رامايانا فالميكي · السارغا 7.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.46.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
सुमन्त्रमब्रवीद्वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ७.४६.१ ॥
ولما انقضت الليلة وطلع الفجر، قال لكشمانا ذو القلب الحزين هذه الكلمات لسومانترا بفم جاف.
7.46.2
सारथे तुरगाञ्छीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे ।
स्वास्तीर्णं राजभवनात्सीतायाश्चासनं कुरु ॥ ७.४६.२ ॥
أيها السائق، أسرع فاربط الخيل بالمركبة الفاخرة، وأعدّ لسيتا مقعداً حسن الفرش من القصر الملكي.
7.46.3
सीता हि राजवचनादाश्रमं पुण्यकर्मणाम् ।
मया नेया महर्षीणां श्रीघ्रमानीयतां रथः ॥ ७.४६.३ ॥
بأمر الملك يجب أن أذهب بسيتا إلى مُتعبَّد كبار الحكماء أصحاب الأعمال الصالحة؛ فليُؤتَ بالمركبة سريعاً.
7.46.4
सुमन्त्रस्तु तथेत्युक्त्वा युक्तं परमवाजिभिः ।
रथं सुरुचिरप्रख्यं स्वास्तीर्णं सुखशय्यया ॥ ७.४६.४ ॥
فقال سومانترا: «فليكن ذلك»، وأعدّ المركبة المربوطة بخيل فائقة، جميلة المنظر، مفروشة بفراش وثير.
7.46.5
आनीयोवाच सौमित्रिं मित्राणां मानवर्धनम् ।
रथो ऽयं समनुप्राप्तो यत्कार्यं क्रियतां प्रभो ॥ ७.४६.५ ॥
لما أحضر المركبة قال سومانترا لسوميترى، مُعلي شرف الأصحاب: «أيها السيد، قد وصلت هذه المركبة؛ فليُنجَز ما يجب إنجازه.»
7.46.6
एवमुक्तः सुमन्त्रेण राजवेश्मनि लक्ष्मणः ।
प्रविश्य सीतामासाद्य व्याजहार नरर्षभः ॥ ७.४६.६ ॥
فلما خاطبه سومانترا بذلك، دخل لكشمانا، أفضل الرجال، القصر الملكي، ودنا من سيتا وتكلم.
7.46.7
त्वया किलैष नृपतिर्वरं वै याचितः प्रभुः ।
नृपेण च प्रतिज्ञातमाज्ञप्तश्चाश्रमं प्रति ॥ ७.४६.७ ॥
لقد طلبتِ من هذا الملك المولى وعدًا، فوعد الملك وأمرك بالتوجه نحو الصومعة.
7.46.8
गङ्गीतीरे मया देवि ऋषीणामाश्रमाञ्छुभान् ।
शीघ्रं गत्वा तु वैदेहि शासनात्पार्थिवस्य नः ।
अरण्ये मुनिभिर्जुष्टे अपनेया भविष्यसि ॥ ७.४६.८ ॥
أيتها الإلهة، على ضفة الغانج توجد صوامع الحكماء المباركة. أيتها الفيدهيّة، بأمر الملك سأقودك سريعًا إلى ذلك الغابة التي يرتادها الحكماء.
7.46.9
एवमुक्ता तु वैदेही लक्ष्मणेन महात्मना ।
प्रहर्षमतुलं लेभे गमनं चाप्यरोचयत् ॥ ७.४६.९ ॥
وحين خاطبها لاكشمانا العظيم النفس بهذا، شعرت الفيدهيّة بفرح لا يُضاهى، وارتضت الذهاب.
7.46.10
वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ।
गृहीत्वा तानि वैदेही गमनायोपचक्रमे ॥ ७.४६.१० ॥
أخذت الفيدهيّة ثيابًا ثمينة وجواهر متنوعة، وبدأت تستعد للرحيل.
7.46.11
इमानि मुनिपत्नीनां दास्याम्याभरणान्हम् ।
वस्त्राणि च महार्हाणि धनानि विविधानि च ॥ ७.४६.११ ॥
سأعطي هذه الحلي لزوجات الحكماء، وكذلك الثياب الثمينة والثروات المتنوعة.
7.46.12
सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारोप्य मैथिलीम् ।
प्रययौ शीघ्रतुरगै रामस्याज्ञामनुस्मरन् ॥ ७.४६.१२ ॥
قال سومتري: «فليكن ذلك»، ثم أركب مايثيلي العربة، وانطلق بخيل سريعة متذكرًا أمر راما.
7.46.13
अब्रवीच्च तदा सीता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ।
अशुभानि बहून्येव पश्यामि रघुनन्दन ॥ ७.४६.१३ ॥
فقالت سيتا للكشمانا، مُزيد المجد: «يا بهجة الرغوييّن، إني أرى علامات نحس كثيرة».
7.46.14
नयनं मे स्फुरत्यद्य गात्रोत्कम्पश्च जायते ।
हृदयं चैव सौमित्रे अस्वस्थमिव लक्षये ॥ ७.४६.१४ ॥
«يا ابن سومتراء، اليوم ترتعش عيني ويرتجف أعضائي، وكأن قلبي عليل.»
7.46.15
औत्सुक्यं परमं चापि अधृतिश्च परा मम ।
शून्यामेव च पश्यामि पृथिवीं पृथुलोचन ॥ ७.४६.१५ ॥
«إني أشعر بقلق شديد وانزعاج عميق؛ وأرى الأرض نفسها خاوية، يا واسع العينين.»
7.46.16
अपि स्वस्ति भवेत्तस्य भ्रातुस्ते भ्रातृवत्सल ।
श्वश्रूणां चैव मे वीर सर्वासामविशेषतः ॥ ७.४६.१६ ॥
«يا محب الإخوة، ليكن أخوك بخير؛ وأيها البطل، لتكن حماتي جميعهن بخير دون تمييز.»
7.46.17
पुरे जनपदे चैव कुशलं प्राणिनामपि ।
इत्यञ्जलिकृता सीता देवता अभ्ययाचत ॥ ७.४६.१७ ॥
«ليكن الخير في المدينة والريف، وللكائنات الحية جميعها أيضاً.» هكذا، ضارعةً بيدين مضمومتين، ابتهلت سيتا إلى الآلهة.
7.46.18
लक्ष्मणो ऽर्थं ततः श्रुत्वा शिरसा वन्द्य मैथिलीम् ।
शिवमित्यब्रवीद्धृष्टो हृदयेन विशुष्यता ॥ ७.४६.१८ ॥
فلما سمع لكشمانا هذا الكلام، انحنى برأسه تعظيماً لمايثيلي، وقال بفرح، وإن كان قلبه يتيبّس: «ليكن ذلك مباركاً».
7.46.19
ततो वासमुपागम्य गोमतीतीर आश्रमे ।
प्रभाते पुनरुत्थाय सौमित्रिः सूतमब्रवीत् ॥ ७.४६.१९ ॥
بعد أن أمضوا الليلة في الصومعة على ضفة الغوماتي، نهض لاكشمانا عند الفجر مرة أخرى وقال للسائق.
7.46.20
योजयस्व रथं शीघ्रमद्य भागीरथीजलम् ।
शिरसा धारयिष्यामि त्र्यम्बकः पर्वते यथा ॥ ७.४६.२० ॥
اربط العربة بسرعة؛ اليوم سأحمل على رأسي مياه البهاغيراثي، كما حملها ترياMBaka على الجبل.
7.46.21
सो ऽश्वान् रज्वाथ चतुरो रथे युङ्क्त्वा मनोजवान् ।
आरोहस्वेति वैदेहीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ ७.४६.२१ ॥
ربط أربعة خيول سريعة كالفكر بالعربة، ثم قال لفايدهي وهو يضم كفيه: "اصعدي."
7.46.22
सा तु सूतस्य वचनादारुरोह रथोत्तमम् ।
सीता सौमित्रिणा सार्धं सुमन्त्रेण च धीमता ॥ ७.४६.२२ ॥
بكلمة السائق صعدت سيتا تلك العربة الفاخرة، مع لاكشمانا والحكيم سومانترا.
7.46.23
आससाद विशालाक्षी गङ्गां पापविनाशिनीम् ।
अथार्धदिवसं गत्वा भागीरथ्या जलाशयम् ॥ ७.४६.२३ ॥
وصلت سيتا واسعة العينين إلى الغانغا مُبيدة الذنوب. وبعد سير نصف يوم بلغوا ماء البهاغيراثي.
7.46.24
निरीक्ष्य लक्ष्मणो दीनः प्ररुरोद महास्वनः ॥ ७.४६.२४ ॥
ولما رأى ذلك، بكى لاكشمانا الكئيب بصوت عالٍ.
7.46.25
सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणमातुरम् ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञा किमिदं रुद्यते त्वया ॥ ७.४६.२५ ॥
رأت سيتا، العارفة بالدهرما، لاكشمانا مكروبًا، فقالت وهي شديدة القلق: "لماذا تبكي هكذا؟"
7.46.26
जाह्नवीतीरमासाद्य चिराभिलषितं मम ।
हर्षकाले किमर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥ ७.४६.२६ ॥
وقد بلغنا ضفة الغانجا التي طالما اشتقت إليها، فلماذا تحزنني في هذا الوقت المفرح يا لاكشمانا؟
7.46.27
नित्यं त्वं रामपार्श्वेषु वर्तसे पुरुषर्षभ ।
कच्चिद्विनाकृतस्तेन द्विरात्रं शोकमागतः ॥ ७.४६.२७ ॥
لقد كنت دائمًا إلى جانب راما يا أفضل الرجال. أهو لأنك حُرمت منه ليلتين فقط أنك وقعت في الحزن؟
7.46.28
ममापि दयितो रामो जीवितादपि लक्ष्मण ।
न चाहमेवं शोचामि मैवं त्वं बालिशो भव ॥ ७.४६.२८ ॥
راما عزيز علي أيضًا يا لاكشمانا، أعز من الحياة نفسها. ومع ذلك لا أحزن هكذا. فلا تكن طفلًا هكذا.
7.46.29
तारयस्व च मां गङ्गां दर्शयस्व च तापसान् ।
ततो मुनिभ्यो दास्यामि वांसास्याभरणानि च ॥ ७.४६.२९ ॥
أوصلني عبر الغانجا وأرني النساك. ثم سأعطي الحكماء ثيابًا وحليًّا.
7.46.30
ततः कृत्वा महर्षीणां यथार्हमभिवादनम् ।
तत्र चैकां निशामुष्य यास्यामस्तां पुरीं पुनः ॥ ७.४६.३० ॥
ثم بعد أن نؤدي التحية اللائقة للحكماء العظام ونبيت هناك ليلة واحدة، سنعود مرة أخرى إلى تلك المدينة.
7.46.31
ममापि पद्मपत्राक्षं सिंहोरस्कं कृशोदरम् ।
त्वरते हि मनो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् ॥ ७.४६.३१ ॥
وقلبي أيضًا يتعجل رؤية راما، ذي العينين كبتلات اللوتس، والصدر كصدر الأسد، والخصر النحيل، أفضل من يُسعدون الناس.
7.46.32
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रमृज्य नयने शुभे ।
नाविकानाह्वयामास लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ७.४६.३२ ॥
وبعد أن سمع كلامها ومسح عينيه الجميلتين، دعا لakshmana، قاتل الأبطال الأعداء، الملاحين.
7.46.33
इयं च सज्जा नौश्चेति दाशाः प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.४६.३३ ॥
«هذا القارب جاهز»، قال الملاحون وهم يضعون راحاتهم معًا.
7.46.34
तितीर्षुर्लक्ष्मणो गङ्गां शुभां नावमुपारुहत् ।
गङ्गां सन्तारयामास लक्ष्मणस्तां समाहितः ॥ ७.४६.३४ ॥
راغبًا في عبور الغانغا، صعد لakshmana القارب المبارك؛ وأعبر لakshmana، المتأمل المتيقظ، الغانغا.