வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.46.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
सुमन्त्रमब्रवीद्वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ७.४६.१ ॥
பின்பு இரவு விடிந்தபோது, துயருற்ற மனத்துடன் இலக்குவன் உலர்ந்த வாயால் சுமந்திரனிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
7.46.2
सारथे तुरगाञ्छीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे ।
स्वास्तीर्णं राजभवनात्सीतायाश्चासनं कुरु ॥ ७.४६.२ ॥
தேரோட்டியே! விரைவில் சிறந்த தேரில் குதிரைகளைப் பூட்டு; அரச மாளிகையிலிருந்து சீதைக்கு நன்கு விரிக்கப்பட்ட ஆசனத்தை ஏற்பாடு செய்.
7.46.3
सीता हि राजवचनादाश्रमं पुण्यकर्मणाम् ।
मया नेया महर्षीणां श्रीघ्रमानीयतां रथः ॥ ७.४६.३ ॥
அரசரின் சொல்படி சீதையை நான் புண்ணியம் செய்த மகாமுனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; தேர் விரைவில் கொண்டுவரப்படட்டும்.
7.46.4
सुमन्त्रस्तु तथेत्युक्त्वा युक्तं परमवाजिभिः ।
रथं सुरुचिरप्रख्यं स्वास्तीर्णं सुखशय्यया ॥ ७.४६.४ ॥
சுமந்திரன் 'அவ்வாறே' என்று கூறி, சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய, மிக அழகிய தோற்றமுள்ள, சுகமான படுக்கையால் நன்கு விரிக்கப்பட்ட தேரைக் கொண்டுவந்தான்.
7.46.5
आनीयोवाच सौमित्रिं मित्राणां मानवर्धनम् ।
रथो ऽयं समनुप्राप्तो यत्कार्यं क्रियतां प्रभो ॥ ७.४६.५ ॥
தேரைக் கொண்டுவந்து சுமந்திரன் நண்பர்களின் மதிப்பை உயர்த்தும் சௌமித்திரியிடம் கூறினான்: 'பிரபுவே! இதோ தேர் வந்துவிட்டது; செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்.'
7.46.6
एवमुक्तः सुमन्त्रेण राजवेश्मनि लक्ष्मणः ।
प्रविश्य सीतामासाद्य व्याजहार नरर्षभः ॥ ७.४६.६ ॥
சுமந்திரன் இவ்வாறு கூற, மனிதர்களில் சிறந்த இலக்குவன் அரச மாளிகையில் நுழைந்து சீதையை அணுகிச் சொன்னான்.
7.46.7
त्वया किलैष नृपतिर्वरं वै याचितः प्रभुः ।
नृपेण च प्रतिज्ञातमाज्ञप्तश्चाश्रमं प्रति ॥ ७.४६.७ ॥
நீ அரசரிடம் ஒரு வரம் கேட்டாய்; அரசரும் வாக்குறுதி அளித்து, ஆசிரமத்திற்குச் செல்லுமாறு ஆணையிட்டார்.
7.46.8
गङ्गीतीरे मया देवि ऋषीणामाश्रमाञ्छुभान् ।
शीघ्रं गत्वा तु वैदेहि शासनात्पार्थिवस्य नः ।
अरण्ये मुनिभिर्जुष्टे अपनेया भविष्यसि ॥ ७.४६.८ ॥
தேவி, கங்கைக் கரையில் முனிவர்களின் மங்கலமான ஆசிரமங்கள் உள்ளன. வைதேஹி, அரசரின் கட்டளைப்படி, முனிவர்கள் வாழும் அந்தக் காட்டிற்கு விரைவில் உன்னை நான் அழைத்துச் செல்வேன்.
7.46.9
एवमुक्ता तु वैदेही लक्ष्मणेन महात्मना ।
प्रहर्षमतुलं लेभे गमनं चाप्यरोचयत् ॥ ७.४६.९ ॥
மகாத்மாவான லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு சொன்னதும், வைதேஹி ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்; செல்வதற்கும் சம்மதித்தாள்.
7.46.10
वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ।
गृहीत्वा तानि वैदेही गमनायोपचक्रमे ॥ ७.४६.१० ॥
விலைமதிப்புள்ள ஆடைகளையும் பல வகையான ரத்தினங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு வைதேஹி புறப்படத் தயாரானாள்.
7.46.11
इमानि मुनिपत्नीनां दास्याम्याभरणान्हम् ।
वस्त्राणि च महार्हाणि धनानि विविधानि च ॥ ७.४६.११ ॥
இவ்வாபரணங்களையும் முனிவர்களின் மனைவியருக்குக் கொடுப்பேன்; விலைமதிப்புள்ள ஆடைகளையும் பல வகையான செல்வங்களையும் கொடுப்பேன்.
7.46.12
सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारोप्य मैथिलीम् ।
प्रययौ शीघ्रतुरगै रामस्याज्ञामनुस्मरन् ॥ ७.४६.१२ ॥
சௌமித்ரி 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, மைதிலியை ரதத்தில் ஏற்றி, ராமனின் கட்டளையை நினைத்தவாறு வேகமான குதிரைகளுடன் புறப்பட்டான்.
7.46.13
अब्रवीच्च तदा सीता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ।
अशुभानि बहून्येव पश्यामि रघुनन्दन ॥ ७.४६.१३ ॥
அப்போது சீதை லட்சுமி வர்த்தனனான லட்சுமணனிடம் கூறினாள்: ஓ ரகுநந்தனா, நான் பல அபசகுனங்களைக் காண்கிறேன்.
7.46.14
नयनं मे स्फुरत्यद्य गात्रोत्कम्पश्च जायते ।
हृदयं चैव सौमित्रे अस्वस्थमिव लक्षये ॥ ७.४६.१४ ॥
ஓ சௌமித்திரா, இன்று என் கண் துடிக்கிறது, உடல் நடுங்குகிறது; என் இதயம் நோயுற்றதுபோல் உணர்கிறேன்.
7.46.15
औत्सुक्यं परमं चापि अधृतिश्च परा मम ।
शून्यामेव च पश्यामि पृथिवीं पृथुलोचन ॥ ७.४६.१५ ॥
எனக்கு பெரும் ஆவலும் மிகுந்த அமைதியின்மையும் உள்ளது; ஓ பரந்த விழியானே, பூமியும் வெறிச்சோடியதாகவே தெரிகிறது.
7.46.16
अपि स्वस्ति भवेत्तस्य भ्रातुस्ते भ्रातृवत्सल ।
श्वश्रूणां चैव मे वीर सर्वासामविशेषतः ॥ ७.४६.१६ ॥
ஓ சகோதரப் பிரியனே, உன் சகோதரனுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; ஓ வீரா, என் மாமியார்கள் அனைவருக்கும் வேறுபாடின்றி நலம் உண்டாகட்டும்.
7.46.17
पुरे जनपदे चैव कुशलं प्राणिनामपि ।
इत्यञ्जलिकृता सीता देवता अभ्ययाचत ॥ ७.४६.१७ ॥
நகரிலும் நாட்டிலும், உயிருள்ள அனைத்துயிர்களுக்கும் நலம் உண்டாகட்டும் என்று கைகூப்பி சீதை தேவர்களிடம் வேண்டினாள்.
7.46.18
लक्ष्मणो ऽर्थं ततः श्रुत्वा शिरसा वन्द्य मैथिलीम् ।
शिवमित्यब्रवीद्धृष्टो हृदयेन विशुष्यता ॥ ७.४६.१८ ॥
அப்போது லட்சுமணன் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தலைவணங்கி மைதிலியை வணங்கினான்; வாடிய இதயத்துடனும் மகிழ்ச்சியாக, "சிவம் உண்டாகட்டும்" என்றான்.
7.46.19
ततो वासमुपागम्य गोमतीतीर आश्रमे ।
प्रभाते पुनरुत्थाय सौमित्रिः सूतमब्रवीत् ॥ ७.४६.१९ ॥
அங்கு கோமதி கரையின் ஆசிரமத்தில் இரவு தங்கி, விடியலில் மீண்டும் எழுந்து சௌமித்ரி சாரதியிடம் கூறினான்.
7.46.20
योजयस्व रथं शीघ्रमद्य भागीरथीजलम् ।
शिरसा धारयिष्यामि त्र्यम्बकः पर्वते यथा ॥ ७.४६.२० ॥
இப்போதே விரைவாக ரதத்தைப் பூட்டு; இன்று பாகீரதியின் நீரை நான் தலையில் ஏற்பேன், த்ர்யம்பகன் மலையில் (கங்கையைத் தாங்கியது போல).
7.46.21
सो ऽश्वान् रज्वाथ चतुरो रथे युङ्क्त्वा मनोजवान् ।
आरोहस्वेति वैदेहीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ ७.४६.२१ ॥
அவன் மனம்போல் வேகமான நான்கு குதிரைகளை ரதத்தில் பூட்டி, கைகூப்பி வைதேகியிடம், "ஏறுங்கள்" என்றான் சாரதி.
7.46.22
सा तु सूतस्य वचनादारुरोह रथोत्तमम् ।
सीता सौमित्रिणा सार्धं सुमन्त्रेण च धीमता ॥ ७.४६.२२ ॥
சாரதியின் சொல்படி சீதை அந்த உயர்ந்த ரதத்தில் ஏறினாள்; சௌமித்ரியுடனும் அறிவுள்ள சுமந்திரருடனும் சேர்ந்து.
7.46.23
आससाद विशालाक्षी गङ्गां पापविनाशिनीम् ।
अथार्धदिवसं गत्वा भागीरथ्या जलाशयम् ॥ ७.४६.२३ ॥
விரிந்த கண்களை உடையவள் பாவங்களை நீக்கும் கங்கையை அடைந்தாள். பின்னர் அரை நாள் பயணம் செய்து பாகீரதியின் நீர்நிலையை அடைந்தார்கள்.
7.46.24
निरीक्ष्य लक्ष्मणो दीनः प्ररुरोद महास्वनः ॥ ७.४६.२४ ॥
லட்சுமணன் அதைப் பார்த்து மனம் வருந்தி, உரத்த குரலில் அழுதான்.
7.46.25
सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणमातुरम् ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञा किमिदं रुद्यते त्वया ॥ ७.४६.२५ ॥
லட்சுமணன் துயருற்றிருப்பதைக் கண்ட, தர்மத்தை அறிந்த சீதை மிகவும் கவலையுடன் கூறினாள்: "நீ ஏன் இப்படி அழுகிறாய்?"
7.46.26
जाह्नवीतीरमासाद्य चिराभिलषितं मम ।
हर्षकाले किमर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥ ७.४६.२६ ॥
நீண்ட காலமாக நான் விரும்பிய கங்கைக் கரையை அடைந்திருக்கும் இந்த மகிழ்ச்சியான வேளையில், லட்சுமணா, ஏன் என்னையும் துயருறச் செய்கிறாய்?
7.46.27
नित्यं त्वं रामपार्श्वेषु वर्तसे पुरुषर्षभ ।
कच्चिद्विनाकृतस्तेन द्विरात्रं शोकमागतः ॥ ७.४६.२७ ॥
புருஷ சிரேஷ்டனே, நீ எப்போதும் ராமனின் அருகில் இருந்து வருகிறாய். அவனைப் பிரிந்து இரண்டு இரவுகள் மட்டுமே ஆனதால் நீ துக்கத்தில் ஆழ்ந்தாயா?
7.46.28
ममापि दयितो रामो जीवितादपि लक्ष्मण ।
न चाहमेवं शोचामि मैवं त्वं बालिशो भव ॥ ७.४६.२८ ॥
லட்சுமணா, ராமன் எனக்கும் உயிரினும் மேலானவன். ஆயினும் நான் இவ்வாறு துக்கப்படுவதில்லை. நீ இப்படி சிறுபிள்ளையைப் போல் இருக்காதே.
7.46.29
तारयस्व च मां गङ्गां दर्शयस्व च तापसान् ।
ततो मुनिभ्यो दास्यामि वांसास्याभरणानि च ॥ ७.४६.२९ ॥
என்னை கங்கையைக் கடக்கச் செய், முனிவர்களையும் எனக்குக் காட்டு. பின்னர் முனிவர்களுக்கு ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் கொடுப்பேன்.
7.46.30
ततः कृत्वा महर्षीणां यथार्हमभिवादनम् ।
तत्र चैकां निशामुष्य यास्यामस्तां पुरीं पुनः ॥ ७.४६.३० ॥
பின்னர் மகரிஷிகளுக்கு உரிய முறையில் வணக்கம் செலுத்தி, அங்கே ஓர் இரவு தங்கி, பின்பு அந்நகரத்திற்குத் திரும்புவோம்.
7.46.31
ममापि पद्मपत्राक्षं सिंहोरस्कं कृशोदरम् ।
त्वरते हि मनो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् ॥ ७.४६.३१ ॥
தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், சிங்கம் போன்ற மார்பும், மெல்லிய இடையும் கொண்ட, மகிழ்விப்பவர்களில் சிறந்த ராமனைக் காண என் மனமும் விரைகிறது.
7.46.32
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रमृज्य नयने शुभे ।
नाविकानाह्वयामास लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ७.४६.३२ ॥
அவளுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, அழகிய கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, பகை வீரர்களை அழிப்பவனான லக்ஷ்மணன் படகோட்டிகளை அழைத்தான்.
7.46.33
इयं च सज्जा नौश्चेति दाशाः प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.४६.३३ ॥
"இந்தப் படகு தயார்" என்று படகோட்டிகள் கைகூப்பிக் கூறினர்.
7.46.34
तितीर्षुर्लक्ष्मणो गङ्गां शुभां नावमुपारुहत् ।
गङ्गां सन्तारयामास लक्ष्मणस्तां समाहितः ॥ ७.४६.३४ ॥
கங்கையைக் கடக்க விரும்பிய லக்ஷ்மணன் அந்த அழகிய படகில் ஏறினான்; ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் லக்ஷ்மணன் அவளைக் கடத்தினான்.