Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.46.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
सुमन्त्रमब्रवीद्वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ७.४६.१ ॥
Entonces, cuando la noche había pasado y llegó el alba, Lakṣmaṇa, de ánimo afligido, habló a Sumantra estas palabras con la boca reseca.
7.46.2
सारथे तुरगाञ्छीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे ।
स्वास्तीर्णं राजभवनात्सीतायाश्चासनं कुरु ॥ ७.४६.२ ॥
Auriga, unce rápidamente los caballos al excelente carro y prepara un asiento bien extendido para Sītā desde el palacio real.
7.46.3
सीता हि राजवचनादाश्रमं पुण्यकर्मणाम् ।
मया नेया महर्षीणां श्रीघ्रमानीयतां रथः ॥ ७.४६.३ ॥
Por orden del rey debo llevar a Sītā al ermitaño de los grandes sabios, de virtuosas obras; que se traiga pronto el carro.
7.46.4
सुमन्त्रस्तु तथेत्युक्त्वा युक्तं परमवाजिभिः ।
रथं सुरुचिरप्रख्यं स्वास्तीर्णं सुखशय्यया ॥ ७.४६.४ ॥
Sumantra, diciendo 'Así sea', preparó el carro unido a excelentes caballos, de hermosa apariencia, bien dispuesto con un lecho cómodo.
7.46.5
आनीयोवाच सौमित्रिं मित्राणां मानवर्धनम् ।
रथो ऽयं समनुप्राप्तो यत्कार्यं क्रियतां प्रभो ॥ ७.४६.५ ॥
Habiendo traído el carro, Sumantra dijo a Saumitri, acrecentador del honor de sus amigos: 'Señor, este carro ha llegado; que se haga lo que debe hacerse.'
7.46.6
एवमुक्तः सुमन्त्रेण राजवेश्मनि लक्ष्मणः ।
प्रविश्य सीतामासाद्य व्याजहार नरर्षभः ॥ ७.४६.६ ॥
Así interpelado por Sumantra, Lakṣmaṇa, el mejor de los hombres, entró en el palacio real, se acercó a Sītā y habló.
7.46.7
त्वया किलैष नृपतिर्वरं वै याचितः प्रभुः ।
नृपेण च प्रतिज्ञातमाज्ञप्तश्चाश्रमं प्रति ॥ ७.४६.७ ॥
Tú, en efecto, pediste un don a este señor y rey, y el rey lo prometió y te ordenó dirigirte al ermitaño.
7.46.8
गङ्गीतीरे मया देवि ऋषीणामाश्रमाञ्छुभान् ।
शीघ्रं गत्वा तु वैदेहि शासनात्पार्थिवस्य नः ।
अरण्ये मुनिभिर्जुष्टे अपनेया भविष्यसि ॥ ७.४६.८ ॥
Oh diosa, a orillas del Gaṅgā están los auspiciosos ermitaños de los sabios. Oh Vaidehī, por orden del rey te llevaré pronto a aquel bosque frecuentado por los sabios.
7.46.9
एवमुक्ता तु वैदेही लक्ष्मणेन महात्मना ।
प्रहर्षमतुलं लेभे गमनं चाप्यरोचयत् ॥ ७.४६.९ ॥
Así hablada por el magnánimo Lakṣmaṇa, Vaidehī sintió una alegría incomparable y aprobó la partida.
7.46.10
वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ।
गृहीत्वा तानि वैदेही गमनायोपचक्रमे ॥ ७.४६.१० ॥
Tomando vestidos preciosos y diversas joyas, Vaidehī se dispuso a partir.
7.46.11
इमानि मुनिपत्नीनां दास्याम्याभरणान्हम् ।
वस्त्राणि च महार्हाणि धनानि विविधानि च ॥ ७.४६.११ ॥
Estos adornos se los daré a las esposas de los sabios, así como vestidos preciosos y diversas riquezas.
7.46.12
सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारोप्य मैथिलीम् ।
प्रययौ शीघ्रतुरगै रामस्याज्ञामनुस्मरन् ॥ ७.४६.१२ ॥
Diciendo «así sea», Saumitri subió a Maithilī al carro y partió con caballos veloces, recordando la orden de Rāma.
7.46.13
अब्रवीच्च तदा सीता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ।
अशुभानि बहून्येव पश्यामि रघुनन्दन ॥ ७.४६.१३ ॥
Entonces Sītā habló a Lakṣmaṇa, el acrecentador de la gloria: «Oh deleite de los Raghus, veo muchos presagios funestos».
7.46.14
नयनं मे स्फुरत्यद्य गात्रोत्कम्पश्च जायते ।
हृदयं चैव सौमित्रे अस्वस्थमिव लक्षये ॥ ७.४६.१४ ॥
«Oh hijo de Sumitrā, hoy me palpita el ojo y tiemblan mis miembros, y mi corazón me parece como enfermo.»
7.46.15
औत्सुक्यं परमं चापि अधृतिश्च परा मम ।
शून्यामेव च पश्यामि पृथिवीं पृथुलोचन ॥ ७.४६.१५ ॥
«Siento una gran ansiedad y una intensa inquietud; y, oh de ojos anchos, la tierra misma me parece vacía.»
7.46.16
अपि स्वस्ति भवेत्तस्य भ्रातुस्ते भ्रातृवत्सल ।
श्वश्रूणां चैव मे वीर सर्वासामविशेषतः ॥ ७.४६.१६ ॥
«Oh amante de tus hermanos, que tu hermano esté bien; y oh héroe, que todas mis suegras estén bien, sin distinción.»
7.46.17
पुरे जनपदे चैव कुशलं प्राणिनामपि ।
इत्यञ्जलिकृता सीता देवता अभ्ययाचत ॥ ७.४६.१७ ॥
«Que haya bienestar en la ciudad y en el campo, y también para todos los seres vivos»: así, con las manos juntas, Sītā suplicó a las deidades.
7.46.18
लक्ष्मणो ऽर्थं ततः श्रुत्वा शिरसा वन्द्य मैथिलीम् ।
शिवमित्यब्रवीद्धृष्टो हृदयेन विशुष्यता ॥ ७.४६.१८ ॥
Entonces Lakṣmaṇa, habiendo oído estas palabras, inclinó la cabeza ante Maithilī, y alegremente, aunque su corazón se marchitaba, dijo: «Que sea auspicioso».
7.46.19
ततो वासमुपागम्य गोमतीतीर आश्रमे ।
प्रभाते पुनरुत्थाय सौमित्रिः सूतमब्रवीत् ॥ ७.४६.१९ ॥
Tras pasar la noche en el ermitaño de la orilla del Gomatī, al amanecer Lakṣmaṇa se levantó de nuevo y habló al auriga.
7.46.20
योजयस्व रथं शीघ्रमद्य भागीरथीजलम् ।
शिरसा धारयिष्यामि त्र्यम्बकः पर्वते यथा ॥ ७.४६.२० ॥
Unce el carro enseguida; hoy llevaré sobre mi cabeza las aguas del Bhāgīrathī, como Tryambaka las llevó en la montaña.
7.46.21
सो ऽश्वान् रज्वाथ चतुरो रथे युङ्क्त्वा मनोजवान् ।
आरोहस्वेति वैदेहीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ ७.४६.२१ ॥
Uncidos al carro cuatro caballos veloces como el pensamiento, el auriga, con las palmas juntas, dijo a Vaidehī: "Sube."
7.46.22
सा तु सूतस्य वचनादारुरोह रथोत्तमम् ।
सीता सौमित्रिणा सार्धं सुमन्त्रेण च धीमता ॥ ७.४६.२२ ॥
Por las palabras del auriga, Sītā subió a aquel excelente carro, junto con Lakṣmaṇa y el sabio Sumantra.
7.46.23
आससाद विशालाक्षी गङ्गां पापविनाशिनीम् ।
अथार्धदिवसं गत्वा भागीरथ्या जलाशयम् ॥ ७.४६.२३ ॥
Sītā, de ojos grandes, llegó al Gaṅgā, destructora del pecado. Tras viajar medio día, llegaron al estanque del Bhāgīrathī.
7.46.24
निरीक्ष्य लक्ष्मणो दीनः प्ररुरोद महास्वनः ॥ ७.४६.२४ ॥
Al verlo, el desdichado Lakṣmaṇa rompió a llorar a gritos.
7.46.25
सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणमातुरम् ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञा किमिदं रुद्यते त्वया ॥ ७.४६.२५ ॥
Al ver a Lakṣmaṇa afligido, Sītā, conocedora del dharma y profundamente preocupada, habló: "¿Por qué lloras así?"
7.46.26
जाह्नवीतीरमासाद्य चिराभिलषितं मम ।
हर्षकाले किमर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥ ७.४६.२६ ॥
Habiendo llegado a la orilla del Gangā, que tanto tiempo anhelé, ¿por qué me afliges en este momento de alegría, Lakṣmaṇa?
7.46.27
नित्यं त्वं रामपार्श्वेषु वर्तसे पुरुषर्षभ ।
कच्चिद्विनाकृतस्तेन द्विरात्रं शोकमागतः ॥ ७.४६.२७ ॥
Siempre has estado junto a Rāma, oh mejor de los hombres. ¿Acaso, privado de él durante solo dos noches, has caído en el dolor?
7.46.28
ममापि दयितो रामो जीवितादपि लक्ष्मण ।
न चाहमेवं शोचामि मैवं त्वं बालिशो भव ॥ ७.४६.२८ ॥
Rāma también me es querido, Lakṣmaṇa, más que la vida misma. Y sin embargo no me lamento así. No te comportes con tanta infantilidad.
7.46.29
तारयस्व च मां गङ्गां दर्शयस्व च तापसान् ।
ततो मुनिभ्यो दास्यामि वांसास्याभरणानि च ॥ ७.४६.२९ ॥
Cruza conmigo el Gaṅgā y muéstrame a los ascetas. Luego daré vestidos y adornos a los sabios.
7.46.30
ततः कृत्वा महर्षीणां यथार्हमभिवादनम् ।
तत्र चैकां निशामुष्य यास्यामस्तां पुरीं पुनः ॥ ७.४६.३० ॥
Luego, habiendo rendido el debido homenaje a los grandes sabios y habiendo pasado allí una noche, regresaremos a aquella ciudad.
7.46.31
ममापि पद्मपत्राक्षं सिंहोरस्कं कृशोदरम् ।
त्वरते हि मनो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् ॥ ७.४६.३१ ॥
Mi mente también se apresura a ver a Rāma, de ojos como pétalos de loto, pecho de león, cintura delgada, el mejor de quienes deleitan.
7.46.32
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रमृज्य नयने शुभे ।
नाविकानाह्वयामास लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ७.४६.३२ ॥
Al oír sus palabras y secarse los hermosos ojos, Lakṣmaṇa, matador de héroes enemigos, llamó a los barqueros.
7.46.33
इयं च सज्जा नौश्चेति दाशाः प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.४६.३३ ॥
"Esta barca está lista", dijeron los barqueros con las palmas juntas.
7.46.34
तितीर्षुर्लक्ष्मणो गङ्गां शुभां नावमुपारुहत् ।
गङ्गां सन्तारयामास लक्ष्मणस्तां समाहितः ॥ ७.४६.३४ ॥
Deseando cruzar el Gaṅgā, Lakṣmaṇa subió a la hermosa barca; y Lakṣmaṇa, sereno y atento, hizo cruzar el Gaṅgā.