
Então Sītā, com a cabeça banhada, adornada com cuidados de toalete, provida de joias valiosas e vestindo roupas preciosas, foi preparada.
6.114.15
आरोप्य शिबिकां दीप्तां परार्घ्याम्बरसंवृताम्।
रक्षोभिर्बहुभिर्गुप्तामाजहार विभीषणः ॥ ६.११४.१५ ॥
Tendo feito Sītā subir numa liteira brilhante, coberta por um tecido preciosíssimo, Vibhīṣaṇa a trouxe, guardada por muitos rākṣasas.
6.114.16
सोऽभिगम्य महात्मानं ज्ञात्वापि ध्यानमास्थितम्।
प्रणतश्च प्रहृष्टश्च प्राप्तां सीतां न्यवेदयत् ॥ ६.११४.१६ ॥
Aproximou-se do magnânimo; embora soubesse que ele estava absorto em meditação, prostrado e alegre, anunciou a chegada de Sītā.
6.114.17
तामागतामुपश्रुत्य रक्षोगृहचिरोषिताम्।
रोषं हर्षं च दैन्यं च राघवः प्राप शत्रुहा ॥ ६.११४.१७ ॥
Ao ouvir que ela chegara e que longamente habitara a casa dos rākṣasas, Rāghava, matador de inimigos, experimentou ira, alegria e abatimento.
6.114.18
ततो यानगतां सीतां सविमर्शं विचारयन्।
विभीषणमिदं वाक्यमहृष्टो राघवोऽब्रवीत् ॥ ६.११४.१८ ॥
Então, refletindo cuidadosamente sobre Sītā sentada no veículo, sem se alegrar, Rāghava disse estas palavras a Vibhīṣaṇa.
6.114.19
राक्षसाधिपते सौम्य नित्यं मद्विजये रत।
वैदेही संनिकर्षं मे क्षिप्रं समभिगच्छतु ॥ ६.११४.१९ ॥
Ó senhor dos rākṣasas, gentil, sempre dedicado à minha vitória, que Vaidehī seja trazida depressa à minha presença.
6.114.20
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य विभीषणः।
तूर्णमुत्सारणं तत्र कारयामास धर्मवित् ॥ ६.११४.२० ॥
Ao ouvir as palavras de Rāghava, Vibhīṣaṇa, conhecedor do dharma, mandou logo afastar a multidão dali.
6.114.21
कञ्चुकोष्णीषिणस्तत्र वेत्रझर्झरपाणयः।
उत्सारयन्तस्तान् योधान् समन्तात् परिचक्रमुः ॥ ६.११४.२१ ॥
Vestidos com túnicas e turbantes, com varas de rota e bastões ruidosos nas mãos, circulavam por todos os lados afastando aqueles guerreiros.
6.114.22
ऋक्षाणां वानराणां च राक्षसानां च सर्वशः।
वृन्दान्युत्सार्यमाणानि दूरमुत्तस्थुरन्ततः ॥ ६.११४.२२ ॥
Os bandos de ursos, macacos e rākṣasas, sendo afastados por todos os lados, recuaram para longe e por fim ficaram parados.
6.114.23
तेषामुत्सार्यमाणानां निःस्वनः सुमहानभूत्।
वायुनोद्धूयमानस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ ६.११४.२३ ॥
Ao serem afastados, levantou-se um grande tumulto, como o rugido do oceano agitado pelo vento.
6.114.24
उत्सार्यमाणांस्तान् दृष्ट्वा समन्ताज्जातसम्भ्रमान्।
दाक्षिण्यात्तदमर्षाच्च वारयामास राघवः ॥ ६.११४.२४ ॥
Vendo-os agitados e afastados por todos os lados, Rāghava os conteve, por bondade e pela indignação deles.
6.114.25
संरम्भाच्चाब्रवीद् रामश्चक्षुषा प्रदहन्निव।
विभीषणं महाप्राज्ञं सोपालम्भमिदं वचः ॥ ६.११४.२५ ॥
Em cólera, Rāma, como se queimasse com os olhos, dirigiu estas palavras de censura ao sábio Vibhīṣaṇa.
6.114.26
किमर्थं मामनादृत्य क्लिश्यतेऽयं त्वया जनः।
निवर्तयैनमुद्वेगं जनोऽयं स्वजनो मम ॥ ६.११४.२६ ॥
Por que, desconsiderando-me, afliges esta gente? Faz cessar esta angústia; esta gente é a minha própria.
6.114.27
न गृहाणि न वस्त्राणि न प्राकारस्तिरस्क्रिया।
नेदृशा राजसत्कारा वृत्तमावरणं स्त्रियाः ॥ ६.११४.२७ ॥
Nem casas, nem vestes, nem muralha, nem cortina; nem tais honras reais — a conduta da mulher é o seu véu.
6.114.28
व्यसनेषु न कृच्छ्रेषु न युद्धेषु स्वयंवरे।
न क्रतौ नो विवाहे वा दर्शनं दूष्यते स्त्रियाः ॥ ६.११४.२८ ॥
Em calamidades, em privações, em batalhas, num svayaṃvara, num sacrifício ou num casamento, ver uma mulher não é censurado.
6.114.29
सैषा विपद्गता चैव कृच्छ्रेण च समन्विता।
दर्शने नास्ति दोषोऽस्या मत्समीपे विशेषतः ॥ ६.११४.२९ ॥
Esta mulher caiu em calamidade e está cercada de privações; não há falta em vê-la, sobretudo estando perto de mim.
6.114.30
विसृज्य शिबिकां तस्मात् पद्भ्यामेवापसर्पतु।
समीपे मम वैदेहीं पश्यन्त्वेते वनौकसः ॥ ६.११४.३० ॥
Que ela deixe a liteira e desça a pé; que estes habitantes da floresta vejam Vaidehī perto de mim.
6.114.31
एवमुक्तस्तु रामेण सविमर्शो विभीषणः।
रामस्योपानयत् सीतां संनिकर्षं विनीतवत् ॥ ६.११४.३१ ॥
Assim interpelado por Rāma, Vibhīṣaṇa, refletindo, levou Sītā para perto de Rāma com respeito.
6.114.32
ततो लक्ष्मणसुग्रीवौ हनूमांश्च प्लवङ्गमः।
निशम्य वाक्यं रामस्य बभूवुर्व्यथिता भृशम् ॥ ६.११४.३२ ॥
Então Lakṣmaṇa, Sugrīva e o macaco Hanumān, ao ouvir as palavras de Rāma, ficaram profundamente aflitos.
6.114.33
कलत्रनिरपेक्षैश्च इङ्गितैरस्य दारुणैः।
अप्रीतमिव सीतायां तर्कयन्ति स्म राघवम् ॥ ६.११४.३३ ॥
Pelos seus gestos duros, indiferentes à esposa, conjeturaram que Rāghava estava descontente com Sītā.
6.114.34
लज्जया त्ववलीयन्ती स्वेषु गात्रेषु मैथिली।
विभीषणेनानुगता भर्तारं साभ्यवर्तत ॥ ६.११४.३४ ॥
Encolhendo-se de vergonha nos próprios membros, Maithilī, acompanhada por Vibhīṣaṇa, aproximou-se do marido.
6.114.35
विस्मयाच्च प्रहर्षाच्च स्नेहाच्च पतिदेवता।
उदैक्षत मुखं भर्तुः सौम्यं सौम्यतरानना ॥ ६.११४.३५ ॥
Por espanto, alegria e afeto, Sītā, devota do marido como a um deus, contemplou o rosto sereno dele; o seu próprio rosto era ainda mais sereno.
6.114.36
अथ समपनुदन्मनःक्लमं सा
सुचिरमदृष्टमुदीक्ष्य वै प्रियस्य।
वदनमुदितपूर्णचन्द्रकान्तं
विमलशशाङ्कनिभानना तदाऽऽसीत् ॥ ६.११४.३६ ॥
Ao contemplar enfim o rosto do amado, há tanto não visto, radiante como a lua cheia nascente, dissipou por completo o cansaço do coração; então seu rosto foi como a lua pura.