Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.46.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
सुमन्त्रमब्रवीद्वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ७.४६.१ ॥
Als die Nacht vergangen und der Morgen angebrochen war, sprach Lakṣmaṇa mit betrübtem Herzen und trockenem Mund diese Worte zu Sumantra.
7.46.2
सारथे तुरगाञ्छीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे ।
स्वास्तीर्णं राजभवनात्सीतायाश्चासनं कुरु ॥ ७.४६.२ ॥
Wagenlenker, spann rasch die Pferde an den ausgezeichneten Wagen und bereite für Sītā einen gut ausgebreiteten Sitz aus dem königlichen Palast vor.
7.46.3
सीता हि राजवचनादाश्रमं पुण्यकर्मणाम् ।
मया नेया महर्षीणां श्रीघ्रमानीयतां रथः ॥ ७.४६.३ ॥
Auf Befehl des Königs soll ich Sītā zur Einsiedelei der großen Weisen, die verdienstvolle Taten vollbracht haben, bringen; man möge den Wagen rasch herbeiholen.
7.46.4
सुमन्त्रस्तु तथेत्युक्त्वा युक्तं परमवाजिभिः ।
रथं सुरुचिरप्रख्यं स्वास्तीर्णं सुखशय्यया ॥ ७.४६.४ ॥
Sumantra sprach: „So sei es“, und bereitete den Wagen vor, angespannt mit ausgezeichneten Pferden, von sehr schönem Aussehen, gut ausgelegt mit einem bequemen Lager.
7.46.5
आनीयोवाच सौमित्रिं मित्राणां मानवर्धनम् ।
रथो ऽयं समनुप्राप्तो यत्कार्यं क्रियतां प्रभो ॥ ७.४६.५ ॥
Nachdem er den Wagen herbeigebracht hatte, sprach Sumantra zu Saumitri, dem Mehrer der Ehre seiner Freunde: „Herr, dieser Wagen ist eingetroffen; möge geschehen, was zu tun ist.“
7.46.6
एवमुक्तः सुमन्त्रेण राजवेश्मनि लक्ष्मणः ।
प्रविश्य सीतामासाद्य व्याजहार नरर्षभः ॥ ७.४६.६ ॥
So von Sumantra angesprochen, betrat Lakṣmaṇa, der Beste unter den Menschen, den königlichen Palast, trat zu Sītā und sprach.
7.46.7
त्वया किलैष नृपतिर्वरं वै याचितः प्रभुः ।
नृपेण च प्रतिज्ञातमाज्ञप्तश्चाश्रमं प्रति ॥ ७.४६.७ ॥
Du hast diesen Herrscher um eine Gabe gebeten, und der König hat sie versprochen und dir befohlen, zur Einsiedelei zu gehen.
7.46.8
गङ्गीतीरे मया देवि ऋषीणामाश्रमाञ्छुभान् ।
शीघ्रं गत्वा तु वैदेहि शासनात्पार्थिवस्य नः ।
अरण्ये मुनिभिर्जुष्टे अपनेया भविष्यसि ॥ ७.४६.८ ॥
O Göttin, am Ufer des Gaṅgā liegen die verheißungsvollen Einsiedeleien der Weisen. O Vaidehī, auf Befehl des Königs werde ich dich schnell in jenen Wald bringen, den die Weisen besuchen.
7.46.9
एवमुक्ता तु वैदेही लक्ष्मणेन महात्मना ।
प्रहर्षमतुलं लेभे गमनं चाप्यरोचयत् ॥ ७.४६.९ ॥
So angesprochen vom großherzigen Lakṣmaṇa, empfand Vaidehī unvergleichliche Freude und billigte die Abreise.
7.46.10
वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ।
गृहीत्वा तानि वैदेही गमनायोपचक्रमे ॥ ७.४६.१० ॥
Vaidehī nahm kostbare Gewänder und verschiedene Juwelen und begann sich zum Aufbruch zu rüsten.
7.46.11
इमानि मुनिपत्नीनां दास्याम्याभरणान्हम् ।
वस्त्राणि च महार्हाणि धनानि विविधानि च ॥ ७.४६.११ ॥
Diese Schmuckstücke werde ich den Frauen der Weisen geben, auch kostbare Gewänder und mannigfaltigen Reichtum.
7.46.12
सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारोप्य मैथिलीम् ।
प्रययौ शीघ्रतुरगै रामस्याज्ञामनुस्मरन् ॥ ७.४६.१२ ॥
Mit den Worten «So sei es» setzte Saumitri Maithilī auf den Wagen und fuhr mit schnellen Pferden los, in Gedanken an Rāmas Befehl.
7.46.13
अब्रवीच्च तदा सीता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ।
अशुभानि बहून्येव पश्यामि रघुनन्दन ॥ ७.४६.१३ ॥
Da sprach Sītā zu Lakṣmaṇa, dem Mehrer des Glanzes: »O Wonne der Raghus, ich sehe viele unheilvolle Zeichen.«
7.46.14
नयनं मे स्फुरत्यद्य गात्रोत्कम्पश्च जायते ।
हृदयं चैव सौमित्रे अस्वस्थमिव लक्षये ॥ ७.४६.१४ ॥
»O Sohn Sumitrās, heute zuckt mein Auge und meine Glieder zittern, und mein Herz scheint mir krank zu sein.«
7.46.15
औत्सुक्यं परमं चापि अधृतिश्च परा मम ।
शून्यामेव च पश्यामि पृथिवीं पृथुलोचन ॥ ७.४६.१५ ॥
»Ich fühle große Unruhe und tiefe Unrast; und, o Breitäugiger, die Erde selbst erscheint mir leer.«
7.46.16
अपि स्वस्ति भवेत्तस्य भ्रातुस्ते भ्रातृवत्सल ।
श्वश्रूणां चैव मे वीर सर्वासामविशेषतः ॥ ७.४६.१६ ॥
»O bruderliebender, möge dein Bruder wohlauf sein; und o Held, mögen alle meine Schwiegermütter wohlauf sein, ohne Unterschied.«
7.46.17
पुरे जनपदे चैव कुशलं प्राणिनामपि ।
इत्यञ्जलिकृता सीता देवता अभ्ययाचत ॥ ७.४६.१७ ॥
»Möge Wohlergehen sein in der Stadt und auf dem Land, und auch für alle lebenden Wesen.« So flehte Sītā mit gefalteten Händen die Gottheiten an.
7.46.18
लक्ष्मणो ऽर्थं ततः श्रुत्वा शिरसा वन्द्य मैथिलीम् ।
शिवमित्यब्रवीद्धृष्टो हृदयेन विशुष्यता ॥ ७.४६.१८ ॥
Da verneigte sich Lakṣmaṇa, nachdem er diese Worte gehört hatte, mit dem Haupt vor Maithilī, und fröhlich, obwohl sein Herz verdorrte, sprach er: »Heil sei es!«
7.46.19
ततो वासमुपागम्य गोमतीतीर आश्रमे ।
प्रभाते पुनरुत्थाय सौमित्रिः सूतमब्रवीत् ॥ ७.४६.१९ ॥
Nachdem er die Nacht in der Einsiedelei am Ufer der Gomatī verbracht hatte, stand Lakṣmaṇa im Morgengrauen wieder auf und sprach zum Wagenlenker.
7.46.20
योजयस्व रथं शीघ्रमद्य भागीरथीजलम् ।
शिरसा धारयिष्यामि त्र्यम्बकः पर्वते यथा ॥ ७.४६.२० ॥
Spanne den Wagen schnell an; heute werde ich das Wasser der Bhāgīrathī auf meinem Haupt tragen, wie Tryambaka auf dem Berg.
7.46.21
सो ऽश्वान् रज्वाथ चतुरो रथे युङ्क्त्वा मनोजवान् ।
आरोहस्वेति वैदेहीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ ७.४६.२१ ॥
Nachdem er vier gedankenschnelle Pferde an den Wagen gespannt hatte, sprach der Wagenlenker mit gefalteten Händen zu Vaidehī: »Steig auf.«
7.46.22
सा तु सूतस्य वचनादारुरोह रथोत्तमम् ।
सीता सौमित्रिणा सार्धं सुमन्त्रेण च धीमता ॥ ७.४६.२२ ॥
Auf das Wort des Wagenlenkers bestieg Sītā jenen vortrefflichen Wagen, zusammen mit Lakṣmaṇa und dem weisen Sumantra.
7.46.23
आससाद विशालाक्षी गङ्गां पापविनाशिनीम् ।
अथार्धदिवसं गत्वा भागीरथ्या जलाशयम् ॥ ७.४६.२३ ॥
Sītā mit den großen Augen erreichte die Gaṅgā, die Vernichterin der Sünde. Nachdem sie einen halben Tag gefahren waren, gelangten sie zum Wasser der Bhāgīrathī.
7.46.24
निरीक्ष्य लक्ष्मणो दीनः प्ररुरोद महास्वनः ॥ ७.४६.२४ ॥
Als er es sah, brach der betrübte Lakṣmaṇa mit lautem Schrei in Weinen aus.
7.46.25
सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणमातुरम् ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञा किमिदं रुद्यते त्वया ॥ ७.४६.२५ ॥
Als Sītā den betrübten Lakṣmaṇa sah, sprach sie, die das Dharma kennt und zutiefst besorgt war: "Warum weinst du so?"
7.46.26
जाह्नवीतीरमासाद्य चिराभिलषितं मम ।
हर्षकाले किमर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥ ७.४६.२६ ॥
Da wir das Ufer des Gaṅgā erreicht haben, nach dem ich mich lange sehnte, warum betrübst du mich in dieser Freudenzeit, Lakṣmaṇa?
7.46.27
नित्यं त्वं रामपार्श्वेषु वर्तसे पुरुषर्षभ ।
कच्चिद्विनाकृतस्तेन द्विरात्रं शोकमागतः ॥ ७.४६.२७ ॥
Du warst immer an Rāmas Seite, Bester der Männer. Ist es, weil du ihn nur zwei Nächte entbehrst, dass du in Trauer gefallen bist?
7.46.28
ममापि दयितो रामो जीवितादपि लक्ष्मण ।
न चाहमेवं शोचामि मैवं त्वं बालिशो भव ॥ ७.४६.२८ ॥
Auch mir ist Rāma lieber als das Leben selbst, Lakṣmaṇa. Doch ich klage nicht so. Sei nicht so kindisch.
7.46.29
तारयस्व च मां गङ्गां दर्शयस्व च तापसान् ।
ततो मुनिभ्यो दास्यामि वांसास्याभरणानि च ॥ ७.४६.२९ ॥
Bring mich über den Gaṅgā und zeige mir die Asketen. Dann werde ich den Weisen Gewänder und Schmuck geben.
7.46.30
ततः कृत्वा महर्षीणां यथार्हमभिवादनम् ।
तत्र चैकां निशामुष्य यास्यामस्तां पुरीं पुनः ॥ ७.४६.३० ॥
Nachdem wir den großen Weisen gebührend unsere Ehrerbietung erwiesen und dort eine Nacht verbracht haben, werden wir wieder in jene Stadt zurückkehren.
7.46.31
ममापि पद्मपत्राक्षं सिंहोरस्कं कृशोदरम् ।
त्वरते हि मनो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् ॥ ७.४६.३१ ॥
Auch mein Geist eilt, Rāma zu sehen, den lotusblättrigen, löwenbrüstigen, schlankhüftigen, den Besten unter denen, die erfreuen.
7.46.32
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रमृज्य नयने शुभे ।
नाविकानाह्वयामास लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ७.४६.३२ ॥
Als er ihre Worte gehört und seine schönen Augen getrocknet hatte, rief Lakṣmaṇa, der Töter feindlicher Helden, die Schiffer herbei.
7.46.33
इयं च सज्जा नौश्चेति दाशाः प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.४६.३३ ॥
»Dieses Boot ist bereit«, sagten die Schiffer mit gefalteten Händen.
7.46.34
तितीर्षुर्लक्ष्मणो गङ्गां शुभां नावमुपारुहत् ।
गङ्गां सन्तारयामास लक्ष्मणस्तां समाहितः ॥ ७.४६.३४ ॥
Lakṣmaṇa, der die Gaṅgā überqueren wollte, bestieg das schöne Boot; und der gesammelte, aufmerksame Lakṣmaṇa ließ sie über die Gaṅgā setzen.