வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.67.1
ते निवृत्ता महाकायाः श्रुत्वाङ्गदवचस्तदा।
नैष्ठिकीं बुद्धिमास्थाय सर्वे संग्रामकाङ्क्षिणः ॥ ६.६७.१ ॥
அங்கதனின் சொற்களைக் கேட்டு அப்போது அந்தப் பெருவுடல் வானரர்கள் அனைவரும் திரும்பி வந்தனர். உறுதியான மனநிலையை மேற்கொண்டு, அவர்கள் அனைவரும் போரை விரும்பினர்.
6.67.2
समुदीरितवीर्यास्ते समारोपितविक्रमाः।
पर्यवस्थापिता वाक्यैरङ्गदेन बलीयसा ॥ ६.६७.२ ॥
வலிமைமிக்க அங்கதனின் சொற்களால் அவர்களின் வீரம் எழுப்பப்பட்டது; அவர்களின் துணிவு தூண்டப்பட்டு அவர்கள் உறுதி பெற்றனர்.
6.67.3
प्रयाताश्च गता हर्षं मरणे कृतनिश्चयाः।
चक्रुः सुतुमुलं युद्धं वानरास्त्यक्तजीविताः ॥ ६.६७.३ ॥
அவர்கள் முன்னேறினர்; மரணத்தை உறுதியாக ஏற்று மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். உயிரைத் துறந்த வானரர்கள் கடும் போரை நடத்தினர்.
6.67.4
अथ वृक्षान् महाकायाः सानूनि सुमहान्ति च।
वानरास्तूर्णमुद्यम्य कुम्भकर्णमभिद्रवन् ॥ ६.६७.४ ॥
பின்னர் பெருவுடல் வானரர்கள் பெரிய மரங்களையும் பெரிய சிகரங்களையும் விரைவாகத் தூக்கிக்கொண்டு கும்பகர்ணனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
6.67.5
कुम्भकर्णः सुसंक्रुद्धो गदामुद्यम्य वीर्यवान्।
धर्षयन् स महाकायः समन्ताद् व्यक्षिपद् रिपून् ॥ ६.६७.५ ॥
மிகக் கோபமுற்ற வலிமைமிக்க கும்பகர்ணன் கதாயுதத்தைத் தூக்கி, அந்தப் பெருவுடலன் எல்லாப் பக்கமும் எதிரிகளைத் தாக்கிச் சிதறடித்தான்.
6.67.6
शतानि सप्त चाष्टौ च सहस्राणि च वानराः।
प्रकीर्णाः शेरते भूमौ कुम्भकर्णेन ताडिताः ॥ ६.६७.६ ॥
கும்பகர்ணனால் தாக்கப்பட்ட ஏழு நூறும் எட்டாயிரமும் வானரர்கள் சிதறிக் கிடந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
6.67.7
षोडशाष्टौ च दश च विंशत्त्रिंशत्तथैव च।
परिक्षिप्य च बाहुभ्यां खादन् स परिधावति।
भक्षयन् भृशसंक्रुद्धो गरुडः पन्नगानिव ॥ ६.६७.७ ॥
பதினாறு, எட்டு, பத்து, இருபது, முப்பது — அவ்வாறே இரு கைகளாலும் வளைத்துப் பிடித்து உண்டுகொண்டு அவன் ஓடுகிறான்; மிகவும் சினந்த கருடன் பாம்புகளை உண்பது போல் அவன் உண்டு ஓடுகிறான்.
6.67.8
कृच्छ्रेण च समाश्वस्ताः संगम्य च ततस्ततः।
वृक्षाद्रिहस्ता हरयस्तस्थुः संग्राममूर्धनि ॥ ६.६७.८ ॥
பெரும்பாடுபட்டு மீண்டும் தைரியம் பெற்று, இங்கும் அங்கும் கூடி, கைகளில் மரங்களும் மலைச்சிகரங்களும் ஏந்திய குரங்குகள் போர்முனையில் நின்றன.
6.67.9
ततः पर्वतमुत्पाट्य द्विविदः प्लवगर्षभः।
दुद्राव गिरिशृङ्गाभं विलम्ब इव तोयदः ॥ ६.६७.९ ॥
பின்னர் குரங்குகளில் சிறந்த த்விவிதன் ஒரு மலையைப் பெயர்த்தெடுத்து, மலைச்சிகரம் போன்ற அதை ஏந்தி, தாழ்ந்து தொங்கும் மேகம் போல் ஓடினான்.
6.67.10
तं समुत्पाट्य चिक्षेप कुम्भकर्णाय वानरः।
तमप्राप्य महाकायं तस्य सैन्येऽपतत् ततः ॥ ६.६७.१० ॥
அதைப் பெயர்த்து அந்தக் குரங்கு கும்பகர்ணன் மீது எறிந்தான்; அந்தப் பெரிய உடலை அடையாமல் அது அவனுடைய படையில் விழுந்தது.
6.67.11
ममर्दाश्वान् गजांश्चापि रथांश्चापि गजोत्तमान्।
तानि चान्यानि रक्षांसि एवं चान्यद्गिरेः शिरः ॥ ६.६७.११ ॥
அது குதிரைகளையும் யானைகளையும், தேர்களையும், சிறந்த யானைகளையும் நசுக்கியது; அவையும், பிற அரக்கர்களும், அதுபோல் மலையின் இன்னொரு சிகரமும் நசுங்கின.
6.67.12
तच्छैलवेगाभिहतं हताश्वं हतसारथिम्।
रक्षसां रुधिरक्लिन्नं बभूवायोधनं महत् ॥ ६.६७.१२ ॥
மலையின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்டு, குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு, சாரதிகள் கொல்லப்பட்டு, அரக்கர்களின் குருதியில் நனைந்த அந்தப் பெரிய போர்க்களம் ஆயிற்று.
6.67.13
रथिनो वानरेन्द्राणां शरैः कालान्तकोपमैः।
शिरांसि नर्दतां जह्रुः सहसा भीमनिःस्वनाः ॥ ६.६७.१३ ॥
காலன் போன்ற அம்புகளால் தேர்வீரர்கள் கர்ஜிக்கும் வானரத் தலைவர்களின் தலைகளை திடீரென வெட்டினர்; அவர்கள் பயங்கரமாக முழங்கினர்.
6.67.14
वानराश्च महात्मानः समुत्पाट्य महाद्रुमान्।
रथानश्वान् गजानुष्ट्रान् राक्षसानभ्यसूदयन् ॥ ६.६७.१४ ॥
மகாத்துமாவான வானரங்கள் பெரிய மரங்களைப் பிடுங்கி, தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், ஒட்டகங்கள் மற்றும் ராட்சசர்களை அழித்தன.
6.67.15
हनूमान् शैलशृङ्गाणि शिलाश्च विविधान् द्रुमान्।
ववर्ष कुम्भकर्णस्य शिरस्यम्बरमास्थितः ॥ ६.६७.१५ ॥
ஆகாயத்தில் நின்றிருந்த ஹனுமான் குംபகர்ணனின் தலையின் மீது மலைச் சிகரங்கள், பாறைகள், பல வகையான மரங்களை பொழிந்தார்.
6.67.16
तानि पर्वतशृङ्गाणि शूलेन स बिभेद ह।
बभञ्ज वृक्षवर्षं च कुम्भकर्णो महाबलः ॥ ६.६७.१६ ॥
அந்த மலைச் சிகரங்களை அவன் தன் சூலத்தால் பிளந்தான்; மகாபலசாலியான குംபகர்ணன் மரங்களின் மழையையும் முறித்தான்.
6.67.17
ततो हरीणां तदनीकमुग्रं
दुद्राव शूलं निशितं प्रगृह्य।
तस्थौ स तस्यापततः परस्ता-
न्महीधराग्रं हनुमान् प्रगृह्य ॥ ६.६७.१७ ॥
பின்னர் அவன் கூர்மையான சூலத்தை ஏந்தி வானரங்களின் அந்த பயங்கரப் படையை நோக்கி ஓடினான்; அப்போது ஹனுமான் ஒரு மலைச் சிகரத்தை ஏந்தி அவனை எதிர்கொண்டு முன்னால் நின்றார்.
6.67.18
स कुम्भकर्णं कुपितो जघान
वेगेन शैलोत्तमभीमकायम्।
संचुक्षुभे तेन तदाभिभूतो
मेदार्द्रगात्रो रुधिरावसिक्तः ॥ ६.६७.१८ ॥
கோபமுற்ற அவன் வேகமாக, சிறந்த மலை போன்ற பயங்கர உடலுடைய குംபகர்ணனைத் தாக்கினான்; அதனால் அவன் நிலைகுலைந்தான், அவன் உடல் கொழுப்பிலும் இரத்தத்திலும் நனைந்தது.
6.67.19
स शूलमाविध्य तडित्प्रकाशं
गिरिं यथा प्रज्वलिताग्निशृङ्गम्।
बाह्वन्तरे मारुतिमाजघान
गुहोऽचलं क्रौञ्चमिवोग्रशक्त्या ॥ ६.६७.१९ ॥
மின்னல் போல ஒளிரும் சூலத்தைச் சுழற்றி, எரியும் நெருப்பு முகடுகளையுடைய மலை போல, மாருதியான அனுமனின் மார்பில் அவன் தாக்கினான்; குகன் கிரௌஞ்ச மலையைக் கொடிய சக்தியால் தாக்கியது போல்.
6.67.20
स शूलनिर्भिन्नमहाभुजान्तरः
प्रविह्वलः शोणितमुद्वमन् मुखात् ।
ननाद भीमं हनुमान् महाहवे
युगान्तमेघस्तनितस्वनोपमम् ॥ ६.६७.२० ॥
சூலத்தால் பெரிய தோள்களுக்கிடையே பிளக்கப்பட்ட அனுமன் மிகவும் துன்புற்று, வாயிலிருந்து இரத்தத்தை உமிழ்ந்து, அந்தப் பெரும் போரில் யுகமுடிவு மேகங்களின் இடியோசை போல் பயங்கரமாக முழங்கினான்.
6.67.21
ततो विनेदुः सहसा प्रहृष्टा
रक्षोगणास्तं व्यथितं समीक्ष्य।
प्लवंगमास्तु व्यथिता भयार्ताः
प्रदुद्रुवुः संयति कुम्भकर्णात् ॥ ६.६७.२१ ॥
அப்போது அனுமன் துன்புற்றிருப்பதைக் கண்டு அரக்கர் கூட்டம் திடீரென மகிழ்ந்து முழங்கியது; வானரங்களோ துன்புற்று, பயத்தால் வாடி, அந்தப் போரில் கும்பகர்ணனிடமிருந்து ஓடின.
6.67.22
ततस्तु नीलो बलवान् पर्यवस्थापयन् बलम्।
प्रविचिक्षेप शैलाग्रं कुम्भकर्णाय धीमते ॥ ६.६७.२२ ॥
அப்போது வலிமையான நீலன் படையை நிலைநிறுத்தியபடி, அறிவுள்ள கும்பகர்ணன் மீது ஒரு மலை முகட்டை வீசினான்.
6.67.23
तदापतन्तं सम्प्रेक्ष्य मुष्टिनाभिजघान ह।
मुष्टिप्रहाराभिहतं तच्छैलाग्रं व्यशीर्यत।
सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात महीतले ॥ ६.६७.२३ ॥
விழுந்து வரும் அந்த முகட்டைக் கண்டதும் அவன் அதைக் குத்தினான்; குத்தின் அடியால் அந்த மலை முகடு நொறுங்கித் தீப்பொறிகளும் சுடரும் சிதறியபடி பூமியில் விழுந்தது.
6.67.24
ऋषभः शरभो नीलो गवाक्षो गन्धमादनः।
पञ्च वानरशार्दूलाः कुम्भकर्णमुपाद्रवन् ॥ ६.६७.२४ ॥
ருஷபன், சரபன், நீலன், கவாக்ஷன், கந்தமாதனன் ஆகிய ஐந்து வானரப் புலிகள் கும்பகர்ணனை நோக்கி விரைந்தனர்.
6.67.25
शैलैर्वृक्षैस्तलैः पादैर्मुष्टिभिश्च महाबलाः।
कुम्भकर्णं महाकायं निजघ्नुः सर्वतो युधि ॥ ६.६७.२५ ॥
மகாபலம் வாய்ந்த வானரர்கள் பாறைகளாலும், மரங்களாலும், உள்ளங்கைகளாலும், கால்களாலும், முஷ்டிகளாலும் போரில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பெரிய உடலுடைய கும்பகர்ணனைத் தாக்கினர்.
6.67.26
स्पर्शानिव प्रहारांस्तान् वेदयानो न विव्यथे।
ऋषभं तु महावेगं बाहुभ्यां परिषस्वजे ॥ ६.६७.२६ ॥
அந்தத் தாக்குதல்களை வெறும் தொடுதல்கள் போல உணர்ந்து கும்பகர்ணன் துன்புறவில்லை; பின்னர் மகாவேகமுள்ள ருஷபனை இரு கைகளாலும் இறுகத் தழுவிக்கொண்டான்.
6.67.27
कुम्भकर्णभुजाभ्यां तु पीडितो वानरर्षभः।
निपपातर्षभो भीमः प्रमुखागतशोणितः ॥ ६.६७.२७ ॥
கும்பகர்ணனின் கரங்களால் நசுக்கப்பட்ட வானரத் தலைவன் ருஷபன் பயங்கரமாக விழுந்தான்; அவன் முகத்திலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது.
6.67.28
मुष्टिना शरभं हत्वा जानुना नीलमाहवे।
आजघान गवाक्षं तु तलेनेन्द्ररिपुस्तदा।
पादेनाभ्यहनत् क्रुद्धस्तरसा गन्धमादनम् ॥ ६.६७.२८ ॥
முஷ்டியால் சரபனைத் தாக்கி, முழங்காலால் நீலனைப் போரில் தாக்கினான்; இந்திரனின் பகைவனான கும்பகர்ணன் அப்போது உள்ளங்கையால் கவாக்ஷனைத் தாக்கினான்; கோபத்துடன் வேகமாகக் காலால் கந்தமாதனனையும் உதைத்தான்.
6.67.29
दत्तप्रहारव्यथिता मुमुहुः शोणितोक्षिताः।
निपेतुस्ते तु मेदिन्यां निकृत्ता इव किंशुकाः ॥ ६.६७.२९ ॥
கொடுக்கப்பட்ட தாக்குதல்களால் வேதனையுற்று இரத்தத்தில் தோய்ந்த அவர்கள் மயக்கமுற்றனர்; வெட்டப்பட்ட கிம்சுக மரங்கள் போல அவர்கள் பூமியில் விழுந்தனர்.
6.67.30
तेषु वानरमुख्येषु पातितेषु महात्मसु।
वानराणां सहस्राणि कुम्भकर्णं प्रदुद्रुवुः ॥ ६.६७.३० ॥
அந்த மகாத்மாக்களான முதன்மை வானரர்கள் வீழ்த்தப்பட்டபோது, ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் கும்பகர்ணனை நோக்கி ஓடினர்.
6.67.31
तं शैलमिव शैलाभाः सर्वे तु प्लवगर्षभाः।
समारुह्य समुत्पत्य ददंशुश्च महाबलाः ॥ ६.६७.३१ ॥
மலைகளைப் போன்ற அந்த முதன்மை வானரர்கள் அனைவரும் மலையென நின்ற அவனின்மேல் ஏறி, மேலே பாய்ந்து, மகாபலத்துடன் அவனைக் கடித்தனர்.
6.67.32
तं नखैर्दशनैश्चापि मुष्टिभिर्बाहुभिस्तथा।
कुम्भकर्णं महाबाहुं निजघ्नुः प्लवगर्षभाः ॥ ६.६७.३२ ॥
நகங்களாலும், பற்களாலும், முஷ்டிகளாலும், கைகளாலும் அந்த முதன்மை வானரர்கள் மகாபாகு கும்பகர்ணனைத் தாக்கினர்.
6.67.33
स वानरसहस्रैस्तु विचितः पर्वतोपमः।
रराज राक्षसव्याघ्रो गिरिरात्मरुहैरिव ॥ ६.६७.३३ ॥
ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களால் மூடப்பட்டு மலையைப் போன்ற அந்த ராக்ஷஸ-வ்யாக்ரன் கும்பகர்ணன், தன்மீது வளர்ந்த மரங்களால் மூடிய மலைபோல் விளங்கினான்.
6.67.34
बाहुभ्यां वानरान् सर्वान् प्रगृह्य स महाबलः।
भक्षयामास संक्रुद्धो गरुडः पन्नगानिव ॥ ६.६७.३४ ॥
தன் இரு கைகளால் வானரர்கள் அனைவரையும் பிடித்து, அந்த மகாபலவான் கோபமுற்று அவர்களை விழுங்கினான்; கருடன் பாம்புகளை விழுங்குவதுபோல.
6.67.35
प्रक्षिप्ताः कुम्भकर्णेन वक्त्रे पातालसंनिभे।
नासापुटाभ्यां संजग्मुः कर्णाभ्यां चैव वानराः ॥ ६.६७.३५ ॥
கும்பகர்ணனால் பாதாளம் போன்ற வாயில் வீசப்பட்ட வானரர்கள் மூக்குத் துவாரங்கள் வழியாகவும், காதுகள் வழியாகவும் வெளியே வந்தனர்.
6.67.36
भक्षयन् भृशसंक्रुद्धो हरीन् पर्वतसंनिभः।
बभञ्ज वानरान् सर्वान् संक्रुद्धो राक्षसोत्तमः ॥ ६.६७.३६ ॥
மிகவும் சினந்த, மலை போன்ற அந்த அரக்கர்களில் சிறந்தவன் குரங்குகளை உண்டு, கோபத்துடன் எல்லா வானரர்களையும் நொறுக்கினான்.
6.67.37
मांसशोणितसंक्लेदां कुर्वन् भूमिं स राक्षसः।
चचार हरिसैन्येषु कालाग्निरिव मूर्च्छितः ॥ ६.६७.३७ ॥
இறைச்சியும் இரத்தமும் கொண்டு நிலத்தை ஈரமாக்கிய அந்த அரக்கன், காலாக்கினி போல் கொழுந்துவிட்டு, குரங்குப் படைகளுக்குள் உலாவினான்.
6.67.38
वज्रहस्तो यथा शक्रः पाशहस्त इवान्तकः।
शूलहस्तो बभौ युद्धे कुम्भकर्णो महाबलः ॥ ६.६७.३८ ॥
கையில் வஜ்ரத்துடன் இந்திரனைப் போலும், பாசக் கயிற்றுடன் யமனைப் போலும், சூலத்தைக் கையில் கொண்ட மகாபலன் கும்பகர்ணன் போரில் ஒளிர்ந்தான்.
6.67.39
यथा शुष्काण्यरण्यानि ग्रीष्मे दहति पावकः।
तथा वानरसैन्यानि कुम्भकर्णो ददाह सः ॥ ६.६७.३९ ॥
கோடையில் நெருப்பு உலர்ந்த காடுகளை எரிப்பது போல, கும்பகர்ணன் வானரப் படைகளை எரித்தான்.
6.67.40
ततस्ते वध्यमानास्तु हतयूथाः प्लवंगमाः।
वानरा भयसंविग्ना विनेदुर्विकृतैः स्वरैः ॥ ६.६७.४० ॥
அப்போது கொல்லப்பட்டு, கூட்டங்கள் அழிந்த அந்தத் தாவும் வானரர்கள், அச்சத்தால் கலங்கி விகாரமான குரல்களில் கதறினார்கள்.
6.67.41
अनेकशो वध्यमानाः कुम्भकर्णेन वानराः।
राघवं शरणं जग्मुर्व्यथिता भिन्नचेतसः ॥ ६.६७.४१ ॥
கும்பகர்ணனால் பலமுறை கொல்லப்பட்ட வானரர்கள், துயருற்று உடைந்த மனத்துடன் ராகவனின் (ராமனின்) சரணடைந்தனர்.
6.67.42
प्रभग्नान् वानरान् दृष्ट्वा वज्रहस्तात्मजात्मजः।
अभ्यधावत वेगेन कुम्भकर्णं महाहवे ॥ ६.६७.४२ ॥
குரங்குகள் சிதறுவதைக் கண்டு, வஜ்ரத்தைக் கையில் ஏந்திய (இந்திரனின்) பேரனின் மகன் வேகமாக மகாபோரில் கும்பகர்ணனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
6.67.43
शैलशृङ्गं महद् गृह्य विनदन् स मुहुर्मुहुः।
त्रासयन् राक्षसान् सर्वान् कुम्भकर्णपदानुगान् ॥ ६.६७.४३ ॥
ஒரு பெரிய மலைச்சிகரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு அவன் பலமுறை கர்ஜித்து, கும்பகர்ணனின் காலடியைப் பின்பற்றிய அனைத்து ராட்சதர்களையும் அச்சுறுத்தினான்.
6.67.44
चिक्षेप शैलशिखरं कुम्भकर्णस्य मूर्धनि।
स तेनाभिहतो मूर्ध्नि शैलेनेन्द्ररिपुस्तदा ॥ ६.६७.४४ ॥
அவன் கும்பகர்ணனின் தலையின் மீது ஒரு மலைச்சிகரத்தை வீசினான். அப்போது இந்திரனின் பகைவனான கும்பகர்ணன் அந்த மலையால் தலையில் தாக்கப்பட்டான்.
6.67.45
कुम्भकर्णः प्रजज्वाल क्रोधेन महता तदा।
सोऽभ्यधावत वेगेन वालिपुत्रममर्षणः ॥ ६.६७.४५ ॥
அப்போது கும்பகர்ணன் பெரும் கோபத்தால் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தான். பொறுக்காதவனாய் வேகமாக வாலியின் மகன் (அங்கதன்) மீது பாய்ந்தான்.
6.67.46
कुम्भकर्णो महानादस्त्रासयन् सर्ववानरान्।
शूलं ससर्ज वै रोषादङ्गदे तु महाबलः ॥ ६.६७.४६ ॥
பெரும் கர்ஜனையுடன் எல்லா குரங்குகளையும் அச்சுறுத்திய கும்பகர்ணன், கோபத்தால் அங்கதன் மீது சூலத்தை எறிந்தான்; அவன் பெரும் வலிமையுடையவன்.
6.67.47
तदापतन्तं बलवान् युद्धमार्गविशारदः।
लाघवान्मोक्षयामास बलवान् वानरर्षभः ॥ ६.६७.४७ ॥
அப்போது விழுந்த அந்த சூலத்தை, போர்முறையில் வல்லவனும் வலிமையுடையவனுமான வானரச்சிறந்தவன் (அங்கதன்) சுறுசுறுப்பாகத் தவிர்த்தான்.
6.67.48
उत्पत्य चैनं तरसा तलेनोरस्यताडयत्।
स तेनाभिहतः कोपात् प्रमुमोहाचलोपमः ॥ ६.६७.४८ ॥
பாய்ந்து சென்று அவன் விரைவாக உள்ளங்கையால் அவனது மார்பில் அடித்தான். அந்த அடியால் தாக்கப்பட்ட அவன், மலையைப் போல் சினத்துடன் மயங்கி விழுந்தான்.
6.67.49
स लब्धसंज्ञोऽतिबलो मुष्टिं संगृह्य राक्षसः।
अपहस्तेन चिक्षेप विसंज्ञः स पपात ह ॥ ६.६७.४९ ॥
உணர்வு பெற்ற அந்த மிக வலிமையான அரக்கன் முஷ்டியை இறுக்கி இடது கையால் வீசினான். அவன் உணர்விழந்து விழுந்தான்.
6.67.50
तस्मिन् प्लवगशार्दूले विसंज्ञे पतिते भुवि।
तच्छूलं समुपादाय सुग्रीवमभिदुद्रुवे ॥ ६.६७.५० ॥
அந்த வானர-புலி உணர்விழந்து நிலத்தில் வீழ்ந்ததும், அவன் அந்த சூலத்தை எடுத்துக்கொண்டு சுக்ரீவனை நோக்கி ஓடினான்.
6.67.51
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य कुम्भकर्णं महाबलम्।
उत्पपात तदा वीरः सुग्रीवो वानराधिपः ॥ ६.६७.५१ ॥
மகாபலனான கும்பகர்ணன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு, வீரனான வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் அப்போதே பாய்ந்தான்.
6.67.52
स पर्वताग्रमुत्क्षिप्य समाविध्य महाकपिः।
अभिदुद्राव वेगेन कुम्भकर्णं महाबलम् ॥ ६.६७.५२ ॥
அந்த மகா-குரங்கு மலையின் சிகரத்தை எடுத்துச் சுழற்றி, வேகமாக அந்த மகாபலனான கும்பகர்ணன் மீது பாய்ந்தான்.
6.67.53
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य कुम्भकर्णः प्लवंगमम्।
तस्थौ विवृत्तसर्वाङ्गो वानरेन्द्रस्य सम्मुखः ॥ ६.६७.५३ ॥
தன்னை நோக்கி வரும் அந்தக் குரங்கைக் கண்டு, கும்பகர்ணன் முழு உடலையும் தயாராக்கி வானரேந்திரன் சுக்ரீவனுக்கு எதிரே நின்றான்.
6.67.54
कपिशोणितदिग्धाङ्गं भक्षयन्तं महाकपीन्।
कुम्भकर्णं स्थितं दृष्ट्वा सुग्रीवो वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.६७.५४ ॥
குரங்குகளின் இரத்தத்தால் உடல் நனைந்து, பெரிய குரங்குகளை உண்டுகொண்டு நின்ற கும்பகர்ணனைக் கண்டு சுக்ரீவன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.67.55
पातिताश्च त्वया वीराः कृतं कर्म सुदुष्करम्।
भक्षितानि च सैन्यानि प्राप्तं ते परमं यशः ॥ ६.६७.५५ ॥
நீ வீரர்களை வீழ்த்தினாய்; மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தாய்; படைகளை உண்டுவிட்டாய்; உனக்குப் பெரும் புகழ் கிடைத்துவிட்டது.
6.67.56
त्यज तद् वानरानीकं प्राकृतैः किं करिष्यसि।
सहस्वैकं निपातं मे पर्वतस्यास्य राक्षस ॥ ६.६७.५६ ॥
அந்த வானரப் படையை விடு; சாதாரணர்களோடு நீ என்ன செய்வாய்? ஓ அரக்கனே, என் இந்த மலையின் ஒரே அடியைத் தாங்கிக்கொள்.
6.67.57
तद् वाक्यं हरिराजस्य सत्त्वधैर्यसमन्वितम्।
श्रुत्वा राक्षसशार्दूलः कुम्भकर्णोऽब्रवीद् वचः ॥ ६.६७.५७ ॥
வானரத் தலைவனின் வலிமையும் மன உறுதியும் நிறைந்த அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட அரக்கர்களில் புலியான கும்பகர்ணன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.67.58
प्रजापतेस्तु पौत्रस्त्वं तथैवर्क्षरजःसुतः।
धृतिपौरुषसम्पन्नस्तस्माद् गर्जसि वानर ॥ ६.६७.५८ ॥
நீ பிரஜாபதியின் பேரன்; அவ்வாறே ருக்ஷரஜஸின் மகனும் ஆவாய்; வலிமையும் மன உறுதியும் நிறைந்தவன்; அதனால்தான், ஓ வானரா, நீ கர்ஜிக்கிறாய்.
6.67.59
स कुम्भकर्णस्य वचो निशम्य
व्याविध्य शैलं सहसा मुमोच।
तेनाजघानोरसि कुम्भकर्णं
शैलेन वज्राशनिसंनिभेन ॥ ६.६७.५९ ॥
கும்பகர்ணனின் சொற்களைக் கேட்ட அவன் உடனே மலையைச் சுழற்றி எறிந்தான்; இடியும் மின்னலும் போன்ற அந்த மலையால் கும்பகர்ணனின் மார்பில் அடித்தான்.
6.67.60
तच्छैलशृङ्गं सहसा विभिन्नं
भुजान्तरे तस्य तदा विशाले।
ततो विषेदुः सहसा प्लवंगा
रक्षोगणाश्चापि मुदा विनेदुः ॥ ६.६७.६० ॥
அந்த மலைச்சிகரம் திடீரென்று அவனுடைய பரந்த தோள்களுக்கு இடையில் சிதறியது. அப்போது குரங்குகள் திடீரென்று துயரத்தில் ஆழ்ந்தன; ராட்சசக் கூட்டங்களோ மகிழ்ச்சியுடன் முழங்கின.
6.67.61
स शैलशृङ्गाभिहतश्चुकोप
ननाद रोषाच्च विवृत्य वक्त्रम्।
व्याविध्य शूलं स तडित्प्रकाशं
चिक्षेप हर्यृक्षपतेर्वधाय ॥ ६.६७.६१ ॥
மலைச்சிகரத்தால் தாக்கப்பட்ட அவன் சினந்தான்; கோபத்துடன் வாயைப் பிளந்து கர்ஜித்தான். மின்னல் போல் ஒளிரும் சூலத்தைச் சுழற்றி, குரங்கு-கரடிகளின் தலைவனைக் கொல்ல அதை வீசினான்.
6.67.62
तत् कुम्भकर्णस्य भुजप्रणुन्नं
शूलं शितं काञ्चनधामयष्टिम्।
क्षिप्रं समुत्पत्य निगृह्य दोर्भ्यां
बभञ्ज वेगेन सुतोऽनिलस्य ॥ ६.६७.६२ ॥
குംபகர்ணனின் கையால் வீசப்பட்ட அந்தக் கூர்மையான சூலம், பொன்னொளி வீசும் தண்டுடன் இருந்தது. காற்றுக் கடவுளின் மகன் உடனே பாய்ந்து அதை இரு கைகளாலும் பற்றி, வேகத்துடன் முறித்தான்.
6.67.63
कृतं भारसहस्रस्य शूलं कालायसं महत्।
बभञ्ज जानुमारोप्य तदा हृष्टः प्लवंगमः ॥ ६.६७.६३ ॥
ஆயிரம் பாரம் இரும்பால் செய்யப்பட்ட அந்த பெரிய கருங்கல் சூலத்தை, அப்போது மகிழ்ந்த அந்தக் குரங்குத் தலைவன் தன் முழங்காலில் வைத்து முறித்தான்.
6.67.64
शूलं भग्नं हनुमता दृष्ट्वा वानरवाहिनी।
हृष्टा ननाद बहुशः सर्वतश्चापि दुद्रुवे ॥ ६.६७.६४ ॥
அனுமன் சூலம் முறிந்ததைக் கண்ட குரங்குப் படை மகிழ்ந்து பலமுறை முழங்கியது; எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஓடியது.
6.67.65
बभूवाथ परित्रस्तो राक्षसो विमुखोऽभवत्।
सिंहनादं च ते चक्रुः प्रहृष्टा वनगोचराः।
मारुतिं पूजयांचक्रुर्दृष्ट्वा शूलं तथागतम् ॥ ६.६७.६५ ॥
அப்போது அரக்கன் அஞ்சி முகம் திரும்பினான். வனத்தில் வாழும் வானரங்கள் மகிழ்ந்து சிங்க முழக்கம் செய்தன; சூலம் இவ்வாறு திரும்பிவந்ததைக் கண்டு மாருதியாகிய அனுமனை அவை போற்றின.
6.67.66
स तत् तथा भग्नमवेक्ष्य शूलं
चुकोप रक्षोधिपतिर्महात्मा।
उत्पाट्य लङ्कामलयात् स शृङ्गं
जघान सुग्रीवमुपेत्य तेन ॥ ६.६७.६६ ॥
சூலம் இவ்வாறு உடைந்ததைக் கண்டு மகாத்மாவாகிய அரக்கர் மன்னன் சினந்தான். லங்கை மலையிலிருந்து ஒரு சிகரத்தைப் பிடுங்கி, அருகில் சென்று அதனால் சுக்ரீவனைத் தாக்கினான்.
6.67.67
स शैलशृङ्गाभिहतो विसंज्ञः
पपात भूमौ युधि वानरेन्द्रः।
तं वीक्ष्य भूमौ पतितं विसंज्ञं
नेदुः प्रहृष्टा युधि यातुधानाः ॥ ६.६७.६७ ॥
மலைச் சிகரத்தால் தாக்கப்பட்டு உணர்வற்ற வானரேந்திரன் போரில் நிலத்தில் வீழ்ந்தான். நிலத்தில் வீழ்ந்து உணர்வின்றிக் கிடப்பவனைக் கண்ட யாதுதானர்கள் போரில் மகிழ்ந்து முழங்கினர்.
6.67.68
समभ्युपेत्याद्भुतघोरवीर्यं
स कुम्भकर्णो युधि वानरेन्द्रम्।
जहार सुग्रीवमभिप्रगृह्य
यथानिलो मेघमिव प्रचण्डः ॥ ६.६७.६८ ॥
அற்புதமும் பயங்கரமுமான வீரியமுடைய வானரேந்திரன் சுக்ரீவனை அணுகி, அந்தக் கும்பகர்ணன் போரில் அவனை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான்; கடும் காற்று மேகத்தைக் கவர்வது போல்.
6.67.69
स तं महामेघनिकाशरूप-
मुत्पाट्य गच्छन् युधि कुम्भकर्णः।
रराज मेरुप्रतिमानरूपो
मेरुर्यथा व्युच्छ्रितघोरशृङ्गः ॥ ६.६७.६९ ॥
பெரும் மேகம் போன்ற உருவமுடைய அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு போரில் செல்லும் கும்பகர்ணன், மேரு போன்ற உருவத்துடன், உயர்ந்த பயங்கரச் சிகரங்களுடைய மேரு மலையைப்போல் விளங்கினான்.
6.67.70
ततस्तमादाय जगाम वीरः
संस्तूयमानो युधि राक्षसेन्द्रः।
शृण्वन् निनादं त्रिदिवालयानां
प्लवङ्गराजग्रहविस्मितानाम् ॥ ६.६७.७० ॥
பின்னர் அவனை எடுத்துக்கொண்டு அந்த வீரனான ராட்சசேந்திரன் போருக்குள் புகழப்பட்டவனாகச் சென்றான்; வானுலகவாசிகளின் ஒலியைக் கேட்டுக்கொண்டே, வானர அரசன் பிடிக்கப்பட்டதில் வியப்புற்றவர்களின் ஒலியை.
6.67.71
ततस्तमादाय तदा स मेने
हरीन्द्रमिन्द्रोपममिन्द्रवीर्यः।
अस्मिन् हते सर्वमिदं हतं स्यात्
सराघवं सैन्यमितीन्द्रशत्रुः ॥ ६.६७.७१ ॥
அப்போது அவனைப் பிடித்துக்கொண்டு இந்திரனுக்கு ஒப்பான அந்த இந்திரவீரியனான இந்திரனின் பகைவன் நினைத்தான்: இந்திரனைப் போன்ற இந்த வானர அரசன் கொல்லப்பட்டால் ராகவனுடன் இந்தப் படை முழுவதும் அழியும் என்று.
6.67.72
विद्रुतां वाहिनीं दृष्ट्वा वानराणामितस्ततः।
कुम्भकर्णेन सुग्रीवं गृहीतं चापि वानरम् ॥ ६.६७.७२ ॥
வானரங்களின் படை இங்கும் அங்கும் ஓடுவதைக் கண்டு, கும்பகர்ணனால் சுக்கிரீவனும் அந்த வானரனும் பிடிக்கப்பட்டதையும் கண்டு.
6.67.73
हनूमांश्चिन्तयामास मतिमान् मारुतात्मजः।
एवं गृहीते सुग्रीवे किं कर्तव्यं मया भवेत् ॥ ६.६७.७३ ॥
அறிவுள்ள மாருதியின் மகனான அனுமன் சிந்தித்தான்: சுக்கிரீவன் இவ்வாறு பிடிபட்டிருக்க, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?
6.67.74
यद्धि न्याय्यं मया कर्तुं तत् करिष्याम्यसंशयम्।
भूत्वा पर्वतसंकाशो नाशयिष्यामि राक्षसम् ॥ ६.६७.७४ ॥
எது எனக்குச் செய்வதற்கு நியாயமானதோ, அதை நான் சந்தேகமின்றிச் செய்வேன். மலை போன்று உருவெடுத்து அந்த ராட்சசனை அழிப்பேன்.
6.67.75
मया हते संयति कुम्भकर्णे
महाबले मुष्टिविशीर्णदेहे।
विमोचिते वानरपार्थिवे च
भवन्तु हृष्टाः प्लवगाः समग्राः ॥ ६.६७.७५ ॥
போரில் நான் கும்பகர்ணனைக் கொன்று, அவனுடைய உடல் என் குத்தால் சிதைந்த பின்னும், வானர அரசன் விடுவிக்கப்பட்ட பின்னும், வானரர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடையட்டும்.
6.67.76
अथवा स्वयमप्येष मोक्षं प्राप्स्यति वानरः।
गृहीतोऽयं यदि भवेत् त्रिदशैः सासुरोरगैः ॥ ६.६७.७६ ॥
அல்லது இந்த வானரன் தானாகவே விடுதலை அடைவான்; தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் நாகங்களாலும் இவன் பிடிபட்டிருந்தால்.
6.67.77
मन्ये न तावदात्मानं बुध्यते वानराधिपः।
शैलप्रहाराभिहतः कुम्भकर्णेन संयुगे ॥ ६.६७.७७ ॥
வானரத் தலைவன் இன்னும் தன்னை உணரவில்லை என்று நினைக்கிறேன்; போரில் கும்பகர்ணனின் மலைப் பிரகாரத்தால் அவன் தாக்கப்பட்டுள்ளான்.
6.67.78
अयं मुहूर्तात् सुग्रीवो लब्धसंज्ञो महाहवे।
आत्मनो वानराणां च यत् पथ्यं तत् करिष्यति ॥ ६.६७.७८ ॥
இந்த சுக்ரீவன் ஒரு கணத்தில் உணர்வு பெற்று, இப்பெரும் போரில் தனக்கும் வானரங்களுக்கும் நன்மையானதைச் செய்வான்.
6.67.79
मया तु मोक्षितस्यास्य सुग्रीवस्य महात्मनः।
अप्रीतिश्च भवेत् कष्टा कीर्तिनाशश्च शाश्वतः ॥ ६.६७.७९ ॥
நான் இந்த மகாத்மா சுக்ரீவனை விடுவித்தால், கடும் அதிருப்தியும் நிலையான புகழ் அழிவும் உண்டாகும்.
6.67.80
तस्मान्मुहूर्तं कांक्षिष्ये विक्रमं मोक्षितस्य तु।
भिन्नं च वानरानीकं तावदाश्वासयाम्यहम् ॥ ६.६७.८० ॥
ஆகவே, விடுதலை பெற்றவனின் வீரத்தை ஒரு கணம் எதிர்பார்ப்பேன்; அதுவரை சிதறிய வானரப் படையை ஆறுதல்படுத்துவேன்.
6.67.81
इत्येवं चिन्तयित्वाथ हनूमान् मारुतात्मजः।
भूयः संस्तम्भयामास वानराणां महाचमूम् ॥ ६.६७.८१ ॥
இவ்வாறு சிந்தித்த பின், வாயுபுத்திரன் அனுமான் மீண்டும் அந்த வானரப் பெரும்படையை நிலைநிறுத்தினான்.
6.67.82
स कुम्भकर्णोऽथ विवेश लङ्कां
स्फुरन्तमादाय महाहरिं तम्।
विमानचर्यागृहगोपुरस्थैः
पुष्पाग्र्यवर्षैरभिपूज्यमानः ॥ ६.६७.८२ ॥
அவன் துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மாபெரும் குரங்கைத் தூக்கிக்கொண்டு லங்கைக்குள் நுழைந்தான்; விமானங்களிலும் வீடுகளிலும் நகர வாயில்களிலும் நின்றவர்கள் சிறந்த மலர்மழை பொழிந்து அவனை வழிபட்டனர்.
6.67.83
लाजगन्धोदवर्षैस्तु सेच्यमानः शनैः शनैः।
राजवीथ्यास्तु शीतत्वात् संज्ञां प्राप महाबलः ॥ ६.६७.८३ ॥
பொரிகளும் நறுமண நீரும் கலந்த மழையால் மெல்ல மெல்லத் தெளிக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் வலியவன், அரச வீதியின் குளிர்ச்சியால் உணர்வைப் பெற்றான்.
6.67.84
ततः स संज्ञामुपलभ्य कृच्छ्राद्
बलीयसस्तस्य भुजान्तरस्थः।
अवेक्षमाणः पुरराजमार्गं
विचिन्तयामास मुहुर्महात्मा ॥ ६.६७.८४ ॥
பின்பு அந்த மகாத்மா மிகுந்த சிரமத்துடன் உணர்வைப் பெற்று, வலியவனின் கைகளுக்கு இடையில் இருந்தபடி நகரின் அரச வீதியை நோக்கி மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்.
6.67.85
एवं गृहीतेन कथं नु नाम
शक्यं मया सम्प्रतिकर्तुमद्य।
तथा करिष्यामि यथा हरीणां
भविष्यतीष्टं च हितं च कार्यम् ॥ ६.६७.८५ ॥
இவ்வாறு பிடிபட்டிருக்கையில் இப்போது நான் எவ்வாறு பதிலடி கொடுக்க முடியும்? வானரர்களுக்கு நன்மையும் நலனும் உண்டாகும்படி நான் செய்வேன்.
6.67.86
ततः कराग्रैः सहसा समेत्य
राजा हरीणाममरेन्द्रशत्रोः।
खरैश्च कर्णौ दशनैश्च नासां
ददंश पादैर्विददार पार्श्वौ ॥ ६.६७.८६ ॥
பின்பு இந்திரனின் பகைவனான அந்த அரசன், விரல் நுனிகளால் திடீரென வானரர்களின் அரசனைப் பற்றி, கூரிய நகங்களால் அவன் காதுகளையும், பற்களால் மூக்கையும் கடித்து, கால்களால் அவன் விலாக்களைக் கிழித்தான்.
6.67.87
स कुम्भकर्णो हृतकर्णनासो
विदारितस्तेन रदैर्नखैश्च।
रोषाभिभूतः क्षतजार्द्रगात्रः
सुग्रीवमाविध्य पिपेष भूमौ ॥ ६.६७.८७ ॥
காது மூக்கு அறுபட்டவனாய், அவனால் பற்களாலும் நகங்களாலும் கிழிக்கப்பட்ட கும்பகர்ணன், கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, காயங்களால் இரத்தத்தில் நனைந்த உடலுடன் சுக்ரீவனைப் பற்றி நிலத்தில் நசுக்கினான்.
6.67.88
स भूतले भीमबलाभिपिष्टः
सुरारिभिस्तैरभिहन्यमानः।
जगाम खं कन्दुकवज्जवेन
पुनश्च रामेण समाजगाम ॥ ६.६७.८८ ॥
தரையில் பயங்கர வலிமையால் நசுக்கப்பட்டவன், தேவர்களின் எதிரிகளான அவர்களால் தாக்கப்பட்டவனாய், பந்தைப் போல வேகமாக ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான்; பின்னர் ராமனிடம் மீண்டும் வந்தான்.
6.67.89
कर्णनासाविहीनस्तु कुम्भकर्णो महाबलः।
रराज शोणितोत्सिक्तो गिरिः प्रस्रवणैरिव ॥ ६.६७.८९ ॥
காதும் மூக்கும் இழந்த மகாபலசாலியான கும்பகர்ணன், இரத்தத்தில் நனைந்து, அருவிகளால் நிறைந்த மலையைப் போல் பிரகாசித்தான்.
6.67.90
शोणितार्द्रो महाकायो राक्षसो भीमदर्शनः।
युद्धायाभिमुखो भूयो मनश्चक्रे निशाचरः ॥ ६.६७.९० ॥
இரத்தத்தில் நனைந்த, பெரிய உடலும் பயங்கரத் தோற்றமும் கொண்ட அந்த ராக்ஷசன், இரவுலாவி, மீண்டும் போருக்கு எதிரில் நிற்க மனதை நிலைநிறுத்தினான்.
6.67.91
अमर्षाच्छोणितोद्गारी शुशुभे रावणानुजः।
नीलाञ्जनचयप्रख्यः ससंध्य इव तोयदः ॥ ६.६७.९१ ॥
கோபத்தால் இரத்தத்தை உமிழ்ந்த ராவணனின் தம்பி, நீல அஞ்சனக் குவியல் போன்று, மாலை வேளையுடன் கூடிய மேகம் போல் பிரகாசித்தான்.
6.67.92
गते च तस्मिन् सुरराजशत्रुः
क्रोधात् प्रदुद्राव रणाय भूयः।
अनायुधोऽस्मीति विचिन्त्य रौद्रो
घोरं तदा मुद्गरमाससाद ॥ ६.६७.९२ ॥
அவன் சென்றபின், தேவேந்திரனின் எதிரி கோபத்தால் மீண்டும் போருக்கு விரைந்தான்; 'நான் ஆயுதமற்றவன்' என்று எண்ணி, அந்த கொடியவன் அப்போது ஒரு கொடிய கதாயுதத்தைப் பற்றினான்.
6.67.93
ततः स पुर्याः सहसा महौजा
निष्क्रम्य तद् वानरसैन्यमुग्रम्।
बभक्ष रक्षो युधि कुम्भकर्णः
प्रजा युगान्ताग्निरिव प्रवृद्धः ॥ ६.६७.९३ ॥
அப்போது மகாபலசாலியான கும்பகர்ணன் திடீரென நகரிலிருந்து வெளியே வந்து, போரில் அந்த உக்கிரமான குரங்குப் படையை யுகாந்த நெருப்பு உயிரினங்களை விழுங்குவது போல விழுங்கினான்.
6.67.94
बुभुक्षितः शोणितमांसगृध्नुः
प्रविश्य तद् वानरसैन्यमुग्रम्।
चखाद रक्षांसि हरीन् पिशाचा-
न्नृक्षांश्च मोहाद् युधि कुम्भकर्णः।
यथैव मृत्युर्हरते युगान्ते
स भक्षयामास हरींश्च मुख्यान् ॥ ६.६७.९४ ॥
பசித்தவனும், இரத்தமும் மாமிசமும் விரும்பியவனுமான கும்பகர்ணன் அந்த உக்கிர குரங்குப் படைக்குள் புகுந்து, மயக்கத்தால் போரில் அரக்கர்களையும், பிசாசுகளையும், குரங்குகளையும், கரடிகளையும் உண்டான்; யுகாந்தத்தில் மரணம் கொண்டு செல்வது போல, முக்கியமான குரங்குகளையும் விழுங்கினான்.
6.67.95
एकं द्वौ त्रीन् बहून् क्रुद्धो वानरान् सह राक्षसैः।
समादायैकहस्तेन प्रचिक्षेप त्वरन् मुखे ॥ ६.६७.९५ ॥
கோபமடைந்த அவன் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று அல்லது பல குரங்குகளை அரக்கர்களுடன் சேர்த்து ஒரு கையால் பற்றி, விரைந்து வாயில் போட்டான்.
6.67.96
सम्प्रस्रवंस्तदा मेदः शोणितं च महाबलः।
वध्यमानो नगेन्द्राग्रैर्भक्षयामास वानरान् ॥ ६.६७.९६ ॥
அப்போது கொழுப்பும் இரத்தமும் ஒழுக, மலைச்சிகரங்களால் அடிக்கப்பட்டபோதும் அந்த மகாபலசாலி குரங்குகளை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
6.67.97
ते भक्ष्यमाणा हरयो रामं जग्मुस्तदा गतिम्।
कुम्भकर्णो भृशं क्रुद्धः कपीन् खादन् प्रधावति ॥ ६.६७.९७ ॥
உண்ணப்பட்ட அந்தக் குரங்குகள் அப்போது ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தன; மிகவும் கோபமடைந்த கும்பகர்ணன் குரங்குகளை விழுங்கியபடி முன்னே பாய்ந்தான்.
6.67.98
शतानि सप्त चाष्टौ च विंशत् त्रिंशत् तथैव च।
सम्परिष्वज्य बाहुभ्यां खादन् विपरिधावति ॥ ६.६७.९८ ॥
ஏழு நூறு, எட்டு நூறு, இருபது, முப்பது என்று எண்ணிக்கையில் பலரை இரு கைகளாலும் அணைத்துப் பிடித்து உண்டவாறு அவன் அங்குமிங்கும் ஓடுகிறான்.
6.67.99
मेदोवसाशोणितदिग्धगात्रः
कर्णावसक्तग्रथितान्त्रमालः।
ववर्ष शूलानि सुतीक्ष्णदंष्ट्रः
कालो युगान्तस्थ इव प्रवृद्धः ॥ ६.६७.९९ ॥
கொழுப்பும் மஜ்ஜையும் இரத்தமும் பூசிய உடலுடனும், காதுகளிலிருந்து தொங்கும் குடல் மாலையுடனும், கூரிய பற்களுடனும், யுகமுடிவில் நின்ற பெருகிய காலனைப் போல் அவன் சூலங்களை மழையெனப் பொழிந்தான்.
6.67.100
तस्मिन् काले सुमित्रायाः पुत्रः परबलार्दनः।
चकार लक्ष्मणः क्रुद्धो युद्धं परपुरंजयः ॥ ६.६७.१०० ॥
அப்போது சுமித்திரையின் மகனும், பகைப்படையை அழிப்பவனும், பகைநகரங்களை வெல்பவனுமான லக்ஷ்மணன் சினந்து போர் செய்தான்.
6.67.101
स कुम्भकर्णस्य शरान् शरीरे सप्त वीर्यवान्।
निचखानाददे चान्यान् विससर्ज च लक्ष्मणः ॥ ६.६७.१०१ ॥
அந்த வீரமிக்க லக்ஷ்மணன் கும்பகர்ணனின் உடலில் ஏழு அம்புகளைப் பாய்ச்சினான்; பின்னர் வேறு அம்புகளை எடுத்து எய்தான்.
6.67.102
पीड्यमानस्तदस्त्रं तु विशेषं तत् स राक्षसः।
ततश्चुकोप बलवान् सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ ६.६७.१०२ ॥
அந்த சிறப்பான அஸ்திரத்தால் வருத்தப்பட்ட அந்த வலிமையான அரக்கன் சினமடைந்தான் — சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் லக்ஷ்மணன் மீது.
6.67.103
अथास्य कवचं शुभ्रं जाम्बूनदमयं शुभम्।
प्रच्छादयामास शरैः संध्याभ्रमिव मारुतः ॥ ६.६७.१०३ ॥
பின்னர், காற்று மாலை மேகத்தை மூடுவது போல, அவனுடைய பிரகாசமான, அழகிய பொன் கவசத்தை அம்புகளால் மூடினான்.
6.67.104
नीलाञ्जनचयप्रख्यः शरैः काञ्चनभूषणैः।
आपीड्यमानः शुशुभे मेघैः सूर्य इवांशुमान् ॥ ६.६७.१०४ ॥
நீல அஞ்சனக் குவியல் போன்றவன், பொன் அணிகலன்கள் கொண்ட அம்புகளால் மூடப்பட்டு, மேகங்களால் சூழப்பட்ட ஒளிவீசும் சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தான்.
6.67.105
ततः स राक्षसो भीमः सुमित्रानन्दवर्धनम्।
सावज्ञमेव प्रोवाच वाक्यं मेघौघनिःस्वनः ॥ ६.६७.१०५ ॥
பின்னர் அந்த பயங்கர அரக்கன், மேகக்கூட்டம் போல் முழங்கிக்கொண்டே, சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனை இகழ்ச்சியுடன் பேசினான்.
6.67.106
अन्तकस्याप्यकष्टेन युधि जेतारमाहवे।
युध्यता मामभीतेन ख्यापिता वीरता त्वया ॥ ६.६७.१०६ ॥
எமனையும் போரில் எளிதில் வெல்லக்கூடிய என்னுடன், அஞ்சாமல் போரிடுவதன் மூலம் உன் வீரத்தை நீ வெளிப்படுத்தி விட்டாய்.
6.67.107
प्रगृहीतायुधस्येह मृत्योरिव महामृधे।
तिष्ठन्नप्यग्रतः पूज्यः किमु युद्धप्रदायकः ॥ ६.६७.१०७ ॥
இங்கே பெரும் போரில் ஆயுதம் ஏந்திய மரணம் போல் முன்னால் நின்றாலும் மதிப்புக்குரியவனான நான், போர் அளிப்பவனாக இருக்கும்போது சொல்லவும் வேண்டுமா?
6.67.108
ऐरावतं समारूढो वृतः सर्वामरैः प्रभुः।
नैव शक्रोऽपि समरे स्थितपूर्वः कदाचन ॥ ६.६७.१०८ ॥
ஐராவதத்தில் ஏறி, எல்லா தேவர்களாலும் சூழப்பட்ட பிரபுவான இந்திரனும் போரில் ஒருபோதும் (என் முன்) நின்றதில்லை.
6.67.109
अद्य त्वयाहं सौमित्रे बालेनापि पराक्रमैः।
तोषितो गन्तुमिच्छामि त्वामनुज्ञाप्य राघवम् ॥ ६.६७.१०९ ॥
சுமித்திரையின் மகனே! இன்று நீ இளைஞனாயிருந்தும் உன் பராக்கிரமத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். இப்போது உன்னிடமும் ராகவனிடமும் விடைபெற்றுச் செல்ல விரும்புகிறேன்.
6.67.110
यत् तु वीर्यबलोत्साहैस्तोषितोऽहं रणे त्वया।
राममेवैकमिच्छामि हन्तुं यस्मिन् हते हतम् ॥ ६.६७.११० ॥
போரில் உன் வீரியம், பலம், உற்சாகத்தால் நீ என்னை மகிழ்வித்தாய்; ஆகவே ராமனை மட்டுமே கொல்ல விரும்புகிறேன். அவன் கொல்லப்பட்டால் அனைவரும் கொல்லப்பட்டவர்களாவர்.
6.67.111
रामे मयात्र निहते येऽन्ये स्थास्यन्ति संयुगे।
तानहं योधयिष्यामि स्वबलेन प्रमाथिना ॥ ६.६७.१११ ॥
இங்கு நான் ராமனைக் கொன்ற பின், போரில் நிற்கும் மற்றவர்களை என் அழிக்கும் பலத்தால் எதிர்த்துப் போரிடுவேன்.
6.67.112
इत्युक्तवाक्यं तद् रक्षः प्रोवाच स्तुतिसंहितम्।
मृधे घोरतरं वाक्यं सौमित्रिः प्रहसन्निव ॥ ६.६७.११२ ॥
அரக்கன் இவ்வாறு சொல்லி பாராட்டுடன் கூடிய சொற்களைக் கூறினான்; அப்போது சௌமித்திரி லக்ஷ்மணன் சிரிப்பது போல போரில் மிகக் கொடிய சொற்களைக் கூறினான்.
6.67.113
यस्त्वं शक्रादिभिर्देवैरसह्यः प्राप्य पौरुषम्।
तत् सत्यं नान्यथा वीर दृष्टस्तेऽद्य पराक्रमः ॥ ६.६७.११३ ॥
இந்திரன் முதலான தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனாகிய நீ, பௌருஷத்தைப் பெற்றவன் — அது உண்மை; வேறல்ல. வீரனே, இன்று உன் பராக்கிரமத்தை நான் கண்டேன்.
6.67.115
एष दाशरथी रामस्तिष्ठत्यद्रिरिवाचलः।
अतिक्रम्य च सौमित्रिं कुम्भकर्णो महाबलः।
राममेवाभिदुद्राव कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ६.६७.११५ ॥
தசரதன் மகனான இந்த ராமன் மலையைப் போல அசைவற்று நிற்கிறான். சௌமித்திரியைக் கடந்து, பெரும் பலமுடைய கும்பகர்ணன் பூமியை நடுங்கச் செய்வது போல ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
6.67.116
अथ दाशरथी रामो रौद्रमस्त्रं प्रयोजयन्।
कुम्भकर्णस्य हृदये ससर्ज निशितान् शरान् ॥ ६.६७.११६ ॥
அப்போது தசரதன் மகனான ராமன் கொடிய அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்து, கும்பகர்ணனின் இதயத்தில் கூரிய அம்புகளை எய்தான்.
6.67.117
तस्य रामेण विद्धस्य सहसाभिप्रधावतः।
अङ्गारमिश्राः क्रुद्धस्य मुखान्निश्चेरुरर्चिषः ॥ ६.६७.११७ ॥
ராமனால் துளைக்கப்பட்டு திடீரென்று முன்னே பாய்ந்த அந்தக் கோபமுற்றவனின் வாயிலிருந்து தழல்களுடன் கலந்த சுடர்கள் வெளிப்பட்டன.
6.67.118
रामास्त्रविद्धो घोरं वै नर्दन् राक्षसपुङ्गवः।
अभ्यधावत संक्रुद्धो हरीन् विद्रावयन् रणे ॥ ६.६७.११८ ॥
ராமனின் அஸ்திரத்தால் துளைக்கப்பட்ட அரக்கர்களில் சிறந்தவன் பயங்கரமாக முழங்கி, மிகுந்த கோபத்துடன் போரில் குரங்குகளை விரட்டியபடி பாய்ந்தான்.
6.67.119
तस्योरसि निमग्नास्ते शरा बर्हिणवाससः।
हस्ताच्चास्य परिभ्रष्टा गदा चोर्व्यां पपात ह ॥ ६.६७.११९ ॥
அவனது மார்பில் பதிந்த அந்த மயில்தோகை அம்புகளும், அவனது கையிலிருந்து நழுவி தரையில் விழுந்த கதையும்.
6.67.120
आयुधानि च सर्वाणि विप्रकीर्यन्त भूतले।
स निरायुधमात्मानं यदा मेने महाबलः ॥ ६.६७.१२० ॥
அனைத்து ஆயுதங்களும் தரையில் சிதறிக் கிடந்தன. அந்த மகாபலசாலி தன்னை ஆயுதமற்றவனாகக் கருதியபோது,
6.67.121
मुष्टिभ्यां च कराभ्यां च चकार कदनं महत्।
स बाणैरतिविद्धाङ्गः क्षतजेन समुक्षितः।
रुधिरं परिसुस्राव गिरिः प्रस्रवणं यथा ॥ ६.६७.१२१ ॥
முஷ்டிகளாலும் கைகளாலும் அவன் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தினான். அம்புகளால் உடல் மிகவும் துளைக்கப்பட்டு இரத்தத்தில் நனைந்தவனாக, மலையின் அருவியைப் போல இரத்தம் பெருகி வழிந்தான்.
6.67.122
स तीव्रेण च कोपेन रुधिरेण च मूर्च्छितः।
वानरान् राक्षसानृक्षान् खादन् स परिधावति ॥ ६.६७.१२२ ॥
கடுமையான கோபத்தாலும் இரத்தத்தாலும் வெறிகொண்டவனாக அவன் குரங்குகளையும், அரக்கர்களையும், கரடிகளையும் தின்றவாறு ஓடித் திரிந்தான்.
6.67.123
अथ शृङ्गं समाविध्य भीमं भीमपराक्रमः।
चिक्षेप राममुद्दिश्य बलवानन्तकोपमः ॥ ६.६७.१२३ ॥
பின்பு பயங்கர பராக்கிரமம் கொண்ட அந்த வலிமையான அரக்கன், யமனைப் போன்று, ஒரு பயங்கரமான சிகரத்தைச் சுழற்றி ராமனை இலக்காகக் கொண்டு எறிந்தான்.
6.67.124
अप्राप्तमन्तरा रामः सप्तभिस्तमजिह्मगैः।
चिच्छेद गिरिशृङ्गं तं पुनः संधाय कार्मुकम् ॥ ६.६७.१२४ ॥
அது இடையில் வருவதற்கு முன்பே, ராமன் நேரான செல்லும் ஏழு அம்புகளால் அந்த மலைச்சிகரத்தை வெட்டினான்; பின்னர் வில்லில் அம்பைப் பொருத்தினான்.
6.67.125
ततस्तु रामो धर्मात्मा तस्य शृङ्गं महत् तदा।
शरैः काञ्चनचित्राङ्गैश्चिच्छेद भरताग्रजः ॥ ६.६७.१२५ ॥
அப்போது தர்மாத்மாவும் பரதனின் மூத்தவருமான ராமன், பொன்னிறமும் விசித்திர அலங்காரமும் கொண்ட அம்புகளால் அவனது அந்தப் பெரிய சிகரத்தை வெட்டினான்.
6.67.126
तन्मेरुशिखराकारं द्योतमानमिव श्रिया।
द्वे शते वानराणां च पतमानमपातयत् ॥ ६.६७.१२६ ॥
மேரு சிகரம் போன்ற வடிவமும் ஒளிர்வும் கொண்ட அந்த சிகரம் விழுகையில் இரு நூறு வானரங்களையும் வீழ்த்தியது.
6.67.127
तस्मिन् काले स धर्मात्मा लक्ष्मणो राममब्रवीत्।
कुम्भकर्णवधे युक्तो योगान् परिमृशन् बहून् ॥ ६.६७.१२७ ॥
அந்நேரத்தில் தர்மாத்மாவான லக்ஷ்மணன், கும்பகர்ணனின் வதத்திற்கான பல உபாயங்களை ஆராய்ந்தபடி ராமனிடம் கூறினான்.
6.67.128
नैवायं वानरान् राजन् न विजानाति राक्षसान्।
मत्तः शोणितगन्धेन स्वान् परांश्चैव खादति ॥ ६.६७.१२८ ॥
அரசே! இவன் வானரங்களையும் அரக்கர்களையும் அறிவதில்லை; இரத்த வாசனையால் வெறிகொண்டு தனது மற்றும் அயலாரையும் தின்கிறான்.
6.67.129
साध्वेनमधिरोहन्तु सर्वतो वानरर्षभाः।
यूथपाश्च यथा मुख्यास्तिष्ठन्त्वस्मिन् समन्ततः ॥ ६.६७.१२९ ॥
நல்லது, வானரத் தலைவர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் இவன்மீது ஏறட்டும்; முக்கியமான யூதபதிகளும் இவனைச் சுற்றி நிற்கட்டும்.
6.67.130
अद्यायं दुर्मतिः काले गुरुभारप्रपीडितः।
प्रचरन् राक्षसो भूमौ नान्यान् हन्यात् प्लवंगमान् ॥ ६.६७.१३० ॥
இன்று இந்தத் தீய புத்தி கொண்ட அரக்கன், பெரும் சுமையால் நசுக்கப்பட்டு, நிலத்தில் திரிந்தபடி மற்ற குரங்குகளைக் கொல்ல முடியாது.
6.67.131
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राजपुत्रस्य धीमतः।
ते समारुरुहुर्हृष्टाः कुम्भकर्णं महाबलाः ॥ ६.६७.१३१ ॥
அந்த அறிவுள்ள இளவரசனின் சொற்களைக் கேட்டு, மகா பலம் வாய்ந்த அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கும்பகர்ணன்மீது ஏறினர்.
6.67.132
कुम्भकर्णस्तु संक्रुद्धः समारूढः प्लवंगमैः।
व्यधूनयत् तान् वेगेन दुष्टहस्तीव हस्तिपान् ॥ ६.६७.१३२ ॥
ஆனால் கோபம் கொண்ட கும்பகர்ணன், குரங்குகள் அவன்மீது ஏறியிருந்தபோதும், கெட்ட யானை பாகர்களை உதறுவது போல அவர்களை வேகமாக உதறித் தள்ளினான்।
6.67.133
तान् दृष्ट्वा निर्धुतान् रामो रुष्टोऽयमिति राक्षसम्।
समुत्पपात वेगेन धनुरुत्तममाददे ॥ ६.६७.१३३ ॥
அவர்கள் உதறித் தள்ளப்பட்டதைக் கண்ட இராமன், 'இந்த அரக்கன் சினம் கொண்டிருக்கிறான்' என்று எண்ணி, வேகமாக எழுந்து சிறந்த வில்லை எடுத்தான்.
6.67.134
क्रोधरक्तेक्षणो धीरो निर्दहन्निव चक्षुषा।
राघवो राक्षसं वेगादभिदुद्राव वेगितः।
यूथपान् हर्षयन् सर्वान् कुम्भकर्णबलार्दितान् ॥ ६.६७.१३४ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய தீரனான இராகவன், தன் பார்வையால் எரிப்பவன் போல, வேகமாக அரக்கனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; கும்பகர்ணனின் பலத்தால் வருந்திய எல்லா யூதபதிகளையும் மகிழ்வித்தபடி.
6.67.135
स चापमादाय भुजंगकल्पं
दृढज्यमुग्रं तपनीयचित्रम्।
हरीन् समाश्वास्य समुत्पपात
रामो निबद्धोत्तमतूणबाणः ॥ ६.६७.१३५ ॥
பாம்பைப் போன்றதும், உறுதியான நாணுடையதும், கடுமையானதும், பொன்னால் அழகுறச் செய்யப்பட்டதுமான வில்லை எடுத்து, வானரங்களுக்கு ஆறுதல் கூறிய பின், சிறந்த அம்பறாத்தூணியைக் கட்டிக்கொண்ட ராமன் பாய்ந்து எழுந்தான்.
6.67.136
स वानरगणैस्तैस्तु वृतः परमदुर्जयैः।
लक्ष्मणानुचरो वीरः सम्प्रतस्थे महाबलः ॥ ६.६७.१३६ ॥
அவர் மிகவும் வெல்லுதற்கரிய அந்த வானரக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, லக்ஷ்மணன் பின்தொடர, வீரனும் பெரும்பலம் கொண்டவனுமான அவன் புறப்பட்டான்.
6.67.137
स ददर्श महात्मानं किरीटिनमरिंदमम्।
शोणिताप्लुतरक्ताक्षं कुम्भकर्णं महाबलः ॥ ६.६७.१३७ ॥
அந்த மகாபலன், கிரீடம் அணிந்தவனும், பகைவரை அடக்குபவனுமான மகாத்மா கும்பகர்ணனைக் கண்டான்; இரத்தத்தில் நனைந்து சிவந்த கண்களுடன் அவன் இருந்தான்.
6.67.138
सर्वान् समभिधावन्तं यथा रुष्टं दिशागजम्।
मार्गमाणं हरीन् क्रुद्धं राक्षसैः परिवारितम् ॥ ६.६७.१३८ ॥
திசை யானை போல் சினத்துடன் அனைவரையும் நோக்கி விரைந்து பாய்ந்து கொண்டிருந்தான்; வானரங்களைத் தேடி, கோபத்துடன், ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டவனாய்.
6.67.139
विन्ध्यमन्दरसंकाशं काञ्चनाङ्गदभूषणम्।
स्रवन्तं रुधिरं वक्त्राद् वर्षमेघमिवोत्थितम् ॥ ६.६७.१३९ ॥
விந்திய, மந்தர மலைகளைப் போன்றவன்; பொன் தோள்வளைகளால் அழகுற்றவன்; வாயிலிருந்து இரத்தம் வழிய, மழைமேகம் போல எழுந்து நின்றான்.
6.67.140
जिह्वया परिलिह्यन्तं सृक्किणी शोणितोक्षिते।
मृद्नन्तं वानरानीकं कालान्तकयमोपमम् ॥ ६.६७.१४० ॥
நாவால் தன் உதட்டோரங்களை நக்கிக்கொண்டு, இரத்தம் பூசப்பட்டவனாய், வானரப் படையை நசுக்கிக்கொண்டு, காலனும் அந்தகனும் யமனும் போன்றவனாய்.
6.67.141
तं दृष्ट्वा राक्षसश्रेष्ठं प्रदीप्तानलवर्चसम्।
विस्फारयामास तदा कार्मुकं पुरुषर्षभः ॥ ६.६७.१४१ ॥
எரியும் நெருப்பைப் போல ஒளிரும் அந்த அரக்கர்களில் சிறந்தவனைக் கண்டு, மனிதர்களில் சிறந்த ராமன் அப்போது தன் வில்லை நாணேற்றி இழுத்தான்.
6.67.142
स तस्य चापनिर्घोषात् कुपितो राक्षसर्षभः।
अमृष्यमाणस्तं घोषमभिदुद्राव राघवम् ॥ ६.६७.१४२ ॥
அந்த வில்லின் ஒலியால் கோபமுற்ற அரக்கர்களில் சிறந்தவன், அந்த ஒலியைப் பொறுக்காமல் ராகவனை நோக்கி ஓடினான்.
6.67.143
ततस्तु वातोद्धतमेघकल्पं
भुजंगराजोत्तमभोगबाहुः।
तमापतन्तं धरणीधराभ-
मुवाच रामो युधि कुम्भकर्णम् ॥ ६.६७.१४३ ॥
பின்னர், காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட மேகம் போலவும், சிறந்த நாகராஜனின் சுருள் போன்ற கைகளை உடையவனும், மலை போன்றவனுமான கும்பகர்ணனை நோக்கி, போரில் ராமன் கூறினான்.
6.67.144
आगच्छ रक्षोऽधिप मा विषाद-
मवस्थितोऽहं प्रगृहीतचापः।
अवेहि मां राक्षसवंशनाशनं
यस्त्वं मुहूर्ताद् भविता विचेताः ॥ ६.६७.१४४ ॥
வா, அரக்கர் தலைவனே! கவலைப்படாதே. வில்லை ஏந்தி நான் இங்கே நிற்கிறேன். அரக்கர் குலத்தை அழிப்பவன் நான் என்று அறிந்துகொள். ஒரு கணத்தில் நீ சுயநினைவை இழப்பாய்.
6.67.145
रामोऽयमिति विज्ञाय जहास विकृतस्वनम्।
अभ्यधावत संक्रुद्धो हरीन् विद्रावयन् रणे ॥ ६.६७.१४५ ॥
'இவன் ராமன்' என்று அறிந்து அவன் பயங்கரக் குரலில் சிரித்தான். மிகவும் கோபமுற்று, போரில் குரங்குகளைச் சிதறடித்தபடி அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
6.67.146
दारयन्निव सर्वेषां हृदयानि वनौकसाम्।
प्रहस्य विकृतं भीमं स मेघस्तनितोपमम् ॥ ६.६७.१४६ ॥
காட்டில் வாழும் குரங்குகள் அனைவரின் இதயங்களையும் பிளப்பதுபோல், அவன் மேகக் கர்ஜனை போன்ற பயங்கரமான, விகாரமான சிரிப்பைச் சிரித்தான்.
6.67.147
कुम्भकर्णो महातेजा राघवं वाक्यमब्रवीत्।
नाहं विराधो विज्ञेयो न कबन्धः खरो न च।
न वाली न च मारीचः कुम्भकर्णः समागतः ॥ ६.६७.१४७ ॥
மகாதேஜஸ்வியான கும்பகர்ணன் ராகவனிடம் இவ்வாறு கூறினான்: "என்னை விராதனோ, கபந்தனோ, கரனோ, வாலியோ, மாரீசனோ என்று எண்ணாதே; நான் கும்பகர்ணன் வந்திருக்கிறேன்."
6.67.148
पश्य मे मुद्गरं भीमं सर्वं कालायसं महत्।
अनेन निर्जिता देवा दानवाश्च पुरा मया ॥ ६.६७.१४८ ॥
இதோ பார், என் பயங்கரமான, முழுவதும் இரும்பாலான பெரிய கதாயுதத்தை. இதனால்தான் முன்பு நான் தேவர்களையும் தானவர்களையும் வென்றேன்.
6.67.149
विकर्णनास इति मां नावज्ञातुं त्वमर्हसि।
स्वल्पापि हि न मे पीडा कर्णनासाविनाशनात् ॥ ६.६७.१४९ ॥
"விகர்ணநாசன்" என்று என்னை நீ அலட்சியம் செய்யக் கூடாது. காதும் மூக்கும் அழிந்ததால் எனக்குச் சிறிதும் வேதனை இல்லை.
6.67.150
दर्शयेक्ष्वाकुशार्दूल वीर्यं गात्रेषु मेऽनघ।
ततस्त्वां भक्षयिष्यामि दृष्टपौरुषविक्रमम् ॥ ६.६७.१५० ॥
இக்ष்வாகு குல சிங்கமே, பாவமற்றவனே, என் உடல்களில் உன் வீரத்தைக் காட்டு. பின்னர் உன் ஆண்மையையும் வல்லமையையும் கண்ட உன்னை நான் விழுங்குவேன்.
6.67.151
स कुम्भकर्णस्य वचो निशम्य
रामः सुपुङ्खान् विससर्ज बाणान्।
तैराहतो वज्रसमप्रवेगै-
र्न चुक्षुभे न व्यथते सुरारिः ॥ ६.६७.१५१ ॥
கும்பகர்ணனின் சொற்களைக் கேட்ட ராமன் நல்ல இறகுகள் கொண்ட அம்புகளை எய்தான். வஜ்ரத்தின் வேகம் கொண்ட அந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்டும் தேவ விரோதி கலங்கவில்லை, துன்புறவுமில்லை.
6.67.152
यैः सायकैः सालवरा निकृत्ता
वाली हतो वानरपुङ्गवश्च।
ते कुम्भकर्णस्य तदा शरीरं
वज्रोपमा न व्यथयाम्प्रचक्रुः ॥ ६.६७.१५२ ॥
எந்த அம்புகளால் சிறந்த சால மரங்கள் வெட்டப்பட்டனவோ, வானரத் தலைவன் வாலி கொல்லப்பட்டானோ, அந்த வஜ்ரத்தைப் போன்ற அம்புகள் அப்போது கும்பகர்ணனின் உடலுக்கு வேதனை தரவில்லை.
6.67.153
स वारिधारा इव सायकांस्तान्
पिबन् शरीरेण महेन्द्रशत्रुः।
जघान रामस्य शरप्रवेगं
व्याविध्य तं मुद्गरमुग्रवेगम् ॥ ६.६७.१५३ ॥
அவன் நீரோட்டங்களைப் போல அந்த அம்புகளைத் தன் உடலால் குடித்தவனாய், இந்திரனின் பகைவன், ராமனின் அம்பின் வேகத்தைத் தாக்கினான்; அந்த பயங்கர வேகமுள்ள தண்டாயுதத்தைச் சுழற்றி.
6.67.154
ततस्तु रक्षः क्षतजानुलिप्तं
वित्रासनं देवमहाचमूनाम्।
व्याविध्य तं मुद्गरमुग्रवेगं
विद्रावयामास चमूं हरीणाम् ॥ ६.६७.१५४ ॥
பின்னர் அந்த அரக்கன், இரத்தத்தால் பூசப்பட்டவன், தேவர்களின் பெரும் படைகளையும் அஞ்சச் செய்பவன், அந்த பயங்கர வேகமுள்ள தண்டாயுதத்தைச் சுழற்றி வானரப் படையை ஓடச் செய்தான்.
6.67.155
वायव्यमादाय ततोऽपरास्त्रं
रामः प्रचिक्षेप निशाचराय।
समुद्गरं तेन जहार बाहुं
स कृत्तबाहुस्तुमुलं ननाद ॥ ६.६७.१५५ ॥
பின்னர் ராமன் வாயவ்ய அஸ்திரம் என்ற மற்றொரு அஸ்திரத்தை எடுத்து அந்த இரவுஞ்சரன் மீது எய்தான்; அதனால் தண்டாயுதத்துடன் அவனது கையை வெட்டினான். கை வெட்டப்பட்டவன் பெரும் முழக்கமிட்டான்.
6.67.156
स तस्य बाहुर्गिरिशृङ्गकल्पः
समुद्गरो राघवबाणकृत्तः।
पपात तस्मिन् हरिराजसैन्ये
जघान तां वानरवाहिनीं च ॥ ६.६७.१५६ ॥
ராகவனின் அம்பால் வெட்டப்பட்ட அவனது அந்தக் கை, மலைச் சிகரம் போன்றது, தண்டாயுதத்துடன் குரங்கரசனின் படையின் மீது விழுந்து அந்த வானரப் படையை நசுக்கியது.
6.67.157
ते वानरा भग्नहतावशेषाः
पर्यन्तमाश्रित्य तदा विषण्णाः।
प्रपीडिताङ्गा ददृशुः सुघोरं
नरेन्द्ररक्षोऽधिपसंनिपातम् ॥ ६.६७.१५७ ॥
அந்த வானரர்கள், சிதறி அடிபட்டு எஞ்சியவர்களாக, அப்போது துயருற்று ஓரத்தில் ஒதுங்கி, உறுப்புகள் நசுங்கியவர்களாய், மன்னன் மற்றும் அரக்கர் தலைவனின் அந்தப் பயங்கரச் சந்திப்பைக் கண்டனர்.
6.67.158
स कुम्भकर्णोऽस्त्रनिकृत्तबाहु-
र्महासिकृत्ताग्र इवाचलेन्द्रः।
उत्पाटयामास करेण वृक्षं
ततोऽभिदुद्राव रणे नरेन्द्रम् ॥ ६.६७.१५८ ॥
அம்புகளால் வெட்டப்பட்ட கரம் கொண்ட அவன், பெரிய வாளால் சிகரம் வெட்டப்பட்ட மலைராஜனைப் போல், கையால் ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கி, பின்பு போரில் நரேந்திரனை (ராமனை) நோக்கி விரைந்தான்.
6.67.159
तं तस्य बाहुं सहतालवृक्षं
समुद्यतं पन्नगभोगकल्पम्।
ऐन्द्रास्त्रयुक्तेन जघान रामो
बाणेन जाम्बूनदचित्रितेन ॥ ६.६७.१५९ ॥
ராமன் அவனது ஓங்கிய கரத்தை, பனைமரத்துடன், பாம்பின் சுருள் போன்றதை, இந்திராஸ்திரம் பூட்டிய, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்பால் தாக்கினான்.
6.67.160
स कुम्भकर्णस्य भुजो निकृत्तः
पपात भूमौ गिरिसंनिकाशः।
विचेष्टमानो निजघान वृक्षान्
शैलान् शिलावानरराक्षसांश्च ॥ ६.६७.१६० ॥
கும்பகர்ணனின் அந்த வெட்டப்பட்ட கரம், மலையைப் போல், நிலத்தில் விழுந்தது; துடித்துக்கொண்டு அவன் மரங்களையும், பாறைகளையும், கற்களையும், வானரர்களையும், ராட்சசர்களையும் கொன்றான்.
6.67.161
तं छिन्नबाहुं समवेक्ष्य रामः
समापतन्तं सहसा नदन्तम्।
द्वावर्धचन्द्रौ निशितौ प्रगृह्य
चिच्छेद पादौ युधि राक्षसस्य ॥ ६.६७.१६१ ॥
கரம் வெட்டுண்ட அவன் திடீரென்று கர்ஜித்துக்கொண்டு பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, ராமன் கூர்மையான இரண்டு அர்த்தசந்திர அம்புகளை எடுத்து, போரில் அந்த ராட்சசனின் இரு கால்களையும் வெட்டினான்.
6.67.162
तौ तस्य पादौ प्रदिशो दिशश्च
गिरेर्गुहाश्चैव महार्णवं च।
लङ्कां च सेनां कपिराक्षसानां
विनादयन्तौ विनिपेततुश्च ॥ ६.६७.१६२ ॥
அவனது அந்த இரு கால்களும் திசைகளையும் துணைத் திசைகளையும், மலைக் குகைகளையும், பெருங்கடலையும், லங்கையையும், வானர-ராட்சச சேனையையும் எதிரொலிக்கச் செய்தபடி விழுந்தன.
6.67.163
निकृत्तबाहुर्विनिकृत्तपादो
विदार्य वक्त्रं वडवामुखाभम्।
दुद्राव रामं सहसाभिगर्जन्
राहुर्यथा चन्द्रमिवान्तरिक्षे ॥ ६.६७.१६३ ॥
கைகள் துண்டிக்கப்பட்டு, கால்கள் துண்டிக்கப்பட்டு, வடவாமுகாக்கினி போன்ற வாயைப் பிளந்துகொண்டு, கர்ஜித்தபடி அவன் திடீரென ராமனை நோக்கி பாய்ந்தான்; வானத்தில் ராகு சந்திரனை நோக்கிப் பாய்வது போல்.
6.67.164
अपूरयत् तस्य मुखं शिताग्रै
रामः शरैर्हेमपिनद्धपुङ्खैः।
सम्पूर्णवक्त्रो न शशाक वक्तुं
चुकूज कृच्छ्रेण मुमूर्च्छ चापि ॥ ६.६७.१६४ ॥
ராமன் பொன் இறகு பொருத்திய கூர்முனை அம்புகளால் அவன் வாயை நிரப்பினான்; வாய் நிறைந்ததால் அவனால் பேச முடியவில்லை, சிரமத்துடன் முனகி மயங்கி விழுந்தான்.
6.67.165
अथाददे सूर्यमरीचिकल्पं
स ब्रह्मदण्डान्तककालकल्पम्।
अरिष्टमैन्द्रं निशितं सुपुङ्खं
रामः शरं मारुततुल्यवेगम् ॥ ६.६७.१६५ ॥
பின்னர் ராமன் சூரியக் கிரணங்கள் போன்றதும், பிரம்மதண்டம், யமன், காலம் போன்றதும், இந்திரனுடையதும், கூர்மையும் அழகிய இறகுகளும் கொண்டதும், காற்றின் வேகமுள்ளதுமான அரிஷ்ட எனும் அம்பை எடுத்தான்.
6.67.166
तं वज्रजाम्बूनदचारुपुङ्खं
प्रदीप्तसूर्यज्वलनप्रकाशम्।
महेन्द्रवज्राशनितुल्यवेगं
रामः प्रचिक्षेप निशाचराय ॥ ६.६७.१६६ ॥
வைர மற்றும் பொன் அழகிய இறகுகளும், எரியும் சூரியனையும் நெருப்பையும் போல் ஒளிரும், இந்திரனின் வஜ்ரத்திற்கும் மின்னலுக்கும் சமமான வேகமும் கொண்ட அந்த அம்பை ராமன் அந்த இரவுஞ்சரன் மீது எய்தான்.
6.67.167
स सायको राघवबाहुचोदितो
दिशःस्वभासा दश सम्प्रकाशयन्।
विधूमवैश्वानरभीमदर्शनो
जगाम शक्राशनिभीमविक्रमः ॥ ६.६७.१६७ ॥
ராகவனின் கரத்தால் ஏவப்பட்ட அந்த அம்பு தன் ஒளியால் பத்துத் திசைகளையும் பிரகாசிக்கச் செய்தது; புகையற்ற பெருநெருப்பு போல் பயங்கரமாகத் தோன்றி, இந்திரனின் இடிக்கு நிகரான கடும் வலிமையுடன் பாய்ந்து சென்றது.
6.67.168
स तन्महापर्वतकूटसंनिभं
सुवृत्तदंष्ट्रं चलचारुकुण्डलम्।
चकर्त रक्षोऽधिपतेः शिरस्तदा
यथैव वृत्रस्य पुरा पुरंदरः ॥ ६.६७.१६८ ॥
அவன் அந்த மலைச் சிகரம் போன்ற, அழகிய வட்டமான பற்களும் அசையும் அழகிய குண்டலங்களும் கொண்ட அரக்கர் தலைவனின் தலையை வெட்டினான்; முன்பு இந்திரன் வృத்ரனின் தலையை வெட்டியது போல.
6.67.169
कुम्भकर्णशिरो भाति कुण्डलालंकृतं महत्।
आदित्येऽभ्युदिते रात्रौ मध्यस्थ इव चन्द्रमाः ॥ ६.६७.१६९ ॥
குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கும்பகர்ணனின் பெரிய தலை, சூரியன் உதித்த பின் இரவில் நடுவில் இருக்கும் சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தது.
6.67.170
तद् रामबाणाभिहतं पपात
रक्षःशिरः पर्वतसंनिकाशम्।
बभञ्ज चर्यागृहगोपुराणि
प्राकारमुच्चं तमपातयच्च ॥ ६.६७.१७० ॥
ராமனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட அந்த மலை போன்ற அரக்கனின் தலை விழுந்தது; அது காவல் மாடங்களின் வாயில்களை உடைத்து, உயர்ந்த மதிலையும் தகர்த்துத் தள்ளியது.
6.67.171
तच्चातिकायं हिमवत् प्रकाशं
रक्षस्तदा तोयनिधौ पपात।
ग्राहान् परान् मीनवरान् भुजंगमान्
ममर्द भूमिं च तथा विवेश ॥ ६.६७.१७१ ॥
அந்தப் பெரிய உடல் கொண்ட அரக்கன், இமயம் போல் ஒளிர்ந்து, அப்போது கடலில் விழுந்தான்; முதலைகளையும் மற்ற சிறந்த மீன்களையும் பாம்புகளையும் நசுக்கினான்; பின்னர் பூமியிலும் புகுந்தான்.
6.67.172
तस्मिन् हते ब्राह्मणदेवशत्रौ
महाबले संयति कुम्भकर्णे।
चचाल भूर्भूमिधराश्च सर्वे
हर्षाच्च देवास्तुमुलं प्रणेदुः ॥ ६.६७.१७२ ॥
பிராமணர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் பகைவனான அந்த மகாபலசாலி கும்பகர்ணன் போரில் கொல்லப்பட்டபோது, பூமியும் மலைகள் அனைத்தும் நடுங்கின; தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் பேரொலி எழுப்பினர்.
6.67.173
ततस्तु देवर्षिमहर्षिपन्नगाः
सुराश्च भूतानि सुपर्णगुह्यकाः।
सयक्षगन्धर्वगणा नभोगताः
प्रहर्षिता रामपराक्रमेण ॥ ६.६७.१७३ ॥
அப்போது தேவரிஷிகள், மகரிஷிகள், நாகர்கள், தேவர்கள், உயிரினங்கள், கருடர்கள், குஹ்யகர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வ கூட்டங்கள் ஆகியோர் வானில் நின்று ராமனின் வீரத்தால் மிகவும் மகிழ்ந்தனர்.
6.67.174
ततस्तु ते तस्य वधेन भूरिणा
मनस्विनो नैर्ऋतराजबान्धवाः।
विनेदुरुच्चैर्व्यथिता रघूत्तमं
हरिं समीक्ष्यैव यथा मतंगजाः ॥ ६.६७.१७४ ॥
அப்போது அந்தப் பெரிய வதத்தால் துயருற்ற, மனத்திண்மை கொண்ட அரக்க மன்னனின் உறவினர்கள், ரகுகுலத்தின் சிறந்தவனையும் குரங்குகளையும் கண்டு, மதம் பிடித்த யானைகளைப் போல் உரக்கக் கதறினர்.
6.67.175
स देवलोकस्य तमो निहत्य
सूर्यो यथा राहुमुखाद् विमुक्तः।
तथा व्यभासीद्धरिसैन्यमध्ये
निहत्य रामो युधि कुम्भकर्णम् ॥ ६.६७.१७५ ॥
ராகுவின் வாயிலிருந்து விடுபட்ட சூரியன் தேவலோக இருளைப் போக்கி ஒளிர்வது போல, போரில் கும்பகர்ணனைக் கொன்ற ராமன் வானர சேனையின் நடுவில் பிரகாசித்தார்.
6.67.176
प्रहर्षमीयुर्बहवश्च वानराः
प्रबुद्धपद्मप्रतिमैरिवाननैः।
अपूजयन् राघवमिष्टभागिनं
हते रिपौ भीमबले नृपात्मजम् ॥ ६.६७.१७६ ॥
பல வானரர்கள் மகிழ்ந்தனர்; அவர்களின் முகங்கள் மலர்ந்த தாமரைகளைப் போல் இருந்தன. பயங்கர பலமுள்ள எதிரி கொல்லப்பட்டதும், விரும்பிய பயனின் பங்காளியான அரச குமாரன் ராகவனைப் போற்றினர்.
6.67.177
स कुम्भकर्णं सुरसैन्यमर्दनं
महत्सु युद्धेषु कदाचनाजितम्।
ननन्द हत्वा भरताग्रजो रणे
महासुरं वृत्रमिवामराधिपः ॥ ६.६७.१७७ ॥
தேவசேனையை அழித்தவனும், பெரும் போர்களில் ஒருபோதும் தோற்காதவனுமான கும்பகர்ணனை போரில் கொன்று, பரதனின் மூத்த சகோதரன் ராமன் மகிழ்ந்தார்; தேவர்களின் தலைவன் மகாசுரன் விருத்திரனைக் கொன்று மகிழ்ந்ததைப் போல்.