வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.70.1
नरान्तकं हतं दृष्ट्वा चुक्रुशुर्नैर्ऋतर्षभाः।
देवान्तकस्त्रिमूर्धा च पौलस्त्यश्च महोदरः ॥ ६.७०.१ ॥
நரான்தகன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, அரக்கர்களில் சிறந்த வீரர்கள் கதறினர் — தேவாந்தகன், திரிமூர்தா, பௌலஸ்த்யன் மற்றும் மகோதரன்.
6.70.2
आरूढो मेघसंकाशं वारणेन्द्रं महोदरः।
वालिपुत्रं महावीर्यमभिदुद्राव वेगवान् ॥ ६.७०.२ ॥
மேகம் போன்ற யானைகளின் அரசன் மீது ஏறிய மகோதரன், பெரும் வீரியமுள்ள வாலியின் மகனை நோக்கி வேகமாக பாய்ந்தான்.
6.70.3
भ्रातृव्यसनसंतप्तस्तदा देवान्तको बली।
आदाय परिघं घोरमङ्गदं समभिद्रवत् ॥ ६.७०.३ ॥
சகோதரனின் அழிவால் துயருற்ற வலிமையான தேவாந்தகன், அப்போது கொடிய இரும்பு உலக்கையை எடுத்து அங்கதனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
6.70.4
रथमादित्यसंकाशं युक्तं परमवाजिभिः।
आस्थाय त्रिशिरा वीरो वालिपुत्रमथाभ्यगात् ॥ ६.७०.४ ॥
சூரியனைப் போல ஒளிரும், சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் ஏறிய வீர திரிசிரஸ் வாலியின் மகனை நோக்கி சென்றான்.
6.70.5
स त्रिभिर्देवदर्पघ्नै राक्षसेन्द्रैरभिद्रुतः।
वृक्षमुत्पाटयामास महाविटपमङ्गदः ॥ ६.७०.५ ॥
தேவர்களின் செருக்கை அடக்கும் மூன்று அரக்கத் தலைவர்களால் தாக்கப்பட்ட அங்கதன், பெரும் கிளைகளுடைய ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கினான்.
6.70.6
देवान्तकाय तं वीरश्चिक्षेप सहसाङ्गदः।
महावृक्षं महाशाखं शक्रो दीप्तामिवाशनिम् ॥ ६.७०.६ ॥
வீர அங்கதன் உடனே தேவாந்தகன் மீது அந்தப் பெரும் கிளைகளுடைய மரத்தை வீசினான் — இந்திரன் ஒளிரும் இடியை எறிந்ததுபோல.
6.70.7
त्रिशिरास्तं प्रचिच्छेद शरैराशीविषोपमैः।
स वृक्षं कृत्तमालोक्य उत्पपात तदाङ्गदः ॥ ६.७०.७ ॥
திரிசிரன் விஷப்பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளால் அவனை வெட்டினான். மரம் வெட்டுண்டதைக் கண்ட அங்கதன் அப்போது மேலே பாய்ந்தான்.
6.70.8
स ववर्ष ततो वृक्षान् शिलाश्च कपिकुञ्जरः।
तान् प्रचिच्छेद संक्रुद्धस्त्रिशिरा निशितैः शरैः ॥ ६.७०.८ ॥
அப்போது அந்தக் குரங்குகளில் யானை போன்றவன் மரங்களையும் பாறைகளையும் பொழிந்தான். சினமுற்ற திரிசிரன் அவற்றைக் கூரிய அம்புகளால் துண்டு துண்டாக்கினான்.
6.70.9
परिघाग्रेण तान् वृक्षान् बभञ्ज स महोदरः।
त्रिशिराश्चाङ्गदं वीरमभिदुद्राव सायकैः ॥ ६.७०.९ ॥
மகோதரன் இரும்புக் கதையின் முனையால் அந்த மரங்களை உடைத்தான். திரிசிரனோ அம்புகளால் வீரன் அங்கதன் மீது பாய்ந்தான்.
6.70.10
गजेन समभिद्रुत्य वालिपुत्रं महोदरः।
जघानोरसि संक्रुद्धस्तोमरैर्वज्रसंनिभैः ॥ ६.७०.१० ॥
யானையின் மேல் பாய்ந்து வாலியின் மகனைத் தாக்கிய மகோதரன், கோபத்துடன் இடியைப் போன்ற ஈட்டிகளால் அவன் மார்பில் அடித்தான்.
6.70.11
देवान्तकश्च संक्रुद्धः परिघेण तदाङ्गदम्।
उपगम्याभिहत्याशु व्यपचक्राम वेगवान् ॥ ६.७०.११ ॥
தேவாந்தகனும் சினத்துடன் இரும்புக் கதையால் அங்கதனை அணுகித் தாக்கி, விரைவாக வேகமாகப் பின்வாங்கினான்.
6.70.12
स त्रिभिर्नैर्ऋतश्रेष्ठैर्युगपत् समभिद्रुतः।
न विव्यथे महातेजा वालिपुत्रः प्रतापवान् ॥ ६.७०.१२ ॥
மூன்று சிறந்த ராட்சசர்கள் ஒரே நேரத்தில் அவனைத் தாக்கினர்; ஆனாலும் மிகு தேஜஸ்வியும் வீரமுள்ளவனுமான வாலிபுத்திரன் சிறிதும் கலங்கவில்லை.
6.70.13
स वेगवान् महावेगं कृत्वा परमदुर्जयः।
तलेन समभिद्रुत्य जघानास्य महागजम् ॥ ६.७०.१३ ॥
அந்த வேகமுள்ளவன், பெரும் வேகத்தோடு, மிகவும் வெல்லற்கரியவன், உள்ளங்கையால் பாய்ந்து அந்த மகாகஜத்தை அடித்தான்.
6.70.14
तस्य तेन प्रहारेण नागराजस्य संयुगे।
पेततुर्नयने तस्य विननाश स कुञ्जरः ॥ ६.७०.१४ ॥
போரில் அந்த நாகராஜனின் அந்த அடியால் அதன் இரண்டு கண்களும் விழுந்தன; அந்த யானை அழிந்தது.
6.70.15
विषाणं चास्य निष्कृष्य वालिपुत्रो महाबलः।
देवान्तकमभिद्रुत्य ताडयामास संयुगे ॥ ६.७०.१५ ॥
அதன் தந்தத்தைப் பிடுங்கி, மகாபலனான வாலிபுத்திரன் தேவாந்தகன் மேல் பாய்ந்து போரில் அவனை அடித்தான்.
6.70.16
स विह्वलस्तु तेजस्वी वातोद्धूत इव द्रुमः।
लाक्षारससवर्णं च सुस्राव रुधिरं महत् ॥ ६.७०.१६ ॥
அவன் கலங்கினான்; காற்றால் அசைந்த மரம்போல் தேஜஸ்வியும் நடுங்கினான்; அரக்குச் சாற்றின் நிறமுடைய பெரும் இரத்தம் வடிந்தது.
6.70.17
अथाश्वास्य महातेजाः कृच्छ्राद् देवान्तको बली।
आविध्य परिघं वेगादाजघान तदाङ्गदम् ॥ ६.७०.१७ ॥
பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான பலவான் தேவாந்தகன் மிகுந்த சிரமத்தோடு தன்னை ஆற்றிக்கொண்டு, பரிகத்தைச் சுழற்றி வேகமாக அங்கதன்மேல் அடித்தான்.
6.70.18
परिघाभिहतश्चापि वानरेन्द्रात्मजस्तदा।
जानुभ्यां पतितो भूमौ पुनरेवोत्पपात ह ॥ ६.७०.१८ ॥
பரிகத்தால் தாக்கப்பட்ட வானரேந்திரன் மகனாகிய அங்கதனும் அப்போது முழங்கால்களில் தரையில் விழுந்தான்; பின்னர் மீண்டும் எழுந்து பாய்ந்தான்.
6.70.19
तमुत्पतन्तं त्रिशिरास्त्रिभिर्बाणैरजिह्मगैः।
घोरैर्हरिपतेः पुत्रं ललाटेऽभिजघान ह ॥ ६.७०.१९ ॥
மேலே குதித்த அந்த வானரத் தலைவனின் மகனை, நேராகச் செல்லும் மூன்று கொடிய அம்புகளால் திரிசிரா அவன் நெற்றியில் தாக்கினான்.
6.70.20
ततोऽङ्गदं परिक्षिप्तं त्रिभिर्नैर्ऋतपुङ्गवैः।
हनूमानथ विज्ञाय नीलश्चापि प्रतस्थतुः ॥ ६.७०.२० ॥
அப்போது அங்கதனை மூன்று சிறந்த அரக்கர்கள் சூழ்ந்தனர்; அதைக் கண்ட ஹனுமானும் நீலனும் முன்னேறினர்.
6.70.21
ततश्चिक्षेप शैलाग्रं नीलस्त्रिशिरसे तदा।
तद् रावणसुतो धीमान् बिभेद निशितैः शरैः ॥ ६.७०.२१ ॥
அப்போது நீலன் திரிசிரா மீது ஒரு மலை முகட்டை வீசினான்; அதை அறிவுள்ள ராவணன் மகன் கூரிய அம்புகளால் பிளந்தான்.
6.70.22
तद्बाणशतनिर्भिन्नं विदारितशिलातलम्।
सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात गिरेः शिरः ॥ ६.७०.२२ ॥
நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, பாறைப் பரப்பு பிளந்து, தீப்பொறிகளோடும் சுடரோடும் அந்த மலை முகடு விழுந்தது.
6.70.23
स विजृम्भितमालोक्य हर्षाद् देवान्तको बली।
परिघेणाभिदुद्राव मारुतात्मजमाहवे ॥ ६.७०.२३ ॥
குதித்துத் திரியும் அனுமனைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்த வலிமைமிக்க தேவாந்தகன், போரில் இரும்புத் தண்டுடன் மாருதியின் மகனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
6.70.24
तमापतन्तमुत्पत्य हनूमान् कपिकुञ्जरः।
आजघान तदा मूर्ध्नि वज्रकल्पेन मुष्टिना ॥ ६.७०.२४ ॥
தன்மேல் பாய்ந்து வந்தவனை, கபிகுஞ்சரனான அனுமன் மேலே குதித்து, வஜ்ரம் போன்ற முஷ்டியால் அவன் தலையில் அடித்தான்.
6.70.25
शिरसि प्राहरद् वीरस्तदा वायुसुतो बली।
नादेनाकम्पयच्चैव राक्षसान् स महाकपिः ॥ ६.७०.२५ ॥
அப்போது வீரனும் வாயுவின் மகனுமாகிய பலவான் தலையில் அடித்தான்; அந்த மகாகபி தன் முழக்கத்தால் அரக்கர்களையும் நடுங்கச் செய்தான்.
6.70.26
स मुष्टिनिष्पिष्टविभिन्नमूर्धा
निर्वान्तदन्ताक्षिविलम्बिजिह्वः।
देवान्तको राक्षसराजसूनु-
र्गतासुरुर्व्यां सहसा पपात ॥ ६.७०.२६ ॥
முஷ்டியால் நசுங்கித் தலை பிளந்து, பற்களும் கண்களும் பிதுங்கி நாக்கு தொங்க, தேவர்களை அழிப்பவனான அந்த அரசகுமாரன் உயிரற்று திடீரென நிலத்தில் வீழ்ந்தான்.
6.70.27
तस्मिन् हते राक्षसयोधमुख्ये
महाबले संयति देवशत्रौ।
क्रुद्धस्त्रिशीर्षा निशितास्त्रमुग्रं
ववर्ष नीलोरसि बाणवर्षम् ॥ ६.७०.२७ ॥
அரக்கர் வீரர்களில் முதன்மையான, மகாபலமுள்ள, தேவர்களின் பகைவனான அவன் போரில் கொல்லப்பட்டதால் கோபமுற்ற மூன்று தலை அரக்கன் நீலனின் மார்பில் கூரிய கொடிய அம்பு மழையைப் பொழிந்தான்.
6.70.28
महोदरस्तु संक्रुद्धः कुञ्जरं पर्वतोपमम्।
भूयः समधिरुह्याशु मन्दरं रश्मिवानिव ॥ ६.७०.२८ ॥
ஆனால் மிகவும் கோபமுற்ற மகோதரன், மலையைப் போன்ற யானையின் மீது மீண்டும் விரைவாக ஏறினான்; மந்தர மலையின் மீது ஒளிக்கதிர்கள் கொண்ட சூரியனைப் போல.
6.70.29
ततो बाणमयं वर्षं नीलस्योपर्यपातयत्।
गिरौ वर्षं तडिच्चक्रचापवानिव तोयदः ॥ ६.७०.२९ ॥
பின்னர் அவன் நீலன் மீது அம்புகளால் ஆன மழையைப் பொழிந்தான்; மலையின் மீது மின்னல், வில் ஆகியவற்றுடன் மேகம் மழை பொழிவது போல.
6.70.30
ततः शरौघैरभिवृष्यमाणो
विभिन्नगात्रः कपिसैन्यपालः।
नीलो बभूवाथ विसृष्टगात्रो
विष्टम्भितस्तेन महाबलेन ॥ ६.७०.३० ॥
பின்னர் அம்புத் திரள்களால் பொழியப்பட்டு, உடல் துளைக்கப்பட்ட குரங்குப் படையின் காவலனான நீலன், அந்த மகாபலனால் பிடிக்கப்பட்டு உடல் சோர்ந்தான்.
6.70.31
ततस्तु नीलः प्रतिलब्धसंज्ञः
शैलं समुत्पाट्य सवृक्षखण्डम्।
ततः समुत्पत्य महोग्रवेगो
महोदरं तेन जघान मूर्ध्नि ॥ ६.७०.३१ ॥
பின்னர் நினைவு திரும்பிய நீலன், மரங்களுடன் கூடிய ஒரு மலையைப் பெயர்த்தெடுத்து, பின் மிகுந்த கொடிய வேகத்துடன் பாய்ந்து அதனால் மகோதரனின் தலையில் அடித்தான்.
6.70.32
ततः स शैलाभिनिपातभग्नो
महोदरस्तेन महाद्विपेन।
व्यामोहितो भूमितले गतासुः
पपात वज्राभिहतो यथाद्रिः ॥ ६.७०.३२ ॥
அப்போது அம்மலையின் வீழ்ச்சியால் நொறுங்கிய மகோதரன், பெரிய யானையைப் போன்ற அதனால் மயங்கி, உயிரற்றவனாய் தரையில் விழுந்தான்; இடியால் தாக்குண்ட மலை விழுவது போல.
6.70.33
पितृव्यं निहतं दृष्ट्वा त्रिशिराश्चापमाददे।
हनूमन्तं च संक्रुद्धो विव्याध निशितैः शरैः ॥ ६.७०.३३ ॥
தன் சிறிய தந்தை கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட திரிசிரன் வில்லை எடுத்தான்; மிகவும் கோபமுற்று கூரிய அம்புகளால் அனுமனைத் துளைத்தான்.
6.70.34
स वायुसूनुः कुपितश्चिक्षेप शिखरं गिरेः।
त्रिशिरास्तच्छरैस्तीक्ष्णैर्बिभेद बहुधा बली ॥ ६.७०.३४ ॥
வாயுவின் மகன் கோபமுற்று மலையின் ஒரு சிகரத்தை எறிந்தான்; ஆனால் வலிமைமிக்க திரிசிரன் அதைத் தன் கூர்மையான அம்புகளால் பல துண்டுகளாகத் துளைத்தான்.
6.70.35
तद् व्यर्थं शिखरं दृष्ट्वा द्रुमवर्षं तदा कपिः।
विससर्ज रणे तस्मिन् रावणस्य सुतं प्रति ॥ ६.७०.३५ ॥
அந்த சிகரம் பயனற்றுப் போனதைக் கண்ட குரங்கு, அப்போது போரில் அந்த ராவணன் மகனை நோக்கி மரங்களின் மழையை ஏவினான்.
6.70.36
तमापतन्तमाकाशे द्रुमवर्षं प्रतापवान्।
त्रिशिरा निशितैर्बाणैश्चिच्छेद च ननाद च ॥ ६.७०.३६ ॥
வானில் தன்மீது விழுந்த அந்த மரமழையை வலிமைமிக்க திரிசிரன் கூர்மையான அம்புகளால் வெட்டி வீழ்த்தி முழங்கினான்.
6.70.37
हनूमांस्तु समुत्पत्य हयं त्रिशिरसस्तदा।
विददार नखैः क्रुद्धो नागेन्द्रं मृगराडिव ॥ ६.७०.३७ ॥
ஆனால் அனுமான் அப்போது பாய்ந்து, சினத்துடன் தன் நகங்களால் திரிசிரனின் குதிரையை, சிங்கம் யானையைக் கிழிப்பது போலக் கிழித்தான்.
6.70.38
अथ शक्तिं समासाद्य कालरात्रिमिवान्तकः।
चिक्षेपानिलपुत्राय त्रिशिरा रावणात्मजः ॥ ६.७०.३८ ॥
பின்னர் ராவணனின் மகன் திரிசிரன், மரணதேவனைப் போல் கால இரவு போன்ற ஒரு வேலைப் பற்றி வாயு மைந்தன் மீது எறிந்தான்.
6.70.39
दिवः क्षिप्तामिवोल्कां तां शक्तिं क्षिप्तामसङ्गताम्।
गृहीत्वा हरिशार्दूलो बभञ्ज च ननाद च ॥ ६.७०.३९ ॥
வானிலிருந்து விழும் எரிகல்லைப் போல எறியப்பட்ட அந்த கட்டுப்பாடற்ற வேலைப் பற்றி, குரங்குகளில் புலியான அனுமான் அதைப் பிடித்து உடைத்து முழங்கினான்.
6.70.40
तां दृष्ट्वा घोरसंकाशां शक्तिं भग्नां हनूमता।
प्रहृष्टा वानरगणा विनेदुर्जलदा यथा ॥ ६.७०.४० ॥
அனுமானால் உடைக்கப்பட்ட அந்த பயங்கரமான வேலைப் பார்த்த வானரக் கூட்டங்கள் மகிழ்ச்சியடைந்து மேகங்களைப் போல முழங்கின.
6.70.41
ततः खड्गं समुद्यम्य त्रिशिरा राक्षसोत्तमः।
निचखान तदा खड्गं वानरेन्द्रस्य वक्षसि ॥ ६.७०.४१ ॥
பின்னர் அரக்கர்களில் சிறந்த திரிசிரன் வாளை ஓங்கி, அப்போது வானரத் தலைவனின் மார்பில் அதைப் பாய்ச்சினான்.
6.70.42
खड्गप्रहाराभिहतो हनूमान् मारुतात्मजः।
आजघान त्रिमूर्धानं तलेनोरसि वीर्यवान् ॥ ६.७०.४२ ॥
வாளின் அடியால் தாக்கப்பட்ட வாயு மைந்தன் அனுமான், வல்லவனாக, உள்ளங்கையால் திரிசிரனின் மார்பில் அடித்தான்.
6.70.43
स तलाभिहतस्तेन स्रस्तहस्तायुधो भुवि।
निपपात महातेजास्त्रिशिरास्त्यक्तचेतनः ॥ ६.७०.४३ ॥
அவன் அவனுடைய அடியால் தாக்கப்பட்டு, கையிலிருந்த ஆயுதம் நழுவ, மகா தேஜஸ்வியான திரிசிரன் உணர்விழந்து நிலத்தில் விழுந்தான்.
6.70.44
स तस्य पततः खड्गं तमाच्छिद्य महाकपिः।
ननाद गिरिसंकाशस्त्रासयन् सर्वराक्षसान् ॥ ६.७०.४४ ॥
விழுந்துகொண்டிருந்த அவனுடைய அந்த வாளை வெட்டிய பின், மலை போன்ற மகா குரங்கு முழங்கி அனைத்து அரக்கர்களையும் நடுங்கச் செய்தது.
6.70.45
अमृष्यमाणस्तं घोषमुत्पपात निशाचरः।
उत्पत्य च हनूमन्तं ताडयामास मुष्टिना ॥ ६.७०.४५ ॥
அந்த முழக்கத்தைப் பொறுக்க முடியாமல் அந்த இரவுச்சஞ்சாரி எழுந்து பாய்ந்து, ஹனுமானை முஷ்டியால் தாக்கினான்.
6.70.46
तेन मुष्टिप्रहारेण संचुकोप महाकपिः।
कुपितश्च निजग्राह किरीटे राक्षसर्षभम् ॥ ६.७०.४६ ॥
அந்த முஷ்டிப் பிரகாரத்தால் மகா குரங்கு மிகவும் சினந்து, சினத்துடன் அரக்கர்களில் சிறந்தவனை கிரீடத்தைப் பற்றிப் பிடித்தது.
6.70.47
स तस्य शीर्षाण्यसिना शितेन
किरीटजुष्टानि सकुण्डलानि।
क्रुद्धः प्रचिच्छेद सुतोऽनिलस्य
त्वष्टुः सुतस्येव शिरांसि शक्रः ॥ ६.७०.४७ ॥
கோபமுற்ற வாயுவின் மகன், கூர்மையான வாளால் அவனுடைய கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்த தலைகளை வெட்டினான், இந்திரன் த்வஷ்டாவின் மகனின் தலைகளை வெட்டியது போல்.
6.70.48
तान्यायताक्षाण्यगसंनिभानि
प्रदीप्तवैश्वानरलोचनानि।
पेतुः शिरांसीन्द्ररिपोः पृथिव्यां
ज्योतींषि मुक्तानि यथार्कमार्गात् ॥ ६.७०.४८ ॥
அகன்ற கண்களும், மலை போன்ற உருவமும், கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்புக் கண்களும் கொண்ட அந்த இந்திரனின் எதிரியின் தலைகள் நிலத்தில் விழுந்தன, சூரியப் பாதையிலிருந்து விழும் ஒளிகள் போல்.
6.70.49
तस्मिन् हते देवरिपौ त्रिशीर्षे
हनूमता शक्रपराक्रमेण।
नेदुः प्लवंगाः प्रचचाल भूमी
रक्षांस्यथो दुद्रुविरे समन्तात् ॥ ६.७०.४९ ॥
தேவர்களின் எதிரி த்ரிசிரஸ் கொல்லப்பட்டபோது, இந்திரனுக்கு நிகரான வீரன் அனுமனால் வானரர்கள் முழங்கினர், பூமி அதிர்ந்தது, ராட்சசர்கள் எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்.
6.70.50
हतं त्रिशिरसं दृष्ट्वा तथैव च महोदरम्।
हतौ प्रेक्ष्य दुराधर्षौ देवान्तकनरान्तकौ ॥ ६.७०.५० ॥
த்ரிசிரஸ் கொல்லப்பட்டதையும், அவ்வாறே மகோதரனும் கொல்லப்பட்டதையும் கண்டு; அடக்க முடியாத தேவாந்தகனும் நராந்தகனும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு—
6.70.51
चुकोप परमामर्षी मत्तो राक्षसपुङ्गवः।
जग्राहार्चिष्मतीं चापि गदां सर्वायसीं तदा ॥ ६.७०.५१ ॥
மிகுந்த கோபம் கொண்ட, செருக்குற்ற அரக்கர்களில் சிறந்தவன் சீற்றமுற்றான்; அப்போது முழுவதும் இரும்பாலான ஒளிரும் கதையைப் பற்றிக்கொண்டான்.
6.70.52
हेमपट्टपरिक्षिप्तां मांसशोणितफेनिलाम्।
विराजमानां विपुलां शत्रुशोणिततर्पिताम् ॥ ६.७०.५२ ॥
பொன் பட்டைகளால் சுற்றப்பட்டது, இறைச்சியும் இரத்தமும் நுரைத்தது, ஒளிர்வது, பெரியது, எதிரிகளின் இரத்தத்தால் நிறைவுற்றது.
6.70.53
तेजसा सम्प्रदीप्ताग्रां रक्तमाल्यविभूषिताम्।
ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम् ॥ ६.७०.५३ ॥
ஒளியால் ஜொலிக்கும் நுனியுடையது, சிவப்பு மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, ஐராவதம், மகாபத்மம், சார்வபௌமம் ஆகிய திசை யானைகளுக்கும் அச்சம் தருவது.
6.70.54
गदामादाय संक्रुद्धो मत्तो राक्षसपुङ्गवः।
हरीन् समभिदुद्राव युगान्ताग्निरिव ज्वलन् ॥ ६.७०.५४ ॥
கதையை ஏந்தி மிகுந்த சினம் கொண்ட, செருக்குற்ற அரக்கர்களில் சிறந்தவன், யுகமுடிவின் நெருப்பு போல எரிந்தபடி, குரங்குகளை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
6.70.55
अथर्षभः समुत्पत्य वानरो रावणानुजम्।
मत्तानीकमुपागम्य तस्थौ तस्याग्रतो बली ॥ ६.७०.५५ ॥
அப்போது வானரர்களில் சிறந்தவனாகிய அந்த வலிமையான வானரன் பாய்ந்து, ராவணனின் தம்பியின் மதம் கொண்ட படைக்கு அருகில் சென்று அவனுக்கு முன்னால் நின்றான்.
6.70.56
तं पुरस्तात् स्थितं दृष्ट्वा वानरं पर्वतोपमम्।
आजघानोरसि क्रुद्धो गदया वज्रकल्पया ॥ ६.७०.५६ ॥
முன்னால் நின்ற மலை போன்ற அந்த வானரனைக் கண்ட கோபமுற்றவன், வஜ்ரம் போன்ற கதையால் அவனது மார்பில் அடித்தான்.
6.70.57
स तयाभिहतस्तेन गदया वानरर्षभः।
भिन्नवक्षाः समाधूतः सुस्राव रुधिरं बहु ॥ ६.७०.५७ ॥
அந்தக் கதையால் தாக்கப்பட்ட அந்த வானரச் சிறந்தவனின் மார்பு பிளந்தது; பெரிதும் அசைந்து அவன் மிகுதியாக இரத்தம் சொரிந்தான்.
6.70.58
स सम्प्राप्य चिरात् संज्ञामृषभो वानरेश्वरः।
क्रुद्धो विस्फुरमाणौष्ठो महापार्श्वमुदैक्षत ॥ ६.७०.५८ ॥
நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் உணர்வு பெற்ற அந்த வானரேசன், கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க, மகாபார்ஸ்வனை நோக்கினான்.
6.70.59
स वेगवान् वेगवदभ्युपेत्य
तं राक्षसं वानरवीरमुख्यः।
संवर्त्य मुष्टिं सहसा जघान
बाह्वन्तरे शैलनिकाशरूपः ॥ ६.७०.५९ ॥
வேகமுடைய அந்த வானர வீரர்களில் முதன்மையானவன், மலையொத்த உருவுடையவன், விரைந்து அந்த ராக்ஷஸனை அடைந்து, திடீரென முஷ்டியை இறுக்கி அவனது தோள்களுக்கு இடையில் அடித்தான்.
6.70.60
स कृत्तमूलः सहसेव वृक्षः
क्षितौ पपात क्षतजोक्षिताङ्गः।
तां चास्य घोरां यमदण्डकल्पां
गदां प्रगृह्याशु तदा ननाद ॥ ६.७०.६० ॥
வேர் அறுந்த மரம் போல அவன் திடீரென நிலத்தில் விழுந்தான்; இரத்தத்தில் நனைந்த உடலுடன். பின்னர் யமதண்டம் போன்ற அந்தக் கொடிய கதையை விரைந்து பற்றி அவன் முழங்கினான்.
6.70.61
मुहूर्तमासीत् स गतासुकल्पः
प्रत्यागतात्मा सहसा सुरारिः।
उत्पत्य संध्याभ्रसमानवर्ण-
स्तं वारिराजात्मजमाजघान ॥ ६.७०.६१ ॥
ஒரு கணம் அவன் உயிரற்றவனைப் போல் கிடந்தான்; பின்பு உணர்வு திரும்பியதும் அந்த அசுரன் திடீரென எழுந்து, மாலை மேகம் போன்ற நிறத்துடன் அந்த வாரிராஜபுத்திரனை (அனுமனை) தாக்கினான்.
6.70.62
स मूर्च्छितो भूमितले पपात
मुहूर्तमुत्पत्य पुनः ससंज्ञः।
तामेव तस्याद्रिवराद्रिकल्पां
गदां समाविध्य जघान संख्ये ॥ ६.७०.६२ ॥
அவன் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான்; ஒரு கணத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் எழுந்து, உணர்வு பெற்று, மலைச்சிகரம் போன்ற அதே கதையைச் சுழற்றி போரில் தாக்கினான்.
6.70.63
सा तस्य रौद्रा समुपेत्य देहं
रौद्रस्य देवाध्वरविप्रशत्रोः।
बिभेद वक्षः क्षतजं च भूरि
सुस्राव धात्वम्भ इवाद्रिराजः ॥ ६.७०.६३ ॥
அந்த கொடிய கதை, தேவர்கள், வேள்விகள், அந்தணர்கள் ஆகியோரின் எதிரியான அந்த கொடியவனின் உடலை அடைந்து அவன் மார்பைப் பிளந்தது; மலை அரசனிடமிருந்து தாதுநீர் வழிவது போல அவனிடமிருந்து மிகுந்த இரத்தம் பெருகி வழிந்தது.
6.70.64
अभिदुद्राव वेगेन गदां तस्य महात्मनः।
तां गृहीत्वा गदां भीमामाविध्य च पुनः पुनः ॥ ६.७०.६४ ॥
அவன் வேகமாக அந்த மகாத்மாவின் கதையை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; அந்த பயங்கர கதையைப் பற்றிக்கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றினான்.
6.70.65
मत्तानीकं महात्मा स जघान रणमूर्धनि।
स स्वया गदया भग्नो विशीर्णदशनेक्षणः ॥ ६.७०.६५ ॥
அந்த மகாத்மா போர்முனையில் அந்த மதம்கொண்ட படையைக் கொன்றான்; ஆனால் அவன் தனது சொந்தக் கதையால் தாக்கப்பட்டு, பற்கள் உடைந்து கண்கள் சிதைந்து நொறுங்கினான்.
6.70.66
निपपात तदा मत्तो वज्राहत इवाचलः।
विशीर्णनयने भूमौ गतसत्त्वे गतायुषि।
पतिते राक्षसे तस्मिन् विद्रुतं राक्षसं बलम् ॥ ६.७०.६६ ॥
அப்போது அந்த மதம்கொண்டவன் இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல விழுந்தான்; கண்கள் சிதறி, உயிரும் ஆயுளும் நீங்கி நிலத்தில் வீழ்ந்தான். அந்த அரக்கன் விழுந்ததும் அரக்கர் படை ஓடிவிட்டது.
6.70.67
तस्मिन् हते भ्रातरि रावणस्य
तन्नैर्ऋतानां बलमर्णवाभम्।
त्यक्तायुधं केवलजीवितार्थं
दुद्राव भिन्नार्णवसंनिकाशम् ॥ ६.७०.६७ ॥
ராவணனின் சகோதரன் கொல்லப்பட்டதும், கடல் போன்ற அரக்கர் படை, ஆயுதங்களைக் கைவிட்டு உயிர் ஒன்றையே நாடி, பிளந்த கடல் போல சிதறி ஓடியது.