ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣ · ସର୍ଗ 7.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.49.1
सीतां तु रुदतीं दृष्ट्वा ते तत्र मुनिदारकाः ।
प्राद्रवन्यत्र भगवानास्ते वाल्मीकिरुग्रधीः ॥ ७.४९.१ ॥
କାନ୍ଦୁଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେହି ମୁନିପୁତ୍ରମାନେ ସେଠାରୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଯେଉଁଠି କଠୋରବୁଦ୍ଧି ଭଗବାନ ବାଲ୍ମୀକି ବସିଥିଲେ।
7.49.2
अभिवाद्य मुनेः पादौ मुनिपुत्रा महर्षये ।
सर्वं निवेदयामासुस्तस्यास्तु रुदितस्वनम् ॥ ७.४९.२ ॥
ମୁନିଙ୍କ ପାଦରେ ପ୍ରଣାମ କରି ମୁନିପୁତ୍ରମାନେ ସେହି ମହର୍ଷିଙ୍କୁ ସବୁ ଜଣାଇଲେ — ତାଙ୍କ କାନ୍ଦର ସ୍ୱର ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ।
7.49.3
अदृष्टपूर्वा भगवन्कस्याप्येषा महात्मनः ।
पत्नी श्रीरिव सम्मोहाद्विरौति विकृतानना ॥ ७.४९.३ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଏହାକୁ ପୂର୍ବରୁ କେବେ ଦେଖିନାହୁଁ; କୌଣସି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପରି; ମୋହରୁ ବିକୃତ ମୁଖରେ ସେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି।
7.49.4
भगवन्साधु पश्य त्वं देवतामिव खाच्च्युताम् ।
नद्यास्तु तीरे भगवन्वरस्त्री कापि दुःखिता ॥ ७.४९.४ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଆପଣ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତୁ — ଆକାଶରୁ ଖସିଥିବା ଦେବୀ ପରି; ହେ ଭଗବାନ, ନଦୀକୂଳରେ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଦୁଃଖିତା ଅଛନ୍ତି।
7.49.5
दृष्टास्माभिः प्ररुदिता दृढं शोकपरायणा ।
अनर्हा दुःखशोकाभ्यामेकां दीनां ह्यनाथवत् ॥ ७.४९.५ ॥
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ — ଅତ୍ୟଧିକ କାନ୍ଦୁଥିବା, ଶୋକରେ ମଗ୍ନ; ଦୁଃଖ-ଶୋକର ଅଯୋଗ୍ୟା ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ଏକାକିନୀ, ଦୀନା, ଅନାଥା ପରି।
7.49.6
न ह्येनां मानुषीं विद्मः सत्क्रिया ऽस्याः प्रयुज्यताम् ।
आश्रमस्याविदूरे च त्वामियं शरणं गता ॥ ७.४९.६ ॥
ଆମେ ଏହାକୁ ମାନବୀ ନାରୀ ବୋଲି ଭାବୁନାହୁଁ; ଏହାକୁ ସତ୍କାର କରାଯାଉ। ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ହିଁ ସେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି।
7.49.7
त्रातारमिच्छते साध्वी भगवंस्त्रातुमर्हसि ।
तेषां तु वचनं श्रुत्वा बुद्ध्या निश्चित्य धर्मवित् ।
तपसा लब्धचक्षुष्मान् प्राद्रवद्यत्र मैथिली ॥ ७.४९.७ ॥
ସାଧ୍ୱୀ ସୀତା ଜଣେ ରକ୍ଷକ ଚାହାଁନ୍ତି; ହେ ଭଗବନ୍, ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିରେ ସ୍ଥିର କରି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ମୁନି ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ମୈଥିଲୀ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
7.49.8
तं प्रयान्तमभिप्रेत्य शिष्या ह्येनं महामतिम् ।
तं तु देशमभि प्रेत्य किञ्चित्पद्भ्यां महामतिः ॥ ७.४९.८ ॥
ସେହି ମହାମତିଙ୍କୁ ଯିବାର ଦେଖି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ପଛେ ଗଲେ। ସେହି ମହାମତି ସେହି ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ପାଦରେ କିଛି ଦୂର ପହଞ୍ଚିଲେ।
7.49.9
अर्घ्यमादाय रुचिरं जाह्नवीतीरमागमत् ।
ददर्श राघवस्येष्टां सीतां पत्नीमनाथवत् ॥ ७.४९.९ ॥
ସୁନ୍ଦର ଅର୍ଘ୍ୟ ଧରି ସେ ଗଙ୍ଗାତୀରକୁ ଆସିଲେ। ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ସେ ଅନାଥାଙ୍କ ପରି ଦେଖିଲେ।
7.49.10
तां सीतां शोकभारार्तां वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवः ।
उवाच मधुरां वाणीं ह्लादयन्निव तेजसा ॥ ७.४९.१० ॥
ଶୋକଭାରରେ ପୀଡ଼ିତ ସେହି ସୀତାଙ୍କୁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଲ୍ମୀକି ମଧୁର ବାଣୀରେ କହିଲେ; ଯେପରି ନିଜ ତେଜରେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲେ।
7.49.11
स्नुषा दशरथस्य त्वं रामस्य महिषी प्रिया ।
जनकस्य सुता राज्ञः स्वागतं ते पतिव्रते ॥ ७.४९.११ ॥
ତୁମେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ରବଧୂ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମହିଷୀ, ରାଜା ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା। ହେ ପତିବ୍ରତା, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ।
7.49.12
आयान्ती चासि विज्ञाता मया धर्मसमाधिना ।
कारणं चैव सर्वं मे हृदयेनोपलक्षितम् ॥ ७.४९.१२ ॥
ତୁମେ ଆସୁଥିବା ବେଳେ ହିଁ ମୁଁ ମୋ ଧର୍ମସମାଧିରେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଲି। ଏ ସବୁର କାରଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ହୃଦୟ ଜାଣିଛି।
7.49.13
तव चैव महाभागे विदितं मम तत्त्वतः ।
सर्वं च विदितं मह्यं त्रैलोक्ये यद्धि वर्तते ॥ ७.४९.१३ ॥
ହେ ମହାଭାଗେ, ତୁମର ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଜାଣେ; ତ୍ରିଲୋକରେ ଯାହା ଅଛି ସବୁ ମୋର ଜଣା।
7.49.14
अपापां वेद्मि सीते त्वां तपोलब्धेन चक्षुषा ।
विस्रब्धा भव वैदेहि साम्प्रतं मयि वर्तसे ॥ ७.४९.१४ ॥
ହେ ସୀତା, ତୁମେ ନିଷ୍ପାପ ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ; ତପସ୍ୟାରୁ ଲବ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ତାହା ଜାଣିଛି। ହେ ବୈଦେହୀ, ଏବେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରୁହ; ତୁମେ ମୋ ଆଶ୍ରୟରେ ଅଛ।
7.49.15
आश्रमस्याविदूरे मे तापस्यस्तपसि स्थिताः ।
तास्त्वां वत्से यथा वत्सं पालयिष्यन्ति नित्यशः ॥ ७.४९.१५ ॥
ମୋ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ତପସ୍ୟାରେ ସ୍ଥିର ତାପସୀମାନେ ଅଛନ୍ତି; ହେ ବତ୍ସେ, ଗାଈ ଯେପରି ବାଛୁରୀକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେମାନେ ସେପରି ନିତ୍ୟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।
7.49.16
इदमर्ध्यं प्रतीच्छ त्वं विस्रब्धा विगतज्वरा ।
यथा स्वगृहमभ्येत्य विषादं चैव मा कृथाः ॥ ७.४९.१६ ॥
ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର; ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ରୁହ; ନିଜ ଘରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ବିଷାଦ କରନାହିଁ।
7.49.17
श्रुत्वा तु भाषितं सीता मुनेः परममद्भुतम् ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य चरणौ तथेत्याह कृताञ्जलिः ॥ ७.४९.१७ ॥
ମୁନିଙ୍କର ସେହି ପରମ ଅଦ୍ଭୁତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସୀତା ମସ୍ତକ ନତ କରି ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ କରଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ।"
7.49.18
तं प्रयान्तं मुनिं सीता प्राञ्जलिः पृष्ठतो ऽन्वगात् ॥ ७.४९.१८ ॥
ସେହି ମୁନି ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ବେଳେ ସୀତା କରଯୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ।
7.49.19
तं दृष्ट्वा मुनिमायान्तं वैदेह्या मुनिपत्नयः ।
उपाजग्मुर्मुदा युक्ता वचनं चेदमब्रुवन् ॥ ७.४९.१९ ॥
ମୁନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ବୈଦେହୀଙ୍କ ସହ ମୁନିପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିକଟକୁ ଆସି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
7.49.20
स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ चिरस्यागमनं च ते ।
अभिवादयामस्त्वां सर्वा उच्यतां कि च कुर्महे ॥ ७.४९.२० ॥
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ; ବହୁ କାଳ ପରେ ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ; କୁହନ୍ତୁ, ଆମେ କଣ କରିବା।
7.49.21
तासां तद्वचनं श्रुत्वा वाल्मीकिरिदमब्रवीत् ।
सीतेयं समनुप्राप्ता पत्नी रामस्य धीमतः ॥ ७.४९.२१ ॥
ସେମାନଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବାଲ୍ମୀକି କହିଲେ: "ଏ ସୀତା; ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।"
7.49.22
स्नुषा दशरथस्यैषा जनकस्य सुता सती ।
अपापा पतिना त्यक्ता परिपाल्या मया सदा ॥ ७.४९.२२ ॥
ଏ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ରବଧୂ, ଜନକଙ୍କ ସତୀ କନ୍ୟା; ନିଷ୍ପାପ, ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟକ୍ତା; ମୋତେ ସର୍ବଦା ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ।
7.49.23
इमां भवन्त्यः पश्यन्तु स्नेहेन परमेण हि ।
गौरवान्मम वाक्याच्च पूज्या वो ऽस्तु विशेषतः ॥ ७.४९.२३ ॥
ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଅତି ସ୍ନେହରେ ଦେଖନ୍ତୁ; ମୋ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଓ ମୋ ବାକ୍ୟ ପାଇଁ, ଏହାକୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପୂଜନୀୟ ମନେ କରନ୍ତୁ।
7.49.24
मुहुर्मुहुश्च वैदेहीं प्रणिधाय महायशाः ।
स्वमाश्रमं शिष्यवृतः पुनरायान्महातपाः ॥ ७.४९.२४ ॥
ମହାଯଶସ୍ୱୀ, ମହାତପସ୍ୱୀ ମୁନି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କରି, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।