Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.70.1
नरान्तकं हतं दृष्ट्वा चुक्रुशुर्नैर्ऋतर्षभाः।
देवान्तकस्त्रिमूर्धा च पौलस्त्यश्च महोदरः ॥ ६.७०.१ ॥
Als sie Narāntaka erschlagen sahen, schrien die Stiere unter den Rākṣasas auf: Devāntaka, Triśiras, Paulastya und Mahodara.
6.70.2
आरूढो मेघसंकाशं वारणेन्द्रं महोदरः।
वालिपुत्रं महावीर्यमभिदुद्राव वेगवान् ॥ ६.७०.२ ॥
Auf dem Herrn der Elefanten reitend, wolkengleich, stürmte Mahodara schnell auf den Sohn Vālins von großer Tapferkeit los.
6.70.3
भ्रातृव्यसनसंतप्तस्तदा देवान्तको बली।
आदाय परिघं घोरमङ्गदं समभिद्रवत् ॥ ६.७०.३ ॥
Von der Vernichtung seines Bruders gequält, ergriff der mächtige Devāntaka damals eine furchtbare eiserne Keule und stürmte auf Aṅgada los.
6.70.4
रथमादित्यसंकाशं युक्तं परमवाजिभिः।
आस्थाय त्रिशिरा वीरो वालिपुत्रमथाभ्यगात् ॥ ६.७०.४ ॥
Auf einen sonnengleichen Wagen gestiegen, mit vorzüglichen Pferden bespannt, begab sich der Held Triśiras nun zum Sohn Vālins.
6.70.5
स त्रिभिर्देवदर्पघ्नै राक्षसेन्द्रैरभिद्रुतः।
वृक्षमुत्पाटयामास महाविटपमङ्गदः ॥ ६.७०.५ ॥
Von drei Herren der Rākṣasas angegriffen, Zerstörern des Stolzes der Götter, riss Aṅgada einen Baum mit großen Ästen aus.
6.70.6
देवान्तकाय तं वीरश्चिक्षेप सहसाङ्गदः।
महावृक्षं महाशाखं शक्रो दीप्तामिवाशनिम् ॥ ६.७०.६ ॥
Der Held Aṅgada schleuderte plötzlich den großen Baum mit seinen mächtigen Ästen gegen Devāntaka, wie Śakra einen glühenden Blitz schleudert.
6.70.7
त्रिशिरास्तं प्रचिच्छेद शरैराशीविषोपमैः।
स वृक्षं कृत्तमालोक्य उत्पपात तदाङ्गदः ॥ ६.७०.७ ॥
Triśiras schnitt ihn mit Pfeilen nieder, gleich giftigen Schlangen. Als Aṅgada den gefällten Baum sah, sprang er da empor.
6.70.8
स ववर्ष ततो वृक्षान् शिलाश्च कपिकुञ्जरः।
तान् प्रचिच्छेद संक्रुद्धस्त्रिशिरा निशितैः शरैः ॥ ६.७०.८ ॥
Darauf ließ jener Elefant unter den Affen Bäume und Felsen regnen. Der zornige Triśiras zerschlug sie mit scharfen Pfeilen in Stücke.
6.70.9
परिघाग्रेण तान् वृक्षान् बभञ्ज स महोदरः।
त्रिशिराश्चाङ्गदं वीरमभिदुद्राव सायकैः ॥ ६.७०.९ ॥
Mahodara zerbrach jene Bäume mit der Spitze seiner eisernen Keule, und Triśiras stürzte mit Pfeilen auf den Helden Aṅgada los.
6.70.10
गजेन समभिद्रुत्य वालिपुत्रं महोदरः।
जघानोरसि संक्रुद्धस्तोमरैर्वज्रसंनिभैः ॥ ६.७०.१० ॥
Auf einem Elefanten stürzte Mahodara auf den Sohn Vālins, und voll Zorn traf er seine Brust mit Wurfspeeren, gleich Donnerkeilen.
6.70.11
देवान्तकश्च संक्रुद्धः परिघेण तदाङ्गदम्।
उपगम्याभिहत्याशु व्यपचक्राम वेगवान् ॥ ६.७०.११ ॥
Auch Devāntaka näherte sich Aṅgada voll Zorn mit einer eisernen Keule, schlug ihn und wich rasch mit großer Schnelligkeit zurück.
6.70.12
स त्रिभिर्नैर्ऋतश्रेष्ठैर्युगपत् समभिद्रुतः।
न विव्यथे महातेजा वालिपुत्रः प्रतापवान् ॥ ६.७०.१२ ॥
Drei der besten Rākṣasas griffen ihn zugleich an, doch der Sohn Vālins, von großem Glanz und Kraft, wankte nicht.
6.70.13
स वेगवान् महावेगं कृत्वा परमदुर्जयः।
तलेन समभिद्रुत्य जघानास्य महागजम् ॥ ६.७०.१३ ॥
Er, schnell und von großem Ungestüm, der überaus Unbesiegbare, stürzte sich mit der flachen Hand auf ihn und schlug den großen Elefanten.
6.70.14
तस्य तेन प्रहारेण नागराजस्य संयुगे।
पेततुर्नयने तस्य विननाश स कुञ्जरः ॥ ६.७०.१४ ॥
Im Kampf fielen durch jenen Schlag des Königs der Elefanten beide Augen heraus, und der Elefant ging zugrunde.
6.70.15
विषाणं चास्य निष्कृष्य वालिपुत्रो महाबलः।
देवान्तकमभिद्रुत्य ताडयामास संयुगे ॥ ६.७०.१५ ॥
Nachdem er dessen Stoßzahn herausgerissen hatte, stürzte sich der mächtige Sohn Vālis auf Devāntaka und schlug ihn im Kampf.
6.70.16
स विह्वलस्तु तेजस्वी वातोद्धूत इव द्रुमः।
लाक्षारससवर्णं च सुस्राव रुधिरं महत् ॥ ६.७०.१६ ॥
Er, obwohl leuchtend, wurde betäubt, wie ein vom Wind geschüttelter Baum; und reichlich Blut von der Farbe des Lacksaftes strömte hervor.
6.70.17
अथाश्वास्य महातेजाः कृच्छ्राद् देवान्तको बली।
आविध्य परिघं वेगादाजघान तदाङ्गदम् ॥ ६.७०.१७ ॥
Dann, mit großer Mühe sich fassend, schwang der mächtige, leuchtende Devāntaka seine eiserne Keule und schlug mit Wucht auf Aṅgada ein.
6.70.18
परिघाभिहतश्चापि वानरेन्द्रात्मजस्तदा।
जानुभ्यां पतितो भूमौ पुनरेवोत्पपात ह ॥ ६.७०.१८ ॥
Vom eisernen Knüppel getroffen, fiel auch der Sohn des Affenfürsten auf die Knie zu Boden; doch sogleich sprang er wieder empor.
6.70.19
तमुत्पतन्तं त्रिशिरास्त्रिभिर्बाणैरजिह्मगैः।
घोरैर्हरिपतेः पुत्रं ललाटेऽभिजघान ह ॥ ६.७०.१९ ॥
Als er emporsprang, traf Triśiras den Sohn des Affenherrn mit drei geraden, schrecklichen Pfeilen an der Stirn.
6.70.20
ततोऽङ्गदं परिक्षिप्तं त्रिभिर्नैर्ऋतपुङ्गवैः।
हनूमानथ विज्ञाय नीलश्चापि प्रतस्थतुः ॥ ६.७०.२० ॥
Da wurde Aṅgada von drei vorzüglichen Rākṣasas umringt; als Hanumān und Nīla dies bemerkten, brachen auch sie auf.
6.70.21
ततश्चिक्षेप शैलाग्रं नीलस्त्रिशिरसे तदा।
तद् रावणसुतो धीमान् बिभेद निशितैः शरैः ॥ ६.७०.२१ ॥
Da schleuderte Nīla einen Berggipfel auf Triśiras; der weise Sohn Rāvaṇas zerspaltete ihn mit scharfen Pfeilen.
6.70.22
तद्बाणशतनिर्भिन्नं विदारितशिलातलम्।
सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात गिरेः शिरः ॥ ६.७०.२२ ॥
Von Hunderten Pfeilen durchbohrt, mit gespaltener Felsfläche, stürzte jener Gipfel nieder, Funken und Flammen sprühend.
6.70.23
स विजृम्भितमालोक्य हर्षाद् देवान्तको बली।
परिघेणाभिदुद्राव मारुतात्मजमाहवे ॥ ६.७०.२३ ॥
Als er den springenden Hanumān sah, stürzte der mächtige Devāntaka, von Jubel erfüllt, mit einer eisernen Keule im Kampf auf den Sohn des Windes los.
6.70.24
तमापतन्तमुत्पत्य हनूमान् कपिकुञ्जरः।
आजघान तदा मूर्ध्नि वज्रकल्पेन मुष्टिना ॥ ६.७०.२४ ॥
Als jener auf ihn losstürmte, sprang Hanumān, der Elefant unter den Affen, empor und schlug ihm mit einer donnergleichen Faust auf den Kopf.
6.70.25
शिरसि प्राहरद् वीरस्तदा वायुसुतो बली।
नादेनाकम्पयच्चैव राक्षसान् स महाकपिः ॥ ६.७०.२५ ॥
Da schlug der Held, der mächtige Sohn des Windes, ihm auf den Kopf; und mit seinem Gebrüll ließ der große Affe die Rākṣasas erzittern.
6.70.26
स मुष्टिनिष्पिष्टविभिन्नमूर्धा
निर्वान्तदन्ताक्षिविलम्बिजिह्वः।
देवान्तको राक्षसराजसूनु-
र्गतासुरुर्व्यां सहसा पपात ॥ ६.७०.२६ ॥
Mit zerquetschtem und gespaltenem Kopf, Zähnen und Augen herausgetrieben, hängender Zunge, fiel der Sohn des Rākṣasa-Königs, der Vernichter der Götter, leblos plötzlich zu Boden.
6.70.27
तस्मिन् हते राक्षसयोधमुख्ये
महाबले संयति देवशत्रौ।
क्रुद्धस्त्रिशीर्षा निशितास्त्रमुग्रं
ववर्ष नीलोरसि बाणवर्षम् ॥ ६.७०.२७ ॥
Als jener Erste unter den Rākṣasa-Kriegern, der mächtige Feind der Götter, im Kampf erschlagen wurde, ließ der erzürnte Triśiras einen wilden Pfeilhagel auf Nīlas Brust niederprasseln.
6.70.28
महोदरस्तु संक्रुद्धः कुञ्जरं पर्वतोपमम्।
भूयः समधिरुह्याशु मन्दरं रश्मिवानिव ॥ ६.७०.२८ ॥
Doch Mahodara, heftig erzürnt, bestieg rasch wieder den bergähnlichen Elefanten, gleich der strahlenden Sonne auf dem Berg Mandara.
6.70.29
ततो बाणमयं वर्षं नीलस्योपर्यपातयत्।
गिरौ वर्षं तडिच्चक्रचापवानिव तोयदः ॥ ६.७०.२९ ॥
Dann ließ er auf Nīla einen Pfeilregen niederprasseln, wie eine Wolke mit Blitz und Regenbogen Regen auf einen Berg gießt.
6.70.30
ततः शरौघैरभिवृष्यमाणो
विभिन्नगात्रः कपिसैन्यपालः।
नीलो बभूवाथ विसृष्टगात्रो
विष्टम्भितस्तेन महाबलेन ॥ ६.७०.३० ॥
Da wurde Nīla, der Wächter des Affenheeres, von Pfeilschwärmen überschüttet, der Körper durchbohrt; von jenem Mächtigen festgehalten, erschlafften seine Glieder.
6.70.31
ततस्तु नीलः प्रतिलब्धसंज्ञः
शैलं समुत्पाट्य सवृक्षखण्डम्।
ततः समुत्पत्य महोग्रवेगो
महोदरं तेन जघान मूर्ध्नि ॥ ६.७०.३१ ॥
Da riss Nīla, wieder zu Bewusstsein gekommen, einen Berg samt Bäumen aus, sprang mit gewaltiger, grimmiger Wucht empor und schlug damit Mahodara auf den Kopf.
6.70.32
ततः स शैलाभिनिपातभग्नो
महोदरस्तेन महाद्विपेन।
व्यामोहितो भूमितले गतासुः
पपात वज्राभिहतो यथाद्रिः ॥ ६.७०.३२ ॥
Mahodara, zerschmettert vom Sturz des Berges, betäubt von jenem großen elefantengleichen Felsen, fiel leblos zu Boden, wie ein vom Donnerkeil getroffener Berg.
6.70.33
पितृव्यं निहतं दृष्ट्वा त्रिशिराश्चापमाददे।
हनूमन्तं च संक्रुद्धो विव्याध निशितैः शरैः ॥ ६.७०.३३ ॥
Als Triśiras seinen Onkel erschlagen sah, nahm er den Bogen und durchbohrte, wild erzürnt, Hanumān mit scharfen Pfeilen.
6.70.34
स वायुसूनुः कुपितश्चिक्षेप शिखरं गिरेः।
त्रिशिरास्तच्छरैस्तीक्ष्णैर्बिभेद बहुधा बली ॥ ६.७०.३४ ॥
Der Sohn des Windes, erzürnt, schleuderte einen Gipfel des Berges; doch der mächtige Triśiras durchbohrte ihn an vielen Stellen mit scharfen Pfeilen.
6.70.35
तद् व्यर्थं शिखरं दृष्ट्वा द्रुमवर्षं तदा कपिः।
विससर्ज रणे तस्मिन् रावणस्य सुतं प्रति ॥ ६.७०.३५ ॥
Als er sah, dass jener Gipfel nutzlos war, entfesselte der Affe im Kampf einen Regen aus Bäumen gegen Rāvaṇas Sohn.
6.70.36
तमापतन्तमाकाशे द्रुमवर्षं प्रतापवान्।
त्रिशिरा निशितैर्बाणैश्चिच्छेद च ननाद च ॥ ६.७०.३६ ॥
Der mächtige Triśiras zerschnitt jenen Regen aus Bäumen, der vom Himmel auf ihn herabstürzte, mit scharfen Pfeilen und brüllte laut auf.
6.70.37
हनूमांस्तु समुत्पत्य हयं त्रिशिरसस्तदा।
विददार नखैः क्रुद्धो नागेन्द्रं मृगराडिव ॥ ६.७०.३७ ॥
Doch Hanumān sprang empor, zornentbrannt, und zerriss mit seinen Krallen das Pferd Triśiras', wie ein Löwe den Fürsten der Elefanten zerreißt.
6.70.38
अथ शक्तिं समासाद्य कालरात्रिमिवान्तकः।
चिक्षेपानिलपुत्राय त्रिशिरा रावणात्मजः ॥ ६.७०.३८ ॥
Da ergriff Triśiras, der Sohn Rāvaṇas, einen Speer, gleich der Todesnacht oder dem Tod selbst, und schleuderte ihn gegen den Sohn des Windes.
6.70.39
दिवः क्षिप्तामिवोल्कां तां शक्तिं क्षिप्तामसङ्गताम्।
गृहीत्वा हरिशार्दूलो बभञ्ज च ननाद च ॥ ६.७०.३९ ॥
Jene ungezügelte Lanze ergreifend, die wie ein vom Himmel fallender Meteor geschleudert worden war, zerbrach sie der Tiger unter den Affen, Hanumān, und brüllte.
6.70.40
तां दृष्ट्वा घोरसंकाशां शक्तिं भग्नां हनूमता।
प्रहृष्टा वानरगणा विनेदुर्जलदा यथा ॥ ६.७०.४० ॥
Als die Affenscharen jene furchtbare, von Hanumān zerbrochene Lanze sahen, brüllten sie erfreut wie Regenwolken.
6.70.41
ततः खड्गं समुद्यम्य त्रिशिरा राक्षसोत्तमः।
निचखान तदा खड्गं वानरेन्द्रस्य वक्षसि ॥ ६.७०.४१ ॥
Da hob Triśiras, der Erste unter den Rākṣasas, sein Schwert und stieß es in die Brust des Herrn der Affen.
6.70.42
खड्गप्रहाराभिहतो हनूमान् मारुतात्मजः।
आजघान त्रिमूर्धानं तलेनोरसि वीर्यवान् ॥ ६.७०.४२ ॥
Von dem Schwerthieb getroffen, schlug Hanumān, der Sohn des Windes, voll Tapferkeit mit der flachen Hand auf Triśiras' Brust.
6.70.43
स तलाभिहतस्तेन स्रस्तहस्तायुधो भुवि।
निपपात महातेजास्त्रिशिरास्त्यक्तचेतनः ॥ ६.७०.४३ ॥
Vom Schlag seiner flachen Hand getroffen, die Waffe aus der Hand gerutscht, fiel der überaus glänzende Dreiköpfige zu Boden, ohne Bewusstsein.
6.70.44
स तस्य पततः खड्गं तमाच्छिद्य महाकपिः।
ननाद गिरिसंकाशस्त्रासयन् सर्वराक्षसान् ॥ ६.७०.४४ ॥
Nachdem der große Affe, einem Berg gleich, sein fallendes Schwert abgeschlagen hatte, brüllte er und versetzte alle Rākṣasas in Schrecken.
6.70.45
अमृष्यमाणस्तं घोषमुत्पपात निशाचरः।
उत्पत्य च हनूमन्तं ताडयामास मुष्टिना ॥ ६.७०.४५ ॥
Dieses Gebrüll nicht ertragend, sprang der Nachtwandler auf, stürzte sich auf Hanumān und schlug ihn mit der Faust.
6.70.46
तेन मुष्टिप्रहारेण संचुकोप महाकपिः।
कुपितश्च निजग्राह किरीटे राक्षसर्षभम् ॥ ६.७०.४६ ॥
Durch diesen Faustschlag zornig geworden, packte der große Affe den Stier unter den Rākṣasas am Diadem.
6.70.47
स तस्य शीर्षाण्यसिना शितेन
किरीटजुष्टानि सकुण्डलानि।
क्रुद्धः प्रचिच्छेद सुतोऽनिलस्य
त्वष्टुः सुतस्येव शिरांसि शक्रः ॥ ६.७०.४७ ॥
Zornig schlug der Sohn des Windes mit seinem scharfen Schwert die Häupter ab, mit Diadem und Ohrringen geschmückt, wie Indra die Häupter des Sohnes des Tvaṣṭṛ abschlug.
6.70.48
तान्यायताक्षाण्यगसंनिभानि
प्रदीप्तवैश्वानरलोचनानि।
पेतुः शिरांसीन्द्ररिपोः पृथिव्यां
ज्योतींषि मुक्तानि यथार्कमार्गात् ॥ ६.७०.४८ ॥
Jene weitäugigen Häupter, bergähnlich, mit Augen wie brennendes Feuer, fielen zur Erde — die Häupter des Feindes Indras —, wie Lichter, die von der Bahn der Sonne fallen.
6.70.49
तस्मिन् हते देवरिपौ त्रिशीर्षे
हनूमता शक्रपराक्रमेण।
नेदुः प्लवंगाः प्रचचाल भूमी
रक्षांस्यथो दुद्रुविरे समन्तात् ॥ ६.७०.४९ ॥
Als der Feind der Götter, der Dreiköpfige, von Hanumān, dessen Tapferkeit der Indras gleicht, erschlagen wurde, brüllten die Affen, die Erde bebte, und die Rākṣasas flohen nach allen Seiten.
6.70.50
हतं त्रिशिरसं दृष्ट्वा तथैव च महोदरम्।
हतौ प्रेक्ष्य दुराधर्षौ देवान्तकनरान्तकौ ॥ ६.७०.५० ॥
Als er Triśiras erschlagen sah, ebenso Mahodara erschlagen, und die beiden Unbezwingbaren, Devāntaka und Narāntaka, erschlagen sah—
6.70.51
चुकोप परमामर्षी मत्तो राक्षसपुङ्गवः।
जग्राहार्चिष्मतीं चापि गदां सर्वायसीं तदा ॥ ६.७०.५१ ॥
Der überaus zornige, berauschte Vortreffliche unter den Rākṣasas geriet in Wut; da ergriff er eine ganz eiserne, flammende Keule.
6.70.52
हेमपट्टपरिक्षिप्तां मांसशोणितफेनिलाम्।
विराजमानां विपुलां शत्रुशोणिततर्पिताम् ॥ ६.७०.५२ ॥
Mit goldenen Bändern umwunden, schäumend von Fleisch und Blut, leuchtend, gewaltig, vom Blut der Feinde gesättigt.
6.70.53
तेजसा सम्प्रदीप्ताग्रां रक्तमाल्यविभूषिताम्।
ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम् ॥ ६.७०.५३ ॥
Mit leuchtend glühender Spitze, mit roten Girlanden geschmückt, Schrecken selbst für die Elefanten der Himmelsrichtungen Airāvata, Mahāpadma und Sārvabhauma.
6.70.54
गदामादाय संक्रुद्धो मत्तो राक्षसपुङ्गवः।
हरीन् समभिदुद्राव युगान्ताग्निरिव ज्वलन् ॥ ६.७०.५४ ॥
Die Keule ergreifend, zornentbrannt und berauscht, stürzte sich der Vortreffliche unter den Rākṣasas auf die Affen, brennend wie das Feuer am Ende eines Weltalters.
6.70.55
अथर्षभः समुत्पत्य वानरो रावणानुजम्।
मत्तानीकमुपागम्य तस्थौ तस्याग्रतो बली ॥ ६.७०.५५ ॥
Da sprang jener mächtige Beste unter den Affen empor, trat an das berauschte Heer des jüngeren Bruders Rāvaṇas heran und stellte sich vor ihn.
6.70.56
तं पुरस्तात् स्थितं दृष्ट्वा वानरं पर्वतोपमम्।
आजघानोरसि क्रुद्धो गदया वज्रकल्पया ॥ ६.७०.५६ ॥
Als er den Affen wie einen Berg vor sich stehen sah, geriet er in Zorn und schlug ihm mit einer donnergleichen Keule auf die Brust.
6.70.57
स तयाभिहतस्तेन गदया वानरर्षभः।
भिन्नवक्षाः समाधूतः सुस्राव रुधिरं बहु ॥ ६.७०.५७ ॥
Von jener Keule getroffen, wurde die Brust des Affenstiers aufgerissen; heftig erschüttert, ergoss er viel Blut.
6.70.58
स सम्प्राप्य चिरात् संज्ञामृषभो वानरेश्वरः।
क्रुद्धो विस्फुरमाणौष्ठो महापार्श्वमुदैक्षत ॥ ६.७०.५८ ॥
Nach langer Zeit das Bewusstsein wiedererlangend, blickte der Herr der Affen, zornig, mit bebenden Lippen, auf Mahāpārśva.
6.70.59
स वेगवान् वेगवदभ्युपेत्य
तं राक्षसं वानरवीरमुख्यः।
संवर्त्य मुष्टिं सहसा जघान
बाह्वन्तरे शैलनिकाशरूपः ॥ ६.७०.५९ ॥
Jener schnelle Vorderste der Affenhelden, von bergähnlicher Gestalt, eilte rasch auf jenen Rākṣasa zu und schlug, die Faust plötzlich ballend, zwischen dessen Arme.
6.70.60
स कृत्तमूलः सहसेव वृक्षः
क्षितौ पपात क्षतजोक्षिताङ्गः।
तां चास्य घोरां यमदण्डकल्पां
गदां प्रगृह्याशु तदा ननाद ॥ ६.७०.६० ॥
Wie ein Baum mit abgeschnittenen Wurzeln stürzte er plötzlich zu Boden, den Leib von Blut verschmiert. Dann ergriff er rasch jene furchtbare Keule, gleich dem Stab Yamas, und brüllte.
6.70.61
मुहूर्तमासीत् स गतासुकल्पः
प्रत्यागतात्मा सहसा सुरारिः।
उत्पत्य संध्याभ्रसमानवर्ण-
स्तं वारिराजात्मजमाजघान ॥ ६.७०.६१ ॥
Einen Augenblick lag er wie tot da; dann, als seine Sinne zurückkehrten, sprang jener Feind der Götter plötzlich auf, von der Farbe der Abendwolken, und schlug auf den Sohn des Herrn der Wasser (Hanumān) ein.
6.70.62
स मूर्च्छितो भूमितले पपात
मुहूर्तमुत्पत्य पुनः ससंज्ञः।
तामेव तस्याद्रिवराद्रिकल्पां
गदां समाविध्य जघान संख्ये ॥ ६.७०.६२ ॥
Er fiel ohnmächtig zu Boden; nach einem Augenblick erhob er sich wieder, kam zu Bewusstsein, schwang jene Keule, gleich einem Bergesgipfel, kräftig herum und schlug im Kampf zu.
6.70.63
सा तस्य रौद्रा समुपेत्य देहं
रौद्रस्य देवाध्वरविप्रशत्रोः।
बिभेद वक्षः क्षतजं च भूरि
सुस्राव धात्वम्भ इवाद्रिराजः ॥ ६.७०.६३ ॥
Jene schreckliche Keule erreichte den Körper jenes furchtbaren Feindes der Götter, der Opfer und der Brahmanen und durchbohrte seine Brust; viel Blut strömte aus ihm, wie das mineralische Wasser aus dem König der Berge fließt.
6.70.64
अभिदुद्राव वेगेन गदां तस्य महात्मनः।
तां गृहीत्वा गदां भीमामाविध्य च पुनः पुनः ॥ ६.७०.६४ ॥
Er stürzte schnell auf die Keule jenes großherzigen Helden zu, ergriff die furchtbare Keule und schwang sie immer wieder herum.
6.70.65
मत्तानीकं महात्मा स जघान रणमूर्धनि।
स स्वया गदया भग्नो विशीर्णदशनेक्षणः ॥ ६.७०.६५ ॥
Jener großherzige Held erschlug das berauschte Heer an der Spitze der Schlacht; doch er, von seiner eigenen Keule getroffen, mit zerbrochenen Zähnen und zerschmetterten Augen, wurde besiegt.
6.70.66
निपपात तदा मत्तो वज्राहत इवाचलः।
विशीर्णनयने भूमौ गतसत्त्वे गतायुषि।
पतिते राक्षसे तस्मिन् विद्रुतं राक्षसं बलम् ॥ ६.७०.६६ ॥
Da fiel jener Berauschte wie ein vom Donnerkeil getroffener Berg; die Augen zerschmettert, Lebenskraft und Leben geschwunden, stürzte er zu Boden. Als dieser Rakshasa fiel, floh das Heer der Rakshasas.
6.70.67
तस्मिन् हते भ्रातरि रावणस्य
तन्नैर्ऋतानां बलमर्णवाभम्।
त्यक्तायुधं केवलजीवितार्थं
दुद्राव भिन्नार्णवसंनिकाशम् ॥ ६.७०.६७ ॥
Als Rāvaṇas Bruder erschlagen war, warf das Heer der Rākṣasas, weit wie der Ozean, seine Waffen weg, nur das eigene Leben begehrend, und floh, zerstreut wie ein aufgebrochenes Meer.