Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 6.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.70.1
नरान्तकं हतं दृष्ट्वा चुक्रुशुर्नैर्ऋतर्षभाः।
देवान्तकस्त्रिमूर्धा च पौलस्त्यश्च महोदरः ॥ ६.७०.१ ॥
Al ver a Narāntaka abatido, los toros entre los rākṣasas gritaron: Devāntaka, Triśiras, Paulastya y Mahodara.
6.70.2
आरूढो मेघसंकाशं वारणेन्द्रं महोदरः।
वालिपुत्रं महावीर्यमभिदुद्राव वेगवान् ॥ ६.७०.२ ॥
Montado en el rey de los elefantes, semejante a una nube, Mahodara arremetió veloz contra el hijo de Vālin, de gran valor.
6.70.3
भ्रातृव्यसनसंतप्तस्तदा देवान्तको बली।
आदाय परिघं घोरमङ्गदं समभिद्रवत् ॥ ६.७०.३ ॥
Atormentado por la ruina de su hermano, el poderoso Devāntaka tomó entonces una terrible maza de hierro y arremetió contra Aṅgada.
6.70.4
रथमादित्यसंकाशं युक्तं परमवाजिभिः।
आस्थाय त्रिशिरा वीरो वालिपुत्रमथाभ्यगात् ॥ ६.७०.४ ॥
Subiendo a un carro semejante al sol, uncido a excelentes caballos, el héroe Triśiras avanzó hacia el hijo de Vālin.
6.70.5
स त्रिभिर्देवदर्पघ्नै राक्षसेन्द्रैरभिद्रुतः।
वृक्षमुत्पाटयामास महाविटपमङ्गदः ॥ ६.७०.५ ॥
Atacado por tres señores de los rākṣasas, destructores del orgullo de los dioses, Aṅgada arrancó de raíz un árbol de grandes ramas.
6.70.6
देवान्तकाय तं वीरश्चिक्षेप सहसाङ्गदः।
महावृक्षं महाशाखं शक्रो दीप्तामिवाशनिम् ॥ ६.७०.६ ॥
El héroe Aṅgada arrojó de repente aquel gran árbol de poderosas ramas contra Devāntaka, como Śakra lanza un rayo ardiente.
6.70.7
त्रिशिरास्तं प्रचिच्छेद शरैराशीविषोपमैः।
स वृक्षं कृत्तमालोक्य उत्पपात तदाङ्गदः ॥ ६.७०.७ ॥
Triśiras lo derribó con flechas semejantes a serpientes venenosas. Al ver el árbol cortado, Aṅgada saltó entonces hacia arriba.
6.70.8
स ववर्ष ततो वृक्षान् शिलाश्च कपिकुञ्जरः।
तान् प्रचिच्छेद संक्रुद्धस्त्रिशिरा निशितैः शरैः ॥ ६.७०.८ ॥
Entonces aquel elefante entre los monos hizo llover árboles y rocas. El airado Triśiras los hizo pedazos con flechas afiladas.
6.70.9
परिघाग्रेण तान् वृक्षान् बभञ्ज स महोदरः।
त्रिशिराश्चाङ्गदं वीरमभिदुद्राव सायकैः ॥ ६.७०.९ ॥
Mahodara rompió aquellos árboles con la punta de su maza de hierro, y Triśiras se abalanzó sobre el héroe Aṅgada con flechas.
6.70.10
गजेन समभिद्रुत्य वालिपुत्रं महोदरः।
जघानोरसि संक्रुद्धस्तोमरैर्वज्रसंनिभैः ॥ ६.७०.१० ॥
Lanzándose sobre el hijo de Vālin montado en un elefante, Mahodara, colérico, lo golpeó en el pecho con jabalinas semejantes al rayo.
6.70.11
देवान्तकश्च संक्रुद्धः परिघेण तदाङ्गदम्।
उपगम्याभिहत्याशु व्यपचक्राम वेगवान् ॥ ६.७०.११ ॥
También Devāntaka, colérico, se acercó a Aṅgada con su maza de hierro, lo golpeó y se retiró rápidamente con gran velocidad.
6.70.12
स त्रिभिर्नैर्ऋतश्रेष्ठैर्युगपत् समभिद्रुतः।
न विव्यथे महातेजा वालिपुत्रः प्रतापवान् ॥ ६.७०.१२ ॥
Tres de los mejores rākṣasas lo atacaron a la vez, pero el hijo de Vālin, de gran esplendor y poder, no se inmutó.
6.70.13
स वेगवान् महावेगं कृत्वा परमदुर्जयः।
तलेन समभिद्रुत्य जघानास्य महागजम् ॥ ६.७०.१३ ॥
Él, veloz y de gran ímpetu, el invencible en extremo, se abalanzó con la palma de la mano y golpeó a aquel gran elefante.
6.70.14
तस्य तेन प्रहारेण नागराजस्य संयुगे।
पेततुर्नयने तस्य विननाश स कुञ्जरः ॥ ६.७०.१४ ॥
En aquella batalla, por aquel golpe del rey de los elefantes, se le cayeron ambos ojos, y aquel elefante pereció.
6.70.15
विषाणं चास्य निष्कृष्य वालिपुत्रो महाबलः।
देवान्तकमभिद्रुत्य ताडयामास संयुगे ॥ ६.७०.१५ ॥
Y arrancando su colmillo, el poderoso hijo de Vāli se abalanzó sobre Devāntaka y lo golpeó en la batalla.
6.70.16
स विह्वलस्तु तेजस्वी वातोद्धूत इव द्रुमः।
लाक्षारससवर्णं च सुस्राव रुधिरं महत् ॥ ६.७०.१६ ॥
Él, aunque radiante, quedó aturdido, como un árbol sacudido por el viento; y brotó mucha sangre del color del jugo de laca.
6.70.17
अथाश्वास्य महातेजाः कृच्छ्राद् देवान्तको बली।
आविध्य परिघं वेगादाजघान तदाङ्गदम् ॥ ६.७०.१७ ॥
Entonces el poderoso y radiante Devāntaka, recobrándose con dificultad, blandió su maza de hierro y golpeó con fuerza a Aṅgada.
6.70.18
परिघाभिहतश्चापि वानरेन्द्रात्मजस्तदा।
जानुभ्यां पतितो भूमौ पुनरेवोत्पपात ह ॥ ६.७०.१८ ॥
Herido por la maza, el hijo del señor de los monos también cayó de rodillas al suelo; pero enseguida volvió a saltar en pie.
6.70.19
तमुत्पतन्तं त्रिशिरास्त्रिभिर्बाणैरजिह्मगैः।
घोरैर्हरिपतेः पुत्रं ललाटेऽभिजघान ह ॥ ६.७०.१९ ॥
Cuando él saltó, Triśiras golpeó en la frente al hijo del señor de los monos con tres flechas rectas y terribles.
6.70.20
ततोऽङ्गदं परिक्षिप्तं त्रिभिर्नैर्ऋतपुङ्गवैः।
हनूमानथ विज्ञाय नीलश्चापि प्रतस्थतुः ॥ ६.७०.२० ॥
Entonces Aṅgada fue rodeado por tres de los mejores rākṣasas; al percibirlo, Hanumān y Nīla también se pusieron en marcha.
6.70.21
ततश्चिक्षेप शैलाग्रं नीलस्त्रिशिरसे तदा।
तद् रावणसुतो धीमान् बिभेद निशितैः शरैः ॥ ६.७०.२१ ॥
Entonces Nīla arrojó una cima de montaña contra Triśiras; el sabio hijo de Rāvaṇa la partió con agudas flechas.
6.70.22
तद्बाणशतनिर्भिन्नं विदारितशिलातलम्।
सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात गिरेः शिरः ॥ ६.७०.२२ ॥
Atravesada por cientos de sus flechas, con la superficie rocosa rota, aquella cima cayó echando chispas y llamas.
6.70.23
स विजृम्भितमालोक्य हर्षाद् देवान्तको बली।
परिघेणाभिदुद्राव मारुतात्मजमाहवे ॥ ६.७०.२३ ॥
Al ver a Hanumān saltando, el poderoso Devāntaka, lleno de júbilo, se lanzó en batalla con una maza de hierro contra el hijo del Viento.
6.70.24
तमापतन्तमुत्पत्य हनूमान् कपिकुञ्जरः।
आजघान तदा मूर्ध्नि वज्रकल्पेन मुष्टिना ॥ ६.७०.२४ ॥
Cuando él se abalanzó sobre él, Hanumān, el elefante entre los monos, saltó y lo golpeó en la cabeza con un puño como un rayo.
6.70.25
शिरसि प्राहरद् वीरस्तदा वायुसुतो बली।
नादेनाकम्पयच्चैव राक्षसान् स महाकपिः ॥ ६.७०.२५ ॥
Entonces el héroe, el poderoso hijo del Viento, le golpeó en la cabeza; y con su rugido aquel gran mono hizo temblar a los rākṣasas.
6.70.26
स मुष्टिनिष्पिष्टविभिन्नमूर्धा
निर्वान्तदन्ताक्षिविलम्बिजिह्वः।
देवान्तको राक्षसराजसूनु-
र्गतासुरुर्व्यां सहसा पपात ॥ ६.७०.२६ ॥
Con la cabeza aplastada y partida por el golpe del puño, los dientes y los ojos saltados y la lengua colgando, el hijo del rey de los rākṣasas, destructor de los dioses, sin vida, cayó de pronto al suelo.
6.70.27
तस्मिन् हते राक्षसयोधमुख्ये
महाबले संयति देवशत्रौ।
क्रुद्धस्त्रिशीर्षा निशितास्त्रमुग्रं
ववर्ष नीलोरसि बाणवर्षम् ॥ ६.७०.२७ ॥
Cuando aquel principal de los guerreros rākṣasas, el poderoso enemigo de los dioses, fue abatido en combate, el airado Triśiras llovió sobre el pecho de Nīla una feroz lluvia de agudas flechas.
6.70.28
महोदरस्तु संक्रुद्धः कुञ्जरं पर्वतोपमम्।
भूयः समधिरुह्याशु मन्दरं रश्मिवानिव ॥ ६.७०.२८ ॥
Pero Mahodara, muy airado, volvió a montar rápidamente el elefante semejante a una montaña, como el sol de rayos brillantes sobre el monte Mandara.
6.70.29
ततो बाणमयं वर्षं नीलस्योपर्यपातयत्।
गिरौ वर्षं तडिच्चक्रचापवानिव तोयदः ॥ ६.७०.२९ ॥
Entonces hizo llover sobre Nīla una lluvia de flechas, como una nube con relámpagos y arcoíris descarga lluvia sobre una montaña.
6.70.30
ततः शरौघैरभिवृष्यमाणो
विभिन्नगात्रः कपिसैन्यपालः।
नीलो बभूवाथ विसृष्टगात्रो
विष्टम्भितस्तेन महाबलेन ॥ ६.७०.३० ॥
Entonces Nīla, guardián del ejército de monos, con el cuerpo traspasado y azotado por hordas de flechas, fue detenido por aquel poderoso, y sus miembros se aflojaron.
6.70.31
ततस्तु नीलः प्रतिलब्धसंज्ञः
शैलं समुत्पाट्य सवृक्षखण्डम्।
ततः समुत्पत्य महोग्रवेगो
महोदरं तेन जघान मूर्ध्नि ॥ ६.७०.३१ ॥
Entonces Nīla, recobrando el sentido, arrancó una montaña con sus árboles y, saltando con una velocidad feroz y tremenda, golpeó a Mahodara en la cabeza con ella.
6.70.32
ततः स शैलाभिनिपातभग्नो
महोदरस्तेन महाद्विपेन।
व्यामोहितो भूमितले गतासुः
पपात वज्राभिहतो यथाद्रिः ॥ ६.७०.३२ ॥
Mahodara, destrozado por la caída de la montaña, aturdido por aquella gran roca semejante a un elefante, cayó sin vida al suelo, como una montaña golpeada por un rayo.
6.70.33
पितृव्यं निहतं दृष्ट्वा त्रिशिराश्चापमाददे।
हनूमन्तं च संक्रुद्धो विव्याध निशितैः शरैः ॥ ६.७०.३३ ॥
Al ver muerto a su tío, Triśiras tomó su arco y, lleno de furia, atravesó a Hanumān con flechas afiladas.
6.70.34
स वायुसूनुः कुपितश्चिक्षेप शिखरं गिरेः।
त्रिशिरास्तच्छरैस्तीक्ष्णैर्बिभेद बहुधा बली ॥ ६.७०.३४ ॥
El hijo del Viento, enfurecido, arrojó un pico de la montaña; pero el poderoso Triśiras lo atravesó en muchos puntos con sus flechas afiladas.
6.70.35
तद् व्यर्थं शिखरं दृष्ट्वा द्रुमवर्षं तदा कपिः।
विससर्ज रणे तस्मिन् रावणस्य सुतं प्रति ॥ ६.७०.३५ ॥
Viendo inútil aquel pico, el mono desató entonces en la batalla una lluvia de árboles contra el hijo de Rāvaṇa.
6.70.36
तमापतन्तमाकाशे द्रुमवर्षं प्रतापवान्।
त्रिशिरा निशितैर्बाणैश्चिच्छेद च ननाद च ॥ ६.७०.३६ ॥
El poderoso Triśiras cortó con flechas afiladas aquella lluvia de árboles que caía sobre él desde el cielo, y rugió.
6.70.37
हनूमांस्तु समुत्पत्य हयं त्रिशिरसस्तदा।
विददार नखैः क्रुद्धो नागेन्द्रं मृगराडिव ॥ ६.७०.३७ ॥
Pero Hanumān, saltando con furia, desgarró con sus garras el caballo de Triśiras, como un león desgarra al rey de los elefantes.
6.70.38
अथ शक्तिं समासाद्य कालरात्रिमिवान्तकः।
चिक्षेपानिलपुत्राय त्रिशिरा रावणात्मजः ॥ ६.७०.३८ ॥
Entonces Triśiras, hijo de Rāvaṇa, tomando una lanza como la Noche de la Muerte o como el mismo Antaka, la arrojó contra el hijo del Viento.
6.70.39
दिवः क्षिप्तामिवोल्कां तां शक्तिं क्षिप्तामसङ्गताम्।
गृहीत्वा हरिशार्दूलो बभञ्ज च ननाद च ॥ ६.७०.३९ ॥
Tomando aquella lanza desenfrenada, arrojada como un meteoro caído del cielo, el tigre de los monos Hanumān la quebró y rugió.
6.70.40
तां दृष्ट्वा घोरसंकाशां शक्तिं भग्नां हनूमता।
प्रहृष्टा वानरगणा विनेदुर्जलदा यथा ॥ ६.७०.४० ॥
Al ver aquella terrible lanza quebrada por Hanumān, las huestes de monos, llenas de alegría, rugieron como nubes de lluvia.
6.70.41
ततः खड्गं समुद्यम्य त्रिशिरा राक्षसोत्तमः।
निचखान तदा खड्गं वानरेन्द्रस्य वक्षसि ॥ ६.७०.४१ ॥
Entonces Triśiras, el más eminente de los rākṣasas, alzó su espada y la hundió en el pecho del señor de los monos.
6.70.42
खड्गप्रहाराभिहतो हनूमान् मारुतात्मजः।
आजघान त्रिमूर्धानं तलेनोरसि वीर्यवान् ॥ ६.७०.४२ ॥
Herido por el golpe de la espada, Hanumān, hijo del Viento, valeroso, golpeó con la palma abierta el pecho de Triśiras.
6.70.43
स तलाभिहतस्तेन स्रस्तहस्तायुधो भुवि।
निपपात महातेजास्त्रिशिरास्त्यक्तचेतनः ॥ ६.७०.४३ ॥
Herido por su golpe de palma, con el arma escapándosele de la mano, el de gran fulgor, el de tres cabezas, cayó al suelo sin sentido.
6.70.44
स तस्य पततः खड्गं तमाच्छिद्य महाकपिः।
ननाद गिरिसंकाशस्त्रासयन् सर्वराक्षसान् ॥ ६.७०.४४ ॥
Cortando la espada de aquél mientras caía, el gran mono, semejante a una montaña, lanzó un rugido que aterrorizó a todos los rākṣasas.
6.70.45
अमृष्यमाणस्तं घोषमुत्पपात निशाचरः।
उत्पत्य च हनूमन्तं ताडयामास मुष्टिना ॥ ६.७०.४५ ॥
No pudiendo soportar aquel rugido, el noctámbulo se levantó de un salto y golpeó a Hanumān con el puño.
6.70.46
तेन मुष्टिप्रहारेण संचुकोप महाकपिः।
कुपितश्च निजग्राह किरीटे राक्षसर्षभम् ॥ ६.७०.४६ ॥
Enfurecido por aquel golpe de puño, el gran mono agarró por la corona al toro entre los rākṣasas.
6.70.47
स तस्य शीर्षाण्यसिना शितेन
किरीटजुष्टानि सकुण्डलानि।
क्रुद्धः प्रचिच्छेद सुतोऽनिलस्य
त्वष्टुः सुतस्येव शिरांसि शक्रः ॥ ६.७०.४७ ॥
Enfurecido, el hijo del Viento cortó con su afilada espada sus cabezas, coronadas y adornadas con pendientes, como Indra cortó las cabezas del hijo de Tvaṣṭṛ.
6.70.48
तान्यायताक्षाण्यगसंनिभानि
प्रदीप्तवैश्वानरलोचनानि।
पेतुः शिरांसीन्द्ररिपोः पृथिव्यां
ज्योतींषि मुक्तानि यथार्कमार्गात् ॥ ६.७०.४८ ॥
Aquellas cabezas de ojos anchos, semejantes a montañas, con ojos como fuego ardiente, cayeron a la tierra: las cabezas del enemigo de Indra, como luces desprendidas del camino del sol.
6.70.49
तस्मिन् हते देवरिपौ त्रिशीर्षे
हनूमता शक्रपराक्रमेण।
नेदुः प्लवंगाः प्रचचाल भूमी
रक्षांस्यथो दुद्रुविरे समन्तात् ॥ ६.७०.४९ ॥
Cuando el enemigo de los dioses, el de tres cabezas, fue abatido por Hanumān, de valor semejante al de Indra, los monos rugieron, la tierra tembló y los rākṣasas huyeron en todas direcciones.
6.70.50
हतं त्रिशिरसं दृष्ट्वा तथैव च महोदरम्।
हतौ प्रेक्ष्य दुराधर्षौ देवान्तकनरान्तकौ ॥ ६.७०.५० ॥
Al ver muerto a Triśiras, y así también a Mahodara; y al ver muertos a los dos invencibles, Devāntaka y Narāntaka—
6.70.51
चुकोप परमामर्षी मत्तो राक्षसपुङ्गवः।
जग्राहार्चिष्मतीं चापि गदां सर्वायसीं तदा ॥ ६.७०.५१ ॥
El más furioso y embriagado de los rākṣasas se enfureció; entonces tomó en la mano una maza de puro hierro, resplandeciente.
6.70.52
हेमपट्टपरिक्षिप्तां मांसशोणितफेनिलाम्।
विराजमानां विपुलां शत्रुशोणिततर्पिताम् ॥ ६.७०.५२ ॥
Envuelta en bandas de oro, espumosa de carne y sangre, resplandeciente, vasta, saciada con la sangre de los enemigos.
6.70.53
तेजसा सम्प्रदीप्ताग्रां रक्तमाल्यविभूषिताम्।
ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम् ॥ ६.७०.५३ ॥
De punta ardiente de resplandor, adornada con guirnaldas rojas, causa de terror incluso para los elefantes de las direcciones Airāvata, Mahāpadma y Sārvabhauma.
6.70.54
गदामादाय संक्रुद्धो मत्तो राक्षसपुङ्गवः।
हरीन् समभिदुद्राव युगान्ताग्निरिव ज्वलन् ॥ ६.७०.५४ ॥
Tomando la maza, colérico y embriagado, el mejor de los rākṣasas se lanzó contra los monos, ardiendo como el fuego del fin de una era.
6.70.55
अथर्षभः समुत्पत्य वानरो रावणानुजम्।
मत्तानीकमुपागम्य तस्थौ तस्याग्रतो बली ॥ ६.७०.५५ ॥
Entonces aquel poderoso, el mejor de los monos, saltó, llegó al ejército embriagado del hermano menor de Rāvaṇa y se plantó frente a él.
6.70.56
तं पुरस्तात् स्थितं दृष्ट्वा वानरं पर्वतोपमम्।
आजघानोरसि क्रुद्धो गदया वज्रकल्पया ॥ ६.७०.५६ ॥
Al ver a aquel mono de pie ante él, como una montaña, se enfureció y lo golpeó en el pecho con una maza semejante al rayo.
6.70.57
स तयाभिहतस्तेन गदया वानरर्षभः।
भिन्नवक्षाः समाधूतः सुस्राव रुधिरं बहु ॥ ६.७०.५७ ॥
Golpeado por aquella maza, el toro de los monos tuvo el pecho desgarrado; sacudido con violencia, derramó mucha sangre.
6.70.58
स सम्प्राप्य चिरात् संज्ञामृषभो वानरेश्वरः।
क्रुद्धो विस्फुरमाणौष्ठो महापार्श्वमुदैक्षत ॥ ६.७०.५८ ॥
Recuperando el sentido tras mucho tiempo, el señor de los monos, enfurecido, con los labios temblorosos, miró a Mahāpārśva.
6.70.59
स वेगवान् वेगवदभ्युपेत्य
तं राक्षसं वानरवीरमुख्यः।
संवर्त्य मुष्टिं सहसा जघान
बाह्वन्तरे शैलनिकाशरूपः ॥ ६.७०.५९ ॥
Aquel veloz, el primero entre los héroes monos, de forma semejante a una montaña, se acercó velozmente a aquel rākṣasa y de pronto, cerrando el puño, lo golpeó entre los brazos.
6.70.60
स कृत्तमूलः सहसेव वृक्षः
क्षितौ पपात क्षतजोक्षिताङ्गः।
तां चास्य घोरां यमदण्डकल्पां
गदां प्रगृह्याशु तदा ननाद ॥ ६.७०.६० ॥
Como un árbol de raíz cortada, cayó de repente al suelo, con el cuerpo cubierto de sangre. Entonces, empuñando rápidamente aquella terrible maza semejante al cetro de Yama, rugió.
6.70.61
मुहूर्तमासीत् स गतासुकल्पः
प्रत्यागतात्मा सहसा सुरारिः।
उत्पत्य संध्याभ्रसमानवर्ण-
स्तं वारिराजात्मजमाजघान ॥ ६.७०.६१ ॥
Por un momento quedó como si estuviera sin vida; luego, recobrados sus sentidos, aquel enemigo de los dioses se levantó de repente, de color como nubes del atardecer, y golpeó al hijo del señor de las aguas (Hanumān).
6.70.62
स मूर्च्छितो भूमितले पपात
मुहूर्तमुत्पत्य पुनः ससंज्ञः।
तामेव तस्याद्रिवराद्रिकल्पां
गदां समाविध्य जघान संख्ये ॥ ६.७०.६२ ॥
Cayó desvanecido en el suelo; tras un momento se levantó de nuevo, recobró el conocimiento, blandió bien aquella misma maza, semejante a un pico de montaña, y golpeó en la batalla.
6.70.63
सा तस्य रौद्रा समुपेत्य देहं
रौद्रस्य देवाध्वरविप्रशत्रोः।
बिभेद वक्षः क्षतजं च भूरि
सुस्राव धात्वम्भ इवाद्रिराजः ॥ ६.७०.६३ ॥
Aquella terrible maza llegó al cuerpo de aquel espantoso enemigo de los dioses, de los sacrificios y de los brahmanes, y le atravesó el pecho; mucha sangre brotó de él, como fluye el agua mineral del rey de las montañas.
6.70.64
अभिदुद्राव वेगेन गदां तस्य महात्मनः।
तां गृहीत्वा गदां भीमामाविध्य च पुनः पुनः ॥ ६.७०.६४ ॥
Se abalanzó con rapidez hacia la maza de aquel magnánimo, tomó la terrible maza y la blandió una y otra vez.
6.70.65
मत्तानीकं महात्मा स जघान रणमूर्धनि।
स स्वया गदया भग्नो विशीर्णदशनेक्षणः ॥ ६.७०.६५ ॥
Aquel magnánimo mató a la hueste embriagada en la primera línea de la batalla; pero él, herido por su propia maza, con los dientes rotos y los ojos desgarrados, fue vencido.
6.70.66
निपपात तदा मत्तो वज्राहत इवाचलः।
विशीर्णनयने भूमौ गतसत्त्वे गतायुषि।
पतिते राक्षसे तस्मिन् विद्रुतं राक्षसं बलम् ॥ ६.७०.६६ ॥
Entonces aquel embriagado cayó como una montaña herida por el rayo; con los ojos destrozados, sin fuerza vital y sin vida, cayó al suelo. Al caer aquel rakshasa, el ejército rakshasa huyó.
6.70.67
तस्मिन् हते भ्रातरि रावणस्य
तन्नैर्ऋतानां बलमर्णवाभम्।
त्यक्तायुधं केवलजीवितार्थं
दुद्राव भिन्नार्णवसंनिकाशम् ॥ ६.७०.६७ ॥
Cuando murió el hermano de Rāvaṇa, el ejército de los rākṣasas, vasto como el océano, arrojó sus armas, deseando solo salvar la vida, y huyó disperso como un mar partido.