வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.49.1
सीतां तु रुदतीं दृष्ट्वा ते तत्र मुनिदारकाः ।
प्राद्रवन्यत्र भगवानास्ते वाल्मीकिरुग्रधीः ॥ ७.४९.१ ॥
அங்கு அழுது கொண்டிருந்த சீதையைக் கண்ட அந்த முனிகுமாரர்கள் அங்கிருந்து ஓடினர்; கடுமையான ஞானமுடைய பகவான் வால்மீகி அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு.
7.49.2
अभिवाद्य मुनेः पादौ मुनिपुत्रा महर्षये ।
सर्वं निवेदयामासुस्तस्यास्तु रुदितस्वनम् ॥ ७.४९.२ ॥
முனியின் பாதங்களில் வணங்கி, முனிகுமாரர்கள் அந்த மகரிஷியிடம் அனைத்தையும் தெரிவித்தனர் — அவளுடைய அழுகைக் குரலைப் பற்றியும்.
7.49.3
अदृष्टपूर्वा भगवन्कस्याप्येषा महात्मनः ।
पत्नी श्रीरिव सम्मोहाद्विरौति विकृतानना ॥ ७.४९.३ ॥
ஐயனே, இவளை முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை; இவள் எந்தவொரு மகாத்மாவின் மனைவி, ஸ்ரீதேவியைப் போன்றவள்; மயக்கத்தால் சிதைந்த முகத்துடன் அழுகிறாள்.
7.49.4
भगवन्साधु पश्य त्वं देवतामिव खाच्च्युताम् ।
नद्यास्तु तीरे भगवन्वरस्त्री कापि दुःखिता ॥ ७.४९.४ ॥
ஐயனே, நன்றாகப் பாருங்கள் — வானத்திலிருந்து விழுந்த தேவதை போல; ஐயனே, ஆற்றங்கரையில் ஒரு உயர்ந்த பெண் துக்கத்தில் இருக்கிறாள்.
7.49.5
दृष्टास्माभिः प्ररुदिता दृढं शोकपरायणा ।
अनर्हा दुःखशोकाभ्यामेकां दीनां ह्यनाथवत् ॥ ७.४९.५ ॥
அவளை நாங்கள் கண்டோம் — கடுமையாக அழுது, துக்கத்தில் ஆழ்ந்தவளாக; துக்கத்திற்கும் சோகத்திற்கும் தகுதியற்றவளாக இருந்தும், தனியாகவும் துயருற்றும், பாதுகாவலற்றவள் போல.
7.49.6
न ह्येनां मानुषीं विद्मः सत्क्रिया ऽस्याः प्रयुज्यताम् ।
आश्रमस्याविदूरे च त्वामियं शरणं गता ॥ ७.४९.६ ॥
இவளை நாங்கள் மனுஷியாகக் கருதவில்லை; இவளுக்கு மரியாதை செய்யப்படட்டும். ஆசிரமத்திற்கு அருகிலேயே இவள் உங்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறாள்.
7.49.7
त्रातारमिच्छते साध्वी भगवंस्त्रातुमर्हसि ।
तेषां तु वचनं श्रुत्वा बुद्ध्या निश्चित्य धर्मवित् ।
तपसा लब्धचक्षुष्मान् प्राद्रवद्यत्र मैथिली ॥ ७.४९.७ ॥
நற்குணமுள்ள சீதை ஒரு பாதுகாவலரை விரும்புகிறாள்; ஐயனே, நீர் அவளைக் காக்கத் தகுந்தவர். அவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு, அறிவால் தீர்மானித்த தர்மஜ்ஞரான முனிவர், தவத்தால் பெற்ற பார்வையுடன் மைதிலி இருந்த இடத்திற்கு விரைந்தார்.
7.49.8
तं प्रयान्तमभिप्रेत्य शिष्या ह्येनं महामतिम् ।
तं तु देशमभि प्रेत्य किञ्चित्पद्भ्यां महामतिः ॥ ७.४९.८ ॥
அவர் செல்வதைக் கண்டு அவருடைய சீடர்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். அந்த மகாமதியான முனிவர் அந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தே சிறிது தூரம் சென்றார்.
7.49.9
अर्घ्यमादाय रुचिरं जाह्नवीतीरमागमत् ।
ददर्श राघवस्येष्टां सीतां पत्नीमनाथवत् ॥ ७.४९.९ ॥
அழகான அர்க்கியத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவர் கங்கைக் கரைக்கு வந்தார். ராகவனின் அன்பு மனைவியான சீதையை, பாதுகாவலரற்றவள்போல் அவர் கண்டார்.
7.49.10
तां सीतां शोकभारार्तां वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवः ।
उवाच मधुरां वाणीं ह्लादयन्निव तेजसा ॥ ७.४९.१० ॥
துயரச் சுமையால் வாடிய அந்தச் சீதையிடம், முனிவர்களில் சிறந்த வால்மீகி இனிய சொற்களில் பேசினார்; அவர் தம் தேஜஸால் அவளை மகிழ்விப்பவர்போல் இருந்தார்.
7.49.11
स्नुषा दशरथस्य त्वं रामस्य महिषी प्रिया ।
जनकस्य सुता राज्ञः स्वागतं ते पतिव्रते ॥ ७.४९.११ ॥
நீ தசரதரின் மருமகள்; ராமனின் அன்புள்ள மகாராணி; மன்னன் ஜனகனின் மகள். பதிவிரதையே, உனக்கு நல்வரவு.
7.49.12
आयान्ती चासि विज्ञाता मया धर्मसमाधिना ।
कारणं चैव सर्वं मे हृदयेनोपलक्षितम् ॥ ७.४९.१२ ॥
நீ வருவதையே என் தர்ம சமாதியால் நான் அறிந்தேன்; இவை அனைத்திற்கும் காரணத்தையும் என் உள்ளம் கண்டுகொண்டது.
7.49.13
तव चैव महाभागे विदितं मम तत्त्वतः ।
सर्वं च विदितं मह्यं त्रैलोक्ये यद्धि वर्तते ॥ ७.४९.१३ ॥
ஓ மஹாபாகையே, உன்னைப் பற்றிய அனைத்தும் எனக்கு உண்மையாகத் தெரியும்; மூவுலகில் இருக்கும் அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்.
7.49.14
अपापां वेद्मि सीते त्वां तपोलब्धेन चक्षुषा ।
विस्रब्धा भव वैदेहि साम्प्रतं मयि वर्तसे ॥ ७.४९.१४ ॥
சீதையே, நீ பாவமற்றவள் என்று நான் அறிவேன்; தவத்தால் பெற்ற பார்வையால் அதை நான் அறிந்தேன். வைதேஹியே, இப்போது நம்பிக்கையுடன் இரு; நீ என் பாதுகாப்பில் இருக்கிறாய்.
7.49.15
आश्रमस्याविदूरे मे तापस्यस्तपसि स्थिताः ।
तास्त्वां वत्से यथा वत्सं पालयिष्यन्ति नित्यशः ॥ ७.४९.१५ ॥
என் ஆசிரமத்திற்கு அருகிலேயே தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் தபஸ்வினிகள் இருக்கின்றனர்; அன்பு மகளே, அவர்கள் பசு தன் கன்றைக் காப்பது போல் உன்னை எப்போதும் காப்பார்கள்.
7.49.16
इदमर्ध्यं प्रतीच्छ त्वं विस्रब्धा विगतज्वरा ।
यथा स्वगृहमभ्येत्य विषादं चैव मा कृथाः ॥ ७.४९.१६ ॥
இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றுக்கொள்; கவலையின்றி நம்பிக்கையுடன் இரு; உன் வீட்டை அடைந்தபின்னும் துயரம் கொள்ளாதே.
7.49.17
श्रुत्वा तु भाषितं सीता मुनेः परममद्भुतम् ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य चरणौ तथेत्याह कृताञ्जलिः ॥ ७.४९.१७ ॥
முனிவரின் அந்த உயர்ந்த, அற்புதமான சொற்களைக் கேட்ட சீதை, தலை தாழ்த்தி அவர் பாதங்களை வணங்கி, கைகூப்பி, "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்றாள்.
7.49.18
तं प्रयान्तं मुनिं सीता प्राञ्जलिः पृष्ठतो ऽन्वगात् ॥ ७.४९.१८ ॥
முனிவர் புறப்பட்டுச் செல்லும்போது சீதை கைகூப்பியபடி அவருக்குப் பின்னால் சென்றாள்.
7.49.19
तं दृष्ट्वा मुनिमायान्तं वैदेह्या मुनिपत्नयः ।
उपाजग्मुर्मुदा युक्ता वचनं चेदमब्रुवन् ॥ ७.४९.१९ ॥
முனிவர் வருவதைக் கண்டு, வைதேஹியுடன் முனிபத்தினிகள் மகிழ்ச்சியுடன் அருகில் வந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
7.49.20
स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ चिरस्यागमनं च ते ।
अभिवादयामस्त्वां सर्वा उच्यतां कि च कुर्महे ॥ ७.४९.२० ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உமக்கு நல்வரவு; நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு உமது வருகையும் நல்லது. நாங்கள் அனைவரும் உம்மை வணங்குகிறோம்; என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.
7.49.21
तासां तद्वचनं श्रुत्वा वाल्मीकिरिदमब्रवीत् ।
सीतेयं समनुप्राप्ता पत्नी रामस्य धीमतः ॥ ७.४९.२१ ॥
அவர்களின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட வால்மீகி இவ்வாறு கூறினார்: "இவள் சீதை; அறிவுள்ள ராமனின் மனைவியாக வந்திருக்கிறாள்."
7.49.22
स्नुषा दशरथस्यैषा जनकस्य सुता सती ।
अपापा पतिना त्यक्ता परिपाल्या मया सदा ॥ ७.४९.२२ ॥
இவள் தசரதனின் மருமகள், ஜனகனின் கற்புடைய மகள்; பாவமற்றவள், கணவனால் கைவிடப்பட்டவள்; நான் எப்போதும் இவளைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
7.49.23
इमां भवन्त्यः पश्यन्तु स्नेहेन परमेण हि ।
गौरवान्मम वाक्याच्च पूज्या वो ऽस्तु विशेषतः ॥ ७.४९.२३ ॥
நீங்கள் அனைவரும் இவளை மிகுந்த அன்புடன் பாருங்கள்; என் மீதுள்ள மரியாதையாலும் என் வார்த்தையாலும், இவளை நீங்கள் சிறப்பாக மதிக்க வேண்டும்.
7.49.24
मुहुर्मुहुश्च वैदेहीं प्रणिधाय महायशाः ।
स्वमाश्रमं शिष्यवृतः पुनरायान्महातपाः ॥ ७.४९.२४ ॥
மகா புகழுடைய, மகா தவசியான முனிவர், வைதேஹியை மீண்டும் மீண்டும் அவர்களிடம் ஒப்படைத்து, சீடர்கள் சூழ தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.