Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.46.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
सुमन्त्रमब्रवीद्वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ७.४६.१ ॥
Então, quando a noite passou e a aurora chegou, Lakṣmaṇa, de coração aflito, disse estas palavras a Sumantra com a boca seca.
7.46.2
सारथे तुरगाञ्छीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे ।
स्वास्तीर्णं राजभवनात्सीतायाश्चासनं कुरु ॥ ७.४६.२ ॥
Condutor, atrele rapidamente os cavalos à excelente carruagem e prepara para Sītā um assento bem estendido do palácio real.
7.46.3
सीता हि राजवचनादाश्रमं पुण्यकर्मणाम् ।
मया नेया महर्षीणां श्रीघ्रमानीयतां रथः ॥ ७.४६.३ ॥
Por ordem do rei, devo levar Sītā ao eremitério dos grandes sábios, de obras virtuosas; que o carro seja trazido depressa.
7.46.4
सुमन्त्रस्तु तथेत्युक्त्वा युक्तं परमवाजिभिः ।
रथं सुरुचिरप्रख्यं स्वास्तीर्णं सुखशय्यया ॥ ७.४६.४ ॥
Sumantra, dizendo 'Assim seja', preparou a carruagem atrelada a excelentes cavalos, de aparência muito bela, bem estendida com um leito confortável.
7.46.5
आनीयोवाच सौमित्रिं मित्राणां मानवर्धनम् ।
रथो ऽयं समनुप्राप्तो यत्कार्यं क्रियतां प्रभो ॥ ७.४६.५ ॥
Tendo trazido a carruagem, Sumantra disse a Saumitri, o que aumenta a honra dos amigos: 'Senhor, esta carruagem chegou; faça-se o que deve ser feito.'
7.46.6
एवमुक्तः सुमन्त्रेण राजवेश्मनि लक्ष्मणः ।
प्रविश्य सीतामासाद्य व्याजहार नरर्षभः ॥ ७.४६.६ ॥
Assim interpelado por Sumantra, Lakṣmaṇa, o melhor dos homens, entrou no palácio real, aproximou-se de Sītā e falou.
7.46.7
त्वया किलैष नृपतिर्वरं वै याचितः प्रभुः ।
नृपेण च प्रतिज्ञातमाज्ञप्तश्चाश्रमं प्रति ॥ ७.४६.७ ॥
Tu, de fato, pediste um favor a este senhor e rei, e o rei prometeu e ordenou que fosses ao eremitério.
7.46.8
गङ्गीतीरे मया देवि ऋषीणामाश्रमाञ्छुभान् ।
शीघ्रं गत्वा तु वैदेहि शासनात्पार्थिवस्य नः ।
अरण्ये मुनिभिर्जुष्टे अपनेया भविष्यसि ॥ ७.४६.८ ॥
Ó deusa, à margem do Gaṅgā existem os auspiciosos eremitérios dos sábios. Ó Vaidehī, por ordem do rei, levar-te-ei em breve àquela floresta frequentada pelos sábios.
7.46.9
एवमुक्ता तु वैदेही लक्ष्मणेन महात्मना ।
प्रहर्षमतुलं लेभे गमनं चाप्यरोचयत् ॥ ७.४६.९ ॥
Assim falada pelo magnânimo Lakṣmaṇa, Vaidehī sentiu alegria incomparável e aprovou a partida.
7.46.10
वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ।
गृहीत्वा तानि वैदेही गमनायोपचक्रमे ॥ ७.४६.१० ॥
Tomando vestes preciosas e diversas joias, Vaidehī pôs-se a preparar-se para partir.
7.46.11
इमानि मुनिपत्नीनां दास्याम्याभरणान्हम् ।
वस्त्राणि च महार्हाणि धनानि विविधानि च ॥ ७.४६.११ ॥
Estes adornos darei às esposas dos sábios, bem como vestes preciosas e diversas riquezas.
7.46.12
सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारोप्य मैथिलीम् ।
प्रययौ शीघ्रतुरगै रामस्याज्ञामनुस्मरन् ॥ ७.४६.१२ ॥
Dizendo «seja assim», Saumitri fez subir Maithilī ao carro e partiu com cavalos velozes, lembrando-se da ordem de Rāma.
7.46.13
अब्रवीच्च तदा सीता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ।
अशुभानि बहून्येव पश्यामि रघुनन्दन ॥ ७.४६.१३ ॥
Então Sītā falou a Lakṣmaṇa, o aumentador da glória: «Ó deleite dos Raghus, vejo muitos presságios funestos».
7.46.14
नयनं मे स्फुरत्यद्य गात्रोत्कम्पश्च जायते ।
हृदयं चैव सौमित्रे अस्वस्थमिव लक्षये ॥ ७.४६.१४ ॥
«Ó filho de Sumitrā, hoje meu olho palpita e meus membros tremem, e meu coração parece-me como que doente.»
7.46.15
औत्सुक्यं परमं चापि अधृतिश्च परा मम ।
शून्यामेव च पश्यामि पृथिवीं पृथुलोचन ॥ ७.४६.१५ ॥
«Sinto grande ansiedade e intensa inquietação; e, ó de olhos largos, a própria terra me parece vazia.»
7.46.16
अपि स्वस्ति भवेत्तस्य भ्रातुस्ते भ्रातृवत्सल ।
श्वश्रूणां चैव मे वीर सर्वासामविशेषतः ॥ ७.४६.१६ ॥
«Ó amante do irmão, que teu irmão esteja bem; e ó herói, que todas as minhas sogras estejam bem, sem distinção.»
7.46.17
पुरे जनपदे चैव कुशलं प्राणिनामपि ।
इत्यञ्जलिकृता सीता देवता अभ्ययाचत ॥ ७.४६.१७ ॥
«Que haja bem-estar na cidade e no campo, e também para todos os seres vivos»: assim, de mãos juntas, Sītā implorou às divindades.
7.46.18
लक्ष्मणो ऽर्थं ततः श्रुत्वा शिरसा वन्द्य मैथिलीम् ।
शिवमित्यब्रवीद्धृष्टो हृदयेन विशुष्यता ॥ ७.४६.१८ ॥
Então Lakṣmaṇa, tendo ouvido estas palavras, inclinou a cabeça diante de Maithilī e, alegremente, embora seu coração se secasse, disse: «Que seja auspicioso».
7.46.19
ततो वासमुपागम्य गोमतीतीर आश्रमे ।
प्रभाते पुनरुत्थाय सौमित्रिः सूतमब्रवीत् ॥ ७.४६.१९ ॥
Tendo passado a noite no eremitério à margem do Gomatī, ao amanhecer Lakṣmaṇa levantou-se novamente e falou ao condutor.
7.46.20
योजयस्व रथं शीघ्रमद्य भागीरथीजलम् ।
शिरसा धारयिष्यामि त्र्यम्बकः पर्वते यथा ॥ ७.४६.२० ॥
Atrela o carro depressa; hoje levarei sobre a cabeça as águas do Bhāgīrathī, como Tryambaka no monte.
7.46.21
सो ऽश्वान् रज्वाथ चतुरो रथे युङ्क्त्वा मनोजवान् ।
आरोहस्वेति वैदेहीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ ७.४६.२१ ॥
Tendo atrelado ao carro quatro cavalos rápidos como o pensamento, o condutor, de mãos postas, disse a Vaidehī: "Suba."
7.46.22
सा तु सूतस्य वचनादारुरोह रथोत्तमम् ।
सीता सौमित्रिणा सार्धं सुमन्त्रेण च धीमता ॥ ७.४६.२२ ॥
À palavra do condutor, Sītā subiu naquele excelente carro, junto com Lakṣmaṇa e o sábio Sumantra.
7.46.23
आससाद विशालाक्षी गङ्गां पापविनाशिनीम् ।
अथार्धदिवसं गत्वा भागीरथ्या जलाशयम् ॥ ७.४६.२३ ॥
Sītā, de olhos grandes, chegou ao Gaṅgā, destruidor do pecado. Tendo viajado meio dia, chegaram às águas do Bhāgīrathī.
7.46.24
निरीक्ष्य लक्ष्मणो दीनः प्ररुरोद महास्वनः ॥ ७.४६.२४ ॥
Ao vê-lo, o desolado Lakṣmaṇa chorou em altos brados.
7.46.25
सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणमातुरम् ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञा किमिदं रुद्यते त्वया ॥ ७.४६.२५ ॥
Ao ver Lakṣmaṇa aflito, Sītā, conhecedora do dharma e profundamente preocupada, disse: "Por que choras assim?"
7.46.26
जाह्नवीतीरमासाद्य चिराभिलषितं मम ।
हर्षकाले किमर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥ ७.४६.२६ ॥
Tendo chegado à margem do Gaṅgā, que há muito desejei, por que me afliges neste tempo de alegria, Lakṣmaṇa?
7.46.27
नित्यं त्वं रामपार्श्वेषु वर्तसे पुरुषर्षभ ।
कच्चिद्विनाकृतस्तेन द्विरात्रं शोकमागतः ॥ ७.४६.२७ ॥
Sempre estiveste ao lado de Rāma, ó melhor dos homens. Será que, privado dele apenas por duas noites, caíste na tristeza?
7.46.28
ममापि दयितो रामो जीवितादपि लक्ष्मण ।
न चाहमेवं शोचामि मैवं त्वं बालिशो भव ॥ ७.४६.२८ ॥
Rāma também me é querido, Lakṣmaṇa, mais que a própria vida. E, no entanto, não me lamento assim. Não sejas tão infantil.
7.46.29
तारयस्व च मां गङ्गां दर्शयस्व च तापसान् ।
ततो मुनिभ्यो दास्यामि वांसास्याभरणानि च ॥ ७.४६.२९ ॥
Atravessa-me o Gaṅgā e mostra-me os ascetas. Depois darei vestes e adornos aos sábios.
7.46.30
ततः कृत्वा महर्षीणां यथार्हमभिवादनम् ।
तत्र चैकां निशामुष्य यास्यामस्तां पुरीं पुनः ॥ ७.४६.३० ॥
Então, tendo prestado a devida saudação aos grandes sábios e passado ali uma noite, voltaremos novamente àquela cidade.
7.46.31
ममापि पद्मपत्राक्षं सिंहोरस्कं कृशोदरम् ।
त्वरते हि मनो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् ॥ ७.४६.३१ ॥
Minha mente também se apressa em ver Rāma, de olhos de pétala de lótus, peito de leão, cintura delgada, o melhor dos que alegram.
7.46.32
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रमृज्य नयने शुभे ।
नाविकानाह्वयामास लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ७.४६.३२ ॥
Tendo ouvido as palavras dela e enxugado os belos olhos, Lakṣmaṇa, matador de heróis inimigos, chamou os barqueiros.
7.46.33
इयं च सज्जा नौश्चेति दाशाः प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.४६.३३ ॥
"Este barco está pronto", disseram os barqueiros, com as palmas unidas.
7.46.34
तितीर्षुर्लक्ष्मणो गङ्गां शुभां नावमुपारुहत् ।
गङ्गां सन्तारयामास लक्ष्मणस्तां समाहितः ॥ ७.४६.३४ ॥
Desejando atravessar o Gaṅgā, Lakṣmaṇa subiu na bela barca; e Lakṣmaṇa, sereno e atento, fez a travessia do Gaṅgā.