Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.67.1
ते निवृत्ता महाकायाः श्रुत्वाङ्गदवचस्तदा।
नैष्ठिकीं बुद्धिमास्थाय सर्वे संग्रामकाङ्क्षिणः ॥ ६.६७.१ ॥
Als sie Aṅgadas Worte hörten, kehrten jene riesenhaften Affen damals zurück; fest entschlossen begehrten alle den Kampf.
6.67.2
समुदीरितवीर्यास्ते समारोपितविक्रमाः।
पर्यवस्थापिता वाक्यैरङ्गदेन बलीयसा ॥ ६.६७.२ ॥
Ihre Tapferkeit geweckt und ihre Kühnheit angefacht, wurden sie durch die Worte des mächtigen Aṅgada wieder gefestigt.
6.67.3
प्रयाताश्च गता हर्षं मरणे कृतनिश्चयाः।
चक्रुः सुतुमुलं युद्धं वानरास्त्यक्तजीविताः ॥ ६.६७.३ ॥
Sie zogen vorwärts, zum Tode entschlossen und voll Freude; die Vānaras, ihr Leben aufgegeben, führten einen gewaltigen Kampf.
6.67.4
अथ वृक्षान् महाकायाः सानूनि सुमहान्ति च।
वानरास्तूर्णमुद्यम्य कुम्भकर्णमभिद्रवन् ॥ ६.६७.४ ॥
Da hoben die riesenhaften Vānaras rasch Bäume und gewaltige Gipfel empor und stürmten auf Kumbhakarṇa los.
6.67.5
कुम्भकर्णः सुसंक्रुद्धो गदामुद्यम्य वीर्यवान्।
धर्षयन् स महाकायः समन्ताद् व्यक्षिपद् रिपून् ॥ ६.६७.५ ॥
Heftig erzürnt hob der mächtige Kumbhakarṇa seine Keule; jener Riese griff von allen Seiten an und zerstreute die Feinde.
6.67.6
शतानि सप्त चाष्टौ च सहस्राणि च वानराः।
प्रकीर्णाः शेरते भूमौ कुम्भकर्णेन ताडिताः ॥ ६.६७.६ ॥
Siebenhundert und acht Tausend Vānaras, zerstreut und von Kumbhakarṇa niedergeschlagen, liegen auf dem Boden.
6.67.7
षोडशाष्टौ च दश च विंशत्त्रिंशत्तथैव च।
परिक्षिप्य च बाहुभ्यां खादन् स परिधावति।
भक्षयन् भृशसंक्रुद्धो गरुडः पन्नगानिव ॥ ६.६७.७ ॥
Sechzehn, acht, zehn, zwanzig und dreißig; ebenso umfasst er sie mit beiden Armen und läuft fressend umher; äußerst zornig verschlingt er sie, wie Garuḍa die Schlangen verschlingt.
6.67.8
कृच्छ्रेण च समाश्वस्ताः संगम्य च ततस्ततः।
वृक्षाद्रिहस्ता हरयस्तस्थुः संग्राममूर्धनि ॥ ६.६७.८ ॥
Mühsam wieder zu Mut gekommen und von hier und dort versammelt, standen die Affen mit Bäumen und Bergspitzen in den Händen an der Spitze der Schlacht.
6.67.9
ततः पर्वतमुत्पाट्य द्विविदः प्लवगर्षभः।
दुद्राव गिरिशृङ्गाभं विलम्ब इव तोयदः ॥ ६.६७.९ ॥
Da riss Dvivida, der Stier unter den Affen, einen Berg aus und stürmte, ihn wie einen Bergesgipfel haltend, dahin wie eine tief hängende Regenwolke.
6.67.10
तं समुत्पाट्य चिक्षेप कुम्भकर्णाय वानरः।
तमप्राप्य महाकायं तस्य सैन्येऽपतत् ततः ॥ ६.६७.१० ॥
Das Tier riss er aus und schleuderte es gegen Kumbhakarṇa; da es den riesenhaften Mann nicht erreichte, fiel es nun auf sein Heer.
6.67.11
ममर्दाश्वान् गजांश्चापि रथांश्चापि गजोत्तमान्।
तानि चान्यानि रक्षांसि एवं चान्यद्गिरेः शिरः ॥ ६.६७.११ ॥
Sie zermalmte Pferde, Elefanten, Streitwagen und sogar die vorzüglichsten Elefanten; diese und andere Dämonen ebenso, und ebenso einen anderen Gipfel des Berges.
6.67.12
तच्छैलवेगाभिहतं हताश्वं हतसारथिम्।
रक्षसां रुधिरक्लिन्नं बभूवायोधनं महत् ॥ ६.६७.१२ ॥
Vom Anprall jenes Berges getroffen, die Pferde erschlagen, die Wagenlenker erschlagen, wurde jenes große Schlachtfeld vom Blut der Dämonen getränkt.
6.67.13
रथिनो वानरेन्द्राणां शरैः कालान्तकोपमैः।
शिरांसि नर्दतां जह्रुः सहसा भीमनिःस्वनाः ॥ ६.६७.१३ ॥
Die Wagenkämpfer schnitten mit Pfeilen gleich Kāla und Antaka plötzlich die Köpfe der brüllenden Affenfürsten ab, die furchtbar schrien.
6.67.14
वानराश्च महात्मानः समुत्पाट्य महाद्रुमान्।
रथानश्वान् गजानुष्ट्रान् राक्षसानभ्यसूदयन् ॥ ६.६७.१४ ॥
Und die großherzigen Affen rissen große Bäume aus und erschlugen Wagen, Pferde, Elefanten, Kamele und Rākṣasas.
6.67.15
हनूमान् शैलशृङ्गाणि शिलाश्च विविधान् द्रुमान्।
ववर्ष कुम्भकर्णस्य शिरस्यम्बरमास्थितः ॥ ६.६७.१५ ॥
Hanumān, der im Himmel stand, ließ Bergspitzen, Felsen und verschiedene Bäume auf Kumbhakarṇas Haupt regnen.
6.67.16
तानि पर्वतशृङ्गाणि शूलेन स बिभेद ह।
बभञ्ज वृक्षवर्षं च कुम्भकर्णो महाबलः ॥ ६.६७.१६ ॥
Mit seinem Speer zerschmetterte er jene Bergspitzen, und der mächtige Kumbhakarṇa zerbrach auch den Regen der Bäume.
6.67.17
ततो हरीणां तदनीकमुग्रं
दुद्राव शूलं निशितं प्रगृह्य।
तस्थौ स तस्यापततः परस्ता-
न्महीधराग्रं हनुमान् प्रगृह्य ॥ ६.६७.१७ ॥
Da stürmte Kumbhakarṇa, eine scharfe Lanze ergreifend, auf jenes wilde Affenheer los; und Hanumān, einen Bergesgipfel packend, stellte sich ihm entgegen, als er heranstürmte.
6.67.18
स कुम्भकर्णं कुपितो जघान
वेगेन शैलोत्तमभीमकायम्।
संचुक्षुभे तेन तदाभिभूतो
मेदार्द्रगात्रो रुधिरावसिक्तः ॥ ६.६७.१८ ॥
Zornig schlug er mit Wucht auf jenen Kumbhakarṇa ein, dessen Körper so furchtbar war wie der schönste Berg; davon getroffen geriet er ins Wanken, seine Glieder von Fett durchnässt und mit Blut überströmt.
6.67.19
स शूलमाविध्य तडित्प्रकाशं
गिरिं यथा प्रज्वलिताग्निशृङ्गम्।
बाह्वन्तरे मारुतिमाजघान
गुहोऽचलं क्रौञ्चमिवोग्रशक्त्या ॥ ६.६७.१९ ॥
Den Speer schwingend, der wie ein Blitz leuchtete, traf er Hanumān zwischen den Armen in die Brust, wie man einen Berg mit brennenden Gipfeln trifft, wie Guha den Krauñca mit furchtbarer Lanze traf.
6.67.20
स शूलनिर्भिन्नमहाभुजान्तरः
प्रविह्वलः शोणितमुद्वमन् मुखात् ।
ननाद भीमं हनुमान् महाहवे
युगान्तमेघस्तनितस्वनोपमम् ॥ ६.६७.२० ॥
Von dem Speer zwischen seinen mächtigen Armen durchbohrt, erschüttert und Blut aus dem Mund speiend, brüllte Hanumān in jener großen Schlacht furchtbar, wie der Donner der Wolken am Ende eines Weltzeitalters.
6.67.21
ततो विनेदुः सहसा प्रहृष्टा
रक्षोगणास्तं व्यथितं समीक्ष्य।
प्लवंगमास्तु व्यथिता भयार्ताः
प्रदुद्रुवुः संयति कुम्भकर्णात् ॥ ६.६७.२१ ॥
Da brüllten die Scharen der Rākṣasas, als sie ihn bedrängt sahen, plötzlich vor Freude auf; die Affen aber, betrübt und von Furcht gepeinigt, flohen im Kampf vor Kumbhakarṇa.
6.67.22
ततस्तु नीलो बलवान् पर्यवस्थापयन् बलम्।
प्रविचिक्षेप शैलाग्रं कुम्भकर्णाय धीमते ॥ ६.६७.२२ ॥
Da schleuderte der mächtige Nīla, das Heer wieder aufrichtend, einen Bergesgipfel gegen den weisen Kumbhakarṇa.
6.67.23
तदापतन्तं सम्प्रेक्ष्य मुष्टिनाभिजघान ह।
मुष्टिप्रहाराभिहतं तच्छैलाग्रं व्यशीर्यत।
सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात महीतले ॥ ६.६७.२३ ॥
Als er den Gipfel auf sich zufallen sah, schlug er mit der Faust zu; vom Faustschlag getroffen zerbarst der Bergesgipfel und stürzte mit Funken und Flammen zu Boden.
6.67.24
ऋषभः शरभो नीलो गवाक्षो गन्धमादनः।
पञ्च वानरशार्दूलाः कुम्भकर्णमुपाद्रवन् ॥ ६.६७.२४ ॥
Ṛṣabha, Śarabha, Nīla, Gavākṣa und Gandhamādana — diese fünf Tiger unter den Vānaras stürzten sich auf Kumbhakarṇa.
6.67.25
शैलैर्वृक्षैस्तलैः पादैर्मुष्टिभिश्च महाबलाः।
कुम्भकर्णं महाकायं निजघ्नुः सर्वतो युधि ॥ ६.६७.२५ ॥
Die mächtigen Vānaras schlugen im Kampf von allen Seiten auf den riesenhaften Kumbhakarṇa ein, mit Felsen, Bäumen, flachen Händen, Füßen und Fäusten.
6.67.26
स्पर्शानिव प्रहारांस्तान् वेदयानो न विव्यथे।
ऋषभं तु महावेगं बाहुभ्यां परिषस्वजे ॥ ६.६७.२६ ॥
Diese Schläge wie bloße Berührungen empfindend, blieb Kumbhakarṇa unversehrt; dann umschlang er den überaus schnellen Ṛṣabha fest mit beiden Armen.
6.67.27
कुम्भकर्णभुजाभ्यां तु पीडितो वानरर्षभः।
निपपातर्षभो भीमः प्रमुखागतशोणितः ॥ ६.६७.२७ ॥
Von Kumbhakarṇas Armen zermalmt, stürzte der Stier unter den Vānaras, der schreckliche Ṛṣabha, nieder; Blut strömte aus seinem Gesicht.
6.67.28
मुष्टिना शरभं हत्वा जानुना नीलमाहवे।
आजघान गवाक्षं तु तलेनेन्द्ररिपुस्तदा।
पादेनाभ्यहनत् क्रुद्धस्तरसा गन्धमादनम् ॥ ६.६७.२८ ॥
Mit der Faust schlug er Śarabha, mit dem Knie traf er Nīla im Kampf; dann schlug Kumbhakarṇa, der Feind Indras, Gavākṣa mit der flachen Hand, und voller Zorn stieß er Gandhamādana mit dem Fuß heftig.
6.67.29
दत्तप्रहारव्यथिता मुमुहुः शोणितोक्षिताः।
निपेतुस्ते तु मेदिन्यां निकृत्ता इव किंशुकाः ॥ ६.६७.२९ ॥
Von den erhaltenen Schlägen geschwächt und in Blut getaucht, verloren sie das Bewusstsein und fielen zu Boden wie gefällte Kiṃśuka-Bäume.
6.67.30
तेषु वानरमुख्येषु पातितेषु महात्मसु।
वानराणां सहस्राणि कुम्भकर्णं प्रदुद्रुवुः ॥ ६.६७.३० ॥
Als jene großherzigen führenden Vānaras gefallen waren, stürmten Tausende von Vānaras auf Kumbhakarṇa los.
6.67.31
तं शैलमिव शैलाभाः सर्वे तु प्लवगर्षभाः।
समारुह्य समुत्पत्य ददंशुश्च महाबलाः ॥ ६.६७.३१ ॥
Alle jene stierhaften Springer, selbst berggleich, kletterten auf ihn, der einem Berg glich, sprangen empor und bissen ihn mit großer Kraft.
6.67.32
तं नखैर्दशनैश्चापि मुष्टिभिर्बाहुभिस्तथा।
कुम्भकर्णं महाबाहुं निजघ्नुः प्लवगर्षभाः ॥ ६.६७.३२ ॥
Mit Nägeln, Zähnen, Fäusten und Armen schlugen jene stierhaften Springer auf Kumbhakarṇa, den Mächtigarmigen, ein.
6.67.33
स वानरसहस्रैस्तु विचितः पर्वतोपमः।
रराज राक्षसव्याघ्रो गिरिरात्मरुहैरिव ॥ ६.६७.३३ ॥
Von Tausenden Vānaras bedeckt, leuchtete jener bergähnliche Tiger unter den Rākṣasas wie ein Berg, der mit den auf ihm wachsenden Bäumen bedeckt ist.
6.67.34
बाहुभ्यां वानरान् सर्वान् प्रगृह्य स महाबलः।
भक्षयामास संक्रुद्धो गरुडः पन्नगानिव ॥ ६.६७.३४ ॥
Mit seinen beiden Armen alle Vānaras packend, verschlang der Mächtige sie im Zorn, wie Garuḍa die Schlangen verschlingt.
6.67.35
प्रक्षिप्ताः कुम्भकर्णेन वक्त्रे पातालसंनिभे।
नासापुटाभ्यां संजग्मुः कर्णाभ्यां चैव वानराः ॥ ६.६७.३५ ॥
Von Kumbhakarṇa in seinen Mund geschleudert, der dem Unterweltsreich glich, kamen die Vānaras durch seine Nasenlöcher und auch durch seine Ohren wieder heraus.
6.67.36
भक्षयन् भृशसंक्रुद्धो हरीन् पर्वतसंनिभः।
बभञ्ज वानरान् सर्वान् संक्रुद्धो राक्षसोत्तमः ॥ ६.६७.३६ ॥
Die Affen verschlingend, äußerst erzürnt, brach der Erhabenste der Rākṣasas, einem Berge gleich, alle Affen im Zorn.
6.67.37
मांसशोणितसंक्लेदां कुर्वन् भूमिं स राक्षसः।
चचार हरिसैन्येषु कालाग्निरिव मूर्च्छितः ॥ ६.६७.३७ ॥
Den Boden mit Fleisch und Blut tränkend, wanderte jener Rākṣasa, wie das Feuer der Zeit lodernd, durch die Affenheere.
6.67.38
वज्रहस्तो यथा शक्रः पाशहस्त इवान्तकः।
शूलहस्तो बभौ युद्धे कुम्भकर्णो महाबलः ॥ ६.६७.३८ ॥
Wie Indra mit dem Donnerkeil in der Hand oder der Tod mit der Schlinge in der Hand, so strahlte Kumbhakarṇa, der gewaltig Starke, mit dem Speer in der Hand im Kampf.
6.67.39
यथा शुष्काण्यरण्यानि ग्रीष्मे दहति पावकः।
तथा वानरसैन्यानि कुम्भकर्णो ददाह सः ॥ ६.६७.३९ ॥
Wie das Feuer im Sommer die dürren Wälder verbrennt, so verbrannte Kumbhakarṇa die Affenheere.
6.67.40
ततस्ते वध्यमानास्तु हतयूथाः प्लवंगमाः।
वानरा भयसंविग्ना विनेदुर्विकृतैः स्वरैः ॥ ६.६७.४० ॥
Da stießen jene Affen, erschlagen, ihre Scharen vernichtet, von Furcht ergriffen, Schreie mit entstellten Stimmen aus.
6.67.41
अनेकशो वध्यमानाः कुम्भकर्णेन वानराः।
राघवं शरणं जग्मुर्व्यथिता भिन्नचेतसः ॥ ६.६७.४१ ॥
Die Affen, von Kumbhakarṇa immer wieder erschlagen, betrübt und mit gebrochenen Herzen, suchten Zuflucht bei Rāghava (Rāma).
6.67.42
प्रभग्नान् वानरान् दृष्ट्वा वज्रहस्तात्मजात्मजः।
अभ्यधावत वेगेन कुम्भकर्णं महाहवे ॥ ६.६७.४२ ॥
Als er die Affen geschlagen sah, stürmte der Sohn des Enkels des Indra mit dem Donnerkeil in der Hand mit Schnelligkeit auf Kumbhakarṇa in der großen Schlacht los.
6.67.43
शैलशृङ्गं महद् गृह्य विनदन् स मुहुर्मुहुः।
त्रासयन् राक्षसान् सर्वान् कुम्भकर्णपदानुगान् ॥ ६.६७.४३ ॥
Er ergriff einen großen Berggipfel, brüllte immer wieder und versetzte alle Rākṣasas, die Kumbhakarṇas Fußstapfen folgten, in Schrecken.
6.67.44
चिक्षेप शैलशिखरं कुम्भकर्णस्य मूर्धनि।
स तेनाभिहतो मूर्ध्नि शैलेनेन्द्ररिपुस्तदा ॥ ६.६७.४४ ॥
Er schleuderte einen Berggipfel auf Kumbhakarṇas Haupt; da wurde Kumbhakarṇa, der Feind Indras, von jenem Berg am Kopf getroffen.
6.67.45
कुम्भकर्णः प्रजज्वाल क्रोधेन महता तदा।
सोऽभ्यधावत वेगेन वालिपुत्रममर्षणः ॥ ६.६७.४५ ॥
Da entbrannte Kumbhakarṇa in großem Zorn; unduldsam stürmte er mit Schnelligkeit auf Vālīs Sohn (Aṅgada) los.
6.67.46
कुम्भकर्णो महानादस्त्रासयन् सर्ववानरान्।
शूलं ससर्ज वै रोषादङ्गदे तु महाबलः ॥ ६.६७.४६ ॥
Kumbhakarṇa, mit gewaltigem Gebrüll, alle Affen in Schrecken versetzend, schleuderte im Zorn einen Speer auf Aṅgada; er war von großer Kraft.
6.67.47
तदापतन्तं बलवान् युद्धमार्गविशारदः।
लाघवान्मोक्षयामास बलवान् वानरर्षभः ॥ ६.६७.४७ ॥
Den Speer, der auf ihn fiel, wich der starke Beste der Affen (Aṅgada), im Kampf erfahren, durch seine Gewandtheit aus.
6.67.48
उत्पत्य चैनं तरसा तलेनोरस्यताडयत्।
स तेनाभिहतः कोपात् प्रमुमोहाचलोपमः ॥ ६.६७.४८ ॥
Er sprang empor und schlug ihn schnell mit der flachen Hand auf die Brust; vom Schlag getroffen, verlor er vor Zorn das Bewusstsein und stürzte wie ein Berg.
6.67.49
स लब्धसंज्ञोऽतिबलो मुष्टिं संगृह्य राक्षसः।
अपहस्तेन चिक्षेप विसंज्ञः स पपात ह ॥ ६.६७.४९ ॥
Bei wieder erlangtem Bewusstsein ballte der gewaltige Rākṣasa die Faust und schleuderte sie mit der linken Hand; bewusstlos stürzte er.
6.67.50
तस्मिन् प्लवगशार्दूले विसंज्ञे पतिते भुवि।
तच्छूलं समुपादाय सुग्रीवमभिदुद्रुवे ॥ ६.६७.५० ॥
Als jener Tiger unter den Affen bewusstlos zu Boden fiel, nahm er den Speer und stürzte auf Sugrīva los.
6.67.51
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य कुम्भकर्णं महाबलम्।
उत्पपात तदा वीरः सुग्रीवो वानराधिपः ॥ ६.६७.५१ ॥
Als er Kumbhakarṇa, den gewaltigen, auf sich zustürmen sah, sprang der Held Sugrīva, Herr der Affen, da empor.
6.67.52
स पर्वताग्रमुत्क्षिप्य समाविध्य महाकपिः।
अभिदुद्राव वेगेन कुम्भकर्णं महाबलम् ॥ ६.६७.५२ ॥
Jener große Affe hob einen Bergesgipfel empor, schwang ihn herum und stürzte mit Wucht auf den gewaltigen Kumbhakarṇa los.
6.67.53
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य कुम्भकर्णः प्लवंगमम्।
तस्थौ विवृत्तसर्वाङ्गो वानरेन्द्रस्य सम्मुखः ॥ ६.६७.५३ ॥
Als er den Affen auf sich zustürmen sah, spannte Kumbhakarṇa seinen ganzen Körper an und stellte sich dem Affenkönig Sugrīva gegenüber.
6.67.54
कपिशोणितदिग्धाङ्गं भक्षयन्तं महाकपीन्।
कुम्भकर्णं स्थितं दृष्ट्वा सुग्रीवो वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.६७.५४ ॥
Als Sugrīva den Kumbhakarṇa dastehen sah, den Körper mit dem Blut der Affen beschmiert und die großen Affen verschlingend, sprach er diese Worte.
6.67.55
पातिताश्च त्वया वीराः कृतं कर्म सुदुष्करम्।
भक्षितानि च सैन्यानि प्राप्तं ते परमं यशः ॥ ६.६७.५५ ॥
Du hast Helden niedergestreckt, eine äußerst schwierige Tat vollbracht, Heere verschlungen, und du hast höchsten Ruhm erlangt.
6.67.56
त्यज तद् वानरानीकं प्राकृतैः किं करिष्यसि।
सहस्वैकं निपातं मे पर्वतस्यास्य राक्षस ॥ ६.६७.५६ ॥
Lass ab von diesem Affenheer! Was willst du mit einfachen Leuten anfangen? O Dämon, ertrage einen einzigen Schlag dieses meines Berges!
6.67.57
तद् वाक्यं हरिराजस्य सत्त्वधैर्यसमन्वितम्।
श्रुत्वा राक्षसशार्दूलः कुम्भकर्णोऽब्रवीद् वचः ॥ ६.६७.५७ ॥
Als er jene Worte des Affenkönigs hörte, voll Mut und Standhaftigkeit, sprach Kumbhakarṇa, der Tiger unter den Dämonen, diese Worte.
6.67.58
प्रजापतेस्तु पौत्रस्त्वं तथैवर्क्षरजःसुतः।
धृतिपौरुषसम्पन्नस्तस्माद् गर्जसि वानर ॥ ६.६७.५८ ॥
Du bist ein Enkel Prajāpatis und ebenso ein Sohn Ṛkṣarajas, begabt mit Standhaftigkeit und Mannhaftigkeit; darum brüllst du, o Affe.
6.67.59
स कुम्भकर्णस्य वचो निशम्य
व्याविध्य शैलं सहसा मुमोच।
तेनाजघानोरसि कुम्भकर्णं
शैलेन वज्राशनिसंनिभेन ॥ ६.६७.५९ ॥
Als er die Worte Kumbhakarṇas gehört hatte, schwang er plötzlich den Berg und schleuderte ihn; mit diesem Berg, gleich einem Donnerkeil, traf er Kumbhakarṇas Brust.
6.67.60
तच्छैलशृङ्गं सहसा विभिन्नं
भुजान्तरे तस्य तदा विशाले।
ततो विषेदुः सहसा प्लवंगा
रक्षोगणाश्चापि मुदा विनेदुः ॥ ६.६७.६० ॥
Jener Berggipfel zerbrach plötzlich zwischen seinen breiten Armen; da versanken die Affen sogleich in Bestürzung, während die Scharen der Rākṣasas vor Freude brüllten.
6.67.61
स शैलशृङ्गाभिहतश्चुकोप
ननाद रोषाच्च विवृत्य वक्त्रम्।
व्याविध्य शूलं स तडित्प्रकाशं
चिक्षेप हर्यृक्षपतेर्वधाय ॥ ६.६७.६१ ॥
Von dem Berggipfel getroffen, geriet er in Zorn und brüllte, den Mund vor Wut weit aufreißend; er schwang einen blitzgleich leuchtenden Speer und schleuderte ihn, um den Herrn der Affen und Bären zu erschlagen.
6.67.62
तत् कुम्भकर्णस्य भुजप्रणुन्नं
शूलं शितं काञ्चनधामयष्टिम्।
क्षिप्रं समुत्पत्य निगृह्य दोर्भ्यां
बभञ्ज वेगेन सुतोऽनिलस्य ॥ ६.६७.६२ ॥
Jener scharfe Speer, von Kumbhakarṇas Arm geschleudert, mit goldglänzendem Schaft — der Sohn des Windgottes sprang rasch empor, packte ihn mit beiden Armen und zerbrach ihn mit Wucht.
6.67.63
कृतं भारसहस्रस्य शूलं कालायसं महत्।
बभञ्ज जानुमारोप्य तदा हृष्टः प्लवंगमः ॥ ६.६७.६३ ॥
Jenen großen Speer aus schwarzem Eisen von tausend Lasten — da setzte ihn der erfreute Anführer der springenden Affen aufs Knie und brach ihn.
6.67.64
शूलं भग्नं हनुमता दृष्ट्वा वानरवाहिनी।
हृष्टा ननाद बहुशः सर्वतश्चापि दुद्रुवे ॥ ६.६७.६४ ॥
Als das Heer der Affen den von Hanumān zerbrochenen Speer sah, brüllte es erfreut viele Male und lief nach allen Seiten.
6.67.65
बभूवाथ परित्रस्तो राक्षसो विमुखोऽभवत्।
सिंहनादं च ते चक्रुः प्रहृष्टा वनगोचराः।
मारुतिं पूजयांचक्रुर्दृष्ट्वा शूलं तथागतम् ॥ ६.६७.६५ ॥
Da wandte sich der Rākṣasa, entsetzt, ab. Die Waldaffen, voller Freude, brüllten wie Löwen und ehrten Hanumān, den Sohn des Windes, als sie den Speer so zurückkehren sahen.
6.67.66
स तत् तथा भग्नमवेक्ष्य शूलं
चुकोप रक्षोधिपतिर्महात्मा।
उत्पाट्य लङ्कामलयात् स शृङ्गं
जघान सुग्रीवमुपेत्य तेन ॥ ६.६७.६६ ॥
Als er den Speer so zerbrochen sah, geriet der große Herr der Rākṣasas in Zorn. Er riss einen Gipfel vom Berg Laṅkā, trat näher und schlug damit auf Sugrīva ein.
6.67.67
स शैलशृङ्गाभिहतो विसंज्ञः
पपात भूमौ युधि वानरेन्द्रः।
तं वीक्ष्य भूमौ पतितं विसंज्ञं
नेदुः प्रहृष्टा युधि यातुधानाः ॥ ६.६७.६७ ॥
Vom Gipfel des Berges getroffen, fiel der Herr der Affen im Kampf bewusstlos zu Boden. Als die Yātudhānas ihn bewusstlos am Boden liegen sahen, brüllten sie, voller Freude über den Kampf.
6.67.68
समभ्युपेत्याद्भुतघोरवीर्यं
स कुम्भकर्णो युधि वानरेन्द्रम्।
जहार सुग्रीवमभिप्रगृह्य
यथानिलो मेघमिव प्रचण्डः ॥ ६.६७.६८ ॥
Er trat zu Sugrīva, dem Herrn der Affen von wunderbarer und schrecklicher Kraft, und Kumbhakarṇa packte ihn im Kampf fest und trug ihn fort, wie ein gewaltiger Wind eine Wolke entführt.
6.67.69
स तं महामेघनिकाशरूप-
मुत्पाट्य गच्छन् युधि कुम्भकर्णः।
रराज मेरुप्रतिमानरूपो
मेरुर्यथा व्युच्छ्रितघोरशृङ्गः ॥ ६.६७.६९ ॥
Den, der die Gestalt einer großen dunklen Wolke hatte, emporhebend, schritt Kumbhakarṇa durch die Schlacht, von der Gestalt des Berges Meru, und strahlte wie der Meru selbst mit seinen hoch aufragenden, schrecklichen Gipfeln.
6.67.70
ततस्तमादाय जगाम वीरः
संस्तूयमानो युधि राक्षसेन्द्रः।
शृण्वन् निनादं त्रिदिवालयानां
प्लवङ्गराजग्रहविस्मितानाम् ॥ ६.६७.७० ॥
Dann nahm er ihn mit sich und ging fort, der Held, der Herr der Rākṣasas, im Kampf gepriesen, den Schall der Himmelsbewohner hörend, die über das Ergreifen des Affenkönigs staunten.
6.67.71
ततस्तमादाय तदा स मेने
हरीन्द्रमिन्द्रोपममिन्द्रवीर्यः।
अस्मिन् हते सर्वमिदं हतं स्यात्
सराघवं सैन्यमितीन्द्रशत्रुः ॥ ६.६७.७१ ॥
Da nahm ihn der Feind Indras, von Indras Kraft, und dachte: Wenn dieser Herr der Affen, Indra gleich, erschlagen wird, dann wird dieses ganze Heer samt Rāghava erschlagen sein.
6.67.72
विद्रुतां वाहिनीं दृष्ट्वा वानराणामितस्ततः।
कुम्भकर्णेन सुग्रीवं गृहीतं चापि वानरम् ॥ ६.६७.७२ ॥
Als er das Heer der Affen sah, wie es hierhin und dorthin flieht, und als er sah, daß Sugrīva und jener Affe von Kumbhakarṇa ergriffen waren.
6.67.73
हनूमांश्चिन्तयामास मतिमान् मारुतात्मजः।
एवं गृहीते सुग्रीवे किं कर्तव्यं मया भवेत् ॥ ६.६७.७३ ॥
Hanumān, der weise Sohn des Windes, überlegte: Wenn Sugrīva so ergriffen ist, was soll ich tun?
6.67.74
यद्धि न्याय्यं मया कर्तुं तत् करिष्याम्यसंशयम्।
भूत्वा पर्वतसंकाशो नाशयिष्यामि राक्षसम् ॥ ६.६७.७४ ॥
Was mir zu tun geziemt, das werde ich ohne Zweifel tun. Dem Berg gleich geworden, werde ich den Rākṣasa vernichten.
6.67.75
मया हते संयति कुम्भकर्णे
महाबले मुष्टिविशीर्णदेहे।
विमोचिते वानरपार्थिवे च
भवन्तु हृष्टाः प्लवगाः समग्राः ॥ ६.६७.७५ ॥
Wenn Kumbhakarṇa, der Gewaltige, im Kampf von mir erschlagen ist, sein Leib durch den Faustschlag zerschmettert, und der Affenkönig befreit ist, mögen alle Affen froh sein.
6.67.76
अथवा स्वयमप्येष मोक्षं प्राप्स्यति वानरः।
गृहीतोऽयं यदि भवेत् त्रिदशैः सासुरोरगैः ॥ ६.६७.७६ ॥
Oder dieser Affe wird sich selbst befreien, falls er von den Göttern, Asuras und Schlangen gefangen wurde.
6.67.77
मन्ये न तावदात्मानं बुध्यते वानराधिपः।
शैलप्रहाराभिहतः कुम्भकर्णेन संयुगे ॥ ६.६७.७७ ॥
Ich glaube, der Herr der Affen nimmt sich selbst noch nicht wahr, im Kampf von Kumbhakarṇas Bergschlag getroffen.
6.67.78
अयं मुहूर्तात् सुग्रीवो लब्धसंज्ञो महाहवे।
आत्मनो वानराणां च यत् पथ्यं तत् करिष्यति ॥ ६.६७.७८ ॥
Sugrīva wird, nach einem Augenblick wieder bei Bewusstsein, in dieser großen Schlacht tun, was für ihn selbst und die Affen heilsam ist.
6.67.79
मया तु मोक्षितस्यास्य सुग्रीवस्य महात्मनः।
अप्रीतिश्च भवेत् कष्टा कीर्तिनाशश्च शाश्वतः ॥ ६.६७.७९ ॥
Wenn ich diesen großherzigen Sugrīva befreie, wird es schmerzliches Missfallen und dauerhaften Verlust des Ruhmes geben.
6.67.80
तस्मान्मुहूर्तं कांक्षिष्ये विक्रमं मोक्षितस्य तु।
भिन्नं च वानरानीकं तावदाश्वासयाम्यहम् ॥ ६.६७.८० ॥
Daher werde ich einen Augenblick auf die Tapferkeit des Befreiten warten und inzwischen das zerschlagene Affenheer beruhigen.
6.67.81
इत्येवं चिन्तयित्वाथ हनूमान् मारुतात्मजः।
भूयः संस्तम्भयामास वानराणां महाचमूम् ॥ ६.६७.८१ ॥
So nachdenkend stabilisierte Hanumān, der Sohn des Windes, abermals das große Heer der Affen.
6.67.82
स कुम्भकर्णोऽथ विवेश लङ्कां
स्फुरन्तमादाय महाहरिं तम्।
विमानचर्यागृहगोपुरस्थैः
पुष्पाग्र्यवर्षैरभिपूज्यमानः ॥ ६.६७.८२ ॥
Dann betrat Kumbhakarṇa Laṅkā, den großen Affen noch zappelnd tragend, und wurde von denen, die auf den Luftpalästen, Häusern und Stadttoren standen, mit Blütenregen der Auserlesensten geehrt.
6.67.83
लाजगन्धोदवर्षैस्तु सेच्यमानः शनैः शनैः।
राजवीथ्यास्तु शीतत्वात् संज्ञां प्राप महाबलः ॥ ६.६७.८३ ॥
Allmählich mit einem Regen aus Röstkorn und duftendem Wasser besprengt, kam der Mächtige durch die Kühle der königlichen Straße wieder zu Bewusstsein.
6.67.84
ततः स संज्ञामुपलभ्य कृच्छ्राद्
बलीयसस्तस्य भुजान्तरस्थः।
अवेक्षमाणः पुरराजमार्गं
विचिन्तयामास मुहुर्महात्मा ॥ ६.६७.८४ ॥
Da kam der großherzige, mühsam wieder zu Bewusstsein, zwischen den Armen des Stärkeren liegend, blickte auf die königliche Straße der Stadt und dachte immer wieder nach.
6.67.85
एवं गृहीतेन कथं नु नाम
शक्यं मया सम्प्रतिकर्तुमद्य।
तथा करिष्यामि यथा हरीणां
भविष्यतीष्टं च हितं च कार्यम् ॥ ६.६७.८५ ॥
So ergriffen, wie kann ich jetzt zurückschlagen? Ich werde so handeln, dass das Erwünschte und Heilsame für die Affen geschieht.
6.67.86
ततः कराग्रैः सहसा समेत्य
राजा हरीणाममरेन्द्रशत्रोः।
खरैश्च कर्णौ दशनैश्च नासां
ददंश पादैर्विददार पार्श्वौ ॥ ६.६७.८६ ॥
Da näherte sich der König, Feind des Götterfürsten, plötzlich mit den Fingerspitzen, biss dem Affenkönig mit scharfen Nägeln die Ohren, mit den Zähnen die Nase und riss ihm mit den Füßen die Seiten auf.
6.67.87
स कुम्भकर्णो हृतकर्णनासो
विदारितस्तेन रदैर्नखैश्च।
रोषाभिभूतः क्षतजार्द्रगात्रः
सुग्रीवमाविध्य पिपेष भूमौ ॥ ६.६७.८७ ॥
Kumbhakarṇa, dem Ohren und Nase abgeschnitten und der von Sugrīvas Zähnen und Nägeln zerfetzt war, von Zorn übermannt und am ganzen Körper blutgetränkt von seinen Wunden, packte Sugrīva und zermalmte ihn am Boden.
6.67.88
स भूतले भीमबलाभिपिष्टः
सुरारिभिस्तैरभिहन्यमानः।
जगाम खं कन्दुकवज्जवेन
पुनश्च रामेण समाजगाम ॥ ६.६७.८८ ॥
Am Boden von schrecklicher Kraft zermalmt, von jenen Feinden der Götter geschlagen, schnellte er wie ein Ball mit Gewalt in den Himmel und kam dann wieder zu Rāma.
6.67.89
कर्णनासाविहीनस्तु कुम्भकर्णो महाबलः।
रराज शोणितोत्सिक्तो गिरिः प्रस्रवणैरिव ॥ ६.६७.८९ ॥
Kumbhakarṇa, von großer Kraft und ohne Ohren und Nase, leuchtete blutgetränkt wie ein Berg mit rauschenden Wasserfällen.
6.67.90
शोणितार्द्रो महाकायो राक्षसो भीमदर्शनः।
युद्धायाभिमुखो भूयो मनश्चक्रे निशाचरः ॥ ६.६७.९० ॥
Blutgetränkt, von riesigem Körper und furchterregendem Anblick, beschloss der Rākṣasa, der Nachtwandler, sich wieder dem Kampf zu stellen.
6.67.91
अमर्षाच्छोणितोद्गारी शुशुभे रावणानुजः।
नीलाञ्जनचयप्रख्यः ससंध्य इव तोयदः ॥ ६.६७.९१ ॥
Vor Zorn Blut speiend, leuchtete Rāvaṇas jüngerer Bruder wie ein Haufen blauen Kohls, wie eine Wolke im Abendrot.
6.67.92
गते च तस्मिन् सुरराजशत्रुः
क्रोधात् प्रदुद्राव रणाय भूयः।
अनायुधोऽस्मीति विचिन्त्य रौद्रो
घोरं तदा मुद्गरमाससाद ॥ ६.६७.९२ ॥
Nachdem jener fortgegangen war, stürmte der Feind des Götterkönigs im Zorn erneut in die Schlacht; in dem Gedanken 'ich bin unbewaffnet' ergriff der Wilde da eine schreckliche Keule.
6.67.93
ततः स पुर्याः सहसा महौजा
निष्क्रम्य तद् वानरसैन्यमुग्रम्।
बभक्ष रक्षो युधि कुम्भकर्णः
प्रजा युगान्ताग्निरिव प्रवृद्धः ॥ ६.६७.९३ ॥
Da brach der gewaltige Kumbhakarṇa plötzlich aus der Stadt hervor und verschlang im Kampf jenes wilde Affenheer, wie das Feuer des Weltuntergangs die Wesen verschlingt.
6.67.94
बुभुक्षितः शोणितमांसगृध्नुः
प्रविश्य तद् वानरसैन्यमुग्रम्।
चखाद रक्षांसि हरीन् पिशाचा-
न्नृक्षांश्च मोहाद् युधि कुम्भकर्णः।
यथैव मृत्युर्हरते युगान्ते
स भक्षयामास हरींश्च मुख्यान् ॥ ६.६७.९४ ॥
Hungrig und gierig nach Blut und Fleisch drang Kumbhakarṇa in jenes wilde Affenheer ein und verschlang im Wahn im Kampf Dämonen, Piśācas, Affen und Bären; wie der Tod am Ende eines Zeitalters hinwegrafft, verschlang er auch die vornehmsten Affen.
6.67.95
एकं द्वौ त्रीन् बहून् क्रुद्धो वानरान् सह राक्षसैः।
समादायैकहस्तेन प्रचिक्षेप त्वरन् मुखे ॥ ६.६७.९५ ॥
Erzürnt packte er mit einer Hand einen, zwei, drei oder viele Affen zusammen mit Dämonen und warf sie eilig in seinen Mund.
6.67.96
सम्प्रस्रवंस्तदा मेदः शोणितं च महाबलः।
वध्यमानो नगेन्द्राग्रैर्भक्षयामास वानरान् ॥ ६.६७.९६ ॥
Fett und Blut verströmend, von den Gipfeln der Berge getroffen, verschlang der Mächtige weiterhin die Affen.
6.67.97
ते भक्ष्यमाणा हरयो रामं जग्मुस्तदा गतिम्।
कुम्भकर्णो भृशं क्रुद्धः कपीन् खादन् प्रधावति ॥ ६.६७.९७ ॥
Die Affen, die verschlungen wurden, suchten nun Zuflucht bei Rāma; und Kumbhakarṇa, aufs Äußerste erzürnt, stürmte weiter vorwärts und verschlang die Affen.
6.67.98
शतानि सप्त चाष्टौ च विंशत् त्रिंशत् तथैव च।
सम्परिष्वज्य बाहुभ्यां खादन् विपरिधावति ॥ ६.६७.९८ ॥
Siebenhundert, achthundert, zwanzig und dreißig – sie mit beiden Armen umschlingend und verschlingend, rennt er umher.
6.67.99
मेदोवसाशोणितदिग्धगात्रः
कर्णावसक्तग्रथितान्त्रमालः।
ववर्ष शूलानि सुतीक्ष्णदंष्ट्रः
कालो युगान्तस्थ इव प्रवृद्धः ॥ ६.६७.९९ ॥
Der Leib von Fett, Mark und Blut beschmiert, eine Girlande aus Eingeweiden an den Ohren hängend, mit scharfen Hauern – wie die Zeit, zu Riesenmaß gewachsen am Ende eines Weltalters, ließ er Speere regnen.
6.67.100
तस्मिन् काले सुमित्रायाः पुत्रः परबलार्दनः।
चकार लक्ष्मणः क्रुद्धो युद्धं परपुरंजयः ॥ ६.६७.१०० ॥
Zu jener Zeit führte Lakṣmaṇa, der Sohn Sumitrās, Zermalmer feindlicher Heere und Eroberer feindlicher Städte, zornentbrannt den Kampf.
6.67.101
स कुम्भकर्णस्य शरान् शरीरे सप्त वीर्यवान्।
निचखानाददे चान्यान् विससर्ज च लक्ष्मणः ॥ ६.६७.१०१ ॥
Dieser tapfere Lakṣmaṇa bohrte sieben Pfeile in Kumbhakarṇas Leib; dann nahm er weitere und schoss sie ab.
6.67.102
पीड्यमानस्तदस्त्रं तु विशेषं तत् स राक्षसः।
ततश्चुकोप बलवान् सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ ६.६७.१०२ ॥
Von jener außergewöhnlichen Waffe gequält, geriet der mächtige Rākṣasa in Zorn – gegen Lakṣmaṇa, den Mehrer der Freude Sumitrās.
6.67.103
अथास्य कवचं शुभ्रं जाम्बूनदमयं शुभम्।
प्रच्छादयामास शरैः संध्याभ्रमिव मारुतः ॥ ६.६७.१०३ ॥
Dann, wie der Wind eine Abendwolke verhüllt, bedeckte er mit Pfeilen seinen hellen, schönen Panzer aus Gold.
6.67.104
नीलाञ्जनचयप्रख्यः शरैः काञ्चनभूषणैः।
आपीड्यमानः शुशुभे मेघैः सूर्य इवांशुमान् ॥ ६.६७.१०४ ॥
Gleich einem Haufen blauen Collyriums, mit goldgeschmückten Pfeilen bedeckt, strahlte er wie die leuchtende Sonne, von Wolken umhüllt.
6.67.105
ततः स राक्षसो भीमः सुमित्रानन्दवर्धनम्।
सावज्ञमेव प्रोवाच वाक्यं मेघौघनिःस्वनः ॥ ६.६७.१०५ ॥
Da sprach jener furchtbare Dämon, donnernd wie eine Wolkenmasse, verächtlich zu dem, der die Freude von Sumitrās Sohn mehrt.
6.67.106
अन्तकस्याप्यकष्टेन युधि जेतारमाहवे।
युध्यता मामभीतेन ख्यापिता वीरता त्वया ॥ ६.६७.१०६ ॥
Da du furchtlos gegen mich kämpfst, der ich sogar den Tod im Kampf mühelos besiegen kann, hast du deine Tapferkeit gezeigt.
6.67.107
प्रगृहीतायुधस्येह मृत्योरिव महामृधे।
तिष्ठन्नप्यग्रतः पूज्यः किमु युद्धप्रदायकः ॥ ६.६७.१०७ ॥
Schon wer im großen Kampf, Waffen in der Hand wie der Tod selbst, vor dir steht, ist ehrenwert; wie viel mehr der, der den Kampf gewährt!
6.67.108
ऐरावतं समारूढो वृतः सर्वामरैः प्रभुः।
नैव शक्रोऽपि समरे स्थितपूर्वः कदाचन ॥ ६.६७.१०८ ॥
Auf Airāvata reitend und von allen Göttern umgeben, hat sich selbst der Herr Indra nie im Kampf gegen mich behauptet.
6.67.109
अद्य त्वयाहं सौमित्रे बालेनापि पराक्रमैः।
तोषितो गन्तुमिच्छामि त्वामनुज्ञाप्य राघवम् ॥ ६.६७.१०९ ॥
O Sohn Sumitrās! Obwohl du noch jung bist, hat mich heute deine Tapferkeit erfreut. Nun, nachdem ich mich von dir und von Rāghava verabschiedet habe, möchte ich gehen.
6.67.110
यत् तु वीर्यबलोत्साहैस्तोषितोऽहं रणे त्वया।
राममेवैकमिच्छामि हन्तुं यस्मिन् हते हतम् ॥ ६.६७.११० ॥
Da du mich im Kampf durch deine Tapferkeit, Kraft und deinen Eifer erfreut hast, will ich allein Rāma erschlagen; ist er erschlagen, ist alles erschlagen.
6.67.111
रामे मयात्र निहते येऽन्ये स्थास्यन्ति संयुगे।
तानहं योधयिष्यामि स्वबलेन प्रमाथिना ॥ ६.६७.१११ ॥
Wenn Rāma hier von mir erschlagen ist, werde ich jene anderen, die im Kampf standhalten, mit meiner eigenen zermalmenden Kraft bekämpfen.
6.67.112
इत्युक्तवाक्यं तद् रक्षः प्रोवाच स्तुतिसंहितम्।
मृधे घोरतरं वाक्यं सौमित्रिः प्रहसन्निव ॥ ६.६७.११२ ॥
Nachdem der Dämon diese Worte gesprochen hatte, sprach er mit lobenden Worten; und Saumitri, wie lachend, sprach im Kampf noch furchtbarere Worte.
6.67.113
यस्त्वं शक्रादिभिर्देवैरसह्यः प्राप्य पौरुषम्।
तत् सत्यं नान्यथा वीर दृष्टस्तेऽद्य पराक्रमः ॥ ६.६७.११३ ॥
Du, der selbst für Indra und die anderen Götter unerträglich bist, hast männliche Kraft erlangt — das ist wahr, nicht anders; o Held, heute habe ich deine Tapferkeit gesehen.
6.67.115
एष दाशरथी रामस्तिष्ठत्यद्रिरिवाचलः।
अतिक्रम्य च सौमित्रिं कुम्भकर्णो महाबलः।
राममेवाभिदुद्राव कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ६.६७.११५ ॥
Dieser Sohn Daśarathas, Rāma, steht unbeweglich wie ein Berg; und Kumbhakarṇa, der überaus mächtige, Lakṣmaṇa überholend, stürmte geradewegs auf Rāma zu, als ob er die Erde erbeben ließe.
6.67.116
अथ दाशरथी रामो रौद्रमस्त्रं प्रयोजयन्।
कुम्भकर्णस्य हृदये ससर्ज निशितान् शरान् ॥ ६.६७.११६ ॥
Da setzte Rāma, Daśarathas Sohn, eine furchtbare Waffe ein und ließ scharfe Pfeile in Kumbhakarṇas Herz schnellen.
6.67.117
तस्य रामेण विद्धस्य सहसाभिप्रधावतः।
अङ्गारमिश्राः क्रुद्धस्य मुखान्निश्चेरुरर्चिषः ॥ ६.६७.११७ ॥
Von Rāmas Pfeil getroffen, stürzte sich der Zornige plötzlich vorwärts, und aus seinem Mund schossen Flammen, vermischt mit Glut.
6.67.118
रामास्त्रविद्धो घोरं वै नर्दन् राक्षसपुङ्गवः।
अभ्यधावत संक्रुद्धो हरीन् विद्रावयन् रणे ॥ ६.६७.११८ ॥
Von Rāmas Waffe getroffen, brüllte der beste der Rākṣasas furchtbar und stürzte sich, heftig erzürnt, auf die Affen und trieb sie im Kampf in die Flucht.
6.67.119
तस्योरसि निमग्नास्ते शरा बर्हिणवाससः।
हस्ताच्चास्य परिभ्रष्टा गदा चोर्व्यां पपात ह ॥ ६.६७.११९ ॥
Jene pfauenfedergeschmückten Pfeile, tief in seine Brust gedrungen, und die Keule, die ihm aus der Hand glitt und zu Boden fiel.
6.67.120
आयुधानि च सर्वाणि विप्रकीर्यन्त भूतले।
स निरायुधमात्मानं यदा मेने महाबलः ॥ ६.६७.१२० ॥
Alle seine Waffen lagen verstreut auf dem Boden; als der Mächtige sich unbewaffnet sah,
6.67.121
मुष्टिभ्यां च कराभ्यां च चकार कदनं महत्।
स बाणैरतिविद्धाङ्गः क्षतजेन समुक्षितः।
रुधिरं परिसुस्राव गिरिः प्रस्रवणं यथा ॥ ६.६७.१२१ ॥
Mit Fäusten und Händen richtete er ein großes Blutbad an; sein Leib von Pfeilen durchbohrt und mit Blut getränkt, ergoss er Blut wie ein Berg, aus dem eine Quelle entspringt.
6.67.122
स तीव्रेण च कोपेन रुधिरेण च मूर्च्छितः।
वानरान् राक्षसानृक्षान् खादन् स परिधावति ॥ ६.६७.१२२ ॥
Von heftigem Zorn und Blut berauscht, lief er umher und verschlang Affen, Rākṣasas und Bären.
6.67.123
अथ शृङ्गं समाविध्य भीमं भीमपराक्रमः।
चिक्षेप राममुद्दिश्य बलवानन्तकोपमः ॥ ६.६७.१२३ ॥
Dann schleuderte der Mächtige von schrecklicher Tapferkeit, dem Tod gleich, einen furchtbaren Gipfel, herumwirbelnd, auf Rāma.
6.67.124
अप्राप्तमन्तरा रामः सप्तभिस्तमजिह्मगैः।
चिच्छेद गिरिशृङ्गं तं पुनः संधाय कार्मुकम् ॥ ६.६७.१२४ ॥
Bevor er ihn erreichte, zerschnitt Rāma jenen Bergesgipfel mit sieben geradeaus fliegenden Pfeilen und legte erneut einen Pfeil auf seinen Bogen.
6.67.125
ततस्तु रामो धर्मात्मा तस्य शृङ्गं महत् तदा।
शरैः काञ्चनचित्राङ्गैश्चिच्छेद भरताग्रजः ॥ ६.६७.१२५ ॥
Da zerschnitt Rāma, der Gerechtgesinnte, der ältere Bruder Bharatas, jenen großen Gipfel mit goldglänzenden, bunt gezeichneten Pfeilen.
6.67.126
तन्मेरुशिखराकारं द्योतमानमिव श्रिया।
द्वे शते वानराणां च पतमानमपातयत् ॥ ६.६७.१२६ ॥
Jener Gipfel, einem Gipfel des Meru gleich und von Glanz erstrahlend, riss beim Fallen auch zweihundert Vānaras nieder.
6.67.127
तस्मिन् काले स धर्मात्मा लक्ष्मणो राममब्रवीत्।
कुम्भकर्णवधे युक्तो योगान् परिमृशन् बहून् ॥ ६.६७.१२७ ॥
Zu jener Zeit sprach Lakṣmaṇa, der Gerechtgesinnte, der auf Kumbhakarṇas Tod bedacht war und viele Mittel erwog, zu Rāma.
6.67.128
नैवायं वानरान् राजन् न विजानाति राक्षसान्।
मत्तः शोणितगन्धेन स्वान् परांश्चैव खादति ॥ ६.६७.१२८ ॥
O König, er erkennt weder Vānaras noch Rākṣasas; vom Blutgeruch betört verschlingt er die Seinen wie die Fremden.
6.67.129
साध्वेनमधिरोहन्तु सर्वतो वानरर्षभाः।
यूथपाश्च यथा मुख्यास्तिष्ठन्त्वस्मिन् समन्ततः ॥ ६.६७.१२९ ॥
Gut so! Mögen die besten der Affen ihn von allen Seiten besteigen, und die führenden Truppenführer sich rings um ihn aufstellen.
6.67.130
अद्यायं दुर्मतिः काले गुरुभारप्रपीडितः।
प्रचरन् राक्षसो भूमौ नान्यान् हन्यात् प्लवंगमान् ॥ ६.६७.१३० ॥
Nun wird dieser böse Dämon, unter der großen Last erdrückt, auf dem Boden umherwandernd, die anderen Affen nicht töten können.
6.67.131
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राजपुत्रस्य धीमतः।
ते समारुरुहुर्हृष्टाः कुम्भकर्णं महाबलाः ॥ ६.६७.१३१ ॥
Als sie die Worte des weisen Prinzen hörten, bestiegen die mächtigen Affen voller Freude Kumbhakarna.
6.67.132
कुम्भकर्णस्तु संक्रुद्धः समारूढः प्लवंगमैः।
व्यधूनयत् तान् वेगेन दुष्टहस्तीव हस्तिपान् ॥ ६.६७.१३२ ॥
Doch Kumbhakarna, zornentbrannt, als die springenden Affen auf ihm saßen, schüttelte sie mit Wucht ab, wie ein bösartiger Elefant seine Treiber abschüttelt.
6.67.133
तान् दृष्ट्वा निर्धुतान् रामो रुष्टोऽयमिति राक्षसम्।
समुत्पपात वेगेन धनुरुत्तममाददे ॥ ६.६७.१३३ ॥
Als er sah, dass sie abgeschüttelt wurden, dachte Rāma: „Dieser Dämon ist zornig“, sprang rasch auf und ergriff den vorzüglichen Bogen.
6.67.134
क्रोधरक्तेक्षणो धीरो निर्दहन्निव चक्षुषा।
राघवो राक्षसं वेगादभिदुद्राव वेगितः।
यूथपान् हर्षयन् सर्वान् कुम्भकर्णबलार्दितान् ॥ ६.६७.१३४ ॥
Der standhafte Raghava, die Augen rot vor Zorn, als brenne er mit seinem Blick, stürzte schnell auf den Dämon zu und erfreute alle Truppenführer, die von Kumbhakarnas Kraft niedergedrückt worden waren.
6.67.135
स चापमादाय भुजंगकल्पं
दृढज्यमुग्रं तपनीयचित्रम्।
हरीन् समाश्वास्य समुत्पपात
रामो निबद्धोत्तमतूणबाणः ॥ ६.६७.१३५ ॥
Er nahm den Bogen, einer Schlange gleich, mit fester Sehne, furchtbar und golden verziert; nachdem er die Affen beruhigt hatte, sprang Rāma, mit dem besten Köcher umgürtet, empor.
6.67.136
स वानरगणैस्तैस्तु वृतः परमदुर्जयैः।
लक्ष्मणानुचरो वीरः सम्प्रतस्थे महाबलः ॥ ६.६७.१३६ ॥
Von jenen überaus unbezwingbaren Affenscharen umgeben, Lakṣmaṇa folgte ihm; der Held, der Gewaltige, brach auf.
6.67.137
स ददर्श महात्मानं किरीटिनमरिंदमम्।
शोणिताप्लुतरक्ताक्षं कुम्भकर्णं महाबलः ॥ ६.६७.१३७ ॥
Jener Mächtige sah den großherzigen Kumbhakarṇa, gekrönt, den Bezwinger der Feinde, von Blut triefend, mit geröteten Augen.
6.67.138
सर्वान् समभिधावन्तं यथा रुष्टं दिशागजम्।
मार्गमाणं हरीन् क्रुद्धं राक्षसैः परिवारितम् ॥ ६.६७.१३८ ॥
Auf alle losstürmend wie ein erzürnter Elefant der Himmelsrichtungen, die Affen suchend, zornig, von Rākṣasas umringt.
6.67.139
विन्ध्यमन्दरसंकाशं काञ्चनाङ्गदभूषणम्।
स्रवन्तं रुधिरं वक्त्राद् वर्षमेघमिवोत्थितम् ॥ ६.६७.१३९ ॥
Den Bergen Vindhya und Mandara gleich, mit goldenen Armreifen geschmückt, Blut aus dem Mund strömend, emporragend wie eine regenschwere Wolke.
6.67.140
जिह्वया परिलिह्यन्तं सृक्किणी शोणितोक्षिते।
मृद्नन्तं वानरानीकं कालान्तकयमोपमम् ॥ ६.६७.१४० ॥
Mit der Zunge die Mundwinkel leckend, mit Blut beschmiert, das Affenheer zermalmend, gleich der Zeit, dem Ender und Yama.
6.67.141
तं दृष्ट्वा राक्षसश्रेष्ठं प्रदीप्तानलवर्चसम्।
विस्फारयामास तदा कार्मुकं पुरुषर्षभः ॥ ६.६७.१४१ ॥
Als er jenen besten der Rākṣasas erblickte, der wie ein loderndes Feuer strahlte, spannte der beste der Männer, Rāma, da seinen Bogen.
6.67.142
स तस्य चापनिर्घोषात् कुपितो राक्षसर्षभः।
अमृष्यमाणस्तं घोषमभिदुद्राव राघवम् ॥ ६.६७.१४२ ॥
Vom Schwirren jenes Bogens erzürnt, konnte der beste der Rākṣasas diesen Schall nicht ertragen und stürmte auf Rāghava zu.
6.67.143
ततस्तु वातोद्धतमेघकल्पं
भुजंगराजोत्तमभोगबाहुः।
तमापतन्तं धरणीधराभ-
मुवाच रामो युधि कुम्भकर्णम् ॥ ६.६७.१४३ ॥
Als Kumbhakarṇa, gleich einer vom Wind getriebenen Wolke, mit Armen wie die Windungen des besten Schlangenkönigs, einem Berg gleich, auf ihn zustürmte, sprach Rāma im Kampf zu Kumbhakarṇa.
6.67.144
आगच्छ रक्षोऽधिप मा विषाद-
मवस्थितोऽहं प्रगृहीतचापः।
अवेहि मां राक्षसवंशनाशनं
यस्त्वं मुहूर्ताद् भविता विचेताः ॥ ६.६७.१४४ ॥
Komm, o Herr der Rākṣasas, verzweifle nicht. Ich stehe hier mit erhobenem Bogen. Wisse, dass ich der Vernichter des Rākṣasa-Geschlechts bin; in einem Augenblick wirst du besinnungslos sein.
6.67.145
रामोऽयमिति विज्ञाय जहास विकृतस्वनम्।
अभ्यधावत संक्रुद्धो हरीन् विद्रावयन् रणे ॥ ६.६७.१४५ ॥
Als er erkannte: 'Dies ist Rāma', lachte er mit einem grellen Laut, und, heftig erzürnt, die Affen im Kampf zerstreuend, stürmte er auf sie los.
6.67.146
दारयन्निव सर्वेषां हृदयानि वनौकसाम्।
प्रहस्य विकृतं भीमं स मेघस्तनितोपमम् ॥ ६.६७.१४६ ॥
Als wollte er die Herzen aller waldbewohnenden Affen zerreißen, lachte er ein grelles, schreckliches Lachen, gleich dem Donner einer Wolke.
6.67.147
कुम्भकर्णो महातेजा राघवं वाक्यमब्रवीत्।
नाहं विराधो विज्ञेयो न कबन्धः खरो न च।
न वाली न च मारीचः कुम्भकर्णः समागतः ॥ ६.६७.१४७ ॥
Kumbhakarṇa, von großer Strahlkraft, sprach diese Worte zu Rāghava: "Halte mich nicht für Virādha, nicht für Kabandha, nicht für Khara, nicht für Vālin, nicht für Mārīca; Kumbhakarṇa ist gekommen."
6.67.148
पश्य मे मुद्गरं भीमं सर्वं कालायसं महत्।
अनेन निर्जिता देवा दानवाश्च पुरा मया ॥ ६.६७.१४८ ॥
Sieh meine schreckliche Keule, groß und ganz aus Eisen. Mit ihr habe ich einst die Götter und Dānavas besiegt.
6.67.149
विकर्णनास इति मां नावज्ञातुं त्वमर्हसि।
स्वल्पापि हि न मे पीडा कर्णनासाविनाशनात् ॥ ६.६७.१४९ ॥
Du solltest mich nicht verachten unter dem Namen Vikarṇanāsa. Auch nicht den geringsten Schmerz empfinde ich durch den Verlust von Ohren und Nase.
6.67.150
दर्शयेक्ष्वाकुशार्दूल वीर्यं गात्रेषु मेऽनघ।
ततस्त्वां भक्षयिष्यामि दृष्टपौरुषविक्रमम् ॥ ६.६७.१५० ॥
Zeige deine Tapferkeit an meinen Gliedern, Tiger der Ikṣvākus, du Makelloser. Dann werde ich dich verschlingen, nachdem ich deine Manneskraft und Tapferkeit gesehen habe.
6.67.151
स कुम्भकर्णस्य वचो निशम्य
रामः सुपुङ्खान् विससर्ज बाणान्।
तैराहतो वज्रसमप्रवेगै-
र्न चुक्षुभे न व्यथते सुरारिः ॥ ६.६७.१५१ ॥
Als Rāma die Worte Kumbhakarṇas gehört hatte, schoss er wohlgefiederte Pfeile ab. Von jenen Pfeilen mit blitzgleicher Geschwindigkeit getroffen, wankte der Feind der Götter nicht und litt nicht.
6.67.152
यैः सायकैः सालवरा निकृत्ता
वाली हतो वानरपुङ्गवश्च।
ते कुम्भकर्णस्य तदा शरीरं
वज्रोपमा न व्यथयाम्प्रचक्रुः ॥ ६.६७.१५२ ॥
Jene Pfeile, durch die die edlen Sāla-Bäume gefällt und der Affenfürst Vālin erschlagen wurde, blitzgleich wie sie waren, verursachten dem Körper Kumbhakarṇas nicht die geringste Pein.
6.67.153
स वारिधारा इव सायकांस्तान्
पिबन् शरीरेण महेन्द्रशत्रुः।
जघान रामस्य शरप्रवेगं
व्याविध्य तं मुद्गरमुग्रवेगम् ॥ ६.६७.१५३ ॥
Er, der diese Pfeile wie Wasserströme in seinen Körper trank, der Feind Indras, schlug gegen die Wucht von Rāmas Pfeil und schwang jene Keule von wilder Geschwindigkeit.
6.67.154
ततस्तु रक्षः क्षतजानुलिप्तं
वित्रासनं देवमहाचमूनाम्।
व्याविध्य तं मुद्गरमुग्रवेगं
विद्रावयामास चमूं हरीणाम् ॥ ६.६७.१५४ ॥
Da trieb der Rākṣasa, mit Blut beschmiert, der Schrecken der großen Heere der Götter, jene Keule von wilder Geschwindigkeit schwingend, das Heer der Affen in die Flucht.
6.67.155
वायव्यमादाय ततोऽपरास्त्रं
रामः प्रचिक्षेप निशाचराय।
समुद्गरं तेन जहार बाहुं
स कृत्तबाहुस्तुमुलं ननाद ॥ ६.६७.१५५ ॥
Dann nahm Rāma eine andere Waffe, die Vāyavya hieß, und schleuderte sie gegen den nächtlichen Wanderer; damit schlug er ihm den Arm samt der Keule ab. Armlos brüllte er tosend auf.
6.67.156
स तस्य बाहुर्गिरिशृङ्गकल्पः
समुद्गरो राघवबाणकृत्तः।
पपात तस्मिन् हरिराजसैन्ये
जघान तां वानरवाहिनीं च ॥ ६.६७.१५६ ॥
Sein Arm, von Rāghavas Pfeil abgetrennt, einem Bergesgipfel gleich, fiel mit der Keule auf das Heer des Affenkönigs und zermalmte jene Affenschar.
6.67.157
ते वानरा भग्नहतावशेषाः
पर्यन्तमाश्रित्य तदा विषण्णाः।
प्रपीडिताङ्गा ददृशुः सुघोरं
नरेन्द्ररक्षोऽधिपसंनिपातम् ॥ ६.६७.१५७ ॥
Jene Affen, die zerschlagenen und getroffenen Überreste, damals niedergeschlagen, suchten am Rand Zuflucht, ihre Glieder zerquetscht, und sahen die furchtbarste Begegnung des Herrn der Menschen mit dem Herrn der Rākṣasas.
6.67.158
स कुम्भकर्णोऽस्त्रनिकृत्तबाहु-
र्महासिकृत्ताग्र इवाचलेन्द्रः।
उत्पाटयामास करेण वृक्षं
ततोऽभिदुद्राव रणे नरेन्द्रम् ॥ ६.६७.१५८ ॥
Da riss Kumbhakarṇa, dessen Arm von Pfeilen zerschnitten war, gleich einem Bergkönig, dessen Gipfel von einem großen Schwert gespalten ist, mit der Hand einen Baum aus und stürzte im Kampf auf den Herrn der Menschen, Rāma, los.
6.67.159
तं तस्य बाहुं सहतालवृक्षं
समुद्यतं पन्नगभोगकल्पम्।
ऐन्द्रास्त्रयुक्तेन जघान रामो
बाणेन जाम्बूनदचित्रितेन ॥ ६.६७.१५९ ॥
Rāma traf jenen Arm von ihm, samt dem erhobenen Palmenbaum, gleich dem Windungsleib einer Schlange, mit einem Pfeil, der mit der Indra-Waffe verbunden und mit Gold verziert war.
6.67.160
स कुम्भकर्णस्य भुजो निकृत्तः
पपात भूमौ गिरिसंनिकाशः।
विचेष्टमानो निजघान वृक्षान्
शैलान् शिलावानरराक्षसांश्च ॥ ६.६७.१६० ॥
Der abgetrennte Arm Kumbhakarṇas fiel wie ein Berg zu Boden, und sich windend erschlug er Bäume, Felsen, Steine, Affen und Rākṣasas.
6.67.161
तं छिन्नबाहुं समवेक्ष्य रामः
समापतन्तं सहसा नदन्तम्।
द्वावर्धचन्द्रौ निशितौ प्रगृह्य
चिच्छेद पादौ युधि राक्षसस्य ॥ ६.६७.१६१ ॥
Als er sah, dass der Armlose plötzlich brüllend auf ihn zustürzte, nahm Rāma zwei scharfe halbmondförmige Pfeile und schnitt dem Rākṣasa im Kampf beide Füße ab.
6.67.162
तौ तस्य पादौ प्रदिशो दिशश्च
गिरेर्गुहाश्चैव महार्णवं च।
लङ्कां च सेनां कपिराक्षसानां
विनादयन्तौ विनिपेततुश्च ॥ ६.६७.१६२ ॥
Seine beiden Beine fielen und ließen die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen, die Höhlen des Berges, den großen Ozean, Laṅkā und das Heer der Affen und Rākṣasas widerhallen.
6.67.163
निकृत्तबाहुर्विनिकृत्तपादो
विदार्य वक्त्रं वडवामुखाभम्।
दुद्राव रामं सहसाभिगर्जन्
राहुर्यथा चन्द्रमिवान्तरिक्षे ॥ ६.६७.१६३ ॥
Mit abgeschnittenen Armen und abgeschnittenen Füßen, den Rachen aufreißend wie das Feuer der Stutenmündung, brüllend stürzte er plötzlich auf Rāma zu, wie Rāhu am Himmel auf den Mond losfährt.
6.67.164
अपूरयत् तस्य मुखं शिताग्रै
रामः शरैर्हेमपिनद्धपुङ्खैः।
सम्पूर्णवक्त्रो न शशाक वक्तुं
चुकूज कृच्छ्रेण मुमूर्च्छ चापि ॥ ६.६७.१६४ ॥
Rāma füllte seinen Mund mit scharfen, goldbefiederten Pfeilen; da sein Mund voll war, konnte er nicht sprechen, stöhnte mühsam und sank ebenfalls in Ohnmacht.
6.67.165
अथाददे सूर्यमरीचिकल्पं
स ब्रह्मदण्डान्तककालकल्पम्।
अरिष्टमैन्द्रं निशितं सुपुङ्खं
रामः शरं मारुततुल्यवेगम् ॥ ६.६७.१६५ ॥
Da nahm Rāma den Pfeil namens Ariṣṭa, Indra gehörend, scharf und schön befiedert, den Sonnenstrahlen gleich, dem Brahma-Stab, dem Tod und der Zeit gleich, schnell wie der Wind.
6.67.166
तं वज्रजाम्बूनदचारुपुङ्खं
प्रदीप्तसूर्यज्वलनप्रकाशम्।
महेन्द्रवज्राशनितुल्यवेगं
रामः प्रचिक्षेप निशाचराय ॥ ६.६७.१६६ ॥
Diesen Pfeil mit schönem Gefieder aus Diamant und Gold, leuchtend wie das Feuer der brennenden Sonne, schnell wie Mahendras Donnerkeil und Blitz, schleuderte Rāma gegen den Nachtwandler.
6.67.167
स सायको राघवबाहुचोदितो
दिशःस्वभासा दश सम्प्रकाशयन्।
विधूमवैश्वानरभीमदर्शनो
जगाम शक्राशनिभीमविक्रमः ॥ ६.६७.१६७ ॥
Dieser Pfeil, angetrieben vom Arm Rāghavas, erleuchtete die zehn Himmelsrichtungen mit eigenem Glanz, furchtbar anzusehen wie rauchloses Feuer, und fuhr mit der schrecklichen Gewalt von Indras Donnerkeil dahin.
6.67.168
स तन्महापर्वतकूटसंनिभं
सुवृत्तदंष्ट्रं चलचारुकुण्डलम्।
चकर्त रक्षोऽधिपतेः शिरस्तदा
यथैव वृत्रस्य पुरा पुरंदरः ॥ ६.६७.१६८ ॥
Er schlug das Haupt des Herrn der Rākṣasas ab, das einem großen Bergesgipfel glich, mit wohlgerundeten Zähnen und schönen schwingenden Ohrringen, so wie einst Purandara das Haupt Vṛtras abschlug.
6.67.169
कुम्भकर्णशिरो भाति कुण्डलालंकृतं महत्।
आदित्येऽभ्युदिते रात्रौ मध्यस्थ इव चन्द्रमाः ॥ ६.६७.१६९ ॥
Das große Haupt Kumbhakarṇas, mit Ohrringen geschmückt, leuchtete wie der Mond, der mitten in der Nacht steht, nachdem die Sonne aufgegangen ist.
6.67.170
तद् रामबाणाभिहतं पपात
रक्षःशिरः पर्वतसंनिकाशम्।
बभञ्ज चर्यागृहगोपुराणि
प्राकारमुच्चं तमपातयच्च ॥ ६.६७.१७० ॥
Jenes Haupt des Rākṣasa, einem Berg gleich, von Rāmas Pfeil getroffen, fiel; es zerbrach die Tore der Wachtürme und ließ auch die hohe Mauer einstürzen.
6.67.171
तच्चातिकायं हिमवत् प्रकाशं
रक्षस्तदा तोयनिधौ पपात।
ग्राहान् परान् मीनवरान् भुजंगमान्
ममर्द भूमिं च तथा विवेश ॥ ६.६७.१७१ ॥
Jener Rākṣasa von gewaltiger Gestalt, glänzend wie der Himālaya, stürzte da ins Meer; er zerquetschte Krokodile, andere vortreffliche Fische und Schlangen und drang auch in die Erde ein.
6.67.172
तस्मिन् हते ब्राह्मणदेवशत्रौ
महाबले संयति कुम्भकर्णे।
चचाल भूर्भूमिधराश्च सर्वे
हर्षाच्च देवास्तुमुलं प्रणेदुः ॥ ६.६७.१७२ ॥
Als jener mächtige Kumbhakarṇa, Feind der Brahmanen und Götter, im Kampf erschlagen war, zitterten die Erde und alle Berge, und die Götter erhoben vor Freude einen tosenden Ruf.
6.67.173
ततस्तु देवर्षिमहर्षिपन्नगाः
सुराश्च भूतानि सुपर्णगुह्यकाः।
सयक्षगन्धर्वगणा नभोगताः
प्रहर्षिता रामपराक्रमेण ॥ ६.६७.१७३ ॥
Da freuten sich die Devarṣis, die großen Weisen, die Schlangen, die Götter, die Wesen, die Garuḍas, Guhyakas sowie die Scharen der Yakṣas und Gandharvas, die am Himmel standen, über Rāmas Tapferkeit.
6.67.174
ततस्तु ते तस्य वधेन भूरिणा
मनस्विनो नैर्ऋतराजबान्धवाः।
विनेदुरुच्चैर्व्यथिता रघूत्तमं
हरिं समीक्ष्यैव यथा मतंगजाः ॥ ६.६७.१७४ ॥
Da schrien die hochgesinnten Verwandten des Rākṣasa-Königs, von dem gewaltigen Gemetzel erschüttert, laut auf, als sie den besten der Raghus und den Affen sahen, wie brünstige Elefanten.
6.67.175
स देवलोकस्य तमो निहत्य
सूर्यो यथा राहुमुखाद् विमुक्तः।
तथा व्यभासीद्धरिसैन्यमध्ये
निहत्य रामो युधि कुम्भकर्णम् ॥ ६.६७.१७५ ॥
Wie die Sonne, befreit aus Rāhus Rachen, die Finsternis der Götterwelt vertreibt und erstrahlt, so leuchtete Rāma, nachdem er Kumbhakarṇa im Kampf erschlagen hatte, inmitten des Affenheeres.
6.67.176
प्रहर्षमीयुर्बहवश्च वानराः
प्रबुद्धपद्मप्रतिमैरिवाननैः।
अपूजयन् राघवमिष्टभागिनं
हते रिपौ भीमबले नृपात्मजम् ॥ ६.६७.१७६ ॥
Viele Affen wurden von Freude erfüllt, ihre Gesichter wie erblühte Lotusse. Als der Feind von schrecklicher Kraft erschlagen war, ehrten sie Rāghava, den Königssohn, den Teilhaber an der ersehnten Frucht.
6.67.177
स कुम्भकर्णं सुरसैन्यमर्दनं
महत्सु युद्धेषु कदाचनाजितम्।
ननन्द हत्वा भरताग्रजो रणे
महासुरं वृत्रमिवामराधिपः ॥ ६.६७.१७७ ॥
Nachdem er Kumbhakarṇa im Kampf erschlagen hatte, den Zermalmer des Götterheeres, der in großen Schlachten nie besiegt worden war, freute sich der ältere Bruder Bharatas, so wie der Herr der Unsterblichen sich freute, als er den großen Asura Vṛtra erschlug.