ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣ · ಸರ್ಗ 7.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.46.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
सुमन्त्रमब्रवीद्वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ७.४६.१ ॥
ನಂತರ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗಾದಾಗ, ದುಃಖಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಒಣಗಿದ ಮುಖದಿಂದ ಸುಮಂತ್ರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
7.46.2
सारथे तुरगाञ्छीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे ।
स्वास्तीर्णं राजभवनात्सीतायाश्चासनं कुरु ॥ ७.४६.२ ॥
ಸಾರಥಿಯೇ! ಬೇಗನೆ ಉತ್ತಮ ರಥಕ್ಕೆ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟು; ರಾಜಭವನದಿಂದ ಸೀತೆಗಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಸಿದ ಆಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು.
7.46.3
सीता हि राजवचनादाश्रमं पुण्यकर्मणाम् ।
मया नेया महर्षीणां श्रीघ्रमानीयतां रथः ॥ ७.४६.३ ॥
ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ಸೀತೆಯನ್ನು ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ನಾನು ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕು; ರಥವನ್ನು ಬೇಗ ತನ್ನಿ.
7.46.4
सुमन्त्रस्तु तथेत्युक्त्वा युक्तं परमवाजिभिः ।
रथं सुरुचिरप्रख्यं स्वास्तीर्णं सुखशय्यया ॥ ७.४६.४ ॥
ಸುಮಂತ್ರನು 'ಹಾಗೆಯೇ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ, ಅತಿ ಸುಂದರವಾದ, ಸುಖಶಯ್ಯೆಯಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಸಿದ ರಥವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು.
7.46.5
आनीयोवाच सौमित्रिं मित्राणां मानवर्धनम् ।
रथो ऽयं समनुप्राप्तो यत्कार्यं क्रियतां प्रभो ॥ ७.४६.५ ॥
ರಥವನ್ನು ತಂದು ಸುಮಂತ್ರನು ಮಿತ್ರರ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಸೌಮಿತ್ರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಪ್ರಭು, ಈ ರಥ ಬಂದಿದೆ; ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿ.'
7.46.6
एवमुक्तः सुमन्त्रेण राजवेश्मनि लक्ष्मणः ।
प्रविश्य सीतामासाद्य व्याजहार नरर्षभः ॥ ७.४६.६ ॥
ಸುಮಂತ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ನರಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ರಾಜಭವನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಸೀತೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿದನು.
7.46.7
त्वया किलैष नृपतिर्वरं वै याचितः प्रभुः ।
नृपेण च प्रतिज्ञातमाज्ञप्तश्चाश्रमं प्रति ॥ ७.४६.७ ॥
ನೀನು ರಾಜನಿಂದ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ; ರಾಜನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.
7.46.8
गङ्गीतीरे मया देवि ऋषीणामाश्रमाञ्छुभान् ।
शीघ्रं गत्वा तु वैदेहि शासनात्पार्थिवस्य नः ।
अरण्ये मुनिभिर्जुष्टे अपनेया भविष्यसि ॥ ७.४६.८ ॥
ದೇವಿ, ಗಂಗಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳ ಶುಭ ಆಶ್ರಮಗಳಿವೆ. ವೈದೇಹಿ, ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಋಷಿಗಳು ಸೇವಿಸುವ ಆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ.
7.46.9
एवमुक्ता तु वैदेही लक्ष्मणेन महात्मना ।
प्रहर्षमतुलं लेभे गमनं चाप्यरोचयत् ॥ ७.४६.९ ॥
ಮಹಾತ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ವೈದೇಹಿಗೆ ಅತುಲ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು; ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿದಳು.
7.46.10
वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ।
गृहीत्वा तानि वैदेही गमनायोपचक्रमे ॥ ७.४६.१० ॥
ಬಹುಮೂಲ್ಯವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ವಿವಿಧ ರತ್ನಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವೈದೇಹಿ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು.
7.46.11
इमानि मुनिपत्नीनां दास्याम्याभरणान्हम् ।
वस्त्राणि च महार्हाणि धनानि विविधानि च ॥ ७.४६.११ ॥
ಈ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಮುನಿಪತ್ನಿಯರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಬಹುಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ವಿವಿಧ ಧನವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.
7.46.12
सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारोप्य मैथिलीम् ।
प्रययौ शीघ्रतुरगै रामस्याज्ञामनुस्मरन् ॥ ७.४६.१२ ॥
ಸೌಮಿತ್ರಿ 'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮೈಥಿಲಿಯನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ರಾಮನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳೊಡನೆ ಹೊರಟನು.
7.46.13
अब्रवीच्च तदा सीता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ।
अशुभानि बहून्येव पश्यामि रघुनन्दन ॥ ७.४६.१३ ॥
ಆಗ ಸೀತೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀವರ್ಧನನಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: ಓ ರಘುನಂದನ, ನಾನು ಅನೇಕ ಅಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
7.46.14
नयनं मे स्फुरत्यद्य गात्रोत्कम्पश्च जायते ।
हृदयं चैव सौमित्रे अस्वस्थमिव लक्षये ॥ ७.४६.१४ ॥
ಓ ಸೌಮಿತ್ರಿ, ಇಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಅದುರುತ್ತಿದೆ, ಅಂಗಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿವೆ; ನನ್ನ ಹೃದಯ ಅಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದೆ.
7.46.15
औत्सुक्यं परमं चापि अधृतिश्च परा मम ।
शून्यामेव च पश्यामि पृथिवीं पृथुलोचन ॥ ७.४६.१५ ॥
ನನಗೆ ಮಹಾ ತವಕ ಮತ್ತು ತೀವ್ರ ಅಶಾಂತಿ ಇದೆ; ಓ ವಿಶಾಲನೇತ್ರನೇ, ಭೂಮಿಯೂ ಶೂನ್ಯವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.
7.46.16
अपि स्वस्ति भवेत्तस्य भ्रातुस्ते भ्रातृवत्सल ।
श्वश्रूणां चैव मे वीर सर्वासामविशेषतः ॥ ७.४६.१६ ॥
ಓ ಸಹೋದರಪ್ರೇಮಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ಓ ವೀರನೇ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅತ್ತೆಯಂದಿರಿಗೂ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಶುಭವಾಗಲಿ.
7.46.17
पुरे जनपदे चैव कुशलं प्राणिनामपि ।
इत्यञ्जलिकृता सीता देवता अभ्ययाचत ॥ ७.४६.१७ ॥
ನಗರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜನಪದದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಕೈಮುಗಿದು ಸೀತೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು.
7.46.18
लक्ष्मणो ऽर्थं ततः श्रुत्वा शिरसा वन्द्य मैथिलीम् ।
शिवमित्यब्रवीद्धृष्टो हृदयेन विशुष्यता ॥ ७.४६.१८ ॥
ಆಗ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೈಥಿಲಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಒಣಗುತ್ತಿರುವ ಹೃದಯದಿಂದಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ "ಶಿವವಾಗಲಿ" ಎಂದನು.
7.46.19
ततो वासमुपागम्य गोमतीतीर आश्रमे ।
प्रभाते पुनरुत्थाय सौमित्रिः सूतमब्रवीत् ॥ ७.४६.१९ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಗೋಮತೀ ತೀರದ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತಂಗಿ, ಬೆಳಗಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಸೌಮಿತ್ರಿ ಸಾರಥಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
7.46.20
योजयस्व रथं शीघ्रमद्य भागीरथीजलम् ।
शिरसा धारयिष्यामि त्र्यम्बकः पर्वते यथा ॥ ७.४६.२० ॥
ಈಗಲೇ ತ್ವರೆಯಿಂದ ರಥವನ್ನು ಕಟ್ಟು; ಇಂದು ಭಾಗೀರಥಿಯ ಜಲವನ್ನು ನಾನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುವೆನು, ತ್ರ್ಯಂಬಕನು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದಂತೆ.
7.46.21
सो ऽश्वान् रज्वाथ चतुरो रथे युङ्क्त्वा मनोजवान् ।
आरोहस्वेति वैदेहीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ ७.४६.२१ ॥
ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ ವೇಗವಾದ ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ರಥಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ವೈದೇಹಿಗೆ "ಏರಿರಿ" ಎಂದನು.
7.46.22
सा तु सूतस्य वचनादारुरोह रथोत्तमम् ।
सीता सौमित्रिणा सार्धं सुमन्त्रेण च धीमता ॥ ७.४६.२२ ॥
ಸಾರಥಿಯ ಮಾತಿನಂತೆ ಸೀತೆ ಆ ಉತ್ತಮ ರಥವನ್ನು ಏರಿದಳು; ಸೌಮಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸುಮಂತ್ರರೊಂದಿಗೆ.
7.46.23
आससाद विशालाक्षी गङ्गां पापविनाशिनीम् ।
अथार्धदिवसं गत्वा भागीरथ्या जलाशयम् ॥ ७.४६.२३ ॥
ವಿಶಾಲನಯನೆಯಾದ ಸೀತೆ ಪಾಪನಾಶಿನಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಳು. ಅರ್ಧದಿನ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಭಾಗೀರಥಿಯ ಜಲಾಶಯವನ್ನು ತಲುಪಿದರು.
7.46.24
निरीक्ष्य लक्ष्मणो दीनः प्ररुरोद महास्वनः ॥ ७.४६.२४ ॥
ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ದೀನನಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತನು.
7.46.25
सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणमातुरम् ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञा किमिदं रुद्यते त्वया ॥ ७.४६.२५ ॥
ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ದುಃಖಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಧರ್ಮಜ್ಞೆಯಾದ ಸೀತೆ ಅತ್ಯಂತ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದಳು: "ನೀನು ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ?"
7.46.26
जाह्नवीतीरमासाद्य चिराभिलषितं मम ।
हर्षकाले किमर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥ ७.४६.२६ ॥
ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ನಾನು ಬಯಸಿದ ಗಂಗಾತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿರುವ ಈ ಸಂತೋಷದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ನನ್ನನ್ನೇಕೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವೆ?
7.46.27
नित्यं त्वं रामपार्श्वेषु वर्तसे पुरुषर्षभ ।
कच्चिद्विनाकृतस्तेन द्विरात्रं शोकमागतः ॥ ७.४६.२७ ॥
ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ಸದಾ ರಾಮನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತೀಯೆ. ಅವನಿಂದ ಅಗಲಿ ಎರಡು ರಾತ್ರಿಗಳಾದುದಕ್ಕೆ ನೀನು ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೀಯಾ?
7.46.28
ममापि दयितो रामो जीवितादपि लक्ष्मण ।
न चाहमेवं शोचामि मैवं त्वं बालिशो भव ॥ ७.४६.२८ ॥
ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ರಾಮನು ನನಗೂ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಿಯನು. ಆದರೂ ನಾನು ಹೀಗೆ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಗುವಿನಂತೆ ಇರಬೇಡ.
7.46.29
तारयस्व च मां गङ्गां दर्शयस्व च तापसान् ।
ततो मुनिभ्यो दास्यामि वांसास्याभरणानि च ॥ ७.४६.२९ ॥
ನನ್ನನ್ನು ಗಂಗೆಯನ್ನು ದಾಟಿಸು, ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು. ಅನಂತರ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಕೊಡುವೆನು.
7.46.30
ततः कृत्वा महर्षीणां यथार्हमभिवादनम् ।
तत्र चैकां निशामुष्य यास्यामस्तां पुरीं पुनः ॥ ७.४६.३० ॥
ನಂತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುವೆವು.
7.46.31
ममापि पद्मपत्राक्षं सिंहोरस्कं कृशोदरम् ।
त्वरते हि मनो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् ॥ ७.४६.३१ ॥
ತಾವರೆ ದಳದಂತಹ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸಿಂಹದಂತಹ ಎದೆ, ತೆಳ್ಳನೆಯ ಸೊಂಟವುಳ್ಳ, ಆನಂದ ನೀಡುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ತವಕಿಸುತ್ತಿದೆ.
7.46.32
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रमृज्य नयने शुभे ।
नाविकानाह्वयामास लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ७.४६.३२ ॥
ಅವಳ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತನ್ನ ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ಶತ್ರುವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ನಾವಿಕರನ್ನು ಕರೆದನು.
7.46.33
इयं च सज्जा नौश्चेति दाशाः प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.४६.३३ ॥
"ಈ ದೋಣಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ" ಎಂದು ನಾವಿಕರು ಕೈಮುಗಿದು ಹೇಳಿದರು.
7.46.34
तितीर्षुर्लक्ष्मणो गङ्गां शुभां नावमुपारुहत् ।
गङ्गां सन्तारयामास लक्ष्मणस्तां समाहितः ॥ ७.४६.३४ ॥
ಗಂಗೆಯನ್ನು ದಾಟಬಯಸಿದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಆ ಶುಭ ದೋಣಿಯನ್ನು ಏರಿದನು; ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ದಾಟಿಸಿದನು.